အခန်း ၈၄

အခန်း (၈၄) ကောင်းကင်၏ အမြင့် ပေတစ်သောင်း

လင်ယွဲ့သည် တဖြည်းဖြည်း သတိရလာသည်။

မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမရောက်နေသည်မှာ လိုဏ်ဂူတစ်ခုအတွင်းဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရပြီး ဘေးနားတွင် မီးဖိုထားသော မီးပုံလေးတစ်ခု ရှိနေသည်။

သူမက အားယူပြီး ထထိုင်လိုက်သည်။ အောက်ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အပေါ်ရုံအင်္ကျီတစ်ထည် လွှမ်းခြုံထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာအချို့ကိုလည်း ဆေးထည့်ပတ်တီးစည်းပေးထားကြောင်း ခံစားသိရှိလိုက်သည်။

လင်ယွဲ့က ခေါင်းလေးစောင်းကာ ဘာတွေတွေးနေမှန်းမသိ ငေးငိုင်နေမိသည်။

ခဏအကြာတွင်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်ပြီး လိုဏ်ဂူအပြင်ဘက်သို့ လျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။

လိုဏ်ဂူအပြင်ဘက်တွင်မူ...

ချန်မုသည် အဖြူရောင် တာအိုဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး အဝေးတစ်နေရာသို့ လှမ်းမျှော်ကြည့်ရှုနေသည်။ လင်ယွဲ့ ထွက်လာသည်ကို သတိထားမိလိုက်သဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် လှမ်းမေးလိုက်သည်။

"လမ်းလျှောက်နိုင်ပြီလား...။"

မည်သို့ပင်ဆိုစေ အဆင့် ၅ သိုင်းသမားတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်မလား။ သာမန်လူတစ်ယောက်အတွက်ဆိုလျှင် အသက်အန္တရာယ်ရှိနိုင်လောက်သည့် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာမျိုး ဖြစ်သော်လည်း လင်ယွဲ့အတွက်မူ နာရီအနည်းငယ်မျှ အနားယူလိုက်ရုံဖြင့် ဂူထဲမှ ကိုယ်တိုင် လျှောက်ထွက်လာနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"အသက်ကယ်ပေးခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးအတွက် အရှင်တာအိုဆရာချန် ကို ဒီမိန်းကလေးက ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...။"

လင်ယွဲ့သည် ချန်မုအနားသို့ လျှောက်သွားကာ အရိုအသေပေးလျက် လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

ချန်မုက သူမကို ထူးဆန်းသလို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုလေးနက်မှုက စကားတစ်ဝက်မှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ခေါင်းမော့လာသည်နှင့် သူမ၏ စကားလမ်းကြောင်းက ချက်ချင်း ပြောင်းသွားပြီး တတွတ်တွတ် ပြောဆိုလိုက်တော့သည်။

"အသက်ကယ်ကျေးဇူးကို ဆပ်ဖို့ဆိုရင်... ဘာတဲ့... ဟီးဟီး... ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ပဲ ရင်းပြီး ကျေးဇူးဆပ်ပါရစေ ဆိုလားပဲ...။"

အင်း...။ ကြည့်ရတာ ဦးနှောက်တော့ မထိခိုက်သွားဘူးပဲ။

ချန်မုသည် အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး အဝေးသို့သာ ပြန်လည်အာရုံစိုက်နေလိုက်သည်။

ချန်မုက ဂရုမစိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ လင်ယွဲ့က နှုတ်ခမ်းလေးစူကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒီသူရဲကောင်းမလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ကြည့်လို့ရော ကောင်းရဲ့လား...။"

"သိုင်းဆရာသခင် ယန် က မင်းကို ဆေးထည့်ပေးခဲ့တာပါ...။"

