အခန်း ၇၆

အခန်း (၇၆) တာအိုဆရာ အဆင့် ၄

ထူယွဲ့ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် သူသည် ဝိညာဉ်အမှတ် ၂၃ မှတ်သာ ရရှိခဲ့သည်။ ဤအမှတ်ပမာဏမှာ စွဲလမ်းမှုကို ဖြေရှင်းရန်အတွက် နည်းလမ်းအမှန် မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။ အကြောင်းမှာ မြောင်ရှင်းလန်ထံမှ ရရှိနိုင်သော ဝိညာဉ်အမှတ်မှာ ဤမျှလောက် မနည်းနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ချန်မုသည် လုပ်ဆောင်စရာများကို အလုံးစုံ မပြီးဆုံးသေးပေ။ သူသည် မိမိ၏ ထင်မြင်ချက်တစ်ခုကို အတည်ပြုရန်အတွက် စမ်းသပ်မှုတစ်ခုသာ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ စနစ်မျက်နှာပြင်ကို တစ်ချက် ကြည့်ရှုပြီးနောက် ချန်မုသည် ဝိညာဉ်လွင့်မျောခြင်းကို စတင်ရန် ရွေးချယ်လိုက်တော့သည်။

"ရွှစ်"

တစ်ကမ္ဘာလုံး ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ဖြစ်သွားပြန်သည်။ အိပ်ခန်းအတွင်းရှိ မြင်ကွင်းများမှာ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ခြောက်သွေ့သောအဝါရောင် သင်္ချိုင်းမြေများက အစားထိုး နေရာယူလာသည်။ ကောင်းကင်ယံ၌ အဆုံးမရှိသော မြူမှောင်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အဝေးဆီမှ ဦးရေပြားကို ထုံကျဉ်သွားစေမည့် တီးတိုးရေရွတ်သံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ရှေ့မလှမ်းမကမ်းတွင် မြောင်ရှင်းလန်၏ သင်္ချိုင်းကုန်းလေး ရှိနေပြီး သင်္ချိုင်းရှေ့၌ မြောင်ရှင်းလန်၏ ဝိညာဉ်မှာ လွင့်မျောနေသည်။ သူမ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းအစုံက ချန်မုကို စေ့စေ့စိုက်ကြည့်နေ၏။ ချန်မုသည် မြောင်ရှင်းလန်ကို လျစ်လျူရှုကာ မိမိ၏ ညာလက်ကို အရင်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ ညာလက်အတွင်း၌ မှေးမှိန်နေသော ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ခုကို ဖမ်းဆုပ်ထား၏။ ဤဝိညာဉ်မှာ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ရစ်ပတ်ခံထားရသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်အပြင်ဘက်ရှိ အဖြူရောင်အလင်းတန်း၏ ချေမှုန်းခြင်းကို မခံရသေးခြင်း ဖြစ်သည်။

"တကယ်ပဲ ဖြစ်နိုင်တာပဲ"

ချန်မုက ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဤငရဲပြည်ကဲ့သို့သော ကမ္ဘာထဲသို့ မည်သို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို မသိသော်လည်း ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရာဝတ္ထုများကို ယူဆောင်လာ၍ မရကြောင်း သိထားသည်။ သို့သော် ကိုယ်ထည်မရှိသော ဝိညာဉ်သရဲများကိုမူ သူ အတင်းအဓမ္မ ယူဆောင်လာနိုင်သည်မှာ သေချာသွားပြီ ဖြစ်သည်။

"ရွှစ်"

ချန်မုသည် ညာလက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထိုမှေးမှိန်နေသော ဝိညာဉ်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ ဤဝိညာဉ်မှာ ထူယွဲ့၏ ဝိညာဉ်အပိုင်းအစပင် ဖြစ်သည်။ ချန်မုသည် သူ့ကို ဓားဖြင့် သတ်ဖြတ်လိုက်စဉ်မှာပင် ထူယွဲ့၏ ဝိညာဉ်ကို တစ်ပါတည်း သိမ်းယူခဲ့ပြီး ယခုအချိန်အထိ ဖိနှိပ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ထူးခြားသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

"ဝုန်း"

