အခန်း ၇၅

အခန်း (၇၅) အိမ်တော်သို့ ပြန်ခြင်း

အပြန်လမ်းခရီးမှာ အလွန် အေးချမ်းလှသည်။

စစ်ထျန်းထိုင် တွင် မည်သည့် အင်အားစု အုပ်စုကွဲများဟူ၍ မရှိသလို၊ တာအိုဆရာများ အချင်းချင်းကြားတွင်လည်း အကျိုးစီးပွား ပဋိပက္ခများ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အဆင့် ၅ တာအိုဆရာ အသစ်တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာခြင်းမှာ အပြင်လောကအတွက် ကြီးမားသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း၊ စစ်ထျန်းထိုင် အတွင်းတွင်မူ မည်သည့် အာဏာအပြောင်းအလဲမျှ မရှိသဖြင့် အလွန် တည်ငြိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ အဆင့် ၄ သို့မဟုတ် အဆင့် ၃ တာအိုဆရာ တစ်ဦးသာ ဖြစ်ပါက အပြင်လောကတွင်သာမက စစ်ထျန်းထိုင် အတွင်းတွင်ပါ ဂယက်ရိုက်သွားမည် ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အဆင့် ၄ တာအိုဆရာ တစ်ဦးမှာ အပြင်ဘက်တွင် နယ်မြေတစ်ခုကို အုပ်ချုပ်နိုင်ပြီး၊ အတွင်းဘက်တွင်လည်း ကိစ္စရပ်များစွာကို ကြီးကြပ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အဆင့် ၃ ဆိုလျှင်တော့ ပြောစရာပင် မလိုတော့ချေ။ လက်ရှိအချိန်တွင် စစ်ထျန်းထိုင် ၌ အဆင့် ၃ တာအိုဆရာ နှစ်ဦးသာ ရှိနေသောကြောင့်ပင်။

မကြာမီ... ချန်မုသည် စစ်ထျန်းထိုင် မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ အပြန်လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင်လည်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။

"စစ်လိ ရာထူးအတွက် တာအိုဝတ်ရုံနဲ့ ခေါင်းဆောင်းကို မနက်ဖြန် ဧကရာဇ်ရဲ့ အမိန့်ပြန်တမ်း ထွက်လာတဲ့အခါ သခင်လေးရဲ့ အိမ်တော်ကို တစ်ပါတည်း ပို့ပေးလိုက်ပါ့မယ်..."

ယန္တရားရုပ်သေး အစေခံက ချန်မုကို နောက်တစ်ကြိမ် အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်သည်။ ချန်မုက ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့ပြီး နန်းတော်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ယခင် ထမ်းစင်ပေါ်သို့ ပြန်တက်ကာ ခဏအကြာတွင် ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာတော့သည်။

"ဒုတိယသခင်လေး..."

"သခင်လေး ပြန်ရောက်ပြီလား..."

အစေခံတစ်ဦးက ရှေ့မှနေ၍ ချန်မုအတွက် တံခါးဖွင့်ပေးရင်း ပြုံးရွှင်စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ဘေးပေါက်မှ ဝင်လာပြီး ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် အတွင်းသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် လမ်းတစ်လျှောက် တွေ့သမျှ အစေခံများအားလုံးက ချန်မုကို ရိုရိုသေသေ အရိုအသေပေးကြသည်။ အချို့က ကြောက်ရွံ့ရိုသေစွာ ကြည့်ကြပြီး၊ အချို့ကမူ မျက်နှာချိုသွေးကာ ကြည့်ကြသည်။

ထင်ရှားသည်မှာ ချန်မု၏ တာအိုဆရာ အထောက်အထားမှာ ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လမ်းတွင် ကင်းလှည့်နေသော အဆင့် ၆ သိုင်းသမား ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးနှင့် ဆုံရာတွင်လည်း သူက ချန်မုကို အလွန် ရိုသေလေးစားစွာ အရိုအသေပေးပြီး လုံးဝ မလေးမစား မလုပ်ရဲချေ။

ချန်မုသည် မိမိ၏ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင်၊ ခြံဝင်းအတွင်း၌ အလွန် စည်ကားနေပြီး အစေခံများစွာက ပစ္စည်းများကို ဟိုရွှေ့ဒီရွှေ့ လုပ်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ချန်မု ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အစေခံတစ်ဦးက ချက်ချင်း ပြေးလာပြီး ဆီးကြိုလိုက်သည်။

"ဒုတိယသခင်လေး ပြန်ရောက်ပြီလား... သခင်ကြီးက ဒီက ပစ္စည်းတွေကို ရွှမ်ဟွာခြံဝင်း ကို ရွှေ့ခိုင်းထားလို့ပါ... နောက်ဆိုရင် သခင်လေးက ရွှမ်ဟွာခြံဝင်း မှာ နေရမယ်လို့ ပြောပါတယ်... အိပ်ခန်းထဲကိုတော့ ကျွန်တော်တို့ မဝင်ရဲသေးပါဘူး... သခင်လေးအတွက် အရေးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ရှိမလားလို့..."

