အခန်း ၇၉

အခန်း (၇၉) သမိုင်းနှင့် ပထဝီဝင်

နောက်တစ်နေ့တွင် ချန်မုသည် ကောင်းကင်ကွန်ရက်သို့ အရင်ဆုံး သွားရောက်ခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ကွန်ရက်၏ အမြင့်ဆုံးခေါင်းဆောင်မှာ မိန်းမစိုးချုပ် ကျောက်ကောင်းပင် ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ကွန်ရက်ကို စေခိုင်း၍ သတင်းအချက်အလက်များကို စုံစမ်းထောက်လှမ်းနိုင်သူများမှာ ဧကရာဇ်နှင့် ကျောက်ကောင်းတို့မှလွဲ၍ စစ်ထျန်းထိုင်မှ တာအိုဆရာများသာ ရှိပေသည်။

ကောင်းကင်ကွန်ရက်၏ ထောက်လှမ်းရေးများကို ထျန်း (ကောင်းကင်)၊ တိ (မြေကြီး)၊ ရွှမ် (နက်နဲမှု)၊ ဟွမ် (အဝါရောင်) ဟူ၍ အဆင့်လေးဆင့် ခွဲခြားထားသည်။ သတင်းအချက်အလက်များ ထောက်လှမ်းခြင်းအပြင် မှူးမတ်များကို စောင့်ကြည့်စစ်ဆေးခြင်း၊ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခြင်း စသည့် တာဝန်များကိုလည်း ထမ်းဆောင်ကြရသည်။

ချန်မု၏ စစ်လိရာထူးဖြင့် အထက်အမိန့်မရှိပါက ရွှမ်နှင့် ဟွမ် အဆင့်နှစ်ခုကိုသာ စေခိုင်းနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ သူ၏ လိုအပ်ချက်အတွက် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ စုံစမ်းလိုသော အချက်အလက်များမှာ အလွန်အရေးကြီးသော အမျိုးအစား မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။ ပစ်မှတ်မှာ မှူးမတ်နောက်ခံ ရှိသော်လည်း အဆင့်အတန်း နိမ့်ကျကာ အရေးမပါသော သူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပေသည်။

စစ်ထျန်းထိုင်၏ စစ်လိရာထူးအသစ်ဖြင့် ကောင်းကင်ကွန်ရက်ကို စေခိုင်းကာ သတင်းအချက်အလက်များ ရယူခြင်းမှာ အထက်အဆင့်ဆင့်သို့ သတင်းရောက်သွားနိုင်ပြီး ကျောက်ကောင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားနိုင်သော်လည်း ဤသည်မှာ ချန်မုအတွက် အရေးမကြီးလှချေ။

ချန်မု ထင်မှတ်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ လုပ်ပိုင်ခွင့်ကို အသုံးပြု၍ သတင်းအချက်အလက်များ တောင်းခံပြီးနောက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာ အချိန်ပင် မပြည့်မီ ထိုသတင်းမှာ ကျောက်ကောင်း၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

"လုရှင်းကို စုံစမ်းတာလား... စစ်ထျန်းထိုင်က စစ်လိ အသစ်လေးပဲ ဖြစ်ရမယ်။"

တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော နန်းဆောင်ကြီးတစ်ခု၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာရှိ ကုလားထိုင်ကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် ကျောက်ကောင်းသည် ထိုင်နေကာ လက်ထဲတွင် လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံး တစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည်။ ဘေးနားရှိ လက်အောက်ငယ်သား၏ သတင်းပို့သံကို ကြားပြီးနောက် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများ အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားသည်။

မိန်းမစိုးချုပ် နေရာတွင် ထိုင်နိုင်ပြီး ကောင်းကင်ကွန်ရက်၏ အမြင့်ဆုံးခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာသည့် ကျောက်ကောင်းမှာ သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှသည်။ သူ ကြည့်ရှုဖူးသော မှတ်တမ်းများအားလုံးကို အသေးအမွှားမှစ၍ တစ်ခုမကျန် သူ သေချာစွာ မှတ်မိနေတတ်သည်။ နန်းတွင်းတစ်ခုလုံးတွင် လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များစွာအတွင်း ဖြစ်ပွားခဲ့သော အမှုအခင်းများအားလုံးမှာ သူ မသိသည်ဟူ၍ မရှိချေ။ ထိုအထဲတွင် လုရှင်း၏ အမှုလည်း ပါဝင်ပေသည်။

လုရှင်းသည် မှူးမတ်မျိုးနွယ် ဖြစ်ပြီး သူ၏ဖခင်မှာ အဆင့် ၄ ဝန်ထောက်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အန်းကော်စံအိမ်တော်မှ သားအကြီးဆုံးကို သွားရောက် ရန်စမိသဖြင့် ပြစ်မှုတစ်ခု တပ်ခံရကာ အကျဉ်းထောင်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး ခြောက်နှစ်တိုင်တိုင် အကျဉ်းချခံခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ဖခင်မှာလည်း သူ့ကို ကယ်တင်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ဘဲ အကျဉ်းထောင်ထဲတွင်ပင် အသက်ထွက်သွားခဲ့ရသည်။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိပြီးနောက် ကျောက်ကောင်းသည် ရုတ်တရက် ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒီလောက်တောင် အလောတကြီး ဖြစ်နေရတာလား။"

