အခန်း ၈၇

အခန်း (၈၇) လူသားအသွင်ပြောင်း နတ်ဆိုးကြီး

ရွှီး...။

နတ်ဆိုးစပါးကြီးမြွေ ၏ လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားပြီး ဒွမ်ယွဲ့ချောက်ကမ်းပါး အထက်တွင် ရပ်နေသော ချန်မုကို လူသားတစ်ယောက်အလား လေးနက်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

အခြားတစ်ဖက်ရှိ သွေးနတ်ဆိုးကျား ခုနစ်ကောင်သည်လည်း တိုးတိုးလေး ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြပြီး နီရဲနေသော မျက်လုံးများထဲတွင် အလွန် သတိထားနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။

ထိုနတ်ဆိုးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက... ဝမ်ချဲ့ နှင့် အခြားသူများမှာမူ အလွန် အံ့အားသင့်နေကြသည်။

လူမျက်နှာငှက် များနှင့် ယခုအချိန်အထိ တိုက်ခိုက်လာခဲ့ရသဖြင့် ထိုနတ်ဆိုးငှက်များ မည်မျှ ဒုက္ခပေးနိုင်သည်ကို သူတို့ ကောင်းစွာ သိရှိထားကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ အရေအတွက် များပြားပြီး အလွန် လျင်မြန်သည့်အပြင် ကောင်းကင်ယံတွင် အမြဲ ပျံသန်းနေကာ အဝေးမှနေ၍ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များဖြင့်သာ နှောင့်ယှက် တိုက်ခိုက်လေ့ ရှိကြသဖြင့် တိုက်ခိုက်၍လည်း မရ၊ ထွက်ပြေး၍လည်း မလွတ်နိုင်ဘဲ တစ်ကောင်ကိုပင် သတ်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ချန်မုသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လူမျက်နှာငှက် ရာကျော်ကို အကုန်အစင် သတ်ဖြတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအထဲတွင် လူမျက်နှာငှက် များ၏ ခေါင်းဆောင်ပင် ပါဝင်နေပြီး အနက်ရောင် အလင်းတန်းကို တစ်ချက်လေးမှပင် မခုခံနိုင်ခဲ့ချေ။

"ဒါက... တာအိုပညာ ရဲ့ စွမ်းအားလား...။"

ဝမ်ချဲ့ က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သူသည်လည်း အဆင့် ၅ တာအိုဆရာ တစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ လောကတစ်ခွင်တွင် အဆင့် ၅ တာအိုဆရာ တစ်ဦးသည် အဆင့် ၄ သိုင်းသမား တစ်ဦးနှင့် တန်းတူညီမျှ ရှိသည်ဟု သတ်မှတ်ထားကြသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ တန်းတူညီမျှရုံသာမက အဆင့် ၄ ထက်ပင် များစွာ သာလွန်နေကြောင်း သူ သိရှိလိုက်ရသည်။

အဆင့် ၄ သိုင်းသမား တစ်ဦးအနေဖြင့် လေထဲတွင် မပျံသန်းနိုင်သဖြင့် လူမျက်နှာငှက် များကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း မရှိခြင်းက ကြီးမားသော အားနည်းချက် တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း အကယ်၍ လေထဲတွင် ပျံသန်းနိုင်ခဲ့မည် ဆိုလျှင်ပင် ဤမျှများပြားသော လူမျက်နှာငှက် များကို သတ်ဖြတ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

"ရှူး...။"

နတ်ဆိုးစပါးကြီးမြွေ က ဟိန်းဟောက်သံ တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။

၎င်း၏ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားပြီး ဝမ်ချဲ့ နှင့် အခြားသူများဆီသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

၎င်းသည် အလွန် မြင့်မားသော ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး ရှိသဖြင့် ချောက်ကမ်းပါး အထက်ရှိ ချန်မုမှာ ကိုင်တွယ်ရန် အလွန် ခက်ခဲသော သူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားသည်။ ထို့ကြောင့် ဝမ်ချဲ့ နှင့် အခြားသူများကို အရင်ဆုံး သတ်ဖြတ်ပစ်ရမည် ဖြစ်ပြီး ထိုသို့မှသာ အားလုံး ပူးပေါင်းသွားခြင်းကို တားဆီးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်မှုမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ ကစားနေခြင်းမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ အမှန်တကယ် ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှု ဖြစ်သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အနက်ရောင် အလင်းတန်းများက ဖိနှိပ်လာရာ ၎င်းတို့ ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းရှိ နှစ်ထောင်ချီ၍ တည်ရှိနေခဲ့သော ကျောက်နံရံများပင်လျှင် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ဖုန်မှုန့်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"ဒုက္ခပဲ...။"

ဝမ်ချဲ့ ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်သည့် အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ကျန်ရှိနေသေးသော စစ်မှန်သောစွမ်းအင် များကို အမြန် စုစည်းကာ ဤတိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ မတိုက်ခိုက်ရသေးမီမှာပင်...

ဘုန်း...

ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော နဂါးငွေ့တန်း တစ်ခုအလား ကြီးမားလှသော အဖြူရောင် ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုက အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာဖြင့် ကျဆင်းလာပြီး ပျံ့နှံ့လာသော အနက်ရောင် အလင်းတန်းများကို လွှမ်းခြုံကာ ချက်ချင်းပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားစေတော့သည်။

ထိုအဖြူရောင် ဓားအလင်းတန်းက ဆက်လက်၍ ဖိနှိပ်လာပြီး နတ်ဆိုးစပါးကြီးမြွေ ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှမ်းခြုံသွားကာ သံမဏိကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည့်အလား မိုးချုန်းသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝမ်ချဲ့ နှင့် အခြားသူများ၏ နားစည်များကိုပင် အူသွားစေတော့သည်။

ဘုန်း...

မြေပြင်ကြီး ပြိုကျသွားတော့သည်။

နတ်ဆိုးစပါးကြီးမြွေ ၏ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ ကျောက်တုံးများကြားသို့ နစ်ဝင်သွားတော့သည်။

သို့သော် ၎င်းသည် သေဆုံးသွားခြင်း မရှိသေးချေ။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အကြေးခွံများပေါ်တွင် အဖြူရောင် ခြစ်ရာများ ပေါ်ထွက်နေပြီး ထိုအကြေးခွံများဖြင့် ထိုဓားအလင်းတန်းကို အတင်းအဓမ္မ ခုခံထားနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရှူး...။"

နတ်ဆိုးစပါးကြီးမြွေ က ခေါင်းမော့ကာ ချန်မုကို ကြည့်ပြီး ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ချန်မုထံမှ သာမန် မှတ်ချက်တစ်ခုကို ရရှိလိုက်သည်။

"မြွေရေခွံက မဆိုးဘူးပဲ...။"

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်...

ချန်မုသည် ညာဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ နတ်ဆိုးစပါးကြီးမြွေ ကို လှမ်း၍ ဖိချလိုက်သည်။

ထို့နောက် အဖြူရောင် ဓားအလင်းတန်း ငါးခုက ကောင်းကင်မှ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော လက်ချောင်းငါးချောင်းအလား နတ်ဆိုးစပါးကြီးမြွေ ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်လိုက်တော့သည်။

ပထမဆုံး ဓားအလင်းတန်းက နတ်ဆိုးစပါးကြီးမြွေ ၏ ခေါင်းကို ထိမှန်သွားပြီး ၎င်း၏ မော့နေသော ခေါင်းကြီးကို အောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဒုတိယမြောက် ဓားအလင်းတန်းက နတ်ဆိုးစပါးကြီးမြွေ ၏ ခုနစ်လက်မ နေရာကို ထိမှန်သွားပြီး ၎င်း၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အကြေးခွံများကို ဖြန်းခနဲ မြည်သွားစေတော့သည်။

တတိယမြောက် ဓားအလင်းတန်းမှာ ခုခံ၍မရနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လှပြီး နတ်ဆိုးစပါးကြီးမြွေ ၏ ခံနိုင်ရည် အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိသွားကာ ၎င်း၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အကြေးခွံများကို ချက်ချင်းပင် အမှုန့်ဖြစ်သွားစေတော့သည်။

ထို့နောက် စတုတ္ထနှင့် ပဉ္စမမြောက် ဓားအလင်းတန်းများက နတ်ဆိုးစပါးကြီးမြွေ ၏ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားစေပြီး ဒွမ်ယွဲ့ချောက်ကမ်းပါး အတွင်းတွင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားကာ အလုံးစုံ ပျက်စီးသွားစေတော့သည်။

ဝမ်ချဲ့ နှင့် အခြားသူများမှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

တိတ်ဆိတ်မှုများကြားတွင်...

ချန်မုသည် ချောက်ကမ်းပါး အထက်မှ ခုန်ဆင်းလာပြီး ဝမ်ချဲ့ တို့၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကာ အပိုင်းပိုင်းပြတ်နေသော နတ်ဆိုးစပါးကြီးမြွေ ၏ အလောင်းရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ၎င်း၏ အလောင်းထဲမှ အနက်ရောင် နတ်ဆိုးဆေးလုံး တစ်လုံး ပျံသန်းလာတော့သည်။

ဤနတ်ဆိုးစပါးကြီးမြွေ တွင် နတ်ဆိုးဆေးလုံး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့သဖြင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့် ဝမ်းသာသွားရသည်။ နတ်ဆိုးများ၏ နတ်ဆိုးဆေးလုံး များမှာ တာအိုဆရာများ အတွက် အထူး ပစ္စည်းအချို့ကို ဖန်တီးရာတွင် အသုံးပြုနိုင်ပြီး အကြမ်းတမ်းဆုံး နည်းလမ်းမှာမူ အဆောင်လက်ဖွဲ့ ကဲ့သို့သော အရာတစ်ခု ဖန်တီးကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား နှင့် နတ်ဆိုးစွမ်းအင် ကို ရောနှော ပေါက်ကွဲစေခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာလည်း အလွန် ကြီးမားလှပေသည်။

နတ်ဆိုးဆေးလုံး ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက်...

