အခန်း ၈၈

အခန်း (၈၈) ဟုန်ယွဲ့ တောင်တန်း

ယူလင် ခရိုင်။

ချန်မုနှင့် ယန်ဟန်ယုတို့ အတူတကွ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။ နတ်ဆိုးကြီး ပေါ်လာသဖြင့် လူစုကွဲသွားခဲ့သော ဝမ်ချဲ့ တို့အဖွဲ့သည်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အခြားနတ်ဆိုးများနှင့် မတွေ့ဆုံခဲ့ဘဲ ယူလင်ခရိုင်သို့ နောက်မှ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဝမ်ချဲ့ တို့အဖွဲ့ အနားယူကာ ဒဏ်ရာများ ကုသနေစဉ်... ချန်မုနှင့် ယန်ဟန်ယုတို့မှာမူ အနားယူရန် အချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ မိုင်နှစ်ထောင်ခန့် ကွာဝေးသော ယူရှန်ခရိုင် မှ ပေးပို့လာသော သတင်းဆိုး တစ်ခုကို လက်ခံရရှိလိုက်သည်။

"... ယူရှန်ခရိုင်ရဲ့ အနောက်တောင်ဘက် မိုင်နှစ်ရာ့လေးဆယ် အကွာမှာရှိတဲ့ ဟုန်ယွဲ့ တောင်တန်းမှာ နတ်ဆိုး အမြောက်အမြား စုဝေးနေတယ်လို့ ယူဆရပါတယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က လွှတ်လိုက်တဲ့ ကင်းထောက်တွေ အားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပါတယ်... မနေ့က ယူရှန်ခရိုင်က သိုင်းဆရာသခင် ချောင်ယန် ကိုယ်တိုင် ဟုန်ယွဲ့တောင်တန်းကို သွားရောက် စုံစမ်းခဲ့ရာမှာ နတ်ဆိုးကြီးတွေရဲ့ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်မှုကို ခံခဲ့ရပြီး ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ အသက်လု ထွက်ပြေးလာနိုင်ခဲ့ပေမယ့် ဒဏ်ရာ ပြင်းထန်သွားခဲ့ပါတယ်...။"

"သိုင်းဆရာသခင် ချောင်ယန် က ယူကျိုးပြည်နယ် အနှံ့မှာရှိတဲ့ သိုင်းဆရာသခင်တွေကို အကူအညီ တောင်းခံထားပါတယ်...။"

ကောင်းကင်ကွန်ရက် မှ စုံစမ်းရေးမှူးက သတင်းပို့လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ဟန်ယု သည် ထိုသတင်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း တည်ကြည်လေးနက်သွားတော့သည်။ နတ်ဆိုးကြီးများ၏ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်မှုကို ခံရသည်ဆိုခြင်းမှာ ဟုန်ယွဲ့တောင်တန်းတွင် စုဝေးနေသော နတ်ဆိုးကြီး အရေအတွက်မှာ တစ်ကောင်တည်း မဟုတ်ကြောင်း ပြသနေသည်။ နတ်ဆိုးကြီးများ စုဝေးလာပြီဆိုပါက အလွန် ကြီးမားသော အန္တရာယ်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့မည်မှာ သေချာလှသည်။

"ငါတို့ သွားဖို့ လိုအပ်နေပြီထင်တယ်...။"

ချန်မုက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ယန်ဟန်ယု ကလည်း "အင်း... အခုချက်ချင်း ခရီးထွက်ကြတာပေါ့...။" ဟု ထောက်ခံလိုက်သည်။

ချောင်ယန် မှာ ဟုန်ယွဲ့တောင်တန်းမှ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လည် လွတ်မြောက်လာခဲ့သော်လည်း ထိုတောင်တန်းသို့ နောက်ထပ် နတ်ဆိုးကြီးများ ထပ်မံ စုဝေးရောက်ရှိလာဦးမည်လား ဆိုသည်ကိုမူ မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ချန်မုကဲ့သို့သော တာအိုဆရာ တစ်ဦး၏ အခန်းကဏ္ဍမှာ အလွန် အရေးပါလာပြီ ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်လွင့်မျောခြင်း နည်းလမ်းဖြင့် ဟုန်ယွဲ့တောင်တန်းကို သွားရောက် စုံစမ်းခြင်းမှာ သိုင်းဆရာသခင်များ ကိုယ်တိုင် သွားရောက်ခြင်းထက် များစွာ ပိုမို ဘေးကင်းလုံခြုံလှပြီး နတ်ဆိုးများ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အလွယ်တကူ သိရှိနိုင်ကာ တန်ပြန် တိုက်ခိုက်မည့် နည်းလမ်းများကို ကြိုတင် စီစဉ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

နေ့တစ်ဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်...