ချန်မုက လင်ယွဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပျင်းရိပျင်းတွဲ လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"နောက်ပြီး မင်းရဲ့ အခုလို စုတ်ပြတ်သတ်နေတဲ့ ပုံစံကြီးက ဘာများ ကြည့်ကောင်းစရာ ရှိလို့လဲ... ဒဏ်ရာတွေ ကျက်သွားရင်တော့ ကြည့်လို့ နည်းနည်း ပိုကောင်းလာလောက်ပါတယ်...။"

လင်ယွဲ့မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"သိုင်းဆရာသခင် ယန်... ယန်ဟန်ယု လား... သူက ရှင်နဲ့အတူ ယူကျိုးပြည်နယ်ကို လာတာလား...။"

လောကတစ်ခွင်ရှိ သိုင်းဆရာသခင်များ အားလုံးပေါင်းလိုက်လျှင်ပင် အရေအတွက် ရာဂဏန်း မပြည့်ချေ။ ချန်မုက 'သိုင်းဆရာသခင် ယန်' ဟု ပြောလိုက်သည်နှင့် သူမ၏ ပထမဆုံးအတွေးမှာ တာယွမ် သိုင်းနန်းတော်မှ အဆင့် ၃ သိုင်းဆရာသခင် ယန်ဟန်ယု ကိုသာ ပြေးမြင်မိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အင်း...။"

ချန်မုက ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"လမ်းခရီးမှာ ဆယ်ရက်လောက် ကြာသွားတယ်... ယူကျိုးပြည်နယ်ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေက ဘယ်လိုရှိနေလဲ...။"

လင်ယွဲ့က လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"နေရာအနှံ့မှာ နတ်ဆိုးတွေ သောင်းကျန်းနေတယ်... ရွာတချို့လည်း ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီ... ဖူထျန်းဂိုဏ်းက လူငယ်မျိုးဆက်တွေကို နတ်ဆိုးတွေ နှိမ်နင်းဖို့ လွှတ်ထားသလို၊ ဂိုဏ်းက သိုင်းဆရာသခင်တွေနဲ့ အကြီးအကဲတွေလည်း ခရိုင်မြို့ အသီးသီးကို သွားပြီး စောင့်ကြပ်ပေးနေကြတယ်... ဒါပေမဲ့ အခြေအနေက သိပ်မဟန်သေးဘူး... နေရာတိုင်းကို မလွှမ်းခြုံနိုင်ဘူး ဖြစ်နေတယ်...။"

ယူကျိုးပြည်နယ်မှာ အလွန် ကျယ်ဝန်းလှသည်။ တာယွမ်နိုင်ငံ၏ အသေးဆုံး ပြည်နယ်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း အရှေ့မှ အနောက်သို့ မိုင်ပေါင်း သောင်းချီ၍ ကျယ်ဝန်းကာ တောင်မှ မြောက်သို့လည်း မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီ၍ ရှည်လျားသည်။ ပြည်နယ်မြို့တော် တစ်ခု၊ ခရိုင်မြို့ ခုနစ်ခုနှင့် မြို့နယ်၊ ကျေးရွာများစွာ ပါဝင်နေသည်။

ချန်မုနှင့် လင်ယွဲ့တို့ အချိန်တိုအတွင်း စကားပြောဆိုပြီးနောက် ယူကျိုးပြည်နယ်၏ လက်ရှိ အခြေအနေကို အကြမ်းဖျင်း သိရှိလိုက်ရသည်။ သို့သော် လင်ယွဲ့မှာ ဖူထျန်းဂိုဏ်း၏ အမာခံတပည့် တစ်ဦးသာ ဖြစ်ပြီး နန်းတွင်းအရာရှိ တစ်ဦး မဟုတ်သလို သတင်းအချက်အလက် စုံစမ်းထောက်လှမ်းရေး တာဝန်ခံလည်း မဟုတ်သောကြောင့် ပိုမို အသေးစိတ်ကျသော သတင်းများကို သိရှိလိုပါက အနီးဆုံး ခရိုင်မြို့သို့ သွားရောက်ကာ ကောင်းကင်ကွန်ရက် နှင့် အဆက်အသွယ် လုပ်ရမည် ဖြစ်သည်။

စကားပြောဆိုပြီး မကြာမီပင်...