ကိစ္စရပ်မှာ ရှင်းလင်းလှပေသည်။ ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်နှင့် အန်းကော်စံအိမ်တော်တို့သည် မကြာသေးမီ နှစ်များအတွင်း အချင်းချင်း အားပြိုင်နေခဲ့ကြသည်။ ယခု ချန်မုကဲ့သို့ အဆင့် ၅ တာအိုဆရာ တစ်ဦး ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာချိန်တွင် ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် အနေဖြင့် အန်းကော်စံအိမ်တော်ကို ဖိနှိပ်ချင်မည်မှာ သေချာလှသည်။ လုရှင်းကို စုံစမ်းခြင်းမှာ အစပျိုးခြင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေမည်။

သို့သော် ကျောက်ကောင်းသည် မှူးမတ်အိမ်တော် နှစ်ခုကြားရှိ ပဋိပက္ခများကို စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိသလို ချန်မုကိုလည်း ထို့အတူပင် ဖြစ်သည်။ အဆင့် ၅ တာအိုဆရာ၏ အဆင့်အတန်းမှာ အလွန် မြင့်မားလှသော်လည်း သူ့အတွက်မူ ကလေးကစားနေသကဲ့သို့သာ ဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံး အဆင့် ၄ တာအိုဆရာ ဖြစ်မှသာ သူ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး အဆင့် ၃ တာအိုဆရာ ဖြစ်လာမှသာ သူ့အနေဖြင့် အမှန်တကယ် လေးလေးနက်နက် ထားမည် ဖြစ်သည်။ အဆင့် ၅ မှာမူ များစွာ လိုအပ်နေသေးသည်။ သိုင်းသမားများကဲ့သို့ပင် အဆင့် ၄ နှင့် အဆင့် ၃၊ အဆင့် ၂ တို့ကြားရှိ အဆင့်အတန်းမှာ မိုးနှင့်မြေအလား ကွာခြားလှပေသည်။

"သူ လုပ်ချင်တာ လုပ်ပါစေလေ။"

ကျောက်ကောင်းသည် ဂရုမစိုက်စွာဖြင့် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ ဘေးနားရှိ လက်အောက်ငယ်သားမှာ ခေါင်းညိတ် အရိုအသေပေးပြီးနောက် အမှောင်ထုထဲသို့ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

...

ချန်မုသည် လုရှင်းကို စုံစမ်းခြင်းကြောင့် မည်သည့် အာရုံစိုက်မှုများ ရရှိလာမည်ကို ဂရုမစိုက်ချေ။ ကောင်းကင်ကွန်ရက်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် နန်းတော်၏ အရှေ့ဘက်အစွန်းဆုံးရှိ ကြီးမားခမ်းနားလှသော နန်းဆောင်ကြီးတစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဤနေရာမှာ လောကတစ်ခွင်ရှိ စာအုပ်စာတမ်းများကို စုဆောင်းထားသော နန်းတွင်းစာကြည့်တိုက်ကြီး ပင် ဖြစ်သည်။

နန်းဆောင်ကြီးကို အတွင်း၊ အလယ်နှင့် အပြင် ဟူ၍ အပိုင်းသုံးပိုင်း ခွဲခြားထားပြီး အပိုင်းတစ်ခုစီအတွက် ဝင်ရောက်ခွင့် အဆင့်အတန်းများလည်း မတူညီကြချေ။ စစ်ထျန်းထိုင်၏ စစ်လိ အနေဖြင့် ချန်မုသည် အမြင့်ဆုံး ဝင်ရောက်ခွင့် ရှိပြီး မည်သည့် စာအုပ်ကိုမဆို ဖတ်ရှုနိုင်ခွင့် ရှိပေသည်။

စာကြည့်တိုက်အတွင်း၌ မီးရောင်များ ထိန်လင်းနေပြီး အလွန် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေကာ အကွာအဝေး တစ်ခုတိုင်းတွင် အစေခံများ ရပ်နေကြသည်။ စာကြည့်တိုက် တစ်ခုလုံးမှာလည်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး ရံဖန်ရံခါ ခြေသံအချို့ကိုသာ ကြားရသည်။

ချန်မုသည် အပြင်ဘက်ပိုင်းကို ဖြတ်လျှောက်သွားစဉ် လူငယ်အချို့ တိတ်ဆိတ်စွာ စာဖတ်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုအရ အားလုံးမှာ မင်းသားများ၏ စာဖတ်ဖော်များသာ ဖြစ်ကြမည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။

အချို့က စာအုပ်ထဲတွင် နစ်မြောနေကြသော်လည်း အချို့ကမူ ဝင်လာသော ချန်မုကို သတိပြုမိသွားကြသည်။ ချန်မု၏ ငယ်ရွယ်ပြီး စိမ်းသက်နေသော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ သူတို့သည် စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် အကဲခတ်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် ချန်မုက စာကြည့်တိုက်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အပိုင်းသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်သွားပြီး မည်သူကမျှ လာရောက်တားဆီးခြင်း မရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဒီလူက ဘယ်သူများလဲ။"