ချန်မုနှင့် ယန်ဟန်ယုတို့သည် မိုင်နှစ်ထောင်ခရီးကို ဖြတ်သန်းကာ ယူရှန်ခရိုင်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ လမ်းခရီးတွင် မည်သည့် နတ်ဆိုး၊ မကောင်းဆိုးဝါး များနှင့်မျှ မတွေ့ခဲ့ရဘဲ အလွန် ချောမွေ့စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ယူရှန်ခရိုင်မှာ ယူလင်ခရိုင်နှင့် ဆင်တူပြီး ခရိုင်မြို့မှာလည်း အလွန် ခမ်းနားကြီးကျယ်လှသည်။ ချန်မုနှင့် ယန်ဟန်ယုတို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံ အမြင့်ပိုင်း၌ နတ်ဆိုးငှက် အချို့ ပျံသန်းနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

မြို့ထဲမှ အဆင့် ၄ သိုင်းသမား အချို့က မြှားများဖြင့် ပစ်ခတ်ကာ ထိုနတ်ဆိုးငှက်များကို သတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားနေကြသော်လည်း အောင်မြင်မှု မရကြချေ။ ထိုနတ်ဆိုးငှက်များမှာ အလွန် မြင့်မားသော နေရာတွင် ပျံသန်းနေကြပြီး ထူးဆန်းသော အော်သံအချို့ ပေးကာ ပို၍ မြင့်မားသော နေရာသို့ ပျံသန်းသွားကြပြီး အနောက်တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

ရွှီး...

အနက်ရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုက ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ချန်မု၏ ပျံသန်းနေသော ဓားက ကောင်းကင်ယံရှိ နတ်ဆိုးငှက် များကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"နတ်ဆိုးတွေ တကယ်ပဲ စုဝေးနေကြပြီ...။"

ယန်ဟန်ယု က ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ အလွန် မြင့်မားသော နေရာတွင် ပျံသန်းနေပြီး တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤနတ်ဆိုးငှက်များမှာ နတ်ဆိုးများ၏ ကင်းထောက်များ ဖြစ်ပြီး ယူရှန်ခရိုင်၏ အခြေအနေကို လာရောက် စုံစမ်းခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် နတ်ဆိုးများမှာ ကစဉ့်ကလျား နေထိုင်တတ်ကြပြီး တစ်ကောင်နှင့် တစ်ကောင် ရန်သူများအဖြစ် သတ်မှတ်လေ့ ရှိကြသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့အားလုံး စုဝေးသွားပြီး နတ်ဆိုးကြီး တစ်ကောင်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက လုံးဝ မတူညီတော့ချေ။

နတ်ဆိုးကြီးများသည် ၎င်းတို့၏ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးနှင့် ခွန်အားကို အသုံးပြု၍ မတူညီသော မျိုးစိတ်များမှ နတ်ဆိုးများကို ဖိနှိပ် ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး ၎င်းတို့ကို စနစ်တကျ ခိုင်းစေနိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။ ဤသို့ ဖြစ်လာပါက နတ်ဆိုးများ၏ အန္တရာယ် ပေးနိုင်စွမ်းမှာ အဆပေါင်းများစွာ တိုးလာတော့မည် ဖြစ်သည်။

"အရင် မြို့ထဲ ဝင်ကြတာပေါ့...။"

ချန်မုသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်နေပြီးနောက် အနက်ရောင် အလင်းတန်းလေးက အသံတိတ် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာကာ သူ၏ အင်္ကျီလက်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် သူက အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းကာ အနီးရှိ ယူရှန်ခရိုင်မြို့ ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ယူရှန်ခရိုင်မြို့ဘက်မှလည်း ချန်မုနှင့် ယန်ဟန်ယုတို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို ကြိုတင် သိရှိနေကြပြီ ဖြစ်သဖြင့် မြို့တံခါးကို အလျင်အမြန် ဖွင့်ပေးခဲ့ကြပြီး အဆင့်အတန်း ရှိသော သိုင်းသမား အချို့က ထွက်ကြိုကာ အရိုအသေ ပေးကြပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးကို ခရိုင်ရုံးတော် သို့ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။