အဝေးမှ လူရိပ်တစ်ခု လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းလာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လိုဏ်ဂူအပြင်ဘက်ရှိ ကျောက်ဆောင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသည်။ ၎င်းမှာ ယန်ဟန်ယု ပင် ဖြစ်သည်။

လင်ယွဲ့မှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားပြီး ခရီးဆက်ရန် မဖြစ်နိုင်သဖြင့် သူမကို ဂူတစ်ခုထဲတွင် နေရာချပေးပြီးနောက် ယန်ဟန်ယုသည် အနီးတစ်ဝိုက်ရှိ အခြေအနေများကို သွားရောက် စူးစမ်းကာ တောအုပ်ထဲတွင် လွင့်စင်နေသော နတ်ဆိုးများကိုပါ တစ်ပါတည်း ရှင်းလင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဖူထျန်းဂိုဏ်းက လင်ယွဲ့... သိုင်းဆရာသခင် ယန် ကို ဂါရဝပြုပါတယ်...။"

လင်ယွဲ့သည် ယန်ဟန်ယုကို ရိုသေကျိုးနွံစွာဖြင့် အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။

သူမနှင့် ယန်ဟန်ယုမှာ အသက်ဆယ်နှစ်ခန့်သာ ကွာဟသော်လည်း 'သိုင်းဆရာသခင်' ဆိုသော ဂုဏ်ပုဒ်မှာ သိုင်းပညာ အဆင့် ၃ ကို ကိုယ်စားပြုရုံသာမက လောကတစ်ခွင်ရှိ သိုင်းသမားများ အားလုံး၏ ဆရာတစ်ဆူ အဖြစ်ပါ အမှန်တကယ် ရပ်တည်နိုင်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် သိုင်းဆရာသခင် အောက်ရှိ သိုင်းသမားတိုင်းသည် မည်သည့် ဂိုဏ်းမှပင် ဖြစ်စေကာမူ သိုင်းဆရာသခင် တစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံပါက တပည့်တစ်ဦးကဲ့သို့ ရိုသေစွာ ဂါရဝပြုရမည် ဖြစ်သည်။

ယန်ဟန်ယုက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရိုသေနေစရာ မလိုပါဘူး... ဒဏ်ရာ အခြေအနေ ဘယ်လိုနေလဲ...။"

"သက်သာသွားပါပြီ... အသက်ကယ်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် သိုင်းဆရာသခင် ယန် ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...။"

လင်ယွဲ့က ထပ်မံ၍ အရိုအသေပေးကာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

ယန်ဟန်ယုက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဝေးကနေ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်တွေ တက်လာတာကို မြင်ပြီး အရှင်စစ်လိ ချန် က ငါနဲ့အတူ လိုက်လာပြီး ကယ်တင်ခဲ့တာပါ... ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်နေစရာ မလိုပါဘူး... နောက်ပြီး နတ်ဆိုးတွေ သောင်းကျန်းနေတဲ့ အချိန်မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကူညီရမှာက တာဝန်တစ်ခုလို ဖြစ်နေပါပြီ...။"

"မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာက အသက်အန္တရာယ် မရှိတော့ပေမယ့် အပြည့်အဝ ပြန်ကောင်းဖို့ဆိုရင် အနည်းဆုံး ခုနစ်ရက်လောက်တော့ အချိန်ယူရလိမ့်မယ်... ငါတို့နဲ့အတူ ယူလင် ခရိုင်မြို့ကို လိုက်ခဲ့ပါလား... အဲဒီရောက်မှ ဆေးကုသမှု ခံယူပေါ့... အခု နဂါးသွေးမြင်း ကိုရော စီးနိုင်ပြီလား...။"

"သိုင်းဆရာသခင် ယန် ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...။"