လူတစ်ဦးက သံသယဖြစ်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။ စာကြည့်တိုက်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အပိုင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်ခွင့်မှာ မင်းသားတိုင်းပင် ရရှိထားခြင်း မဟုတ်ပေ။ ချန်မု၏ မျက်နှာမှာလည်း စိမ်းသက်နေပြီး မင်းသားတစ်ပါး မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှသည်။

"စစ်ထျန်းထိုင်က တာအိုဆရာ ဖြစ်လောက်တယ်... သူ့ခါးမှာ ချိတ်ထားတဲ့ အမှတ်အသားကို ကြည့်လိုက်ဦး။"

ဘေးနားရှိ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူက အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုလူမှာ ချက်ချင်း ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဪ ဟုတ်သားပဲ... ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်က သခင်လေးတစ်ယောက် တာအိုဆရာ ဖြစ်သွားတယ်လို့ ကြားတယ်... သူပဲ ဖြစ်ဖို့များတယ်။"

သူက စကားပြောရင်း အားကျသော အမူအရာများလည်း ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူတို့ကဲ့သို့ မင်းသားများ၏ စာဖတ်ဖော်များမှာလည်း မှူးမတ်မျိုးနွယ်များ၏ သားစဉ်မြေးဆက်များသာ ဖြစ်ကြပြီး ခိုင်မာသော နောက်ခံကိုယ်စီ ရှိကြသည်။ သို့သော် မည်မျှပင် နောက်ခံကောင်းစေကာမူ တာအိုဆရာတစ်ဦး၏ တစ်မုဟုတ်ချင်း တက်လှမ်းသွားမှုကိုမူ ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ အကယ်၍ သူသာ အဆင့် ၅ တာအိုဆရာ၊ စစ်ထျန်းထိုင်၏ စစ်လိ ဖြစ်လာမည်ဆိုပါက မင်းသားများ၏ စာဖတ်ဖော် လုပ်နေရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ မင်းသား၊ မင်းသမီးများပင်လျှင် သူ့ကို ဆရာတစ်ဆူအဖြစ် ရိုသေလေးစားရမည် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဆက်လက်၍ မဆွေးနွေးရဲတော့ဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ စာအုပ်ကိုသာ ဆက်ဖတ်နေတော့သည်။

စာကြည့်တိုက်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အပိုင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသော ချန်မုသည်လည်း သူလိုအပ်သော စာအုပ်များကို အလျင်အမြန် ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည်။ ၎င်းတို့မှာ ထူထဲသော သမိုင်းစာအုပ်တစ်အုပ်နှင့် တာယွမ်၏ ပထဝီဝင် မြေပုံစာအုပ် တစ်အုပ်တို့ ဖြစ်ကြသည်။

ချန်မုသည် သမိုင်းစာအုပ်ကို အရင်ဆုံး ဖွင့်လှန်လိုက်သည်။ သမိုင်းစာအုပ်ထဲတွင် တာယွမ်နိုင်ငံ တည်ထောင်သည့် အချိန်မှစ၍ ဖြစ်ပွားခဲ့သော ကြီးမားသည့် အဖြစ်အပျက်များကို မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး သဘာဝဘေးအန္တရာယ်များ၊ နတ်ဆိုးများ သောင်းကျန်းမှုနှင့် ဝိညာဉ်သရဲများ ထကြွမှု စသည်တို့ ပါဝင်သည်။

ချန်မုသည် ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်တွင်လည်း ဤကဲ့သို့သော မှတ်တမ်းများကို ဖတ်ရှုဖူးသော်လည်း ဤသမိုင်းစာအုပ်လောက် ပြည့်စုံခြင်း မရှိချေ။ ကြီးမားသော အဖြစ်အပျက်တိုင်းကို အသေးစိတ် မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး အလွန် ဆိုးရွားသော အဖြစ်အပျက်များပင် ပါဝင်သည်။ ဤအကြောင်းအရာများမှာ တာယွမ်နန်းတွင်းမှ ဖုံးကွယ်ထားသော အရာများ ဖြစ်ကြသည်။ စာကြည့်တိုက်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အပိုင်းတွင် ရှိနေသော စာအုပ်ဖြစ်ရာ တားမြစ်စာအုပ်ဟုပင် ဆိုနိုင်ပြီး သာမန်လူများ ဖတ်ရှုခွင့် မရှိပေ။

"ဒီကမ္ဘာကြီးက တကယ်ကို အန္တရာယ်များလွန်းတာပဲ။"

ချန်မုသည် စာအုပ်ထဲတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော နတ်ဆိုးများ သောင်းကျန်းမှုနှင့် ဝိညာဉ်သရဲများ ထကြွမှုများကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

