အခန်း ၉၀

အခန်း (၉၀) သိုင်းဆရာသခင်များ စုဝေးရောက်ရှိလာခြင်း

ယူရှန် ခရိုင်၊ ခရိုင်ရုံးတော်။

တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ခန်းမတစ်ခုအတွင်း၌ ချန်မု၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေပြီး ဘေးတွင် ယန်ဟန်ယု က မျက်လုံးမှိတ်ကာ ထိုင်နေသည်။ တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်များကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားပြီး အခန်းတွင်း၌ ဖယောင်းတိုင် အများအပြား ထွန်းညှိထားသဖြင့် လင်းထိန်နေသည်။

လေပြေလေး တစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားသည့်အလား ဖယောင်းတိုင်မီးတောက်လေးများ ယိမ်းထိုးသွားသည်။

သို့သော် တောင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသော ပြတင်းပေါက်မှ အနက်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်လာပြီး တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသော ချန်မု၏ ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်ကာ မျက်ခုံးကြားတည့်တည့်သို့ ပစ်မှတ်ထားလာတော့သည်။

"ရဲတင်းလှချည်လား..."

ယန်ဟန်ယု ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး ညာဘက်လက်ကို ချက်ချင်း ဆန့်ထုတ်လိုက်ကာ စစ်မှန်သောစွမ်းအင် များဖြင့် ထိုအနက်ရောင် အလင်းတန်းကို ရစ်ပတ်ဖမ်းယူလိုက်ပြီး လက်ချောင်းများကြားတွင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ထိုအနက်ရောင် အလင်းတန်းမှာ ထူထပ်လှသော ဂါထာမန္တန်များ ရေးဆွဲထားသည့် မြှားတစ်စင်း ဖြစ်နေသည်။

"ဘုန်း..."

ထိုမြှားမှာ ယန်ဟန်ယု၏ လက်ဝါးထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး အစအနများ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ယန်ဟန်ယု မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းငါးချောင်းကို အားကုန် ဆုပ်လိုက်ရာ စစ်မှန်သောစွမ်းအင် များက လေဝဲကတော့တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ထိုအစအနများ အားလုံးကို ချေမွပစ်လိုက်သဖြင့် အပြင်သို့ တစ်စမှပင် လွင့်စဉ်မသွားတော့ချေ။

ထို့နောက် သူမသည် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြတင်းပေါက်ဘေးသို့ ရောက်သွားကာ ပေသုံးရာခန့် အကွာမှ အငွေ့အသက်တစ်ခု လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ယန်ဟန်ယု ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသော်လည်း လိုက်မသွားဘဲ ဖျာပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေဆဲဖြစ်သော ချန်မုကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချန်မု၏ ဘေးသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

မကြာမီမှာပင်...

အခန်းတံခါး ပွင့်သွားပြီး အစောင့်အများအပြား ရောက်ရှိလာကြသည်။ အနားယူနေသော ချောင်ယန် ပင်လျှင် သတိထားမိသွားပြီး အခန်းတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာကာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ..."

ယန်ဟန်ယု က သူမ၏ ညာဘက်လက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ လက်ဝါးထဲတွင် အနက်ရောင် အမှုန့်အချို့ ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း သူမ၏ စစ်မှန်သောစွမ်းအင် များဖြင့် ဖိချေလိုက်ရာ လျင်မြန်စွာပင် ဖြူဖွေးနုနယ်သော အသားအရေအဖြစ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အနက်ရောင်ကျောက်စိမ်း ပေါက်ကွဲမြှား ပါ... တစ်ယောက်ယောက်က အရှင်စစ်လိ ချန် ကို လုပ်ကြံဖို့ ကြိုးစားတာပါ..."

ယန်ဟန်ယု ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချောင်ယန် ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် ချန်မုကို လုပ်ကြံဝံ့သူ ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

အနီးအနားတွင် အလောင်းကို မတွေ့ရသဖြင့် ယန်ဟန်ယု အနေဖြင့် ချန်မု၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စောင့်ရှောက်ရန်အတွက် လိုက်မဖမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ချောင်ယန် သိရှိလိုက်သဖြင့် လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်က ကောင်တွေလဲ ဆိုတာ ခန့်မှန်းမိလား..."

