အခန်း ၈၆

အခန်း (၈၆) ချန်မု ရောက်ရှိလာခြင်း

ဒွမ်ယွဲ့ချောက်ကမ်းပါး။

ချောက်ကမ်းပါး၏ ပုံသဏ္ဍာန်မှာ လခြမ်းကွေးကို အလယ်မှ ဖြတ်တောက်ထားသည့်အလား ဖြစ်နေသဖြင့် ဒွမ်ယွဲ့ချောက်ကမ်းပါး ဟု အမည်တွင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤချောက်ကမ်းပါး အတွင်းတွင် စမ်းရေပေါက် တစ်ခု ရှိပြီး ထိုစမ်းရေမှာ ကြည်လင်နေရုံသာမက လောကဓာတ်စွမ်းအင် များ ပါဝင်နေသည်။ ထိုစမ်းရေဖြင့် ဖျော်ထားသော လက်ဖက်ရည်ကို သောက်သုံးပါက စိတ်နှလုံးကို အေးချမ်းစေပြီး စိတ်အာရုံကို ကြည်လင်စေနိုင်သဖြင့် နန်းတွင်းမှ အချိန်နှင့် အချိုးအစားအလိုက် ထိန်းချုပ် သိမ်းဆည်းလေ့ရှိသော သယံဇာတ တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ဒွမ်ယွဲ့ချောက်ကမ်းပါး တစ်ခုလုံး၏ ကောင်းကင်ယံတွင် နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လူမျက်နှာ ပုံစံရှိ လင်းတ ကောင်ရေ ရာဂဏန်းခန့်က ချောက်ကမ်းပါး အထက်တွင် ပျံသန်းနေကြသည်။

လူမျက်နှာငှက်။

ဤသည်မှာ နတ်ဆိုး၊ မကောင်းဆိုးဝါး မှတ်တမ်းစာအုပ် တွင် ပါဝင်သော နတ်ဆိုးငှက် တစ်မျိုး ဖြစ်ပြီး အလွန် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကာ အုပ်စုလိုက် သွားလာလေ့ ရှိကြသည်။ ၎င်းတို့ ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် သွေးချောင်းစီးလေ့ ရှိသည်။

သို့သော် ဤနေရာတွင် စုဝေးနေသော နတ်ဆိုးများမှာ လူမျက်နှာငှက် တစ်မျိုးတည်း မဟုတ်ချေ။

အရှေ့ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်လျှင်...

ခန္ဓာကိုယ် ကြီးမားလှပြီး အရပ်အမြင့် ၃၀ ပေခန့်ရှိသော ကျားသစ်နတ်ဆိုး ခြောက်ကောင်၊ ခုနစ်ကောင်ခန့်မှာ ပြင်းထန်လှသော နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်ကာ ကောင်းကင်ယံမှ လူမျက်နှာငှက် များနှင့် ရင်ဆိုင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

အနောက်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်လျှင်မူ...

အနက်ရောင် အရာဝတ္ထုကြီး တစ်ခု ခွေခွေလေး နေသည်ကို တွေ့ရပြီး သေချာစွာ ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ နတ်ဆိုးစပါးကြီးမြွေ တစ်ကောင် ဖြစ်နေကာ ခန္ဓာကိုယ် အကျယ်မှာ ပေ ၂၀ ခန့် ရှိပြီး ခွေနေသော အနေအထားမှာ တောင်ကုန်းငယ် တစ်ခုအလား ဖြစ်နေသည်။

နတ်ဆိုး သုံးမျိုးမှာ တစ်ကောင်နှင့် တစ်ကောင် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

အရေအတွက် ပိုမိုများပြားသော လူမျက်နှာငှက် များက အသာစီး ရနေသည့်ပုံ ပေါ်သည်။

လူမျက်နှာငှက် အနည်းငယ်မှာ ဒွမ်ယွဲ့ချောက်ကမ်းပါး အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်ထွက်လိုက် လုပ်နေကြသည်ကို တွေ့ရပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် တောင်ပံများကို ခတ်ကာ မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အစိမ်းရောင် လေဆူးချွန် များကို ချောက်ကမ်းပါး အတွင်းသို့ ပစ်လွှတ်နေကြသည်။

ချောက်ကမ်းပါး အောက်ခြေတွင်...

တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများဖြင့် စွန်းထင်းနေသော သိုင်းသမား ဆယ်ဦးကျော်ခန့် စုဝေးနေကြသည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ ယွမ်ထျန်းတပ်ဖွဲ့မှ တပ်မှူးဝမ် ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ချောက်ကမ်းပါး အထက်တွင် ပျံသန်းနေသော လူမျက်နှာငှက် များကို ကြည့်ကာ ကောင်းကင်မှ ကျလာသော အစိမ်းရောင် လေဆူးချွန် များကို ရံဖန်ရံခါ ဖျက်ဆီးပစ်နေရသည်။

လူတိုင်း၏ မျက်နှာမှာ အလွန် ခက်ခဲနေသည့်ပုံ ပေါ်သည်။

သူတို့သည် ဒွမ်ယွဲ့ချောက်ကမ်းပါး အတွင်းသို့ တမင် ဝင်ရောက်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ လူမျက်နှာငှက် အုပ်စုနှင့် အရင် တွေ့ဆုံခဲ့သဖြင့် ပြေးလွှားရင်း နတ်ဆိုးစပါးကြီးမြွေ နှင့် ထပ်မံ တွေ့ဆုံခဲ့ရရာ နှစ်ဖက်ညှပ် မခံရစေရန်အတွက် ဒွမ်ယွဲ့ချောက်ကမ်းပါး အတွင်းသို့ ဝင်ရောက် ပုန်းအောင်းခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝင်လာရန် လွယ်ကူသလောက် ထွက်ရန်မှာမူ အလွန် ခက်ခဲလှပေသည်။ ယခုအခါ အားလုံးမှာ ဤနေရာတွင် ပိတ်မိနေပြီး လူမျက်နှာငှက် များ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို အဆက်မပြတ် ခံနေရသော်လည်း တန်ပြန် တိုက်ခိုက်ရန် နည်းလမ်း မရှိကြချေ။

ထွက်သွားရန်မှာမူ စဉ်းစား၍ပင် မရနိုင်တော့ချေ။

အပြင်ဘက်တွင် လူမျက်နှာငှက်၊ နတ်ဆိုးစပါးကြီးမြွေ နှင့် သွေးနတ်ဆိုးကျား သုံးမျိုးမှာ တစ်ကောင်နှင့် တစ်ကောင် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ နတ်ဆိုးစပါးကြီးမြွေ နှင့် သွေးနတ်ဆိုးကျား ခုနစ်ကောင်စလုံးမှာ အလွန် ကြမ်းကြုတ်သော နတ်ဆိုးများ ဖြစ်ကြရာ သူတို့၏ ခွန်အား အပြည့်အဝ ရှိနေချိန်တွင်ပင်လျှင် အနည်းငယ် အထိအခိုက် ခံပြီးမှသာ သတ်ဖြတ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ အားလုံးမှာ ဒဏ်ရာကိုယ်စီ ရထားကြပြီဖြစ်ရာ အကယ်၍ အပြင်ထွက်လိုက်ပါက နတ်ဆိုး သုံးမျိုးလုံး၏ ပူးပေါင်း တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရမည်ဖြစ်ပြီး အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် အားလုံး သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် နတ်ဆိုး သုံးမျိုးလုံးမှာ သူတို့ကို အစာအဖြစ် မှတ်ယူကာ အချင်းချင်း စောင့်ကြည့်နေကြသဖြင့် သူတို့အတွက် အသက်ရှူချောင်ရန် အချိန်လေး ရနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘုန်း...