ချန်မုသည် ဝမ်ချဲ့ နှင့် အခြားသူများကို ကြည့်ကာ အေးအေးလူလူ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ခရိုင်ရုံးတော် မှာ လူအင်အား မလုံလောက်လို့ တပ်မှူးဝမ် တို့ ပိတ်မိနေတယ်ဆိုတာ ကြားတာနဲ့ ချက်ချင်း လိုက်လာခဲ့တာ... အချိန်မီ ရောက်လာလို့ တော်သေးတာပေါ့...။"

ဝမ်ချဲ့ နှင့် အခြားသူများမှာ အဆင့်အတန်း မြင့်မားသူများ မဟုတ်သော်လည်း ယွမ်ထျန်းတပ်ဖွဲ့ မှ သိုင်းသမားများ အနေဖြင့် နတ်ဆိုးများကို နှိမ်နင်းကာ တာယွမ်နိုင်ငံ၏ ပြည်သူများကို ကာကွယ်ပေးရန် တာဝန်ယူထားသူများ ဖြစ်ပြီး ဤရက်ပိုင်းအတွင်း နေ့စဉ်ရက်ဆက် နတ်ဆိုးများကို သတ်ဖြတ်နေကြသဖြင့် လေးစားထိုက်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့်သာ သူ ကိုယ်တိုင် လာရောက် ကယ်တင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အော်... ဒီလိုကိုး... ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် အရှင်စစ်လိ ချန် ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...။"

ဝမ်ချဲ့ က ချန်မုကို ကြည့်ကာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

အခြား ယွမ်ထျန်းတပ်ဖွဲ့ဝင် များကလည်း ကျေးဇူးတင်သည့် အမူအရာများ ပြသလိုက်ကြသည်။

ချန်မုကဲ့သို့ အထူး အဆင့်အတန်းရှိသော တာအိုဆရာ တစ်ဦးက ဤနေရာတွင် တစ်ယောက်တည်း ရောက်ရှိလာရခြင်းမှာ ယူလင် ခရိုင်မြို့တွင် လူအင်အား မလုံလောက်သဖြင့် အန္တရာယ်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မြို့ပြင်ထွက်ကာ ကိုယ်တိုင် လာရောက် ကယ်တင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ နားလည်သွားကြသည်။

ယခင်က ချန်မုမှာ အလွန် ငယ်ရွယ်လွန်းသဖြင့် အရှင်စစ်လိ တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် သိပ်ပြီး လေးစားမှု မရှိခဲ့ကြချေ။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ အားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် အပြည့်အဝ လေးစားသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်မုနှင့် ဝမ်ချဲ့ တို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင်...

ယွမ်ထျန်းတပ်ဖွဲ့ဝင် တစ်ဦးက ရုတ်တရက် သတိပေးလိုက်သည်။

"အရှင်စစ်လိ... ဟို သွေးနတ်ဆိုးကျား တွေ ထွက်ပြေးတော့မယ်...။"

အဝေးတွင်...

ထို သွေးနတ်ဆိုးကျား ခုနစ်ကောင်မှာ သူတို့၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အသွင်အပြင်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ချန်မုက လူမျက်နှာငှက် များနှင့် နတ်ဆိုးစပါးကြီးမြွေ ကို သတ်ဖြတ်လိုက်သည့် စွမ်းအားကို ကြောက်ရွံ့သွားကြကာ ဒွမ်ယွဲ့ချောက်ကမ်းပါး ၏ အပြင်ဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် ဆုတ်ခွာသွားရန် ပြင်ဆင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

"သူတို့ကို အလွတ်ပေးလို့ မဖြစ်ဘူး...။"

ဝမ်ချဲ့ ၏ မျက်နှာက တင်းမာသွားပြီး ချက်ချင်း လိုက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများ ရထားပြီး စစ်မှန်သောစွမ်းအင် များလည်း နည်းပါးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ချန်မု ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူတို့ ကူညီပေးရုံဖြင့် ထို သွေးနတ်ဆိုးကျား များကို တားဆီးထားနိုင်ပြီး ထွက်ပြေးခွင့် မပြုနိုင်ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထို သွေးနတ်ဆိုးကျား များ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် လူမည်မျှ၏ အသက်များ ပါသွားခဲ့ပြီကို မည်သူမျှ မသိနိုင်သလို အကယ်၍ ထွက်ပြေးသွားပါကလည်း နောင်တွင် လူမည်မျှ ထပ်မံ သေဆုံးရဦးမည်ကို မသိနိုင်သောကြောင့် ပင်။

သို့သော်...

ချန်မုက ထွက်ပြေးသွားသော သွေးနတ်ဆိုးကျား များကို မကြည့်ဘဲ ယူလင် ခရိုင်မြို့ ရှိရာဘက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အလင်းတန်းလေးများ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အလား ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ရမ်းကာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

ဝမ်ချဲ့ က လိုက်သွားရန် ပြင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်မုက ပြောလိုက်သည်။

"တပ်မှူးဝမ်... လိုက်စရာ မလိုတော့ဘူး... သူတို့ ထွက်ပြေးလို့ မလွတ်ပါဘူး... ငါနဲ့အတူ အပေါ်ကိုပဲ လိုက်ခဲ့ကြပါ...။"