ခရိုင်ရုံးတော် သို့ ရောက်သောအခါ... သိုင်းဆရာသခင် ချောင်ယန် က ထွက်ကြိုသည်။

သူသည် ရိုးရှင်းသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေကာ စကားပြောရင်းဖြင့် ချောင်းအနည်းငယ် ဆိုးလိုက်ပြီး ယန်ဟန်ယု ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"သုံးနှစ် မတွေ့ရတဲ့ အတောအတွင်း မင်းလည်း သိုင်းဆရာသခင် ဖြစ်လာပြီပဲ... အဟွတ်...။"

လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်ခန့်က သူသည် ယန်ဟန်ယုနှင့် အကြိမ်အနည်းငယ် တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးပြီး ယန်ဟန်ယုကို ကူညီ စောင်မခဲ့ဖူးသည်။ ယန်ဟန်ယုကလည်း မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း အဆင့် ၃ သို့ တက်လှမ်းကာ သိုင်းဆရာသခင် တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယန်ဟန်ယု က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာချောင် ရဲ့ ကူညီစောင်မခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးကို အခုထိ မဆပ်ရသေးပါဘူး... ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ အစွမ်းကုန် ကူညီပေးသွားမှာပါ... ဆရာချောင် ရဲ့ ဒဏ်ရာ အခြေအနေက ဘယ်လိုရှိလဲ... ဘာလို့ အခန်းထဲမှာ အနားမယူတာလဲ...။"

"အဆုတ်ကို နည်းနည်း ထိခိုက်သွားတာပါ... ဒါပေမဲ့ သိပ်ပြီး စိုးရိမ်စရာတော့ မရှိပါဘူး... နောက်နှစ်ရက်လောက်ဆိုရင် အပြည့်အဝ ပြန်ကောင်းသွားမှာပါ...။"

ချောင်ယန် က ပြုံးကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ချန်မုဘက်သို့ လှည့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီက အရှင်က အရှင်စစ်လိ ချန် ပဲ ဖြစ်ရမယ်... အရှင်စစ်လိ ချန် ရဲ့ အကြောင်းတွေကို အများကြီး ကြားဖူးပါတယ်... တကယ်ကို လူငယ်သူရဲကောင်း တစ်ယောက်ပါပဲ... အထဲဝင်ပြီးမှ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောကြတာပေါ့...။"

ချန်မုကလည်း ချောင်ယန် ကို လက်ယှက်ကာ အရိုအသေ ပေးလိုက်ပြီးနောက် သူတို့ သုံးဦးစလုံး ခရိုင်ရုံးတော် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

စကား အနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက်... ယန်ဟန်ယုနှင့် ချန်မုတို့သည် ချောင်ယန် ထံမှတစ်ဆင့် ဟုန်ယွဲ့တောင်တန်းတွင် အနည်းဆုံး နတ်ဆိုးကြီး နှစ်ကောင် စုဝေးနေကြောင်းနှင့် ထိုနတ်ဆိုးကြီး နှစ်ကောင်မှာ အချင်းချင်း နားလည်မှု ရယူကာ ပူးပေါင်းထားကြပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို သိရှိလိုက်ရသည်။

ချောင်ယန် မှာ သိုင်းဆရာသခင် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် စာရင်းတွင် အဆင့် ၂၇ ရှိပြီး အလွန် အစွမ်းထက်သော သိုင်းဆရာသခင် များထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သာမန် နတ်ဆိုးကြီး တစ်ကောင်တည်းဆိုလျှင် သူ့ကို မည်သို့မျှ ဒုက္ခပေးနိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ သူကပင် သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် နတ်ဆိုးကြီး နှစ်ကောင် ပူးပေါင်း တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် အရှုံးပေးလိုက်ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အသက်လု ထွက်ပြေးလာနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အဲဒီ နတ်ဆိုးကြီး နှစ်ကောင်တည်း ဆိုရင်တော့ ငါ အရမ်း စိုးရိမ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ဟုန်ယွဲ့တောင်တန်းကို တခြား နတ်ဆိုးကြီးတွေ ထပ်ပြီး စုဝေးရောက်ရှိလာမှာကို စိုးရိမ်နေတာ... အကယ်၍ ယူရှန်ခရိုင်မြို့ ကို ရုတ်တရက် လာရောက် တိုက်ခိုက်ရင် အခြေအနေက အရမ်း အန္တရာယ်များသွားလိမ့်မယ်...။"