ယွမ်ထျန်းတပ်ဖွဲ့မှ တပ်မှူးဝမ်ချဲ့ သည် လူမျက်နှာငှက် ၏ နတ်ဆိုးစွမ်းအင် တစ်ခုကို လက်သီးဖြင့် ထိုးခွဲလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူလိုက်ရသည်။

တစ်ရက်နှင့် တစ်ညနီးပါး အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေရသဖြင့် အဆင့် ၄ သိုင်းသမား တစ်ဦးဖြစ်သော သူပင်လျှင် အင်အားများ ကုန်ခမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဒွမ်ယွဲ့ချောက်ကမ်းပါး အတွင်းရှိ စမ်းရေပေါက် ကြောင့်သာ မဟုတ်ပါက ယခုအချိန်တွင် သူတို့အားလုံး နတ်ဆိုးများ၏ အစာ ဖြစ်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"တပ်မှူး... ဒီအတိုင်း ဆက်သွားနေလို့ မဖြစ်ဘူး... တစ်ခါတည်း အသေခံပြီး တိုက်ကြရအောင်... သူတို့ အချင်းချင်း စောင့်ကြည့်နေတုန်းမှာ ကျွန်တော်တို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရင် တပ်မှူး အတွက် ထွက်ပေါက် တစ်ခု ရလောက်မှာပါ...။"

ဘေးနားရှိ တစ်ကိုယ်လုံး သွေးစွန်းနေသော ယွမ်ထျန်းတပ်ဖွဲ့ဝင် တစ်ဦးက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

အခြားတစ်ဦးကမူ ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်သည်။

"အလောတကြီး မလုပ်နဲ့... ယူလင် ခရိုင်မြို့ က ငါတို့ဆီက သတင်းကို ရလောက်ပြီ... ကယ်ဆယ်ရေးတွေ လာနေလောက်ပြီ... သူတို့ အချင်းချင်း စောင့်ကြည့်နေတာက ငါတို့အတွက် အခွင့်အရေးပဲ...။"

ထိုသို့ ပြောနေသော်လည်း လေထုမှာမူ အလွန် လေးလံနေဆဲ ဖြစ်သည်။

အကြောင်းမှာ သူတို့သည် ပိတ်မိနေကြောင်းကိုသာ သတင်းပို့နိုင်ခဲ့ပြီး ဤနေရာရှိ အခြေအနေကို အတိအကျ သတင်း မပို့နိုင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဆိုး သုံးမျိုး ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလော။

ယူလင် ခရိုင်မြို့ မှ ကယ်ဆယ်ရေးများ လာမည်ဆိုလျှင်တောင် သူတို့ကို အမှန်တကယ် ကယ်တင်နိုင်မည်ဟု မသေချာချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူအင်အား များလာပါက တစ်ကောင်နှင့် တစ်ကောင် စောင့်ကြည့်နေသော နတ်ဆိုးများမှာ ပူးပေါင်းသွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အနည်းဆုံး အဆင့် ၄ သိုင်းသမား သုံးလေးဦးခန့် ပါလာမှသာ ဤအခြေအနေကို ဖြေရှင်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့မဟုတ် သိုင်းဆရာသခင် ယန်ဟန်ယု ကိုယ်တိုင် လာရောက်မှသာ ဖြစ်မည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ယူလင် ခရိုင်မြို့ မှ ကယ်ဆယ်ရေးများ မည်သည့်အချိန်တွင် ရောက်လာမည်ကို မသိရသလို မည်သူတွေ ပါလာမည်ကိုလည်း မသိရချေ။ အကယ်၍ အဆင့် ၄ သိုင်းသမား တစ်ဦးတည်းသာ ပါလာပါက မည်သို့မျှ အသုံးဝင်မည် မဟုတ်ချေ။

"စောင့်မယ်...။"

ဖိအားများကြားမှပင် တပ်မှူးဝမ်ချဲ့ က ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဤအဆင့်ရှိ နတ်ဆိုးများမှာ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး ရှိကြရာ ၎င်းတို့ အချင်းချင်း စောင့်ကြည့်နေမှုကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ထွက်ပြေးရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက် ပင်။ ပြေးထွက်သွားသည်နှင့် သေချာပေါက် သေရမည် ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ဆက်စောင့်နေခြင်းကသာ အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေး ရှိနိုင်ပေသည်။

အမှန်တကယ်တော့ သူ အစိုးရိမ်ဆုံးမှာ ဤနတ်ဆိုးများက ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး ရှိကြသဖြင့် ဤအချက်ကို သတိထားမိသွားပြီး အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားမည်ကို ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချဲ့ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင်...