ဝမ်ချဲ့ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ထို့နောက် ဒွမ်ယွဲ့ချောက်ကမ်းပါး ၏ အပြင်ဘက်မှ လေးလံသော မိုးချုန်းသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ကြယ်တစ်ပွင့် မြေကြီးပေါ်သို့ ကျဆင်းလာသည့်အလား ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုနှင့် တုန်ခါမှုကြောင့် မြေကြီးတစ်ခုလုံး လှုပ်ခါသွားတော့သည်။

အဆင့် ၅ ယွမ်ထျန်းတပ်ဖွဲ့ မှ တပ်မှူးအချို့ပင်လျှင် မတ်တတ်ရပ်ရန် ခက်ခဲသွားကြသည်။

တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ချန်မုက ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ရမ်းလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလိုက်ရာ ချောက်ကမ်းပါး အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အရိပ်တစ်ခုအလား ဖြစ်သွားပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် ချောက်ကမ်းပါး အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ဝမ်ချဲ့ နှင့် အခြားသူများလည်း အကြမ်းဖျင်း သဘောပေါက်သွားကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြပြီး ဒွမ်ယွဲ့ချောက်ကမ်းပါး မှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

အပြင်သို့ ရောက်သည်နှင့်...

ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ ပေပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းပြီး နက်ရှိုင်းစွာ ခွက်ဝင်နေသော ဧရာမ လက်သီးရာကြီး တစ်ခု ပင် ဖြစ်သည်။

ထို သွေးနတ်ဆိုးကျား ခုနစ်ကောင်စလုံးမှာ တစ်ကောင်မျှ မလွတ်ဘဲ ထိုလက်သီးရာကြီး ထဲတွင် ဖိကြိတ်ခံထားရပြီး အများစုမှာ တစ်ချက်တည်းဖြင့် သေဆုံးသွားကြကာ တစ်ကောင်၊ နှစ်ကောင်ခန့်သာ အနည်းငယ် တုန်ရီနေပြီး ကြည့်ရသည်မှာ အသက်ရှင်ရန် မလွယ်ကူတော့ချေ။

ခွက်ဝင်နေသော လက်သီးရာ၏ ဘေးတွင်...

ရိုးရှင်းသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဦးထုပ်ဆောင်းထားသော အမျိုးသမီး တစ်ဦး တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေသည်။

သူမမှာ သတင်းရသည်နှင့် ချန်မု၏ နောက်မှ လိုက်လာကာ ယူလင် ခရိုင်မြို့ မှ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးလာခဲ့သော ယန်ဟန်ယု ပင် ဖြစ်သည်။

"သိုင်းဆရာသခင် ယန်...။"

တပ်မှူးဝမ် က ရှေ့သို့တိုးကာ အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။

ယန်ဟန်ယု က ဝမ်ချဲ့ နှင့် အခြားသူများကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အရိုအသေပေးစရာ မလိုပါဘူး... မင်းတို့ ဘေးကင်းကြတယ်ဆိုရင် တော်ပါပြီ...။"

စကားပြောပြီးသည်နှင့်...

သူမက ချန်မုကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောချေ။

ထိုအေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ချန်မုကို ဆက်တိုက် ကြည့်နေသဖြင့် ချန်မုပင်လျှင် အနည်းငယ် နေရခက်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။

"သိုင်းဆရာသခင် ယန် က ငါ့ရဲ့ ဘေးကင်းရေးအတွက် အရမ်း စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး... ငါကလည်း ကြက်လေးတစ်ကောင်တောင် မသတ်နိုင်တဲ့ စာသင်သားလေး မဟုတ်ပါဘူး...။"

ယန်ဟန်ယု က ချန်မုကို ထပ်မံ ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက အရင်က ဖူထျန်းဂိုဏ်းက အမာခံတပည့် ကို ကယ်ခဲ့ဖူးတယ်မလား... သူတို့ကို လာကယ်ခိုင်းရင် သူတို့ ငြင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး...။"

"အရမ်း နှေးတယ်လေ...။"

ချန်မုက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအကြောင်းတွေ မပြောတော့ပါဘူး... အရင် ပြန်ကြတာပေါ့...။"

ယန်ဟန်ယု က ဤအခြေအနေကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသော်လည်း အပြစ်တင်စကား မဆိုသာသဖြင့် အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ချန်မုနှင့် အတူတူ သွားလာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကာ ချန်မုကို တစ်ယောက်တည်း လွှတ်မထားတော့ရန် တွေးလိုက်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဝမ်ချဲ့ တို့ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ဝမ်းသာစရာ ဖြစ်သော်လည်း အကယ်၍ မကယ်တင်နိုင်ခဲ့ဘဲ သူမကိုယ်တိုင်ပါ ဒုက္ခရောက်သွားမည် ဆိုပါက လုံးဝ မတူညီသော အခြေအနေ ဖြစ်သွားမည် ဖြစ်သည်။

တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ သူတို့လို သိုင်းသမားများ၏ တာဝန်ဖြစ်ပြီး တာအိုဆရာများ၏ တာဝန် မဟုတ်ချေ။