ရွှမ်ဟွာခြံဝင်း သည် ပင်မခြံဝင်း၏ အနောက်ဘက်တွင် တည်ရှိပြီး လေးဆင့်ရှိသော ခြံဝင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အစောပိုင်းက ချန်မု၏ ဖခင် နေထိုင်ခဲ့ပြီး၊ သူ ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက်တွင် ချန်ကွမ်၏ သားအကြီးဆုံးက ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် လွန်ခဲ့သောညက ထျန်းရှန်းဂိုဏ်း ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ထိုခြံဝင်းမှာ လုံးဝနီးပါး ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် ကဲ့သို့သော မှူးမတ်အိမ်တော်များမှာ ပြန်လည်တည်ဆောက်ရေး လုပ်ငန်းများ အလွန် မြန်ဆန်လှရာ၊ လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်းမှာပင် ပင်မခြံဝင်းနှင့် ရွှမ်ဟွာခြံဝင်း တို့ကို အားလုံးနီးပါး ပြန်လည် တည်ဆောက်ပြီးစီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်မုသည် နောင်တွင် စစ်ထျန်းထိုင် ၌ နေသည်ဖြစ်စေ၊ ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် တွင် နေသည်ဖြစ်စေ ယခင်က နေထိုင်ခဲ့သော နှစ်ဆင့်ခြံဝင်းလေးမှာ သူ့အတွက် မသင့်တော်တော့ချေ။ ထို့ကြောင့် ခြံဝင်းများ ပြန်လည်တည်ဆောက်နေစဉ် အခွင့်ကောင်းယူကာ ချန်မုကို ရွှမ်ဟွာခြံဝင်း သို့ ပြောင်းရွှေ့ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဘာမှ အရေးကြီးတာ မရှိပါဘူး... သွားရွှေ့လိုက်ကြပါ..."

ချန်မုက ဂရုမစိုက်စွာဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ အစေခံက ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အခြားသူများကို ခေါ်ကာ အိပ်ခန်းထဲရှိ ပစ္စည်းများကို သွားရောက် ရွှေ့ပြောင်းကြတော့သည်။ ချန်မုသည် သူတို့ ပစ္စည်းရွှေ့နေသည်ကို ဆက်မကြည့်တော့ဘဲ၊ တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်ပြီးနောက် လှည့်ကာ နင်းသခင်မ ၏ ခြံဝင်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်တော့သည်။

"ဒုတိယသခင်လေး..."

နင်းသခင်မ ခြံဝင်းထဲရှိ အစေခံမလေးများက ချန်မုကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်း ရိုသေစွာ အရိုအသေပေးကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ယခင်တစ်ကြိမ် တွေ့ခဲ့စဉ်ကထက် များစွာ ပိုမို ထိတ်လန့်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသည်။ ထိုမျှလောက် ကြီးမားသော ဂယက်ရိုက်မှုကြီး ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့ရာ ချန်မု၏ အဆင့်အတန်းမှာ ယခင်ကနှင့် လုံးဝ မတူတော့ကြောင်း မည်သည့် အစေခံမဆို သိရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်မုသည် အစေခံမလေးများ၏ ပြောင်းလဲသွားသော အမူအရာများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ၊ နင်းသခင်မ၏ အိပ်ခန်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ အိပ်ခန်းအပြင်ဘက်ရှိ အစေခံမလေးမှာ ချန်မု လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် လန့်သွားပြီး တားရမလား၊ မတားရဘူးလား ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေတော့သည်။

"ဒုတိယသခင်လေး..."

အစေခံမလေးက နှုတ်ဆက်လိုက်ချိန်မှာပင် ချန်မုသည် တံခါးကို ခေါက်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်အမြင် ဖြင့် အခန်းတွင်းရှိ အခြေအနေများကို ကြိုတင် မြင်တွေ့ထားပြီး ဖြစ်ရာ၊ မည်သည့် အဆင်မပြေမှုမျှ မရှိကြောင်း သူ သိသည်။ ထို့အပြင် ချန်ယောင်လည်း နင်းသခင်မ၏ အိပ်ခန်းထဲတွင် ရှိနေပြီး သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေကြကြောင်းကိုလည်း သူ မြင်တွေ့ထားသည်။

"ဒုတိယအစ်ကို ပြန်လာပြီ..."