ယန်ဟန်ယု က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"ထျန်းရှန်း နဲ့ ကျီလဲ့ ဘာသာရေးဂိုဏ်း တွေကလွဲရင် တခြားမရှိနိုင်ပါဘူး..."

ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် လောကကြီး တစ်ခုလုံး၏ အမျက်ဒေါသကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တာအိုဆရာ တစ်ဦးကို လုပ်ကြံရန် ကြိုးစားဝံ့သည်မှာ မည်သည့် ဂိုဏ်းအဖွဲ့အစည်းမျှ မဖြစ်နိုင်ဘဲ အမှောင်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းကာ လောကကြီး ကမောက်ကမ ဖြစ်မည်ကိုသာ လိုလားနေကြသော မိစ္ဆာဂိုဏ်းသား များသာ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ချောင်ယန် က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီ မိစ္ဆာဂိုဏ်းသား တွေက ငါ့မျက်စိအောက်မှာတောင် ဒီလောက် ရိုင်းစိုင်းရဲတယ်ပေါ့... နတ်ဆိုးကပ်ဘေး ပြီးသွားရင် အကုန်လုံးကို အမြစ်ပြတ် ရှင်းလင်းပစ်ရမယ်... အရှင်စစ်လိ ချန် ရော ဘာမှမဖြစ်ဘူးမလား..."

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..."

ယန်ဟန်ယု က ချန်မုကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသော ချန်မုမှာ တဖြည်းဖြည်း မျက်လုံးများ ပွင့်လာပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင် အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အဲဒီကောင်ရဲ့ အလောင်းက အနောက်ဘက် သုံးမိုင်လောက် အကွာက လမ်းမပေါ်မှာ ရှိတယ်... သူ့ရဲ့ အပေါင်းအပါ တချို့ကိုလည်း ငါ လမ်းကြုံလို့ ရှင်းခဲ့လိုက်တယ်... ဘယ်ကောင်တွေလဲ ဆိုတာတော့ သေချာ မမေးခဲ့လိုက်ဘူး... ကောင်းကင်ကွန်ရက် ကိုပဲ ဆက်ပြီး စုံစမ်းခိုင်းလိုက်ပါ..."

"ထျန်းရှန်း နဲ့ ကျီလဲ့ ဂိုဏ်းတွေပေါ့... ဟဲ... ဟဲ..."

စကားအဆုံးတွင် ချန်မုက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

သူ ပြန်ရောက်ရောက်ချင်းမှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လုပ်ကြံရန် ကြိုးစားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ များစွာ ကုန်ခမ်းနေသော်လည်း ထိုသူများနောက်သို့ လိုက်သွားကာ အချို့ကို သုတ်သင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင်ပင် ထွက်လာ၍ သောင်းကျန်းဝံ့သေးသည်ဖြစ်ရာ နောင်တစ်ချိန် သူ အဆင့် ၁ တာအိုဆရာ ဖြစ်လာပါက ပထမဆုံး လုပ်ရမည့် အလုပ်မှာ ဤမိစ္ဆာဂိုဏ်းများကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းပစ်ရန် ပင် ဖြစ်သည်။

ချောင်ယန် က တောင်းပန်စကား ဆိုလိုက်သည်။

"မြို့ထဲကို မိစ္ဆာဂိုဏ်းသား တွေ ခိုးဝင်လာတာကို သတိမထားမိလိုက်တာ ငါ့ရဲ့ ပေါ့ဆမှုပါပဲ..."

ချန်မုက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"လောကကြီး ကမောက်ကမ ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်မှာ မိစ္ဆာဂိုဏ်းသား တွေ ခိုးဝင်လာတာကို စစ်ဆေးဖို့ဆိုတာ မလွယ်ပါဘူး... နောက်ပြီး ဆရာချောင် ကလည်း ယူရှန် ခရိုင်ကို အမြဲတမ်း အုပ်ချုပ်နေတာမှ မဟုတ်တာ... ဆရာချောင် နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး... နောက်မှ အခွင့်အရေးရရင် တစ်ခါတည်း ရှင်းပစ်လိုက်ရုံပေါ့... အခုလောလောဆယ်တော့ ဒီကောင်တွေကို အာရုံစိုက်နေဖို့ အချိန်မရှိဘူး..."