ချန်မု လုပ်ဆောင်သင့်သည်မှာ တာအိုဆရာများ၏ နည်းလမ်းများကို အသုံးပြု၍ ယူကျိုးပြည်နယ် တစ်ခုလုံး၏ အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်လွင့်မျောခြင်း ကဲ့သို့သော နည်းလမ်းများဖြင့် နတ်ဆိုးများ၏ လှုပ်ရှားမှုကို အလွယ်တကူ စုံစမ်းနိုင်ပြီး အခြေအနေ အားလုံးကို အချိန်တိုင်း သိရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ တစ်ယောက်တည်းဖြင့် မြို့တစ်မြို့လုံး၏ ဘေးကင်းရေးကို တာဝန်ယူနိုင်သည်ဟု ပြောခြင်းက အနည်းငယ် ပိုကောင်းပိုနေမည် ဖြစ်သော်လည်း ယူကျိုးပြည်နယ် ၏ နတ်ဆိုးကပ်ဘေး အခြေအနေကိုမူ သေချာပေါက် ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ဝမ်ချဲ့ နှင့် အခြားသူများက ချန်မုနှင့် ယန်ဟန်ယုတို့ကို ကြည့်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားကြသော်လည်း ဤအချိန်တွင် သူတို့အနေဖြင့် ဝင်ရောက် ပြောဆိုရန် မသင့်တော်သဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ အကြည့်များကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ကြပြီး ပြန်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

သို့သော်...

ထိုအချိန်မှာပင်...

ချန်မုက ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားမိသွားပြီး မျက်လုံးများ အနည်းငယ် အရောင်လက်သွားကာ အဝေးရှိ နေရာတစ်ခုသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ယန်ဟန်ယု လည်း ချန်မု၏ လှုပ်ရှားမှုကို ချက်ချင်း သတိထားမိသွားပြီး ချန်မု ကြည့်နေသော နေရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ မတွေ့ရချေ။

ဝမ်ချဲ့ နှင့် အခြားသူများလည်း ရပ်တန့်သွားကြသည်။

သူတို့က ချန်မု ကြည့်နေသော နေရာကို ကြည့်လိုက်၊ ချန်မုကို ကြည့်လိုက် လုပ်နေကြသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ချန်မုက စကားပြောလာသည်။ သူ၏ အသံထဲတွင် လုံးဝ ငြင်းဆန်၍မရသော လေသံ ပါဝင်နေသည်။

"သွားကြတော့...။"

ချန်မု၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဝမ်ချဲ့ နှင့် အခြားသူများမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကြကာ အပိုစကား မပြောတော့ဘဲ ယူလင် ခရိုင်မြို့ ရှိရာဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွားကြတော့သည်။

ချန်မု တစ်ဦးတည်းသာ နေရာတွင် ရပ်နေခဲ့ပြီး ယန်ဟန်ယု ကလည်း ဘေးနားတွင် ရပ်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ...။"

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... အဆင့်အတန်း နည်းနည်းမြင့်တဲ့ ကောင်တစ်ကောင် ရောက်လာလို့ပါ...။"

ချန်မုက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် ယန်ဟန်ယု လည်း နောက်ဆုံးတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားမိသွားပြီး မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားကာ ချန်မု ယခင်က ကြည့်ခဲ့သော နေရာသို့ အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အဝေးရှိ မြင့်မားသော ကုန်းမြေပေါ်တွင် အရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအရိပ်မှာ အလွန် လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ချဉ်းကပ်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဒွမ်ယွဲ့ချောက်ကမ်းပါး အရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

သေချာစွာ ကြည့်လိုက်သောအခါ...

၎င်းမှာ လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။

လူတစ်ယောက်ဟု ဆိုသော်လည်း အပြင်ပန်း ပုံစံသာ လူနှင့်တူပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှာ နီရဲသော အရောင်ရှိကာ နဖူးတွင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသော ချိုတစ်ချောင်း ပါရှိသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး ဗလာကျင်းနေပြီး ယောက်ျား၊ မိန်းမ ခွဲခြား၍ မရချေ။

၎င်း၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များမှာ ယခင်က ဒွမ်ယွဲ့ချောက်ကမ်းပါး အတွင်းရှိ နတ်ဆိုးစပါးကြီးမြွေ ထက် များစွာ သာလွန်နေပေသည်။

"ဟဲ... ဟဲ...။"

၎င်းက အဝေးမှ ချန်မုနှင့် ယန်ဟန်ယုတို့ကို ကြည့်ကာ ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး အစွယ်များကို ပေါ်လွင်စေလိုက်သည်။

ထို 'လူ' ကို ကြည့်ရင်း ယန်ဟန်ယု ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ယခင်က မရှိခဲ့ဖူးသော လေးနက်မှုများ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

နတ်ဆိုးကြီး...။

နတ်ဆိုးကြီး ဆိုသည်မှာ သိုင်းဆရာသခင် များသာလျှင် ရင်ဆိုင်နိုင်သော နတ်ဆိုးမျိုး ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့၏ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးမှာ လူသားများနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ကာ ဤလောကတွင် အကြောက်မက်ဖွယ် အကောင်းဆုံးသော နတ်ဆိုးများ ပင် ဖြစ်သည်။

ဤအဆင့်ရှိ နတ်ဆိုးတိုင်းတွင် တူညီသော လက္ခဏာ တစ်ခု ရှိသည်။ ၎င်းမှာ လူသားအသွင်ပြောင်းခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