ထူယွဲ့၏ ဝိညာဉ်မှာ သင်္ချိုင်းမြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်စုံတစ်ခုကို သွားရောက် ထိတွေ့မိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ လောကကြီးတစ်ခုလုံးမှ ပြောမပြတတ်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခုက ထူယွဲ့၏ ဝိညာဉ်ကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

"အား"

ထူယွဲ့၏ ဝိညာဉ်သည် စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် တစ်ကိုယ်လုံးမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို စုပ်ယူလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ လျင်မြန်စွာ ဖောင်းကားလာတော့သည်။ သူ၏ ပါးစပ်၊ နှာခေါင်းနှင့် မျက်လုံးများအတွင်းမှ မီးခိုးရောင် လက်တံများစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခဏချင်းမှာပင် ပုံပျက်ပန်းပျက် မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ချန်မုပင်လျှင် အေးစက်စက် အသက်ရှူသံ တစ်ချက် ထွက်သွားရသည်။ သေချာသည်မှာ သူ၏ ခြေအောက်ရှိ သင်္ချိုင်းမြေဖြစ်စေ၊ ထိုတီးတိုးရေရွတ်သံများ ဖြစ်စေ အားလုံးမှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာများ ဖြစ်ကြသည်။ သူသည် အဖြူရောင်အလင်းတန်း၏ ကာကွယ်မှုကို ရရှိထားသဖြင့်သာ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ရာများမှ လွတ်ကင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထူယွဲ့၏ ဝိညာဉ်မှာမူ ချန်မု၏ လက်မှ လွတ်ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကာကွယ်မှု ကင်းမဲ့သွားသဖြင့် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ရာများ၏ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံရကာ အမည်မသိ မိစ္ဆာကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခြင်းပင်။ ထူယွဲ့မှာ ပုံပျက်သွားပြီးနောက် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာလည်း ရုတ်တရက် တိုးလာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လက်တံများစွာဖြင့် ချန်မုကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင်...

"ရွှစ်"

မည်းမှောင်သော အရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ မြောင်ရှင်းလန်သည် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ သရဲကလေးကို ပိုက်ကာ ထူယွဲ့အပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ခုန်အုပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ သရဲကလေးမှာလည်း နီရဲသော မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ထူယွဲ့ကိုယ်ပေါ်မှ ထူးဆန်းသော လက်တံတစ်ခုကို အားရပါးရ ကိုက်ခဲလိုက်တော့သည်။

မိစ္ဆာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော ထူယွဲ့သည် အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်နေသော်လည်း မြောင်ရှင်းလန်၏ ရင်ခွင်ထဲမှ မည်သို့မျှ ရုန်းမထွက်နိုင်ဘဲ တဖြည်းဖြည်းနှင့် သင်္ချိုင်းကုန်းလေးအတွင်းသို့ ဆွဲသွင်းခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ထူယွဲ့၏ နောက်ဆုံး လက်တံတစ်ခုပင် ပျောက်ကွယ်သွားချိန်၌ သင်္ချိုင်းကုန်းလေးမှာ အသံတိတ် ပြိုကျသွားပြီး မြေမှုန့်များအဖြစ် လွင့်စင်သွားတော့သည်။ ထိုနေရာ၌ မည်သည့် ဝိညာဉ်သရဲမျှ ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

ချန်မုသည် ထိုမြင်ကွင်းကို အစမှအဆုံးတိုင်အောင် ကြည့်နေခဲ့ပြီး အရာအားလုံး ငြိမ်သက်သွားချိန်တွင် စနစ်မှ အသိပေးချက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"ဒင် သင်သည် ဝိညာဉ်အမှတ် ၁၈၅ မှတ် ရရှိပါသည်"

စနစ်အသိပေးချက်ကို ကြည့်ပြီး ချန်မု ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူ၏ ထင်မြင်ချက်မှာ မှန်ကန်လှပေသည်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရာဝတ္ထုများကို ယူဆောင်လာ၍ မရသော်လည်း ဝိညာဉ်များကိုမူ ယူဆောင်လာနိုင်သည်မှာ သေချာသွားပြီ ဖြစ်သည်။