"အင်း..."

ချောင်ယန် က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လေးနက်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အရှင်စစ်လိ ချန် သွားရောက် စုံစမ်းတဲ့ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ..."

ယန်ဟန်ယု သည်လည်း လှမ်းကြည့်လာသည်။

ချန်မုက စကားလုံးများကို စီစဉ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟုန်ယွဲ့ တောင်တန်းမှာ နတ်ဆိုးကြီး ခုနစ်ကောင် စုဝေးနေတယ်... အဲဒီအထဲက တစ်ကောင်က လူစကားပြောအဆင့် ကို ရောက်ဖို့ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကို လုပ်နေတာ... ကျွန်တော် နည်းလမ်း နည်းနည်းသုံးပြီး သူ့ရဲ့ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်တယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီကောင်က အရမ်း ဒေါသထွက်သွားလို့ အခုလောက်ဆို တောင်တွေကို ရိုက်ခွဲပြီး မြေကြီးတွေကို ထုနှက်နေလောက်ပြီ..."

နတ်ဆိုးကြီး ခုနစ်ကောင် ရှိနေပြီး ထိုအထဲမှ တစ်ကောင်မှာ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကို လုပ်ဆောင်နေကြောင်း ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ယန်ဟန်ယု နှင့် ချောင်ယန် တို့ နှစ်ဦးစလုံး မျက်နှာ ပျက်ယွင်းသွားကြသော်လည်း ချန်မုက ထိုဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်ကြောင်း ကြားလိုက်ရချိန်တွင်မူ အလွန် အံ့အားသင့်သွားကြတော့သည်။

"တကယ်လား..."

ချောင်ယန် က ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ အရှင်စစ်လိ ချန် က ယူကျိုးပြည်နယ် ရဲ့ နတ်ဆိုးကပ်ဘေး အတွက် အလွန် ကြီးမားတဲ့ ဂုဏ်ထူးကို ဆောင်ရွက်ပေးလိုက်တာပါပဲ..."

ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို လီဆယ်၍ ပြောဆိုရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မကြာမီမှာပင် အဖြေပေါ်လာမည် ဖြစ်သောကြောင့် ပင်။ အကယ်၍ ချန်မုက လူသားအသွင်ပြောင်း နတ်ဆိုးကြီး တစ်ကောင် လူစကားပြောအဆင့် သို့ တက်လှမ်းမည့် လုပ်ငန်းစဉ်ကို တကယ်ပဲ တားဆီးနိုင်ခဲ့မည်ဆိုပါက ယူကျိုးပြည်နယ် တစ်ခုလုံးရှိ ပြည်သူ သန်းပေါင်းများစွာ၏ အသက်ကို ကယ်တင်လိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ချန်မုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မမှားနိုင်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ အဲဒီကောင်ရဲ့ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု ပြတ်တောက်သွားတော့ ကျေနပ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး... မနက်ဖြန်လောက်ဆိုရင် နတ်ဆိုးတွေကို ဦးဆောင်ပြီး လာတိုက်ခိုက်လောက်တယ်..."

ချောင်ယန် က ရယ်မောလိုက်သည်။ ထိုရယ်သံထဲတွင် ရဲရင့်သော အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေပြီး ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်ချပါ... ဟုန်ယွဲ့ တောင်တန်းမှာ နတ်ဆိုးတွေ စုဝေးနေတဲ့ အကြောင်းကို နေရာအနှံ့ကို ငါ အကြောင်းကြားထားပြီးပါပြီ... ဒီနေ့နဲ့ မနက်ဖြန်လောက်ဆိုရင် နေရာအနှံ့က သိုင်းဆရာသခင် တွေ ရောက်လာကြတော့မှာပါ... အရှင်စစ်လိ ချန် အေးအေးဆေးဆေးသာ အနားယူပါတော့... ကျန်တဲ့ ကိစ္စတွေကို ငါတို့ သိုင်းသမား တွေ ကိုယ်တိုင် ရှင်းလင်းပေးပါ့မယ်..."