မှတ်တမ်းများအရ တာယွမ်နိုင်ငံတွင် ဝိညာဉ်သရဲများ ထကြွမှု နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဖြစ်ပွားခဲ့ဖူးသည်။ အစပိုင်းတွင် ယင်စွမ်းအင်များ ပိုမို အားကောင်းလာပြီး မြေကြောများ တဖြည်းဖြည်း ဖောက်ပြန်လာကာ နောက်ဆုံးတွင် နေကြတ်ခြင်း ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ယင်နှင့် ယန် ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားကာ မရေမတွက်နိုင်သော ဝိညာဉ်သရဲများ လောကအနှံ့ ထကြွလာသဖြင့် လောကကြီးတစ်ခုလုံး ငရဲပြည်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ထိုအဖြစ်အပျက်မှာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ မဖြစ်ပွားဘဲ နေ့တစ်နေ့နှင့် ညတစ်ညမျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း မြို့တော်ကဲ့သို့ နေရာမျိုးတွင်ပင် ဝိညာဉ်သရဲများကြောင့် လူလေးသန်းခန့် သေဆုံးခဲ့ရသည်။ အခြားနေရာများတွင်မူ ရေတွက်၍ပင် မရနိုင်ချေ။

ဝိညာဉ်သရဲများ ထကြွမှုထက် နတ်ဆိုးများ သောင်းကျန်းမှုက ပိုမို ဆိုးရွားလှပေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် လူသူအရောက်အပေါက်နည်းသော တောင်တန်းများတွင် ပုန်းအောင်းနေတတ်သည့် နတ်ဆိုးများသည် မကြာခဏ ထွက်ပေါ်လာတတ်ပြီး အုပ်စုဖွဲ့ကာ သောင်းကျန်းတတ်ကြသည်။ အဆိုးရွားဆုံး အချိန်များတွင် နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားပြီး နေရောင်ကိုပင် ဖုံးကွယ်သွားစေကာ ထောင်သောင်းချီသော နတ်ဆိုးများနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ် သားရဲများမှာ ရေလှိုင်းကြီးများအလား မြို့ရိုးများကို ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ကြသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ တာယွမ်နိုင်ငံ တည်ထောင်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် နတ်ဆိုးများ သောင်းကျန်းမှုမှာ သုံးကြိမ်သာ ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး အကြိမ်တိုင်းတွင် သိုင်းသူတော်စင် တစ်ဦးစီ ရှိနေခဲ့သလို နိုင်ငံ၏ ကံကြမ္မာကို ထိန်းသိမ်းပေးမည့် အဆင့် ၂ တာအိုဆရာ တစ်ဦးစီလည်း ရှိနေခဲ့သည်။ သေဆုံးဒဏ်ရာရမှုများ များပြားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်စွာ နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့သည်။ လက်ရှိ တာယွမ်နိုင်ငံတွင် မျိုးရိုးစဉ်ဆက် ဆက်ခံခွင့်ရှိသော မှူးမတ်များထဲမှ အချို့မှာ ယခင် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး တိုက်ပွဲများတွင် စွမ်းစွမ်းတမံ ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသဖြင့် ဂုဏ်ထူးဆောင်ဘွဲ့များ ချီးမြှင့်ခံခဲ့ရသူများ ဖြစ်ကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်မှန်းမသိဘဲ ချန်မုသည် နတ်ဆိုးများ သောင်းကျန်းမှုနှင့် ဝိညာဉ်သရဲများ ထကြွမှု အပိုင်းကို ဖတ်ရှုနေစဉ် အလိုအလျောက် ကြိုတင်ခံစားသိရှိမှု တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤသဘာဝဘေးအန္တရာယ်များမှာ မကြာမီ ထပ်မံ ဖြစ်ပွားလာနိုင်ခြေ ရှိသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အကြောင်းမဲ့ စိုးရိမ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ တာယွမ်နိုင်ငံသည် နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာနီးပါးခန့် ငြိမ်းချမ်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ သမိုင်းစာအုပ်ထဲရှိ မှတ်တမ်းများအရဆိုလျှင် သဘာဝဘေးအန္တရာယ်များ ထပ်မံ ဖြစ်ပွားလာရန် အချိန်ကျရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် လက်ရှိ တာယွမ်နိုင်ငံတွင် သိုင်းသူတော်စင်လည်း မရှိသလို အဆင့် ၂ တာအိုဆရာလည်း မရှိတော့ချေ။ အကယ်၍သာ နတ်ဆိုးများ သောင်းကျန်းမှု သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်သရဲများ ထကြွမှုသာ အမှန်တကယ် ဖြစ်ပေါ်လာပါက အခြေအနေမှာ အလွန် ဆိုးရွားသွားမည်မှာ သေချာလှသည်။ တာယွမ်နိုင်ငံ၏ မြို့တော်ပင်လျှင် ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိမည် မရှိမည်ကို မသိနိုင်ချေ။ ထို့အပြင် လျှို့ဝှက်စွာ လှုပ်ရှားနေသော မိစ္ဆာဂိုဏ်းများလည်း ရှိနေသေးသဖြင့် သူတို့ကပါ အခွင့်ကောင်းယူကာ ဆူပူအုံကြွမှုများ ဖန်တီးမည်ဆိုပါက လောကကြီးတစ်ခုလုံး ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ ယခုအခါ သူသည် အဆင့် ၄ တာအိုဆရာသာ ရှိသေးရာ ထိုကဲ့သို့သော သဘာဝဘေးအန္တရာယ်များထဲတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်စွမ်း ရှိဦးမည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ချန်မုသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားခြင်း မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နတ်ဆိုးများ သောင်းကျန်းမှုဖြစ်စေ၊ ဝိညာဉ်သရဲများ ထကြွမှုဖြစ်စေ ထိုကဲ့သို့သော သဘာဝဘေးအန္တရာယ်များ မဖြစ်ပွားမီ အနည်းဆုံး တစ်လခန့် ကြိုတင်၍ ရှေ့ပြေးလက္ခဏာများ ပေါ်ထွက်လာလေ့ ရှိသောကြောင့်ပင်။ ယခုအချိန်အထိ မည်သည့် သတင်းအစအနကိုမျှ သူ မကြားရသေးချေ။ မကြာမီ ကာလအတွင်း မဖြစ်ပွားနိုင်သေးသရွေ့ ၎င်းမှာ ကောင်းသော ကိစ္စတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ အချိန်လုံလုံလောက်လောက် ရရှိမည်ဆိုပါက သူသည် စနစ်၏ အကူအညီဖြင့် မိမိ၏ တာအိုဆရာ အဆင့်ကို လျင်မြန်စွာ မြှင့်တင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ အဆင့် ၃ သို့ ရောက်ရှိသွားပါက အနည်းဆုံးတော့ သဘာဝဘေးအန္တရာယ်များကြားတွင် နေရာငယ်လေး တစ်ခုကို ကာကွယ်ထားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"အဆင့် ၃...။"

