အခန်း ၇၈

အခန်း (၇၈) စီမံနေရာချထားခြင်း

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ချန်မုသည် ပန်းကန်လုံးကို အရင်ဆုံး ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

ကျင့်လင်ယွမ်ပုလဲ၏ အာနိသင်အပေါ်တွင် ချန်မုအနေဖြင့် များစွာ မျှော်လင့်ထားခြင်း မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအခါ သူသည် အဆင့် ၄ တာအိုဆရာတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ သိုင်းပညာအနေဖြင့် ထိုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် မည်မျှ ကြာမြင့်မည်ကိုပင် မသိနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အဆင့် ၄ တာအိုဆရာ၏ လေ့ကျင့်မှုအမြန်နှုန်းမှာ ပိုမို မြန်ဆန်မည် ဖြစ်သော်လည်း အများဆုံး အဆင့် ၄ အထိသာ မြန်ဆန်မည်ဖြစ်ပြီး အဆင့် ၄ အထက်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက လေ့ကျင့်မှုအမြန်နှုန်းမှာ သိသိသာသာ နှေးကွေးသွားမည်မှာ သေချာလှသည်။

ချန်မုသည် ဆေးဟင်းရည်ကို သောက်ချလိုက်သည်။

ဝမ်းဗိုက်အတွင်းမှနေ၍ အေးမြစိုပြည်သော ခံစားချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး နွေးထွေးသော ခံစားချက်တစ်ခုနှင့်အတူ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။

ဤခံစားချက်မှာ အတော်လေး သိသာထင်ရှားလှသော်လည်း ချန်မုသည် မကြာမီကမှ အဆင့် ၄ တာအိုဆရာ၏ အပြောင်းအလဲကို ဖြတ်သန်းထားသူဖြစ်ရာ ဤအရာအပေါ်တွင် ပုံမှန်အတိုင်းသာ တုံ့ပြန်ခဲ့ပြီး မည်သည့် အမူအရာ အပြောင်းအလဲမျှ မရှိခဲ့ချေ။

ပုံမှန် သိုင်းပညာလေ့ကျင့်ခြင်းဆိုသည်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အသုံးပြု၍ ခန္ဓာကိုယ်ကို သွေးခြင်း၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပွတ်တိုက်လေ့ကျင့်ခြင်းမျိုး ဖြစ်သော်လည်း ကျင့်လင်ယွမ်ဆေးဟင်းရည်မှာမူ နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ အားဖြည့်မွမ်းမံပေးခြင်းမျိုး ဖြစ်သည်။

ချန်မုသည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှိတ်ကာ သေချာစွာ ခံစားကြည့်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင်...

သူ မျက်လုံးများကို ပြန်လည် ဖွင့်လိုက်သည်။

ထိုအခါ နင်းသခင်မနှင့် ချန်ယောင်တို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ကြွေပန်းကန်လုံးများကို ကိုင်ထားကြသော်လည်း မသောက်ကြသေးဘဲ သူ့ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အာနိသင်က ဘယ်လိုနေလဲ"

ချန်ယောင်က မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မဆိုးပါဘူး"

ချန်မုက ရိုးရှင်းစွာပင် မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

ချန်ယောင်နှင့် နင်းသခင်မတို့ နှစ်ဦးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ကိုယ်စီ သောက်ချလိုက်ကြသည်။

သို့သော် သူတို့နှစ်ဦး၏ တုံ့ပြန်မှုမှာမူ ချန်မုကဲ့သို့ မတည်ငြိမ်လှချေ။

နင်းသခင်မသည် သောက်ပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် နီရဲသော အရောင်တစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာပြီး ထိုအနီရောင်မှာ မျက်နှာမှတစ်ဆင့် အောက်ဘက်သို့ ပြန့်ဆင်းသွားကာ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အနီရောင်အစက်အပြောက်လေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

"အင်း..."

သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ တောင့်တင်းသွားပြီး ကြွေပန်းကန်လုံးကို စားပွဲပေါ်သို့ မနည်းတင်လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ လက်သီးလေးများမှာ အလိုအလျောက် ဆုပ်ထားမိလျက်သား ဖြစ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးကာ လက်ချောင်းများကို အားကုန်သုံး၍ ကွေးညွတ် ဆုပ်ကိုင်ထားမိတော့သည်။

ချန်မု၏ တည်ငြိမ်နေသော ပုံစံကို ကြည့်ပြီး သာမန်မျှသာ ဖြစ်မည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း တစ်ငုံမျှ သောက်လိုက်ရုံဖြင့် မီးသွေးခဲတစ်ခွက်ကို သောက်ချလိုက်ရသကဲ့သို့ ပူပြင်းလှသော အပူရှိန်က တစ်ကိုယ်လုံးကို လောင်ကျွမ်းတော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

ဘေးနားတွင်...