ယခင်က မည်သည့် နတ်ဆိုးအမျိုးအစား ဖြစ်ခဲ့စေကာမူ ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပါက လူသားနှင့် ဆင်တူသော အသွင်အပြင်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြပြီး နတ်ဆိုးစွမ်းအင် ဖြစ်စေ၊ အမြန်နှုန်းနှင့် ခွန်အား ဖြစ်စေ သာမန် နတ်ဆိုးများထက် များစွာ သာလွန်သွားကြပေသည်။

ယန်ဟန်ယု သည် ထိုနတ်ဆိုးကြီးကို မကြောက်ချေ။

သူမ သိုင်းဆရာသခင် ဖြစ်လာပြီးနောက် ဤအဆင့်ရှိ နတ်ဆိုးကြီး တစ်ကောင်ကိုပင် ကိုယ်တိုင် သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် ဤအဆင့်ရှိ နတ်ဆိုးများကို သူမ လျှော့မတွက်ရဲချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာသော နတ်ဆိုးတိုင်းမှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး အနည်းဆုံး သိုင်းဆရာသခင် များနှင့် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်သောကြောင့် ပင်။

"အရှင်စစ်လိ ချန်... နောက်ဆုတ်နေပါ...။"

ယန်ဟန်ယု က ရှေ့ကို ကြည့်ရင်း ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် ဤနတ်ဆိုးကြီးကို မကြောက်ရွံ့သလို ဤနေရာတွင်ပင် သတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားချင်စိတ် ရှိသော်လည်း ဘေးနားတွင် ချန်မု ရှိနေသဖြင့် တိုက်ပွဲအတွင်း ချန်မုကိုပါ ထိခိုက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်မုက တစ်စုံတစ်ခု ပြန်ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်...

"ဟဲ... ဟဲ...။"

ဒွမ်ယွဲ့ချောက်ကမ်းပါး တစ်ဖက်ရှိ နတ်ဆိုးကြီး က ရုတ်တရက် ထပ်မံ၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရယ်သံတစ်ခု ပေးလိုက်ပြန်သည်။

ထို့နောက် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ဒုက္ခပဲ...။"

ယန်ဟန်ယု ၏ မျက်နှာက ပြောင်းလဲသွားသည်။

မည်သည့် တွေဝေမှုမျှ မရှိဘဲ ချက်ချင်းပင် ညာဘက်လက်သီးကို ဆုပ်ကာ ရှေ့သို့ ထိုးလွှတ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်...

ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသော နတ်ဆိုးကြီး က ယန်ဟန်ယု၏ အရှေ့တည့်တည့်တွင် ပေါ်လာပြီး ချွန်ထက်သော လက်သည်းကြီးများဖြင့် ယန်ဟန်ယုကို လှမ်းကုတ်လိုက်ရာ ယန်ဟန်ယု၏ လက်သီးနှင့် ဝင်တိုက်သွားတော့သည်။

ဝုန်း...

လေထုမှာ မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်လောက်အောင် ပုံပျက်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် မြေကြီးတုန်လှုပ်သွားလောက်အောင် ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ယန်ဟန်ယုနှင့် ထိုနတ်ဆိုးကြီး ကြားရှိ မြေပြင်မှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားကာ သူတို့နှစ်ဦးကို ဗဟိုပြု၍ မီတာဆယ်ချီ ရှည်လျားသော ဧရာမ မြောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားတော့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်...

ယန်ဟန်ယု လည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူမနှင့်အတူ နတ်ဆိုးကြီး ၏ အရိပ်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အရှေ့ဘက်ရှိ လဟာပြင်ထဲတွင် မီးခိုးရောင်နှင့် အနီရောင် အရိပ်နှစ်ခုသာ ပေါ်ထွက်နေကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဝင်တိုက်မိကြတော့သည်။

ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...

အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် မြေပြင် အနှံ့အပြားတွင် အက်ကွဲကြောင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ဒွမ်ယွဲ့ချောက်ကမ်းပါး ၏ ကျောက်နံရံ တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားကာ အောက်ဘက်ရှိ ချောက်ကမ်းပါး အတွင်းသို့ ကျဆင်းသွားပြီး မြေကြီးတစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေတော့သည်။

ချန်မုမှာမူ နောက်သို့ ဆုတ်မသွားဘဲ တိုက်ပွဲကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေသည်။

"ဒါက သိုင်းပညာ အဆင့် ၃... သိုင်းဆရာသခင် အဆင့်ရဲ့ စွမ်းအားလား...။"

မြို့တော်မှ ယူကျိုးပြည်နယ်သို့ ယန်ဟန်ယုနှင့်အတူ ခရီးနှင်လာခဲ့စဉ်က လမ်းခရီးတွင် နတ်ဆိုးများနှင့် တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း အများစုမှာ အလွန် အားနည်းသော အမျိုးအစားများသာ ဖြစ်သဖြင့် ယန်ဟန်ယု အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်သည်ကို ယခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

အဆင့် ၄ သိုင်းသမား တစ်ဦးထက် များစွာ သာလွန်လှပေသည်။

ယခုအခါ ချန်မုသည် သိုင်းပညာ အဆင့် ၆ သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သိုင်းပညာ စွမ်းရည်သက်သက်ဖြင့် သူ၏ မျက်စိဖြင့် ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ယန်ဟန်ယုနှင့် ထိုနတ်ဆိုးကြီး တို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို လုံးဝ မြင်တွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

မီးခိုးရောင်နှင့် အနီရောင် အရိပ်နှစ်ခု လေထဲတွင် အဆက်မပြတ် ဝင်တိုက်နေသည်ကိုသာ မြင်တွေ့ရပြီး တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းက မိုးချုန်းသံများအလား ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာကာ မြေကြီးတစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေတော့သည်။

သို့သော်...