ချန်မုသည် ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ရမ်းလိုက်ပြီးနောက် ရှုပ်ထွေးနေသော အတွေးများကို ရုပ်သိမ်းကာ လက်ထဲရှိ သမိုင်းစာအုပ်ကိုသာ ဆက်လက် ဖတ်ရှုနေတော့သည်။

ထူထဲလှသော သမိုင်းစာအုပ်ထဲတွင် လျှို့ဝှက်ချက်များစွာကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ထိုအထဲတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော အဆိုးရွားဆုံး ဘေးအန္တရာယ်မှာ နတ်ဆိုးများ သောင်းကျန်းမှု သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်သရဲများ ထကြွမှု မဟုတ်ဘဲ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ကိုးရာကျော်က ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် 'မိစ္ဆာကပ်ဘေး' ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုမိစ္ဆာကပ်ဘေး၏ မြစ်ဖျားခံရာမှာ အဆင့် ၁ တာအိုဆရာ တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။

"တကယ်ပဲ အဆင့် ၁ တာအိုဆရာ ဆိုတာ ရှိခဲ့တာပဲ။"

ချန်မုက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ယခင်က သူသည် မည်သည့် မှတ်တမ်းများတွင်မျှ အဆင့် ၁ တာအိုဆရာအကြောင်းကို မတွေ့ရှိခဲ့ရသော်လည်း ယုတ္တိဗေဒအရ ထိုအဆင့်တစ်ခုလုံးကို ကွက်လပ် ချန်ထားမည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ခန့်မှန်းခဲ့သည်။ ယခုကြည့်ရသည်မှာ သူ၏ ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်နေပြီး အဆင့် ၁ တာအိုဆရာ ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ် ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် အဆင့် ၁ တာအိုဆရာနှင့် ပတ်သက်သော သတင်းအချက်အလက်များကို တာယွမ်နန်းတွင်းမှ တမင် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ သူသည် ဤစာကြည့်တိုက်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အပိုင်းသို့ မရောက်ရှိခဲ့ဘဲ တားမြစ်စာအုပ်ဟု ဆိုနိုင်သော ဤသမိုင်းစာအုပ်ကို မဖတ်ခဲ့ရပါက အဆင့် ၁ တာအိုဆရာနှင့် ပတ်သက်သော မည်သည့် သဲလွန်စကိုမျှ ရရှိမည် မဟုတ်ချေ။

သမိုင်းမှတ်တမ်းများအရ ၎င်းမှာ တစ်ဦးတည်းသော ပေါ်ထွက်ခဲ့ဖူးသည့် အဆင့် ၁ တာအိုဆရာ ဖြစ်သည်။ မည်သို့ ပေါ်ထွက်လာသည်ကို တိတိကျကျ မသိရသော်လည်း မှတ်တမ်းများအရ ထိုအဆင့် ၁ တာအိုဆရာသည် အစပိုင်းတွင် ပုံမှန်အတိုင်းသာ ရှိနေခဲ့သော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ တဖြည်းဖြည်း သတိလွတ်ကာ ရူးသွပ်လာခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။