ချန်ယောင်၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အနည်းငယ် ပို၍ ကောင်းမွန်သော်လည်း သူမ၏ အသားအရေမှာလည်း ပန်းရောင်ဖျော့ဖျော့ ပြောင်းသွားခဲ့သည်။ သူမသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ဘေးသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားကာ ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ထိုင်ချလိုက်တော့သည်။

ချန်မုသည် သူတို့နှစ်ဦး၏ အခြေအနေကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာ မရှိဘဲ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အားသစ်လောင်းကာ ပြောင်းလဲနေကြောင်း တွေ့ရသဖြင့် ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ကို မြှောက်ကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် ယိမ်းယိုင်နေသော နင်းသခင်မကို မ,တင်လိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ပို့ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဒုတိယသခင်လေး"

တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ အစေခံမလေးက သတိထားကာ ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"သူတို့ နိုးလာရင် ငါ အရင်ပြန်သွားပြီလို့ ပြောလိုက်ပါ"

ထိုစကားကို ချန်ထားရစ်ခဲ့ပြီး ချန်မုသည် အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ချန်မု ထွက်သွားမှသာ ထိုအစေခံမလေးမှာ သက်ပြင်းကြီးတစ်ခု ချလိုက်နိုင်သည်။ ယခုအခါ ချန်မုသည် ပုံမှန်အတိုင်း နေနေလျှင်တောင်မှ ပေးစွမ်းနိုင်သော ဖိအားမှာ ယခင်ကနှင့် လုံးဝ မတူတော့ချေ။ ၎င်းမှာ အဆင့်အတန်းနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာတို့က ပေးစွမ်းသော အပြောင်းအလဲပင် ဖြစ်သည်။

အစေခံမလေးသည် ချန်မုကို အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေသော်လည်း ရင်ထဲတွင်မူ ဝမ်းသာကျေနပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ ချန်မုသည် ဤကဲ့သို့သော အဆင့်အတန်းမျိုး ရှိလာသော်လည်း နင်းသခင်မအပေါ်တွင် ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိဘဲ ယခင်ကအတိုင်း ဂရုစိုက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤသို့ဆိုလျှင် အနာဂတ်အတွက် စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ချေ။ အနည်းဆုံးတော့ ချန်မု ရှိနေသရွေ့ ဤရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်တွင် မည်သူကမျှ မိမိတို့၏ သခင်မကို အနိုင်ကျင့်ဝံ့မည် မဟုတ်တော့ပေ။

...

ခဏအကြာတွင်...

ချန်မုသည် ရွှမ်ဟွာခြံဝင်း သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"မြန်မြန်... ဒုတိယသခင်လေး လာနေပြီ... အားလုံး ထွက်ခဲ့ကြ"

ခြံဝင်းထဲသို့ မဝင်ရသေးမီမှာပင် အစေခံများ၏ အော်ဟစ်သံများကို ကြားနေရသည်။

မကြာမီ...

အစေခံ အယောက်နှစ်ဆယ်ကျော်နှင့် အရွယ်စုံ အစေခံမလေး အယောက်နှစ်ဆယ်ခန့် ခြံဝင်းထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာကြပြီး ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လာသော ချန်မုကို အားလုံးက ပြိုင်တူ အရိုအသေပေးကြသည်။ ထိုအထဲတွင် ရင်းနှီးသူများဆို၍ ရန်ယန် နှင့် ရှောင်မေ့ တို့သာ ပါဝင်သည်။

အခြားသော အစေခံမလေးများအားလုံးမှာ မျက်နှာစိမ်းများ ဖြစ်ကြသော်လည်း တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းမှာ ချစ်စရာကောင်းပြီး ရုပ်ရည်သန့်စင်ကြကာ အားလုံးမှာ အသက် ဆယ့်ငါး၊ ဆယ့်ခြောက်နှစ် အရွယ်များသာ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုအထဲမှ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ရပ်နေသူတစ်ဦးကို ချန်မု မှတ်မိနေသည်။ သူမမှာ သခင်မကြီးအနားတွင် အလုပ်အကျွေးပြုသော အစေခံမလေး ဟွာရှီ ပင် ဖြစ်သည်။

ဟွာရှီက ချန်မုကို ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မကြီးက ဒုတိယသခင်လေး အနားမှာ အလုပ်အကျွေးပြုဖို့ ကျွန်မကို လွှတ်လိုက်တာပါ... ဒီအစေခံမလေးတွေကတော့ သခင်ကြီး ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ပေးလိုက်တာပါ... အားလုံးက အလုပ်ကြိုးစားကြသူတွေပါ"