ချန်မုတွင် သိုင်းပညာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည် မဟုတ်ချေ။

သူသည် အဆင့် ၅ တာအိုဆရာ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်အမြင် ဖြင့် ကြည့်လိုက်သောအခါ ပေတစ်ထောင် ပတ်လည်အတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။

ယန်ဟန်ယုနှင့် ထိုနတ်ဆိုးကြီး တို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန် ရှင်းလင်းနေပြီး အသေးစိတ် လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို သေချာစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။ ယန်ဟန်ယု၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စစ်မှန်သောစွမ်းအင် များ စီးဆင်းမှုနှင့် နတ်ဆိုးကြီး ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ နတ်ဆိုးစွမ်းအင် များ စီးဆင်းမှုကိုပင် မြင်တွေ့နေရသည်။

"သိုင်းပညာ ရဲ့ စွမ်းအားက တကယ်ကို ချီးကျူးစရာပဲ...။"

ချန်မုသည် သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ခြင်းကို တစ်ခါမှ မရပ်တန့်ခဲ့ချေ။ သိုင်းပညာကို တာအိုပညာ တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်၍ လေ့ကျင့်ခြင်းကလည်း မဆိုးလှချေ။ သို့သော် တာအိုဆရာ ၏ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန်မှာမူ အချိန်ယူရဦးမည် ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် နှစ်လကျော်ခန့် ကြာမှသာ သူ၏ သိုင်းပညာမှာ အဆင့် ၅ သို့ ရောက်ရှိနိုင်မည် ဖြစ်ပြီး ထို့နောက် အဆင့် ၄ သို့ ရောက်ရှိရန် အနည်းဆုံး တစ်နှစ်ကျော်ခန့် အချိန်ယူရမည် ဖြစ်ကာ နောက်ပိုင်းတွင် ပို၍ပင် နှေးကွေးသွားမည် ဖြစ်သည်။

သေချာသည်မှာ...

အကယ်၍ သူ၏ တာအိုဆရာ အဆင့်က တက်လာမည်ဆိုပါက သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်မှု အရှိန်မှာလည်း ပိုမို မြန်ဆန်လာမည် ဖြစ်သည်။

ရွှီး...

ထိုအချိန်မှာပင်...

ယန်ဟန်ယုနှင့် အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်နေသော နတ်ဆိုးကြီး က ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားပြီး ယန်ဟန်ယုကို လျစ်လျူရှုကာ ချန်မု ရှိရာဘက်သို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာပြီး ချန်မုကို တစ်စစီ ဆွဲဖြဲရန် လက်သည်းများဖြင့် လှမ်းကုတ်လိုက်တော့သည်။

နတ်ဆိုးကြီး ၏ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးမှာ သာမန်လူများနှင့် လုံးဝ မကွာခြားတော့ချေ။ အဝေးမှ ချန်မုမှာ အလွန် အားနည်းနေကြောင်းကို သိရှိထားသလို ယန်ဟန်ယုက ချန်မုကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေကြောင်းကိုလည်း ရိပ်မိထားသဖြင့် ချက်ချင်းပင် အားနည်းချက်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

နတ်ဆိုးကြီး ပြေးဝင်လာသည်ကို ကြည့်ရင်း...

ချန်မုက ၎င်းမှာ သိပ်ပြီး ဉာဏ်မကောင်းလှဟု တွေးလိုက်မိသည်။

စိတ်ထဲမှ ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ရမ်းလိုက်ပြီး ညာဘက်လက်ကို တစ်ဝက်ခန့် မြှောက်ကာ လက်နှစ်ချောင်းကို အသာအယာ ပင့်တင်လိုက်သည်။

သို့သော် ချန်မု မလှုပ်ရှားရသေးမီမှာပင် ယန်ဟန်ယု က အချိန်မီ ရောက်ရှိလာပြီး ချန်မု၏ အရှေ့သို့ ဆင်းသက်ကာ နတ်ဆိုးကြီး နှင့် တစ်ချက် ဝင်တိုက်လိုက်ပြီး ချန်မုဆီသို့ ဦးတည်လာသော တိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။

ချန်မု၏ လှုပ်ရှားမှုများ အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားသော်လည်း မြှောက်ထားသော လက်ချောင်းများကိုမူ အောက်သို့ မချသေးချေ။ သိုင်းဆရာသခင် အဆင့်၏ စွမ်းအားကို သူ အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားပြီဖြစ်ရာ ဆက်ပြီး ကြည့်နေရန် အစီအစဉ် မရှိတော့ချေ။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင်...