အဆင့် ၁ တာအိုဆရာ ဆိုသည်မှာ မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသနည်းဆိုလျှင် လက်တစ်လှုပ် ခြေတစ်လှမ်းမျှဖြင့်ပင် တောင်များကို ရွှေ့ပြောင်းနိုင်ပြီး ပင်လယ်များကို ဖို့ပစ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ ရူးသွပ်နေချိန်တွင် တစ်ချက်တည်း ရိုက်ချလိုက်ရုံဖြင့် မြစ်ကြောင်းများကို ပြောင်းလဲသွားစေပြီး မြို့ရွာများစွာကို ရေလွှမ်းမိုးသွားစေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူ ဖန်တီးခဲ့သော ဘေးအန္တရာယ်များထဲမှ တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ အဆိုးရွားဆုံး အချိန်များတွင် တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံး ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ဤကပ်ဘေးကြီးမှာ သုံးနှစ်တိုင်တိုင် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထိုအဆင့် ၁ တာအိုဆရာမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။ သူ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို မည်သူကမျှ မသိကြသလို အသက်ရှင်နေသေးသလား၊ သေဆုံးသွားပြီလား ဆိုသည်ကိုလည်း မည်သူမျှ မသိကြချေ။ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော်လည်း ၎င်း၏ နောက်ဆက်တွဲ ဂယက်ရိုက်ခတ်မှုများမှာ နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာတိုင်တိုင် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ ထိုနှစ်ပေါင်း နှစ်ရာအတွင်း သိုင်းပညာရော၊ တာအိုပညာပါ အလွန်အမင်း ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီး နေရာအနှံ့အပြားတွင် နတ်ဆိုးများနှင့် မကောင်းဆိုးဝါးများ သောင်းကျန်းနေခဲ့ကြသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ခုနစ်ရာခန့်က တာယွမ်နိုင်ငံကို တည်ထောင်ခဲ့သော ဧကရာဇ်မင်းကြီး ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာချိန်အထိပင်။ သူသည် လောကကို ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်းရှိသော ခွန်အားများဖြင့် အရပ်လေးမျက်နှာကို သိမ်းပိုက်ကာ နတ်ဆိုးများနှင့် မကောင်းဆိုးဝါးများကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းခဲ့ပြီး မြောက်မှ တောင်သို့ ဤမြေပြင်ပေါ်ရှိ မိစ္ဆာကောင်များကို အကြွင်းမဲ့ ရှင်းလင်းပစ်ခဲ့ကာ နောက်ဆုံးတွင် တာယွမ်နိုင်ငံကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ထိုနိုင်ငံတည်ထောင်သူ ဧကရာဇ်မင်းကြီးနှင့် ပတ်သက်၍လည်း သမိုင်းမှတ်တမ်းများတွင် ဝိုးတဝါးသာ မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး သူသည် သိုင်းသူတော်စင် တစ်ဦးလား သို့မဟုတ် တာအိုဆရာ တစ်ဦးလား ဆိုသည်ကိုပင် တိတိကျကျ ဖော်ပြထားခြင်း မရှိချေ။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို အုပ်စိုးနိုင်စွမ်းရှိပြီး ကမောက်ကမ ဖြစ်နေသော လောကကြီးကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်ဟုသာ ဖော်ပြထားသည်။

ချန်မုသည် ဆက်လက်၍ ဖတ်ရှုနေသည်။ ပိုမို ရှေးကျသော သမိုင်းကြောင်းများကို ထပ်မံ ရှာဖွေကြည့်သော်လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ မတွေ့ရချေ။ မှတ်တမ်းများ အားလုံးမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ကိုးရာကျော်တွင်သာ ရပ်တန့်နေပြီး ထိုမတိုင်မီ အချိန်ကာလများအတွက်မူ လုံးဝ ကွက်လပ်ဖြစ်နေကာ မည်သည့် မှတ်တမ်းမျှ မရှိချေ။ ယခင်က သူဖတ်ဖူးသော ဒဏ္ဍာရီပုံပြင် အချို့တွင်မူ ရှေးယခင် အချိန်ကာလများက နတ်ဘုရားများသည် လူ့လောကသို့ ဝင်ထွက်သွားလာလေ့ရှိပြီး သာမန်လူများလည်း နတ်ဘုရားအဖြစ်သို့ လေ့ကျင့်တက်လှမ်းနိုင်သည်ဟု ဆိုထားသည်။

ချန်မုသည် သမိုင်းစာအုပ်များကို လာရောက် ဖတ်ရှုခြင်းမှာ ဤအစိတ်အပိုင်းကို စိတ်ဝင်စားသောကြောင့် ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤကဲ့သို့သော အကြောင်းအရာများ လုံးဝ မပါဝင်သည်ကို ကြည့်လျှင် ထိုဒဏ္ဍာရီများမှာ လုပ်ကြံဖန်တီးထားခြင်းသာ ဖြစ်နိုင်ခြေ များပေသည်။ ဤကမ္ဘာကြီးမှာ ဤမျှလောက်သာ ကျယ်ဝန်းပြီး သူ မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသော နတ်ဘုရားကမ္ဘာကြီး မဟုတ်တန်ရာ။