"ကျီး... ကန်း...။"

"ဂျီး... ဂျီး...။"

ဒွမ်ယွဲ့ချောက်ကမ်းပါး အထက်တွင် ထူးဆန်းသော အသံများ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

လူမျက်နှာငှက် များ၏ ခေါင်းဆောင်က သွေးနတ်ဆိုးကျား နှင့် နတ်ဆိုးစပါးကြီးမြွေ တို့ကို အချင်းချင်း ဆက်သွယ်နေသည့်အလား ပင်။ ထိုထူးဆန်းသော အသံများမှာ တဖြည်းဖြည်း မြန်ဆန်လာပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

ကောင်းကင်ယံရှိ လူမျက်နှာငှက် များကလည်း သူတို့ကို ဆက်မတိုက်တော့ဘဲ အထက်တွင်သာ ဆက်လက် ပျံသန်းနေကြတော့သည်။

သို့သော် ဤအခြေအနေက ဝမ်ချဲ့ နှင့် ယွမ်ထျန်းတပ်ဖွဲ့ဝင် များကို စိတ်အေးသွားစေခြင်း မရှိဘဲ ပို၍ပင် မကောင်းသော ခံစားချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေကာ အားလုံး၏ စိတ်နှလုံးများ လေးလံသွားတော့သည်။

ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ...။

မကောင်းသော ကြိုတင်ခံစားမှုက အမှန်တကယ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အချိန်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ဒွမ်ယွဲ့ချောက်ကမ်းပါး ၏ တစ်ဖက်စွန်းတွင် သွေးနတ်ဆိုးကျား များ၏ အရိပ်များ ပေါ်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်နှာထားများဖြင့် သူတို့ကို စိုက်ကြည့်ကာ တဖြည်းဖြည်း လျှောက်လှမ်း ဝင်ရောက်လာကြသည်။

ဒွမ်ယွဲ့ချောက်ကမ်းပါး ၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း ခန္ဓာကိုယ် ကြီးမားလှသော နတ်ဆိုးစပါးကြီးမြွေ က ခေါင်းကြီးကို ဆန့်ထုတ်လာပြီး ၎င်း၏ နီရဲသော မျက်လုံးများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလင်းတန်းများ တောက်ပနေသည်။

သူတို့ကို ခွဲဝေစားသောက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည့်အလား ပင်။

"အခြေအနေ မဟန်တော့ဘူး...။"

ယွမ်ထျန်းတပ်ဖွဲ့ဝင် တစ်ဦးက မျက်နှာပျက်ယွင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အကယ်၍သာ စောစောက အပြင်ထွက်ပြီး တိုက်ခဲ့ပါက တစ်ယောက်လောက်တော့ လွတ်သွားနိုင်ခြေ ရှိသည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ နတ်ဆိုး သုံးမျိုးလုံးက သဘောတူညီချက် ရသွားကြပြီဖြစ်ပြီး ဒွမ်ယွဲ့ချောက်ကမ်းပါး ၏ ထွက်ပေါက်အားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်ကြပြီ ဖြစ်ရာ ဖြေရှင်း၍မရသော သေမင်းတမန် ထောင်ချောက်ကြီးထဲသို့ ရောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

"ကျစ်...။"

ဝမ်ချဲ့ သည်လည်း သွားကိုကြိတ်ကာ ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။