လင်ယွဲ့သည် နောက်ဆုံးတွင် ပြုံးလိုက်ကာ ပြန်ဖြေသည်။

"လောလောဆယ် စစ်မှန်သောစွမ်းအင် တွေကို အသုံးမပြုနိုင်သေးပေမယ့် နဂါးသွေးမြင်း ကို စီးဖို့ကတော့ ပြဿနာ မရှိပါဘူး...။"

ယန်ဟန်ယုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ အခုပဲ ထွက်ကြတာပေါ့... မင်းက ငါနဲ့အတူ မြင်းတစ်ကောင်တည်း စီးကြတာပေါ့... အရှင်စစ်လိ ချန် ရော ဘယ်လို သဘောရလဲ...။"

ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးမှသာ ချန်မု၏ သဘောထားကို မေးမြန်းရန် သတိရသွားသဖြင့် လှည့်မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"သိုင်းဆရာသခင် ယန် သဘောအတိုင်းပါပဲ...။"

ချန်မုက အေးဆေးစွာ ပြုံးကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဘေးနားရှိ လင်ယွဲ့ကမူ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသည့် အမူအရာကို ပြသလိုက်သည်။ ထိုစိတ်ပျက်မှုထဲတွင် ဒဏ်ရာကြောင့် အားနည်းနေသည့် ပုံစံလေးပါ ရောနှောနေပြီး သွေးဆုတ်နေသော သူမ၏ မျက်နှာလှလှလေးပေါ်တွင် ပေါ်လွင်နေသဖြင့် တစ်ခဏမျှ လောကကြီးကိုပင် ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်စွမ်း ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ချန်မု အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါကြည့်ရတာ မင်းက ရှင်းယွဲ့ဂိုဏ်း ကနေ ဖူထျန်းဂိုဏ်းကို လွှတ်လိုက်တဲ့ သူလျှိုများ ဖြစ်နေမလားပဲ...။"

"ရှင်းယွဲ့ဂိုဏ်း က ဘာလုပ်ရမှာလဲ... အရှင်... အရှင်တာအိုဆရာ ချန် က ဘာလို့ ဒီလို အနိုင်ကျင့်ရတာလဲ...။"

လင်ယွဲ့သည် မျက်ရည်ကျတော့မည့်အလား မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်ဖြင့် နာကျင်ဝမ်းနည်းဟန် ပြုလိုက်သည်။

ဘေးနားရှိ ယန်ဟန်ယုပင်လျှင် အနည်းငယ် ကြက်သေသေသွားပြီး တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် သတိဝင်လာကာ ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ရမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရာ အရိပ်တစ်ခုအလား ဂူအပြင်ဘက်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ချန်မုသည်လည်း သူမ၏ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

"သွားရအောင်... မင်းကို ငါကုန်းပိုးပြီး ခေါ်သွားပေးရမလား...။"

"ဟီးဟီး... ပွေ့ချီပြီးတော့ပဲ ခေါ်သွားပေးပါလား...။"

လင်ယွဲ့က ချန်မုကို ပြုံးရွှင်စွာ ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ဝေ့မြစ်ကမ်းဘေး တိုက်ပွဲအပြီးတွင် သူမသည် ချန်မု၏ အကြောင်းကို စုံစမ်းခဲ့ပြီး ဤလူငယ်လေးမှာ သူမထက် ငါးနှစ်ခန့် ငယ်ရွယ်ကြောင်း သိထားခဲ့သည်။ သို့သော် အကြောင်းရင်းကို မသိရဘဲ သူ၏ အပြုအမူများမှာ ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ် လူငယ်တစ်ယောက်ထက် များစွာ ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်နေသည်ဟု သူမ ခံစားနေရသည်။

ချန်မုက သူမကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ တောင်အောက်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဆင်းသွားလိုက်သည်။

လင်ယွဲ့မှာမူ မျက်မြင်မရသော စွမ်းအားတစ်ခုက သူမကို ရုတ်တရက် လွှမ်းခြုံလာပြီး လေထဲသို့ မ,တင်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရကာ ချန်မုနှင့်အပြိုင် တောင်အောက်သို့ ဆင်းသက်သွားတော့သည်။