"သွားမယ်...။"

ယန်ဟန်ယု၏ အသံက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူမက ထိုနတ်ဆိုးကြီး နှင့် တစ်ချက် ဝင်တိုက်လိုက်ပြီးနောက် ၎င်းကို နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်သွားစေကာ ချက်ချင်း လှည့်လာပြီး ချန်မုကို တုံ့ပြန်ချိန် မပေးတော့ဘဲ ချန်မုကို ပွေ့ချီကာ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။

အလွန် လျင်မြန်လွန်းသဖြင့် ချန်မုမှာ သတိထားမိလိုက်သော်လည်း တာအိုပညာ ဖြင့် ယန်ဟန်ယုကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့သလို ခန္ဓာကိုယ် အမြန်နှုန်းကလည်း မမီနိုင်သဖြင့် ယန်ဟန်ယု၏ ပွေ့ချီခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး တစ်စုံတစ်ခုနှင့် ဝင်တိုက်မိသွားကာ သူ၏ စဉ်းစားဉာဏ်များပင် တစ်ခဏတာ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ...

ချန်မု၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

"သိုင်းဆရာသခင် ယန်...။"

သူက စကားပြော၍ မရသဖြင့် ဝိညာဉ်အာရုံ ဖြင့် ယန်ဟန်ယုကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ယန်ဟန်ယု လည်း သူမ၏ ခေါင်းထဲတွင် ပေါ်လာသော အသံကို သေချာပေါက် ကြားလိုက်ရသော်လည်း ဂရုမစိုက်ဘဲ ချန်မုကို ပွေ့ချီကာ ရှေ့သို့ အစွမ်းကုန် ပြေးလွှားနေတော့သည်။ ချန်မု၏ သိုင်းပညာမှာ အဆင့် ၆ ရှိကြောင်းကို သူမ သိရှိထားသဖြင့် ချန်မု၏ ခန္ဓာကိုယ်က ဤကဲ့သို့သော အရှိန်ဖြင့် ပြေးလွှားခြင်းကို ခံနိုင်ရည်ရှိမည်ကို စိုးရိမ်မနေတော့ချေ။

သိုင်းဆရာသခင် များမှာ လေထဲတွင် ပျံသန်းနိုင်သော်လည်း မြေကြီးပေါ်တွင် အားပြု၍ ပြေးခြင်းက ပိုမို မြန်ဆန်ပေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မိုင်ဆယ်ချီ ခရီးပေါက်သွားတော့သည်။

"သိုင်းဆရာသခင် ယန်...။"

"သိုင်းဆရာသခင် ယန်... ရပါပြီ... အဲဒီကောင်က မလိုက်လာတော့ပါဘူး...။"

ချန်မုမှာ မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်တော့ချေ။

ယန်ဟန်ယုမှာ သိုင်းဆရာသခင် တစ်ဦးဖြစ်ရာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ဖြင့် တွန်းထုတ်၍လည်း မရ၊ တာအိုပညာ ဖြင့်လည်း မတားဆီးနိုင်၊ ရုန်းထွက်၍လည်း မလွတ်နိုင်သဖြင့် တာအိုဆရာ ဖြစ်လာပြီးကတည်းက ဤကဲ့သို့သော အကူအညီမဲ့သည့် ခံစားချက်မျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှီး...

ယန်ဟန်ယုသည် ရှေ့သို့ နောက်ထပ် မိုင်ဆယ်ချီ ဆက်လက် ပြေးသွားပြီးမှသာ အရှိန်ကို လျှော့လိုက်တော့သည်။

ချန်မုကို အောက်သို့ ချပေးလိုက်သည်။

"စောစောက အခြေအနေ အရမ်း အန္တရာယ်များလို့ အလောတကြီးနဲ့ စော်ကားမိတာကို အရှင်စစ်လိ ချန် အနေနဲ့ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ...။"

"အဲ... ထားလိုက်ပါတော့...။"

လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ တောင်းပန်နေသော ယန်ဟန်ယုကို ကြည့်ရင်း ချန်မုလည်း ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်မှုကို အနည်းငယ်မျှ လျော့ပေါ့၍ မရကြောင်း သူ သေချာပေါက် သိရှိသွားတော့သည်။ မဟုတ်ပါက ဤကဲ့သို့သော 'အားကြီးသူက အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်သည့်' အခြေအနေမျိုး ကြုံလာရပါက တကယ်ကို မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်တော့ချေ။

ယန်ဟန်ယု က လေးနက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်စစ်လိ ချန် လည်း မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ... သာမန် နတ်ဆိုးတွေက ကိစ္စမရှိပေမယ့် အဲဒီလို လူသားအသွင်ပြောင်းထားတဲ့ နတ်ဆိုးကြီးတွေနဲ့ တွေ့ရင် အရမ်း အန္တရာယ်များပါတယ်... နောက်ဆိုရင် ကိစ္စရှိလာရင် ငါနဲ့ အတူတူပဲ သွားလာပေးပါ...။"

"..."

ရိုးသားဖြောင့်မတ်သော ယန်ဟန်ယုကို ကြည့်ရင်း ချန်မုက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး 'မင်းပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ပါတော့' ဆိုသည့် အမူအရာကိုသာ ပြသလိုက်တော့သည်။