အမှန်တကယ်တော့ ချန်မု အနေဖြင့် ဟုန်ယွဲ့ တောင်တန်းတွင် လူသားအသွင်ပြောင်း နတ်ဆိုးကြီး တစ်ကောင် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း လုပ်ငန်းစဉ် လုပ်ဆောင်နေကြောင်းကို စုံစမ်းသိရှိနိုင်ခဲ့လျှင်ပင် တာအိုဆရာ တစ်ဦး၏ တာဝန်ကို ကျေပွန်ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက်တွင် ထိုနတ်ဆိုးကြီး၏ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုကို တားဆီးရန်မှာ သူတို့ သိုင်းသမား များ၏ တာဝန်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ချန်မုသည် အခြေအနေကို စုံစမ်းသိရှိခဲ့ရုံသာမက ထိုလူသားအသွင်ပြောင်း နတ်ဆိုးကြီး ၏ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုကိုပါ တိုက်ရိုက် ဖြတ်တောက်လိုက်နိုင်ခဲ့သဖြင့် တာဝန်ကျေရုံသာမက မျှော်မှန်းထားသည်ထက်ပင် များစွာ သာလွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ အလွန် ကြီးမားလှသော ကောင်းမှုကုသိုလ်ကြီး တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် နတ်ဆိုးများက မြို့ကို လာရောက် တိုက်ခိုက်မည် ဆိုလျှင်တောင် သူတို့ သိုင်းသမား များ၏ တာဝန်သာ ဖြစ်ပြီး ချန်မုကဲ့သို့ တာအိုဆရာ တစ်ဦးကို ထပ်မံ အနှောင့်အယှက် ပေးမည် မဟုတ်သလို မည်သည့် အန္တရာယ်ကိုမျှလည်း ထပ်မံ ရင်ဆိုင်ခိုင်းမည် မဟုတ်ချေ။

"ကောင်းပါပြီ..."

ချန်မုက အပိုစကား မပြောတော့ချေ။

သူ ယခု အမှန်တကယ် အနားယူရန် လိုအပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ညတည်းဖြင့် မိုင်ငါးရာခန့် ဝိညာဉ်လွင့်မျော ခဲ့ပြီး အသွားအပြန် မိုင်တစ်ထောင်ခန့် ခရီးနှင်ခဲ့ရသည့်အပြင် လူသားအသွင်ပြောင်း နတ်ဆိုးကြီး တစ်ကောင်၏ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုကိုပါ ဖြတ်တောက်နိုင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် မြို့သို့ အပြန်တွင် မိစ္ဆာဂိုဏ်းသား အချို့ကိုပါ သုတ်သင်ခဲ့ရသဖြင့် သူ့အတွက်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအား များစွာ ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ငါ မင်းနဲ့ အတူတူ လိုက်ခဲ့မယ်..."

ယန်ဟန်ယု က လှမ်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ချန်မု၏ အကြည့်များ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမလည်း သတိထားမိသွားပြီး နောက်ဆက်တွဲ စကားတစ်ခွန်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား တွေ အများကြီး ကုန်ခမ်းသွားတော့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းသား တွေ အခွင့်ကောင်းယူပြီး လာတိုက်ခိုက်မှာ စိုးလို့ ငါ မင်းရဲ့ ဘေးခန်းမှာ နေပြီး အနားယူပေးပါ့မယ်..."

"... ကောင်းပါပြီ..."

ချန်မုက သူ ဝိညာဉ်စွမ်းအား များစွာ ကုန်ခမ်းသွားလျှင်တောင်မှ သာမန် အဆင့် ၄ သိုင်းသမား တစ်ဦးက သူ့ကို အလွယ်တကူ ဒုက္ခပေးနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ပြောချင်သော်လည်း ယန်ဟန်ယု ၏ စေတနာကို မငြင်းဆန်ချင်သဖြင့် လက်ခံလိုက်သည်။ သူမအတွက်လည်း ၎င်းမှာ သေးငယ်သော ကိစ္စတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ချန်မုနှင့် ယန်ဟန်ယုတို့သည် ခန်းမအတွင်းမှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားကြပြီး ခရိုင်ရုံးတော် ၏ နောက်ဖေးရှိ သီးသန့် ပြင်ဆင်ထားသော အိမ်ဆောင်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြကာ အခန်းတစ်ခန်း အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

ယန်ဟန်ယု သည် ချန်မု အခန်းထဲ ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူမလည်း အတူတူ ဝင်သွားရမလား၊ သို့မဟုတ် ဘေးခန်းတွင် နေရမလားဟု ခဏတာ တွေဝေသွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဘေးခန်းသို့သာ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