"အခု ဟန်ယု နဲ့ အရှင်စစ်လိ ချန် တို့ ရောက်လာတော့ ငါ့စိတ်ထဲ နည်းနည်း အေးသွားပါပြီ...။"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်... ချောင်ယန် က ချန်မုကို ကြည့်ကာ လေးနက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီညကျရင် အရှင်စစ်လိ ချန် က ဟုန်ယွဲ့တောင်တန်းရဲ့ အခြေအနေကို သွားရောက် စုံစမ်းပေးပါလို့ အကူအညီ တောင်းချင်ပါတယ်... ဒါမှ ငါတို့အနေနဲ့ တန်ပြန် တိုက်ခိုက်မည့် နည်းလမ်းတွေကို ကြိုတင် စီစဉ်နိုင်မှာပါ...။"

"ဒါက ကျွန်တော့် တာဝန်ပါပဲ...။"

ချန်မုက ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ လက်ထဲရှိ မြေပုံကို ကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ယန်ဟန်ယု က ချန်မုကို ကြည့်ကာ သတိပေးလိုက်သည်။

"အရာရာကို သတိထားပါ... တာအိုဆရာတွေရဲ့ ဝိညာဉ်လွင့်မျောခြင်း နည်းလမ်းက အလွယ်တကူ သွားလာနိုင်တယ် ဆိုပေမယ့် အဲဒီ နတ်ဆိုးကြီးတွေထဲမှာ ဝိညာဉ်ကို ထိခိုက်စေနိုင်တဲ့ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်တွေ ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ကောင်တွေလည်း ရှိနိုင်ပါတယ်... အရှင်စစ်လိ ချန် အနေနဲ့ စုံစမ်းဖို့ကိုပဲ အဓိကထားပြီး အန္တရာယ်ရှိတဲ့ နေရာတွေကို ရှောင်ရှားပါ...။"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချန်မုက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"သိုင်းဆရာသခင် ယန် ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...။"

ချောင်ယန် က မုတ်ဆိတ်မွေးများကို ပွတ်သပ်ရင်း ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"ယန်ဟန်ယု နဲ့ အရှင်စစ်လိ ချန် တို့ လမ်းခရီးမှာ အတူတူ လာခဲ့ကြတော့ တော်တော်လေး ရင်းနှီးနေကြပြီပဲ... မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရတာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက အစ်မကြီးက ငါ့ကို ဂရုစိုက်စောင့်ရှောက်ခဲ့တဲ့ ပုံစံမျိုးကို ပြန်သတိရသွားစေတယ်...။"

ချောင်ယန် မပြောလျှင် ဘာမှမဖြစ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ပြောလိုက်ချိန်တွင် ယန်ဟန်ယု လည်း အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားပြီးနောက် ချန်မုအပေါ် သူမ၏ ဂရုစိုက်မှုမှာ အနည်းငယ် လွန်ကဲနေပြီး ထိုသတိပေးစကားများမှာလည်း အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေကြောင်း ရုတ်တရက် သတိထားမိသွားတော့သည်။ ချန်မုက ယန်ဟန်ယုကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သတိထားမိသွားပြီပေါ့။

သို့သော် သူက ဤကိစ္စကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ချေ။

ချောင်ယန် က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။ ချန်မုနှင့် ယန်ဟန်ယုတို့၏ အသက်ကွာဟမှုမှာ ကြီးမားလှသဖြင့် ချစ်သူရည်းစား ဖြစ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သော်လည်း မောင်နှမအရင်းများကဲ့သို့ ရင်းနှီးသွားရန်မှာမူ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိပေသည်။ ယန်ဟန်ယု အနေဖြင့် ချန်မုကဲ့သို့ အဆင့်မြင့် တာအိုဆရာ တစ်ဦးနှင့် ရင်းနှီးစွာ ပေါင်းသင်းထားခြင်းက နောင်တစ်ချိန်တွင် အများကြီး အထောက်အကူ ပြုနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"အရှင်စစ်လိ ချန် ရဲ့ ဝိညာဉ်လွင့်မျောခြင်း အကွာအဝေးက ဘယ်လောက်အထိ ရောက်နိုင်လဲ မသိဘူး... ဒီယူရှန်ခရိုင်ကနေ ဟုန်ယွဲ့တောင်တန်းအထိ မိုင်နှစ်ရာ့လေးဆယ် လောက် ဝေးတယ်... ဟုန်ယွဲ့တောင်တန်းကလည်း မိုင်သုံးရာလောက် ကျယ်ဝန်းတယ်... ဒီည ငါနဲ့ ဟန်ယု က မင်းကို ဘယ်လောက်အထိ လိုက်ပို့ပေးရမလဲ...။"