ဘေးနားရှိ အစေခံမလေး တစ်တန်းလုံးထဲမှ အချို့မှာ ခေါင်းကို ငုံ့ထားရင်း ချန်မုကို စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ခိုးကြည့်နေကြသည်။

ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်မှာ အလွန် ကြီးမားလှသဖြင့် အစေခံမလေး အများအပြားမှာ ချန်မုကို မမြင်ဖူးကြပေ။ သို့မဟုတ် မြင်ဖူးခဲ့လျှင်တောင် မည်သည့် မှတ်မှတ်ရရ အထင်အမြင်မျှ မရှိခဲ့သဖြင့် မျက်နှာကို မှတ်မိခြင်း မရှိကြချေ။ ထို့ကြောင့် ယခင်က သာမန် ကိုယ်လုပ်တော်သား တစ်ယောက်အဖြစ်မှ ရုတ်တရက် စစ်ထျန်းထိုင် ၏ တာအိုဆရာ ဖြစ်လာပြီး ရွှမ်ဟွာခြံဝင်း ၏ အရှင်သခင် ဖြစ်လာသော ချန်မုကို အားလုံးက စပ်စုချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်နေကြသည်။

ချန်မုကမူ မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... နောက်ဆိုရင် နင်က ရှောင်မေ့ နဲ့ အတူတူ ခြံဝင်းကို အုပ်ချုပ်လိုက်ပါ... နင်းသခင်မနဲ့ ချန်ယောင် လာရင်တော့ တားစရာ မလိုဘူး... တခြားလူတွေဆိုရင်တော့ အရင်ဆုံး သတင်းပို့ပေးပါ"

ထိုစကားကြောင့် အစေခံမလေး အများအပြားမှာ ရှောင်မေ့ကို အားကျသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဤစကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့်ပင် ရှောင်မေ့သည် ဟွာရှီနှင့်အတူ ရွှမ်ဟွာခြံဝင်းကို အုပ်ချုပ်ရမည့် အစေခံမလေးခေါင်းဆောင် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်တွင် သူမ၏ အဆင့်အတန်းမှာ မိုးနှင့်မြေအလား ကွာခြားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် အားကျရုံမျှသာ တတ်နိုင်ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှောင်မေ့သည် ချန်မုနှင့် အစောဆုံး အတူရှိခဲ့သူ ဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့သော အဆင့်အတန်းမျိုး ရရှိခြင်းမှာလည်း ထိုက်တန်လှပေသည်။

ချန်မုသည် ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်ပေ။

ရန်ယန်ကို ခြံဝင်းထဲရှိ အစေခံများကို ကြီးကြပ်ရန် တာဝန်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ဟွာရှီ၏ လမ်းပြမှုဖြင့် အိပ်ခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ရန်ယန်သည် ယခင်က အနည်းငယ် မရိုမသေ လုပ်တတ်သော်လည်း ၎င်းမှာ ယခင်ချန်မုအပေါ်တွင်သာ ဖြစ်သည်။ သူ ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်းတွင်မူ အမြဲတမ်း စကားနားထောင်ခဲ့ပြီး ခိုင်းသည့် အလုပ်များကိုလည်း သေချာစွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သဖြင့် အသုံးတည့်သူ တစ်ဦးဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

ချန်မုသည် မည်သည့် နေမခက်မှုမျှ မရှိချေ။

ဟွာရှီနှင့် ရှောင်မေ့တို့ နှစ်ဦး၏ အလုပ်အကျွေးပြုမှုဖြင့် အဝတ်အစားများ လဲလှယ်ကာ ရေချိုးသန့်စင်လိုက်သည်။

အမှန်တကယ်တော့ အဆင့် ၅ တာအိုဆရာ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက ဖုန်မှုန့်များကိုပင် မကပ်ငြိစေရန် ပြုလုပ်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အဆင့် ၄ ဆိုလျှင်တော့ ပြောစရာပင် မလိုတော့ချေ။ အညစ်အကြေးများကို ရှင်းလင်းရန်မှာ စိတ်အာရုံ တစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်ရုံဖြင့် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ယခင်ဘဝက ချန်မုသည် ဤကဲ့သို့သော ဘဝမျိုးကို မျှော်လင့်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ မည်သည့် လှိုင်းဂယက်မျှ မရှိတော့ဘဲ မိမိ၏ ဆန္ဒတစ်ခုကို ဖြည့်ဆည်းရန်အတွက်သာ တစ်ကြိမ်မျှ ခံစားကြည့်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက်...