အခန်းတွင်း၌... ချန်မုသည် ယန်ဟန်ယု၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ခံစားသိရှိနေရသဖြင့် ခေါင်းခါကာ ရယ်မောလိုက်မိပြီးနောက် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ကုတင်ပေါ်သို့ တက်ကာ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်သည်။

သူသည် အိပ်စက်ရန် မလိုအပ်တော့ချေ။ အနားယူသည် ဆိုသည်မှာလည်း ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေခြင်းဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား များကို တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ဖြည့်တင်းရန်သာ ဖြစ်သည်။

...

နောက်တစ်နေ့။

နံနက်ခင်း အချိန်။

ခရမ်းရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုက ယူရှန် ခရိုင်၏ တောင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး တောင်ဘက် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ခရမ်းရောင် လွှမ်းသွားစေကာ ထိုအလင်းတန်းထဲတွင် လူရိပ်တစ်ခုက လေထဲတွင် လမ်းလျှောက်လာပြီး သိုင်းဆရာသခင် ၏ ဖိနှိပ်မှုက ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

ဤလှုပ်ရှားမှုက နေရာအနှံ့ကို ချက်ချင်း တုန်လှုပ်သွားစေပြီး ယူရှန် ခရိုင်ရှိ ပြည်သူများက ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်နေကြကာ သိုင်းသမား အချို့က မြို့ရိုးပေါ်သို့ ခုန်တက်ပြီး တောင်ဘက်မှ လာသော လူရိပ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

"သိုင်းဆရာသခင် ကုန်းစွန်း ပါလား..."

လူအချို့က ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းထဲမှ လူရိပ်ကို မှတ်မိသွားကြသည်။

သိုင်းဆရာသခင် ကုန်းစွန်းယွီ။

ဇီယွမ်ဂိုဏ်း ၏ ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်သလို ဇီယွမ်ဂိုဏ်း ကို တည်ထောင်ခဲ့သော သိုင်းဆရာသခင် လည်း ဖြစ်သည်။ ဖူထျန်းဂိုဏ်း ကဲ့သို့သော ကြီးမြတ်သော ဂိုဏ်းကြီး ရှစ်ခုနှင့် မယှဉ်နိုင်သော်လည်း ယူကျိုးပြည်နယ် တွင်မူ ပထမတန်းစား ဂိုဏ်းတစ်ခု အဖြစ် ရပ်တည်နိုင်ပေသည်။

ထို့အပြင် ဤသိုင်းဆရာသခင် ၏ စွမ်းအားမှာလည်း အားနည်းလှသည် မဟုတ်ချေ။ သိုင်းဆရာသခင် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် စာရင်းတွင် အဆင့် ၃၇ ၌ ရှိပြီး အောက်ဆုံးတွင် ရှိနေသော ယန်ဟန်ယုထက် တစ်ဆင့် ပိုမို မြင့်မားကာ အဆင့် ၂၇ ရှိ ချောင်ယန် နှင့်လည်း သိပ်ပြီး ကွာခြားလှခြင်း မရှိချေ။

မြို့ထဲရှိ သိုင်းသမား များက ထွက်ကြိုရန် ပြင်ဆင်နေဆဲမှာပင်... မြောက်ဘက်မှ ရွှင်လန်းသော ရယ်မောသံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အဘိုးကြီး ကုန်းစွန်း ရောက်လာပြီပဲ... ငါတို့ မတွေ့ရတာ ဆယ်နှစ်လောက် ရှိပြီမလား... မင်းရဲ့ ဇီယွမ်တုတ်ကြီး ကိုရော ကိုင်နိုင်သေးရဲ့လား မသိဘူး..."

အစိမ်းရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုက မြောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုအလင်းတန်းထဲတွင် အဝတ်အစား စုတ်ပြတ်သတ်နေကာ သပ်ရပ်မှု မရှိသော သက်လတ်ပိုင်း လူတစ်ယောက် ပါလာသည်။ သူ၏ ခါးတွင် အရက်ဘူး တစ်လုံးကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေသည်။

"သိုင်းဆရာသခင် ဂျီ..."