သူက လက်သီးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားပြီး လူမျက်နှာငှက်၊ သွေးနတ်ဆိုးကျား နှင့် နတ်ဆိုးစပါးကြီးမြွေ တို့ကို တစ်ချက်စီ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အရှေ့ဘက်ကနေ ဖောက်ထွက်မယ်... နတ်ဆိုးစပါးကြီးမြွေ က အရမ်း အစွမ်းထက်တယ်ဆိုပေမယ့် သူတစ်ကောင်တည်းဆိုတော့ ငါတို့အားလုံးကို မတားနိုင်ပါဘူး...။"

ဝမ်ချဲ့ က ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။

တစ်ကောင်ချင်းစီ၏ စွမ်းအားကို နှိုင်းယှဉ်ပါက နတ်ဆိုးစပါးကြီးမြွေ မှာ အကြမ်းကြုတ်ဆုံး ဖြစ်ပြီး သူ၏ ခွန်အား အပြည့်အဝ ရှိနေချိန်တွင်ပင်လျှင် အနိုင်ရရန် မသေချာချေ။

သို့သော် ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် နတ်ဆိုးစပါးကြီးမြွေ ရှိရာဘက်မှ ဖောက်ထွက်ခြင်းကသာ လူအနည်းငယ် လွတ်မြောက်နိုင်ရန် အခွင့်အရေး ပိုများပေသည်။

"လုပ်ကြ...။"

ဝမ်ချဲ့ က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အားလုံးက ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားလိုက်ကြပြီး ပြင်းထန်သော သိုင်းပညာ စိတ်ဆန္ဒများ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားကာ နတ်ဆိုးစပါးကြီးမြွေ ရှိရာဘက်သို့ ဦးတည်သွားကြသဖြင့် နတ်ဆိုးစပါးကြီးမြွေ ၏ လှုပ်ရှားမှုများပင် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားရသည်။

သို့သော် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် နတ်ဆိုးစပါးကြီးမြွေ က သတိပြန်ဝင်လာကာ ပါးစပ်ကို ဟပြီး အနက်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ ထိုအလင်းတန်း ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာရှိ ကျောက်တုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် အမှုန့်ဖြစ်သွားတော့သည်။

ဤတိုက်ခိုက်မှုမှာ အလွန် ကျယ်ပြန့်ပြီး ပေပေါင်းများစွာသော ဧရိယာကို လွှမ်းခြုံထားသည်။

"နတ်ဆိုး နှိမ်နင်းခြင်း...။"

ဝမ်ချဲ့ က တိုးတိုးလေး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ညာဘက်လက်သီးကို ရှေ့သို့ ထိုးလွှတ်လိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ကျန်ရှိနေသေးသော စစ်မှန်သောစွမ်းအင် များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ရွှေရောင် လက်သီးရာကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ အနက်ရောင် အလင်းတန်းကို ဝင်တိုက်လိုက်သည်။ ခဏတာ အားပြိုင်ပြီးနောက် အနက်ရောင် အလင်းတန်းနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

ယွမ်ထျန်းတပ်ဖွဲ့ဝင် များသည်လည်း ထိုအခွင့်အရေးကို ယူကာ ကျောက်နံရံများမှတစ်ဆင့် နတ်ဆိုးစပါးကြီးမြွေ ၏ အထက်မှ ကျော်ဖြတ်သွားကြပြီး ဝမ်ချဲ့ သည်လည်း အနောက်မှ လိုက်ပါသွားသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင်...

ဝမ်ချဲ့ သည် ထိုနတ်ဆိုးစပါးကြီးမြွေ ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လူသားတစ်ယောက်အလား သရော်လှောင်ပြောင်နေသည့် အမူအရာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို့နောက် နတ်ဆိုးစပါးကြီးမြွေ က ခေါင်းကို လှည့်ကာ သူ့ကို လှမ်းကိုက်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ အနက်ရောင် ပိုးကြိုးတစ်ချောင်းအလား အလွန် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားကာ ကြီးမားလှသော အမြီးကြီးဖြင့် ယွမ်ထျန်းတပ်ဖွဲ့ဝင် များကို ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