ချန်ယောင်သည် တံခါးခေါက်သံ ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်း သိလိုက်ပြီး ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ထရပ်ကာ တံခါးပြေးဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ချန်မုကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒုတိယအစ်ကို့ အကြောင်း ပြောနေကြတာပဲ... နန်းတော်ထဲမှာ လှပတဲ့ မင်းသမီးလေးတွေနဲ့များ တွေ့ခဲ့သေးလား... တစ်ယောက်လောက်များ ခေါ်လာပြီး မရီး တင်ပေးဖို့လေ... ကျွန်မလည်း တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ ကံကြမ္မာကောင်းလေးတွေ ကူးစက်လာအောင်လို့..."

ချန်မုသည် ချန်ယောင်၏ စကားကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ညာလက်ကို လှန်ကာ အထူးအဆင့် ကျင့်လင်ယွမ်ပုလဲ ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး နင်းသခင်မဆီသို့ ကမ်းပေးကာ ပြောလိုက်သည်။ "မရီး... ဒီပုလဲနဲ့ ဟင်းရည်ကျိုသောက်လိုက်ပါ... တစ်ခွက်လောက် သောက်လိုက်တာနဲ့ အားနည်းနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ပြန်လည် ပြည့်ဖြိုးလာပါလိမ့်မယ်..."

"ဒါက... အရမ်း တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းများ ဖြစ်နေမလား..."

နင်းသခင်မက အနည်းငယ် တွေဝေနေသော မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ချန်ယောင်က ပြုံးလျက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ဒုတိယအစ်ကိုက မရီးအပေါ် တကယ် ကောင်းတာပဲ... ဒါက အထူးအဆင့် ကျင့်လင်ယွမ်ပုလဲ လေ... ဈေးကွက်ထဲမှာ ဝယ်လို့တောင် မရနိုင်တဲ့ အဖိုးတန် ရတနာပဲ..."

နင်းသခင်မသည် ကျင့်လင်ယွမ်ပုလဲ ဆိုသည်မှာ မည်သည့်အရာမှန်း မသိသော်လည်း၊ 'အဖိုးတန် ရတနာ' ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လန့်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါ... ဒါ အရမ်း တန်ဖိုးကြီးလွန်းတယ်... ငါ့ဆီမှာ သုံးဖို့ဆိုတာ အရမ်း နှမြောစရာ ကောင်းပါတယ်..."

ချန်မုက ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "မရီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အားနည်းနေတာကို ကုသဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် နှမြောစရာ ကောင်းမှာလဲ... ပြီးတော့ ဒီပုလဲက လူသုံးယောက် စာလောက် ရတယ်... မရီးက အားနည်းနေတာဆိုတော့ ဟင်းရည် တစ်ခွက်လောက်ဆို လုံလောက်ပြီ... ညီမလေးကလည်း အဆင့် ၇ မရောက်သေးတော့ အများကြီး သုံးစရာ မလိုဘူး... ကျွန်တော်ကတော့ တာအိုဆရာ ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ဒါတွေက သိပ်အသုံးမဝင်တော့ဘူး..."

ချန်မု၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် နင်းသခင်မသည် မယုံတစ်ဝက် ယုံတစ်ဝက်ဖြင့် ချန်ယောင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ချန်ယောင်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်ကို မြင်မှသာ ရှေ့တိုးလာပြီး ချန်မု၏ လက်ထဲမှ ကျင့်လင်ယွမ်ပုလဲကို ယူလိုက်သည်။

ချန်ယောင်က လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မေးထောက်ကာ သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။ "ဟူး... ဒုတိယအစ်ကို့ ကျေးဇူးတွေ တင်နေပြန်ပြီ... ဘယ်လို ပြန်ဆပ်ရမလဲတောင် မသိတော့ဘူး... နောက်ဆိုရင် တစ်လောကလုံးမှာ ရှိတဲ့ အလှပဆုံး မိန်းကလေးတွေကို ဖမ်းလာပြီး ဒုတိယအစ်ကို့အတွက် ကိုယ်လုပ်တော်တွေ လုပ်ခိုင်းမှ ရတော့မယ် ထင်တယ်... ဒါပေမဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုက မိန်းမလှလေးတွေကို သိပ်စိတ်မဝင်စားဘူး ထင်ပါရဲ့..."

"ဟဲ့..."