မြို့ရိုးပေါ်ရှိ သိုင်းသမား အများအပြားက လေးစားအားကျသည့် အမူအရာများ ပြသလိုက်ကြသည်။

သိုင်းဆရာသခင် ဂျီဝူမင်။

သူသည် စစ်မှန်သော သိုင်းလောကသား တစ်ဦးဖြစ်ပြီး မည်သည့် ဂိုဏ်းအဖွဲ့အစည်းတွင်မျှ မပါဝင်သလို မည်သည့် ဂိုဏ်းကိုမျှလည်း မတည်ထောင်ခဲ့ချေ။ တစ်ယောက်တည်း လွတ်လပ်စွာ သွားလာနေတတ်ပြီး ယူကျိုးပြည်နယ် အနှံ့အပြားတွင် ပေါ်လာတတ်ကာ သူ၏ စွမ်းအားမှာလည်း အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပြီး သိုင်းဆရာသခင် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် စာရင်းတွင် အဆင့် ၁၉ ၌ ရှိပေသည်။

ကုန်းစွန်းယွီ က ဂျီဝူမင် ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သော်လည်း စကားပြန်မပြောချေ။ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရာ မြို့ရိုးကို ကျော်လွန်သွားပြီး ယူရှန် ခရိုင်၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ခရိုင်ရုံးတော် ဆီသို့ ဆင်းသက်သွားတော့သည်။

"ချီး..."

ဂျီဝူမင် က နှုတ်ခမ်းကို ရွဲ့လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ အရိပ်တစ်ခုအလား နောက်မှ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါသွားတော့သည်။

ခရိုင်ရုံးတော် အထက်တွင်... အဖြူရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု လက်သွားသည်။

ချောင်ယန် က ထွက်ကြိုကာ လက်ယှက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေတို့ နှစ်ယောက် ရောက်လာတာကို ထွက်မကြိုနိုင်ခဲ့တဲ့ အတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ..."

ဂျီဝူမင် က ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် အောက်ဘက်ရှိ ခရိုင်ရုံးတော် ၏ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဆင်းသက်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။

"အားနာမနေပါနဲ့... အဘိုးကြီး ချောင်... ငါ့ကို အရက်လေး ဘာလေး အရင် တိုက်ပါဦး... အိုး... ဒီက မိန်းကလေး ယန် ပါလား... မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပဲ ငါတို့ အဘိုးကြီးတွေရဲ့ အဆင့်ကို ရောက်လာပြီပဲ..."

"စီနီယာ ဂျီ ကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

ယန်ဟန်ယု က ခြံဝင်းအတွင်းတွင် ပေါ်လာပြီး ဂျီဝူမင် ကို အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။

သို့သော် ဂျီဝူမင် က ချက်ချင်း တားဆီးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"တော်ပါ... တော်ပါ... မင်းလည်း သိုင်းဆရာသခင် အဆင့်ကို ရောက်နေပြီပဲ... စီနီယာတွေ ဂျူနီယာတွေ ခွဲမနေပါနဲ့တော့... ငါလည်း လက်မခံရဲတော့ပါဘူး..."

ယန်ဟန်ယု သည် ယခင်က ယွမ်ထျန်းတပ်ဖွဲ့ တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့စဉ်က ယူကျိုးပြည်နယ် တွင် တာဝန်ကျသော တပ်မှူးများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပြီး ယူကျိုးပြည်နယ် တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ရာ ယူကျိုးပြည်နယ် ရှိ သိုင်းဆရာသခင် အများစုနှင့် အဆက်အသွယ် ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ဤသည်မှာလည်း သိုင်းနန်းတော် က ယန်ဟန်ယုကို ချန်မုနှင့်အတူ ယူကျိုးပြည်နယ် သို့ လိုက်ပါရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း၏ အကြောင်းရင်း တစ်ခု ပင် ဖြစ်သည်။

သိုင်းဆရာသခင် များထဲတွင် အောက်ဆုံးအဆင့်၌ ရှိနေသော်လည်း ယူကျိုးပြည်နယ် ၏ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို ကောင်းစွာ သိရှိထားခြင်းက အားသာချက် တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ကုန်းစွန်းယွီ၊ ဂျီဝူမင် နှင့် အခြားသူများ အားလုံး ခရိုင်ရုံးတော် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြပြီးနောက် သိုင်းသမား အများအပြားက ရိုသေစွာ အရိုအသေ ပေးကြပြီး မြို့ထဲရှိ အကောင်းဆုံး အရက်များကို အမြန် သွားယူကြတော့သည်။