ချန်မုသည် အနည်းငယ် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားမိသည်။ ဤကမ္ဘာကြီး၏ အဆင့်အတန်းမှာ ပိုမို မြင့်မားလေလေ ပို၍ ကောင်းမွန်လေလေ ဖြစ်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အဆင့် ၂ တာအိုဆရာ ဖြစ်စေ၊ အဆင့် ၁ သိုင်းသူတော်စင် ဖြစ်စေ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်းကို မရရှိနိုင်သောကြောင့်ပင်။ သိုင်းသူတော်စင် တစ်ဦး၏ သက်တမ်းမှာ အများဆုံး နှစ်နှစ်ရာမျှသာ ရှိပြီး အဆင့် ၂ တာအိုဆရာ၏ သက်တမ်းမှာ သာမန်လူများနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ အဆင့် ၁ တာအိုဆရာနှင့် ပတ်သက်၍မူ သမိုင်းတွင် တစ်ဦးတည်းသာ ရှိခဲ့ဖူးပြီး ထိုသူမှာလည်း ရူးသွပ်သွားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ယခု သူရောက်ရှိနေသော အဆင့်အတန်းအရ ဤလောက၏ အမြင့်ဆုံးနေရာကိုပင် လှမ်းကြည့်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ထက်ပို၍ မြင့်မားသော အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန်မှာ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်းနှင့် နတ်ဘုရားအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိခြင်းသာ ရှိတော့သည်။

"ထျန်းရှန်းဂိုဏ်းနဲ့ ကျိလဲ့ဂိုဏ်းတွေကို ဘယ်လိုပဲ နှိမ်နင်းနှိမ်နင်း အမြစ်ပြတ် မချေမှုန်းနိုင်တာ မဆန်းတော့ပါဘူး။"

ချန်မုသည် သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက် အလိုအလျောက် ရယ်မောလိုက်မိသည်။

ထျန်းရှန်းဂိုဏ်းနှင့် ကျိလဲ့ဂိုဏ်းတို့သည် ဤကဲ့သို့သော အကြောင်းပြချက်များဖြင့် လှည့်စားနေကြခြင်း ဖြစ်ဟန်တူသည်။ သူတို့ ကိုးကွယ်ယုံကြည်သော အရှင်သခင်မှာ ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်ပြီး သူတို့ကို ယုံကြည်မှသာလျှင် ထာဝရချမ်းသာရာ ဘုံသို့ ရောက်ရှိနိုင်မည်ဟု ဆိုကြသည်။ မည်သူက ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်းနှင့် နတ်ဘုရားအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိခြင်းကို ငြင်းဆန်နိုင်မည်နည်း။ လူအများစုမှာ လိမ်လည်မှုမှန်း သိနေလျှင်တောင်မှ မိမိကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားကာ အမှန်တကယ် ဖြစ်လာမည်ဟု ယုံကြည်ချင်ကြသည်။ ထို့အပြင် ထျန်းရှန်းဂိုဏ်းနှင့် ကျိလဲ့ဂိုဏ်းတို့တွင် လှည့်စားဖြားယောင်းနိုင်သော နည်းလမ်းများ အမှန်တကယ် ရှိနေမည်မှာ သေချာလှသည်။ မဟုတ်ပါက အဆင့် ၄ သိုင်းသမားများစွာမှာ သိုင်းပညာလမ်းစဉ်ကို စွန့်လွှတ်ကာ အမည်မသိ အရှင်သခင်တစ်ပါးကို သွားရောက် ကိုးကွယ်ကြမည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ချန်မုသည် အခြားတစ်အုပ်ဖြစ်သော တာယွမ်၏ ပထဝီဝင် မြေပုံစာအုပ်ကို ဖွင့်လှန်လိုက်ချိန်တွင် ယခင်က သူ၏ ကောက်ချက်ချမှုများအပေါ် ထပ်မံ သံသယဝင်သွားကာ ယိမ်းယိုင်သွားပြန်သည်။

လက်ရှိ တာယွမ်နိုင်ငံတွင် ပြည်နယ်ကိုးခုကို အုပ်ချုပ်နေပြီး ပထဝီဝင် မြေပုံပေါ်တွင် အကြီးဆုံး နေရာကို ယူထားသည်။ တာယွမ်နိုင်ငံ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် မရှိသော နေရာများမှာ စည်းကမ်းမဲ့နေသော ဥပဒေကင်းမဲ့ဇုန် အချို့မှလွဲ၍ ခရမ်းရောင်နှင့် အနီရောင်တို့ဖြင့် အမှတ်အသား ပြုလုပ်ထားသော အန္တရာယ်ဇုန်များ၊ သေမင်းတမန်ဇုန်များ စသည်တို့ ဖြစ်ကြသည်။