ဖြန်း... ဖြန်း... ဖြန်း...။

အမြီးရိုက်ချက် တစ်ချက်တည်းဖြင့် စစ်မှန်သောစွမ်းအင် များ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

အပြင်သို့ ရောက်ခါနီးဖြစ်သော ယွမ်ထျန်းတပ်ဖွဲ့ဝင် များမှာ ပြန်လည် ရိုက်ချခံလိုက်ရသည်။

ဝမ်ချဲ့ သည်လည်း အပြင်သို့ မရောက်လိုက်ဘဲ နတ်ဆိုးစပါးကြီးမြွေ ၏ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ဒွမ်ယွဲ့ချောက်ကမ်းပါး အတွင်းသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားကာ မျက်နှာမှာလည်း အလွန် ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။

"သေနာကျမယ့် တိရစ္ဆာန်ကောင်...။"

"..."

အားလုံးက ဒွမ်ယွဲ့ချောက်ကမ်းပါး ၏ တစ်ဖက်ကို ပိတ်ဆို့ထားသော နတ်ဆိုးစပါးကြီးမြွေ၊ အခြားတစ်ဖက်မှ တဖြည်းဖြည်း တိုးကပ်လာသော သွေးနတ်ဆိုးကျား နှင့် ကောင်းကင်ယံမှ လမ်းပိတ်ထားသော လူမျက်နှာငှက် များကို ကြည့်ကာ အားလုံး စိတ်ပျက်အားငယ် သွားကြတော့သည်။

ဝမ်ချဲ့ က သွားကိုကြိတ်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ကြိုးစားရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင်...

အားလုံး၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကြပြီး အံ့အားသင့်သည့် အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။

ရှုပ်ထွေးနေသော နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များနှင့် မကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက်များကြားတွင် သူတို့သည် ထူးခြားသော သွေးစွမ်းအင် တစ်ခု အဝေးမှနေ၍ အလွန် လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ဤနေရာသို့ တိုးကပ်လာနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်ကြသည်။

သို့သော်...

ထိုသွေးစွမ်းအင်မှာ အလွန် အားနည်းနေပုံရပြီး အဆင့် ၅ သိုင်းသမား တစ်ဦး၏ အဆင့်လောက်ပင် မရှိချေ။

"ဘယ်သူလဲ...။"

"တစ်ယောက်တည်းလား...။"

"ကယ်ဆယ်ရေးတွေ ရောက်လာတာလား... ဒါပေမဲ့ ဒီသွေးစွမ်းအင်က...။"

ယွမ်ထျန်းတပ်ဖွဲ့ဝင် များမှာ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး အားနည်းသော်လည်း အလွန် လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာသော သွေးစွမ်းအင် ကြောင့် တွေဝေသွားကြသည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူတို့ နားလည်သွားကြတော့သည်။

ရွှီး...

အဖြူရောင် ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုသည် ဒွမ်ယွဲ့ချောက်ကမ်းပါး ၏ ကောင်းကင်ယံတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ငွေရောင် လရောင်က ကောင်းကင်ကို ခွဲခြမ်းလိုက်သည့်အလား ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို တောင်နှင့် မြောက် နှစ်ပိုင်း ပိုင်းဖြတ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်တွင် ပျံသန်းနေသော လူမျက်နှာငှက် အုပ်စုထဲသို့ အတားအဆီးမရှိ ကျဆင်းလာတော့သည်။

"အား... အား...။"

လူမျက်နှာငှက် များက အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာသော်လည်း ဖြန်းခနဲ မြည်သံများနှင့်အတူ အားလုံး အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားပြီးနောက် ကောင်းကင်မှ ငှက်မွှေးများနှင့် သွေးများ မိုးရွာချသကဲ့သို့ ကျဆင်းလာတော့သည်။

"မှီသေးတယ် ထင်တယ်...။"