"ဒါက အရာဝတ္ထုတွေကို ထိန်းချုပ်တဲ့ ပညာလား...။"

လင်ယွဲ့က ချန်မုကို စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အဆင့် ၇ ရောက်ရင် အရာဝတ္ထုတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်ဆိုပေမယ့် တာအိုဆရာတွေက အဆင့် ၄ ရောက်မှ လေထဲမှာ ပျံသန်းနိုင်တယ်လို့ ကြားဖူးတယ်... အဲဒါ ဘာကြောင့်လဲ မသိဘူးနော်...။"

ချန်မုက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကိုယ့်ဆံပင်ကို ကိုယ်တိုင် ပြန်ဆွဲတင်လို့ မရဘူးဆိုတဲ့ သဘောတရားနဲ့ အတူတူပဲလေ...။"

လင်ယွဲ့က နားလည်သွားသည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် နှမြောတသဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ နှမြောစရာပဲ... လေထဲမှာ ပျံသန်းချင်ရင် သိုင်းပညာ အဆင့် ၃ သိုင်းဆရာသခင် အဆင့်ကို ရောက်အောင် လေ့ကျင့်မှ ရတော့မှာပေါ့... နောင်တစ်ချိန် ငါ သိုင်းဆရာသခင် ဖြစ်လာရင် ဒီကောင်းကင်ကြီးက ဘယ်လောက်တောင် မြင့်လဲဆိုတာကို သွားကြည့်ရမယ်...။"

ချန်မုက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ရဲ့ အမြင့်က ပေတစ်သောင်း (သုံးထောင့်သုံးရာသုံးဆယ့်သုံးကျန်း) ရှိတယ်...။"

"ဟင်...။"

လင်ယွဲ့သည် ကောင်းကင်၏ အမြင့်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ချန်မုက ကောင်းကင်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ အေးအေးလူလူ ဆက်ပြောသည်။

"သိုင်းဆရာသခင် တစ်ယောက်က ကောင်းကင်ယံကို စူးစမ်းခဲ့ဖူးတယ်... အထက်ကို ပေတစ်သောင်း (သုံးထောင့်သုံးရာသုံးဆယ့်သုံးကျန်း) အထိ တက်သွားရင် ကောင်းကင်တံတိုင်းကြီး ကို တွေ့ရလိမ့်မယ်... အဲဒါက တာယွမ်နိုင်ငံရဲ့ အရှေ့ဘက်အစွန်းဆုံးမှာ ရှိတဲ့ ကောင်းကင်တံတိုင်းကြီး နဲ့ ဆင်တူတဲ့ အရာတစ်ခုပဲ...။"

"အော်... ဒီလိုကိုး...။"

လင်ယွဲ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နားလည်သွားသည့် အမူအရာ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဤအကြောင်းအရာမှာ သူမ လုံးဝ မသိရှိခဲ့ဖူးသော အရာတစ်ခု ပင် ဖြစ်သည်။

ချန်မုက ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ကောင်းကင်၏ အမြင့် ပေတစ်သောင်း အကြောင်းကို တွေးနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ထိုပေတစ်သောင်း အမြင့်ရှိ ကောင်းကင်တံတိုင်းကြီး ၏ အပြင်ဘက်တွင် မည်သို့သော အရာများ ရှိနေမည်နည်း၊ ထို့ထက် ပိုမို မြင့်မားသော ကောင်းကင်များ ရှိနေဦးမည်လား ဆိုသည်ကိုသာ တွေးတောနေမိသည်။

ရှိချင်လည်း ရှိနိုင်ပေမည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ၎င်းမှာ အရေးမကြီးလှပေ။

ဤကောင်းကင်ယံအောက်တွင် နေရာအနှံ့ သောင်းကျန်းနေသော နတ်ဆိုးကပ်ဘေးမှာသာ ယခု ချက်ချင်း ဖြေရှင်းရမည့် ကိစ္စရပ် ပင် ဖြစ်သည်။