ချောင်ယန် က ချန်မုကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ တာအိုဆရာများ၏ ဝိညာဉ်လွင့်မျောခြင်း မှာ လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်သည် ဆိုသော်လည်း အကွာအဝေး ကန့်သတ်ချက်တော့ ရှိမည်မှာ သေချာလှသည်။ ချန်မုကို ဟုန်ယွဲ့တောင်တန်းနှင့် အနီးဆုံး နေရာတစ်ခုသို့ လိုက်ပို့ပေးကာ ချန်မု၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စောင့်ရှောက်ပေးထားရန် သူတို့ စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"မိုင်နှစ်ရာ့လေးဆယ်... အင်း... မြို့ပြင်ထွက်စရာ မလိုပါဘူး... ဒီအကွာအဝေးလောက်က ကျွန်တော် အလွယ်တကူ သွားနိုင်ပါတယ်...။"

ချန်မုက အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ထိုစကားကြောင့် ချောင်ယန် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူသည် ယန်ဟန်ယုနှင့် မတူချေ။ တာအိုဆရာ အများအပြားနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသဖြင့် အဆင့် ၅ တာအိုဆရာ အများစု၏ ဝိညာဉ်လွင့်မျောခြင်း အကွာအဝေးမှာ အများဆုံး မိုင်နှစ်ရာ ဝန်းကျင်သာ ရှိကြောင်း သိရှိထားသည်။

"အရှင်စစ်လိ ချန်... စွန့်စားဖို့ မလိုပါဘူး... ငါ့ဒဏ်ရာက သိပ်ပြီး မပြင်းထန်ပါဘူး... နောက်ပြီး ဟန်ယု လည်း ရှိနေတာပဲ... ဟုန်ယွဲ့တောင်တန်းနဲ့ အရမ်း မနီးကပ်သွားသရွေ့ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ငါတို့ ကာကွယ်ပေးထားနိုင်ပါတယ်...။"

ချန်မုက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒုက္ခခံစရာ မလိုပါဘူး... ဒီအကွာအဝေးလောက်က သွားလို့ရပါတယ်...။"

သူ နောက်ထပ် ပြောရန် ကျန်နေသေးသော စကားတစ်ခွန်း ရှိသေးသည်။ ၎င်းမှာ မိုင်ငါးရာ အတွင်းဆိုလျှင် သူ အလွယ်တကူ အသွားအပြန် လုပ်နိုင်ရုံသာမက စွမ်းအားအချို့ပင် ကျန်ရှိနေသေးပြီး အနည်းဆုံး သူ၏ စိတ်ဓား ကို အပြည့်အဝ တစ်ကြိမ် အသုံးပြုနိုင်စွမ်း ရှိသေးကြောင်း ပင်။

ချောင်ယန် ကလည်း နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူလိုက်သည်။ ယန်ဟန်ယု ကလည်း စကားတစ်ခွန်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်စစ်လိ ချန် စိတ်အေးအေးထားပြီး သွားရောက် စုံစမ်းပါ... မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ငါ စောင့်ရှောက်ပေးထားပါ့မယ်... ဒီည ငါ မင်းဘေးမှာ အနီးကပ် ရှိနေမှာပါ...။"

ချန်မုက "ဆရာချောင် က ဒဏ်ရာရထားတာဆိုတော့ အရင် အနားယူပြီး မြန်မြန် သက်သာအောင် လုပ်တာ ပိုကောင်းပါတယ်...။" ဟု ဆိုကာ ချောင်ယန်ကို အနားယူခိုင်းလိုက်သည်။

ချန်မုသည် ယန်ဟန်ယု၏ ဘေးတွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် စိတ်အာရုံကို စုစည်းကာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဝိညာဉ်ကို ထွက်ခွာစေလိုက်ပြီး ခန်းမထဲမှ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ယန်ဟန်ယု သည် ဘေးနားတွင် ထိုင်နေရင်း ချန်မု၏ ဝိညာဉ် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ကာ တာအိုဆရာများ၏ ဆန်းကြယ်သော နည်းလမ်းများကို တွေးတောနေမိပြီးနောက် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်တော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်... ချန်မု၏ ဝိညာဉ်သည် ယူရှန်ခရိုင်မြို့ မှ ထွက်ခွာသွားပြီး အလွန် လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ဟုန်ယွဲ့တောင်တန်း ရှိရာဘက်သို့ ဦးတည်ကာ ပျံသန်းသွားတော့သည်။