ချန်မုက နောက်ပိုင်းတွင် အဝတ်အစား လဲလှယ်ခြင်း၊ ရေချိုးသန့်စင်ပေးခြင်းများကို ပြုလုပ်ပေးရန် မလိုတော့ကြောင်းနှင့် တစ်နေ့ သုံးနပ် အစားအသောက်များ လာပို့ရန်လည်း မလိုတော့ကြောင်း၊ အိပ်ခန်းထဲတွင် သောက်ရေသန့် အချို့သာ အမြဲတမ်း ထားရှိရန် လိုအပ်ကြောင်း ရိုးရှင်းစွာ မှာကြားလိုက်သည်။

ဟွာရှီမှာ ဤစကားကြောင့် အလွန် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ချန်မုသည် စစ်ထျန်းထိုင် မှ တာအိုဆရာ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး လောကီလူသား တစ်ယောက် မဟုတ်တော့ကြောင်း တွေးမိကာ နားလည်သွားသဖြင့် ခေါင်းညိတ် လက်ခံပြီးနောက် ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

အစေခံမလေးများ အားလုံး ထွက်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ကျယ်ဝန်းလှသော အိပ်ခန်းကြီးထဲတွင် ချန်မု တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

"မနက်ဖြန် ကောင်းကင်ကွန်ရက် ကို သွားပြီး အဲဒီ ဝိညာဉ်သရဲအကြောင်း သွားစုံစမ်းရမယ်... ပြီးရင် နန်းတွင်းစာကြည့်တိုက် ကို သွားပြီး ငါသိချင်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို ရှာဖတ်ရမယ်... နောက်ပြီး နတ်ဆိုးတွေ၊ မကောင်းဆိုးဝါးတွေနဲ့ ပတ်သက်တာတွေကိုလည်း ရှာဖတ်ရမယ်... နောက်ပိုင်း အသုံးလိုလာနိုင်တယ်"

ချန်မုသည် စဉ်းစားနေသည်။

ထို့အပြင် သိုင်းပညာနှင့် ပတ်သက်သော စာအုပ်စာတမ်းများကိုလည်း ထပ်မံ ရှာဖွေဖတ်ရှုနိုင်သေးသည်။

ယခုအခါ သူသည် အဆင့် ၄ တာအိုဆရာ တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး ကျင့်လင်ယွမ်ပုလဲ လည်း ရှိနေသဖြင့် သိုင်းပညာ အဆင့်မှာ မကြာမီ အဆင့် ၇ ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားမည် ဖြစ်ပြီး ထို့နောက်တွင် အဆင့် ၆ ဟူသော တံခါးပေါက်သို့ ရောက်ရှိသွားမည် ဖြစ်သည်။

သူ၏ ခန့်မှန်းချက်သာ မှန်ကန်ပါက သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် သိုင်းစိတ်ဆန္ဒနှင့် တိုက်ရိုက် ညီမျှနိုင်သဖြင့် အဆင့် ၆ မှ အဆင့် ၄ အထိ သူ၏ သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်မှုတွင် မည်သည့် အဟန့်အတားမျှ ရှိမည်မဟုတ်ဘဲ အဆင့်ဆင့် တက်လှမ်းသွားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သိုင်းပညာ၏ အဆင့်များမှာ တာအိုဆရာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက များစွာ နိမ့်ကျနေသေးသော်လည်း မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အသုံးဝင်မှု အနည်းငယ်တော့ ရှိနေသေးသည်။ အနာဂတ်တွင် အဆင့်မြင့်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိသွားပါကလည်း အကျိုးကျေးဇူး အချို့ ရရှိနိုင်သေးသည်။

ထို့အပြင် သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ခြင်းသည် အခြားသော အသုံးဝင်မှုများ ရှိနိုင်သေးသည်ဟု ချန်မု အမြဲတမ်း ထင်မြင်နေမိသည်။

တာအိုဆရာ အဆင့် ၂ သည် သိုင်းပညာ အဆင့် ၁ နှင့် ညီမျှသည်ဆိုပါက တာအိုဆရာ အဆင့် ၁ သည် သိုင်းသူတော်စင်များထက် များစွာ သာလွန်နေမည်မှာ သေချာလှသည်။ သို့သော် ချန်မု၏ အမြင်တွင်မူ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကြားတွင် ဤမျှလောက် ကြီးမားသော ကွာဟချက် မရှိသင့်ပေ။

သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူသည် သိုင်းပညာ အဆင့် ၁ နှင့်ဖြစ်စေ၊ တာအိုဆရာ အဆင့် ၂ နှင့်ဖြစ်စေ အလွန် ဝေးကွာနေသေးသည်။ ထိုအဆင့်ရှိ အခြေအနေများ မည်သို့ရှိသည်ကို တကယ်တမ်း ထိုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားမှသာ အနည်းငယ် သိရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။