မြောင်ရှင်းလန် ကျေနပ်သွားသကဲ့သို့ သူလည်း ကျေနပ်သွားပြီ ဖြစ်ရာ ဤမျှဆိုလျှင် လုံလောက်ပေပြီ။ ထူယွဲ့ကို သတ်စဉ်က ရခဲ့သော အမှတ်များနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက မြောင်ရှင်းလန်ထံမှ စုစုပေါင်း ဝိညာဉ်အမှတ် နှစ်ရာနီးပါး ရရှိခဲ့ရာ ယခင်ဝိညာဉ်များထက် များစွာ ပိုမို များပြားလှသည်။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဆင့် ၄ ရောက်ဖို့တော့ လုံလောက်သွားပြီပဲ... အဆင့် ၃ အတွက်လည်း လိုအပ်တဲ့ အမှတ် အတော်များများ ရသွားတာပဲ"

ချန်မုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြိုကျသွားသော သင်္ချိုင်းကုန်းကို ဆက်မကြည့်တော့ဘဲ အဝေးတစ်နေရာသို့ ဦးတည်ကာ လွင့်မျောသွားတော့သည်။

ခဏအကြာတွင်... အိပ်ခန်းအတွင်း၌

ချန်မုသည် မျက်လုံးများကို ပြန်လည် ဖွင့်လိုက်သည်။ မြောင်ရှင်းလန်၏ စွဲလမ်းမှုကို ဖြေရှင်းပေးပြီးနောက် သူသည် ထိုမှောင်မိုက်သော ကမ္ဘာထဲတွင် ခေတ္တ လှည့်လည်သွားလာခဲ့သော်လည်း မြောင်ရှင်းလန်ကဲ့သို့ သင်္ချိုင်းကုန်းရှိသော ဝိညာဉ်များကို ထပ်မတွေ့ခဲ့ရချေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အဖြူရောင်အလင်းတန်း မှိန်သွားချိန်၌ သာမန် ဝိညာဉ်တစ်ခုနှင့်သာ တွေ့ခဲ့ပြီး ထိုဝိညာဉ်၏ စွဲလမ်းမှုမှာလည်း ထမင်းဝအောင် စားချင်သည်ဟူသော ရိုးရှင်းသော စွဲလမ်းမှုသာ ဖြစ်သည်။

ထိုဝိညာဉ်၏ စွမ်းအားမှာ ချွေ့အာ ထက်ပင် အားနည်းသဖြင့် ရရှိမည့် အမှတ်မှာ သိပ်မများနိုင်သော်လည်း ဖြေရှင်းရန်မှာမူ မခက်ခဲလှချေ။ ထိုသူ၏ အရိုးမြှုပ်ထားသော နေရာကို ရှာဖွေပြီး အစားအသောက်ကောင်းများဖြင့် သွားရောက် ပူဇော်ပသ လိုက်ရုံသာ ရှိသည်။

အမှတ်အသစ်များထက် ချန်မု ယခုအချိန်တွင် ပိုမို အာရုံစိုက်နေသည်မှာ မြောင်ရှင်းလန်ထံမှ ရရှိခဲ့သော ဝိညာဉ်အမှတ်များပင် ဖြစ်သည်။ ဤအမှတ်များဖြင့် သူသည် အဆင့် ၄ ဟူသော တံခါးပေါက်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး နေ့လယ်ခင်း ခရီးသွားအဆင့် သို့ တက်လှမ်းနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ချန်မုသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ချန်ယောင်နှင့် နင်းသခင်မတို့ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမတို့နှစ်ဦးမှာ မီးဖိုလေးတစ်ခုအနားတွင် ဆေးဟင်းရည်ကျိုရင်း ရယ်မော စကားပြောနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူသည် အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး စနစ်မျက်နှာပြင်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

အမည် - ချန်မု

အသက် - ၁၆ နှစ်

သိုင်းပညာ - မြင်းဆယ်ကောင်အား

စိတ်ဝိညာဉ် - အစပြုဝိညာဉ် အဆင့် ၁၆ (+)

ဝိညာဉ်အမှတ် - ၂၀၉ မှတ်

"စလိုက်ရအောင်"

ချန်မုသည် စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ဝိညာဉ်အမှတ်များကို အသုံးပြုကာ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို မြှင့်တင်လိုက်တော့သည်။