ကုန်းစွန်းယွီ နှင့် ဂျီဝူမင် တို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် နံနက်ခင်းမှ စတင်၍ နေ့လယ်ပိုင်းအထိ ယူရှန် ခရိုင်သို့ သိုင်းသမား အများအပြား အဆက်မပြတ် ရောက်ရှိလာကြပြီး ၎င်းတို့မှာ ယူကျိုးပြည်နယ် ၏ ခရိုင်မြို့ အသီးသီးမှ လာရောက် အကူအညီ ပေးသော ယွမ်ထျန်းတပ်ဖွဲ့ဝင် များ ပင် ဖြစ်ကြသည်။

ထို့အပြင်... ယူကျိုးပြည်နယ် ရှိ ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ စေလွှတ်လိုက်သော သိုင်းသမား များလည်း ပါဝင်သည်။

နေ့လယ်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံမှ နောက်ထပ် အဖြူရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြန်သည်။ နောက်ထပ် သိုင်းဆရာသခင် တစ်ဦး ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သေချာလှသည်။ သို့သော် သူတစ်ဦးတည်း လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ နောက်တွင် လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ပါလာပြီး ထိုသူများ အားလုံး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ပြင်းထန်သော သွေးစွမ်းအင် များ ရှိနေကာ အနည်းဆုံး အဆင့် ၅ သိုင်းသမားများ ဖြစ်ကြသည်။

"ဒီတစ်ခေါက် ဘယ်သူလဲ..."

"ဖူထျန်းဂိုဏ်း က သိုင်းဆရာသခင် ဂျီချောင် ဖြစ်ရမယ်..."

မြို့ရိုးပေါ်ရှိ လူအချို့က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ကြသည်။

အဝါရောင် ဝတ်စုံကြမ်းကို ဝတ်ဆင်ထားသော သိုင်းဆရာသခင် ဂျီချောင် က လေထဲတွင် လမ်းလျှောက်လာပြီး မြို့ရိုးပေါ်ရှိ သိုင်းသမား များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ယူရှန် ခရိုင်၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ခရိုင်ရုံးတော် ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားရောက်လိုက်သည်။

အောက်ဘက်တွင် နောက်မှ လိုက်ပါလာသော လူရိပ်များမှာမူ ယူရှန် ခရိုင်မြို့ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်တန့်သွားကြသည်။

ထိုအထဲတွင် သွယ်လျလှပသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တောက်ပသော မျက်လုံးများ ပိုင်ဆိုင်သည့် လူရိပ်တစ်ခုမှာ လင်ယွဲ့ ပင် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အသက်ရှူသံမှာ မှန်မှန်လေး ဖြစ်နေပြီး ဒဏ်ရာများ အားလုံး ပျောက်ကင်းသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သေချာလှသည်။ ထို့အပြင် သူမ၏ သိုင်းပညာ စိတ်ဆန္ဒ မှာလည်း ယခင်ကထက် အနည်းငယ် ပိုမို တိုးတက်လာပုံ ရသည်။

မြို့တံခါးမှာ လျင်မြန်စွာ ပွင့်သွားပြီး မြို့စောင့် တပ်သားများက အမြန် ထွက်လာကာ လင်ယွဲ့ အပါအဝင် ဖူထျန်းဂိုဏ်း မှ သိုင်းသမား များကို ယူရှန် ခရိုင် အတွင်းသို့ ကြိုဆို ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။

နေ့လယ် တည့်တည့် အချိန်သို့ ရောက်သောအခါ နောက်ထပ် သိုင်းဆရာသခင် ၏ ဖိနှိပ်မှု နှစ်ခုက ဖြတ်သန်းသွားပြန်သည်။

ချောင်ယန် နှင့် ယန်ဟန်ယု တို့ကိုပါ ထည့်သွင်း ရေတွက်လိုက်ပါက ယူရှန် ခရိုင်တွင် သိုင်းဆရာသခင် ခုနစ်ဦး အထိ စုဝေးရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။