နင်းသခင်မသည် ချန်ယောင်၏ ရယ်မောဖွယ် စကားများကို ကြားပြီးနောက် မနေနိုင်ဘဲ ဝင်ဟန့်လိုက်သည်။ "ကောင်မလေးက အရှက်မရှိတဲ့ စကားတွေ လျှောက်ပြောနေပြန်ပြီ..."

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူမသည် ကျင့်လင်ယွမ်ပုလဲကို ယူကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားတော့သည်။ ချန်မု၏ ဘေးမှ ဖြတ်သွားချိန်တွင် သူမက မေးလိုက်သည်။ "သခင်ကြီးက မင်းကို ရွှမ်ဟွာခြံဝင်း ကို ပြောင်းခိုင်းတယ်ဆို..."

"အင်း..."

ချန်မုက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "နောက်ဆိုရင် ကိစ္စရှိရင် ရွှမ်ဟွာခြံဝင်း ကို လာရှာရတော့မယ်... အခုတော့ နည်းနည်း ဝေးသွားပြီပေါ့..."

ချန်မုသည် စစ်ထျန်းထိုင် တွင် သွားရောက် နေထိုင်ရန် အစီအစဉ် မရှိချေ။ အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ ထိုနေရာတွင် တာအိုဆရာများ အများအပြား ရှိနေသဖြင့်၊ အနည်းငယ် ထူးခြားမှု ရှိသည်နှင့် ချက်ချင်း ရိပ်မိသွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မကြာမီ သူသည် အဆင့် ၄ တာအိုဆရာ ဖြစ်လာတော့မည် ဖြစ်ရာ၊ ဤအပြောင်းအလဲကို အခြားသူများအား လောလောဆယ် မသိစေလိုသေးပေ။

"ကျွန်တော် ခဏလောက် နားလိုက်ဦးမယ်... လာမနှောင့်ယှက်ကြနဲ့နော်..."

ချန်မုက ထိုသို့ပြောရင်း ကုလားထိုင်တစ်လုံးပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ နင်းသခင်မနှင့် ချန်ယောင်တို့သည် ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ အနှောင့်အယှက် မပေးဝံ့တော့ဘဲ၊ နင်းသခင်မက အခန်းထဲမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်သွားပြီး၊ ချန်ယောင်ကလည်း ခေါင်းလေးစောင်းကာ နင်းသခင်မ၏ နောက်မှ လိုက်ထွက်သွားသဖြင့် အခန်းထဲတွင် ချန်မု တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

"ညီမလေးက ဘာလို့ လိုက်လာတာလဲ..."

နင်းသခင်မသည် သူမ၏ နောက်မှ လိုက်လာသော ချန်ယောင်ကို ကြည့်ကာ မျက်နှာလေး နီရဲလျက် မေးလိုက်သည်။ ချန်ယောင်နှင့် ချန်မုတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အခန်းထဲတွင် ရှိနေစဉ်က ကိစ္စမရှိသော်လည်း၊ ယခု ချန်ယောင်ပါ ထွက်လာခဲ့သဖြင့် သူမ၏ အိပ်ခန်းထဲတွင် ချန်မု တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေတော့သည်။

ချန်ယောင်က ဂရုမစိုက်သည့် ပုံစံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "မရီးက စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး... ဒုတိယအစ်ကိုက ကြည့်ချင်တယ်ဆိုရင် အပြင်ကနေလည်း အကုန်လုံးကို မြင်နေရတာပဲလေ..."

"ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ..."

ထိုစကားကြောင့် နင်းသခင်မမှာ ရှက်သွားပြီး ချန်ယောင်၏ ပါးကို လှမ်းဆွဲရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ ချန်ယောင်က ရယ်မောကာ ရှောင်ထွက်သွားတော့သည်။ ဘေးနားရှိ အစေခံမလေးကမူ ခေါင်းကို ငုံ့ထားပြီး ဘာမှ မကြားရသကဲ့သို့သာ နေနေတော့သည်။

……

အိပ်ခန်းအတွင်း၌ ချန်မုသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ သူ၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် စနစ်မျက်နှာပြင် ပေါ်လာတော့သည်။

အမည် - ချန်မု

အသက် - ၁၆ နှစ်

သိုင်းပညာ - မြင်းဆယ်ကောင်အား

စိတ်ဝိညာဉ် - အစပြုဝိညာဉ် အဆင့် ၁၆ (+)

ဝိညာဉ်အမှတ် - ၂၄ မှတ်

ဝိညာဉ်လွင့်မျောခြင်း (ငရဲပြည် - မြေအောက်ကမ္ဘာ) - ဖွင့်၍ရပြီ