အသံတစ်ခုက ချောက်ကမ်းပါး အထက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အားလုံးက အံ့အားသင့်စွာ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဒွမ်ယွဲ့ချောက်ကမ်းပါး ၏ အထက်တွင် လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဖြူလွှလွှ တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တည်ငြိမ်အေးဆေးသော မျက်နှာထားဖြင့် ရပ်နေသည်။

ချန်မု ရောက်လာပြီ။

ဝမ်ချဲ့ သည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

သွေးစွမ်းအင် အားနည်းနေသော်လည်း ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ဓားအလင်းတန်းက အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး လူမျက်နှာငှက် အမြောက်အမြားကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ချေ။

သူပဲကိုး။

"အရှင်... အရှင်စစ်လိ ချန်...။"

အခြား ယွမ်ထျန်းတပ်ဖွဲ့ဝင် များကလည်း အဖြူရောင် တာအိုဝတ်ရုံကို မှတ်မိသွားကြပြီး ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် ထိုဝမ်းသာမှုမှာ ကြာရှည်မခံလိုက်ချေ။ ဝမ်ချဲ့ ၏ မျက်နှာက အရင်ဆုံး တည်တင်းသွားသည်။ အကြောင်းမှာ သူသည် သိုင်းဆရာသခင် ယန်ဟန်ယု ၏ အငွေ့အသက်ကို မခံစားရဘဲ ချန်မု တစ်ဦးတည်းသာ ရောက်လာပုံရသောကြောင့် ပင်။

ချန်မုမှာ အဆင့် ၅ တာအိုဆရာ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ စွမ်းအားကို သံသယဖြစ်စရာ မလိုသော်လည်း ဤနေရာတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဆိုး သုံးမျိုး စုဝေးနေရာ ချန်မု တစ်ဦးတည်းသာ ရောက်လာမည်ဆိုပါက အခြေအနေမှာ အနည်းငယ်...

သို့သော် ထိုအတွေးလေး ဝင်လာချိန်မှာပင်...

ချောက်ကမ်းပါး အထက်ရှိ ချန်မုက လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

သူသည် ခေါင်းမော့ကာ ဒေါသထွက်နေပြီး ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေသော ကျန်ရှိနေသည့် လူမျက်နှာငှက် များကို ကြည့်လိုက်ပြီး ညာဘက်လက်ကို မြှောက်ကာ အထက်သို့ တစ်ချက် ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ပျောက်ကွယ်သွားစမ်း...။"

ရွှီး...

အနက်ရောင် အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာပြီး ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ချန်မု၏ ဘေးမှ အနက်ရောင် အလင်းတန်း အမြောက်အမြား ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် အနက်ရောင် ကွန်ရက်ကြီး တစ်ခုအဖြစ် ယက်လုပ်သွားကာ ကောင်းကင် တစ်ဝက်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး လူမျက်နှာငှက် အားလုံးကို ထိုကွန်ရက်ကြီးထဲတွင် လွှမ်းခြုံလိုက်တော့သည်။

သံမဏိထက်ပင် မာကျောသော လူမျက်နှာငှက် များ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်စေ၊ အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသော ၎င်းတို့၏ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များဖြစ်စေ ဤအနက်ရောင် အလင်းတန်းအောက်တွင် ခြောက်သွေ့နေသော သစ်ကိုင်းများအလား အလွယ်တကူ ပျက်စီးသွားတော့သည်။

လူမျက်နှာငှက် ကောင်ရေ ရာကျော်၏ အလောင်းများမှာ မိုးရွာချသကဲ့သို့ ကောင်းကင်မှ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ကျဆင်းလာတော့သည်။ အချို့မှာ ခေါင်း ပေါက်ထွက်သွားပြီး အချို့မှာ ရင်ဘတ် ဖောက်ထွင်းခံလိုက်ရသည်။

အသက်အနည်းငယ်ရှူစာ အချိန်အတွင်းမှာပင်...

ကောင်းကင် တစ်ခုလုံး ရှင်းလင်းသွားတော့သည်။