တာယွမ်နိုင်ငံ၏ အမြောက်ဘက်ဆုံးရှိ နှင်းတောင်တန်း တစ်လျှောက်လုံးမှာ အနီရောင် သေမင်းတမန်ဇုန် အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။ မြေပုံ၏ မှတ်တမ်းများအရ အဆင့် ၃ သိုင်းဆရာသခင်များပင်လျှင် ထိုနှင်းတောင်တန်းကို ဖြတ်ကျော်ပါက အသက်အန္တရာယ် များပြားလှပြီး အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်သူ အနည်းငယ်မျှသာ ရှိသည်ဟု ဆိုသည်။ တောင်ဘက်ရှိ ရွှံ့နွံတောကြီးမှာလည်း ခရမ်းရောင်နှင့် အနီရောင် ရောနှောနေသော အန္တရာယ်ဇုန်နှင့် သေမင်းတမန်ဇုန် ဖြစ်ပြီး ဖြတ်ကျော်ရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။ အနောက်ဘက်တွင်မူ ကောင်းကင်ချောက်ကမ်းပါးကြီး တစ်ခု ရှိနေပြီး မြေပြင်ကို ဖြတ်သန်းကာ မိုင်ပေါင်း သောင်းချီ၍ ရှည်လျားသည်။ ထိုနေရာကို အနီရင့်ရောင်ဖြင့် မှတ်သားထားပြီး သေမင်းတမန်ဇုန်များထဲမှ သေမင်းတမန်ဇုန် ဖြစ်သည်။ ဖြတ်ကျော်ရန် ကြိုးစားသူတိုင်း တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ပြန်မလာနိုင်ခဲ့ကြဘဲ အဆင့် ၂ သိုင်းဆရာသခင်ကြီး တစ်ဦးပင်လျှင် ထိုနေရာတွင် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ဖူးသည်။

နောက်ဆုံးမှာ အရှေ့ဘက် ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုဘက်တွင် သေမင်းတမန်ဇုန်များ မရှိသော်လည်း ခရမ်းရောင်ဖြင့် မှတ်သားထားသော အန္တရာယ်ဇုန် အချို့သာ ရှိသည်။ သို့သော် ၎င်း၏ အစွန်းတွင်မူ 'ကောင်းကင်တံတိုင်းကြီး' ဟု မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ စာအုပ်ထဲရှိ ဖော်ပြချက်များအရ ထိုအရာမှာ အလွန် အံ့မခန်းဖွယ်ကောင်းသော သဘာဝအံ့ဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ယံ ကိုးလွှာအထက်မှ ကျဆင်းလာသော တိမ်တိုက်ကြီးတစ်ခုအလား အတွင်းနှင့် အပြင်ကို ခြားနားထားသည်။ ယခင်က သိုင်းသူတော်စင် တစ်ဦးသည် ထိုကောင်းကင်တံတိုင်းကြီးကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး မည်သို့မျှ မလှုပ်ခတ်နိုင်ခဲ့ချေ။

ဤအရာများမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှပေသည်။ တာယွမ်နိုင်ငံ၏ နယ်မြေမှာ တောင်နှင့်မြောက် အရှည်မှာ မိုင်ပေါင်း သိန်းချီ၍ ကျယ်ဝန်းကြောင်း သိထားရမည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ထိုကောင်းကင်တံတိုင်းကြီးသည် အရှေ့ဘက် တစ်ခွင်လုံးကို ဖြတ်သန်းကာ မိုင်ပေါင်း သိန်းချီ၍ ရှည်လျားနေခြင်း ဖြစ်ရာ အလွန်ပင် မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလှပေသည်။ သိုင်းသူတော်စင် ဆိုသည်မှာ ထားလိုက်ဦး၊ အဆင့် ၁ တာအိုဆရာ တစ်ရာပေါင်းလိုက်လျှင်တောင်မှ ဤကဲ့သို့သော သဘာဝအံ့ဖွယ် မြင်ကွင်းမျိုးကို ဖန်တီးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ ဤသည်မှာ လူသားတို့၏ စွမ်းအားဖြင့် ဖန်တီးနိုင်သော အရာ မဟုတ်ပေ။

ဒီလောကမှာ တကယ်ပဲ နတ်ဘုရားတွေ ရှိနေတာလား။

ချန်မုသည် အနည်းငယ် တွေဝေသွားကာ စာအုပ်ကို ချထားလိုက်ပြီး ရင်ထဲတွင် ထိုအတွေးမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာမိသည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူသည် ခေါင်းကို ရမ်းလိုက်သည်။ ဤလောကတွင် နတ်ဘုရားများ ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ လက်ရှိအချိန်တွင် သူ့အတွက် သိပ်အရေးမကြီးလှပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းမှာ သူ့အတွက် အလွန် ဝေးကွာနေသေးသောကြောင့် ပင်။ ယခုအခါ သူသည် အဆင့် ၄ တာအိုဆရာ တစ်ဦးသာ ဖြစ်သေးသည်။ အနည်းဆုံးတော့ အဆင့် ၂ တာအိုဆရာ ဖြစ်လာချိန် သို့မဟုတ် အဆင့် ၁ သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်မှသာ ထိုကောင်းကင်တံတိုင်းကြီး ဆိုသည်မှာ မည်သို့သော အရာဖြစ်သည်ကို သွားရောက် လေ့လာကြည့်ရှုသင့်ပေသည်။