"ရွှစ်"

ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ခဏချင်းမှာပင် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ သုံးဆင့်ဆက်တိုက် မြင့်တက်သွားပြီး အဆင့် ၁၉ သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ အဆင့်သုံးဆင့် ဆက်တိုက် တက်သွားခြင်းကြောင့် ချန်မု၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ ပိုမို ကြီးမားလာပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် အပြာနုရောင် အလင်းတန်းများ တောက်ပနေတော့သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်အမြင်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပါက သူ၏ ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံးမှာ အလွန် တောက်ပနေကြောင်း တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။

ချန်မုသည် တွေဝေမနေဘဲ ဆက်လက် မြှင့်တင်လိုက်ပြန်သည်။

"ဝုန်း"

စနစ်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ချန်မုသည် သူ၏ အသိစိတ်များ ခဏတာ ပျောက်ကွယ်သွားကာ အလွန် သန့်စင်ပြီး ငြိမ်သက်လှသော အခြေအနေတစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ သူ၏ အသိစိတ်သည် ကြည်လင်နေသော ရေကန်တစ်ခုကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေပြီး မည်သည့်အတွေးမျှ မရှိတော့ချေ။

သို့သော်လည်း... ချက်ချင်းပင် ထိုငြိမ်သက်မှုကို ဖျက်ဆီးလိုက်သည့် အရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ချန်မုသည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို မမြင်ရသော ဧရာမ လက်ကြီးတစ်ဖက်က ဖမ်းဆုပ်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် အတွင်းဘက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဖိသိပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံးမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကျုံ့သွားတော့သည်။

တစ်လက်မ... နှစ်လက်မ... သုံးလက်မ...

အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည် မသိ၊ နောက်ဆုံးတွင် ကန့်သတ်ချက်တစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်သွားတော့သည်။ ချန်မု၏ စိတ်ဝိညာဉ်၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်ရှိ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော အပြာရောင်အလင်းတန်းများအတွင်း၌ အရောင်အသစ်တစ်ခု မွေးဖွားလာတော့သည်။ ၎င်းမှာ မီးတောက်တစ်ခုကဲ့သို့ ပူပြင်းလှသော အနီရောင်အလင်းတန်း ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအနီရောင်အလင်းတန်း ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အတွင်းဘက်မှနေ၍ သူ၏ ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားရာ ချန်မုသည် သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ စတင် လောင်ကျွမ်းနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤခံစားချက်မှာ ယခင်တာအိုဆရာ အဆင့်သို့ တက်စဉ်ကထက် များစွာ ပိုမို ပြင်းထန်လှသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အတွင်းဘက်မှနေ၍ သူ၏ ဝိညာဉ် အစိတ်အပိုင်းတိုင်းမှာ ပူပြင်းလှသော အပူရှိန်ဖြင့် လောင်ကျွမ်းခြင်းကို ခံနေရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသို့ လောင်ကျွမ်းခြင်းခံရသော ဝိညာဉ်သည် နေရောင်ခြည်၏ တိုက်ရိုက် ထိတွေ့မှုကို မကြောက်ရွံ့တော့ဘဲ နေ့လယ်ခင်း အချိန်တွင်ပင် ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ခွာနိုင်စွမ်း ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် မြေကြောများနှင့် တောင်တန်းများ၏ စွမ်းအားကိုလည်း ငှားရမ်း အသုံးပြုနိုင်စွမ်း ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ထိုမီးတောက်များမှာ ငြိမ်းသတ်သွားပြီး ချန်မု၏ ဝိညာဉ်မှာ အလွန် ခိုင်မာသွားတော့သည်။ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဝိညာဉ် ထွက်ခွာလိုက်ချိန်တွင် အပြာရောင် မဟုတ်တော့ဘဲ အနီရောင်ရင့်ရင့် အလင်းတန်းများ တောက်ပနေပြီး ဝိုးတဝါး မဟုတ်တော့ဘဲ သွေးရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ယောက်နှယ် ဒြပ်ရှိသော အရာတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

တာအိုဆရာ အဆင့် ၄...

နေ့လယ်ခင်း ခရီးသွားအဆင့်။