အခန်း ၉၁

အခန်း (၉၁) ကြီးမားသော တိုက်ပွဲကြီး စတင်ပြီ

ခရိုင်ရုံးတော် ပင်မခန်းမ။

တံခါးဝတွင် စောင့်ကြပ်နေသော အစောင့်အချို့မှာ သူတို့၏ အသက်ရှူသံများကိုပင် ဖိနှိပ်ထားကြပြီး မည်သည့်အသံမျှ မထွက်ပေါ်စေရန် သတိထားနေကြသည်။

ပင်မခန်းမ အတွင်းတွင်မူ အနည်းငယ် ဆူညံနေပြီး ရယ်မောသံများ၊ စားပွဲကို ရိုက်သည့် အသံများနှင့် အရက်သောက်နေသည့် အသံများပင် ထွက်ပေါ်နေကာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

ချောင်ယန်၊ ယန်ဟန်ယု အပါအဝင် သိုင်းဆရာသခင် ခုနစ်ဦးမှာ ကုလားထိုင်များပေါ်တွင် အသီးသီး ထိုင်နေကြပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ထွက်ပေါ်လာတတ်သော သိုင်းဆရာသခင် ၏ ဖိနှိပ်မှုများက အခန်းတွင်းအခန်းပြင်ရှိ အစောင့်များကို ကြီးမားသော ဖိအားများ ခံစားရစေသည်။

"ဒါဆို... အဲဒီ ကလေးလေး ချန်... အရှင်စစ်လိ ချန် က လူသားအသွင်ပြောင်း နတ်ဆိုးကြီး တစ်ကောင်ရဲ့ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုကို တကယ်ပဲ ဖြတ်တောက်လိုက်နိုင်တာလား... ဒါက တကယ်ကို လူငယ်သူရဲကောင်း တစ်ယောက်ပါပဲ..."

ဂျီဝူမင် က အရက်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီးနောက် စကားပြောလိုက်သည်။ 'ကလေးလေး ချန်' ဟု ခေါ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း နှုတ်ခမ်းဖျားသို့ ရောက်မှ အခေါ်အဝေါ်ကို ပြောင်းလဲလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အကယ်၍ တကယ်ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်... ယူကျိုးပြည်နယ် က ပြည်သူ သန်းပေါင်းများစွာက သူ့ကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ..."

ကုန်းစွန်းယွီ က ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

ချောင်ယန် က ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလိုကိစ္စမျိုးက အလကား ပြောလို့ရတာမှ မဟုတ်တာ... နောက်ပြီး အမှန်လား၊ အမှားလား ဆိုတာကိုလည်း မကြာခင် သိရတော့မှာပါ... ဒီနေ့ပဲ အဲဒီ နတ်ဆိုးတွေ လာတိုက်ခိုက်ချင် တိုက်ခိုက်လာမှာ..."

"လာရဲရင်လည်း တစ်ခါတည်း အကုန် ရှင်းပစ်လိုက်ရုံပေါ့..."

သိုင်းဆရာသခင် တစ်ဦးက တည်ငြိမ်စွာ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ဂျီချောင် ကလည်း တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အကယ်၍ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုက တကယ်ပဲ ပြတ်တောက်သွားပြီး လူစကားပြောအဆင့် ကို မရောက်နိုင်တော့ဘူးဆိုရင် ကြောက်စရာ မလိုပါဘူး... စွမ်းအားကလည်း အများကြီး ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး... လူသားအသွင်ပြောင်း နတ်ဆိုးကြီး ခုနစ်ကောင် ရှိနေရင်တောင်မှ ငါတို့ ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိပါတယ်... အကယ်၍ တခြား သိုင်းဆရာသခင် တွေ ထပ်ရောက်လာရင် သူတို့ အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်နိုင်ဖို့တောင် မျှော်လင့်ချက် ရှိပါတယ်..."

ဂျီဝူမင် က ဘေးဘီဝဲယာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့... အဲဒီ အရှင်စစ်လိ ချန် က ဘာလို့ ရောက်မလာတာလဲ... သူ ဘယ်သွားနေလို့လဲ... ငါက အဲဒီ လူငယ်သူရဲကောင်းလေးကို တွေ့ချင်နေတာ..."

ထိုသို့ပြောရင်း...

သူက ချောင်ယန် ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ချောင်ယန် ကလည်း ယန်ဟန်ယု ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ယန်ဟန်ယု လည်း ကြည့်စရာ လူမရှိတော့သဖြင့် ခေါင်းခါကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မနေ့ညက အခန်းထဲ ပြန်ရောက်ပြီး တစ်နာရီလောက် အကြာမှာ သူ ထွက်သွားတယ်... မိစ္ဆာဂိုဏ်းသား တွေ ကိစ္စကို သွားစုံစမ်းတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်..."

အခန်းထဲ... ပြန်ရောက်ပြီး...။

ဂျီဝူမင် က ယန်ဟန်ယု ကို ထူးဆန်းသလို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"အရှင်စစ်လိ ချန် က ဒီနှစ်မှ အသက် ဆယ့်ခြောက်နှစ် လား..."

"ဟုတ်ပါတယ်..."

ယန်ဟန်ယု က အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ချောင်ယန် ကို အတည်ပြုရန် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ချောင်ယန် ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်က အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး ကောင်းကင်ကွန်ရက် မှ ကင်းထောက် တစ်ဦးကို လှမ်းခေါ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အရှင်စစ်လိ ချန် ဘယ်သွားလဲ..."

ထို ကောင်းကင်ကွန်ရက် မှ ကင်းထောက်က အနည်းငယ် တွေဝေသွားပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဆရာချောင် ကို သတင်းပို့ပါတယ်... အရှင်စစ်လိ ချန် က မြို့ထဲမှာ လျှောက်သွားနေပါတယ်... ဒါပေမဲ့..."

ချောင်ယန် က ထူးဆန်းသလို မေးလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ..."

"ဒါပေမဲ့ သူက တစ်ခုခုကို စုံစမ်းနေတာနဲ့ မတူဘဲ မြို့ထဲက ရှုခင်းတွေကို လျှောက်ကြည့်နေတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေပါတယ်..."

ကင်းထောက်က ခေါင်းငုံ့ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထိုစကားကြောင့် ချောင်ယန်၊ ဂျီဝူမင် နှင့် အခြားသူများ အားလုံး ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြသည်။

"အရှင်တာအိုဆရာ ချန် ကို သွားပြီး အကြောင်းကြားပေးရမလား..."

ကင်းထောက်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

ချောင်ယန် လည်း ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေရာမှ ရယ်မောကာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"ထားလိုက်ပါ... မလိုပါဘူး... အရှင်စစ်လိ ချန် က သူ့တာဝန် သူကျေပွန်အောင် လုပ်ပြီးပြီပဲ... သူ့ကို မြို့ထဲမှာ အေးအေးဆေးဆေး လျှောက်လည်ပါစေတော့..."

အခြား သိုင်းဆရာသခင် များကလည်း သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ကြချေ။

လူသားအသွင်ပြောင်း နတ်ဆိုးကြီး တစ်ကောင်၏ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုကို ဖြတ်တောက်နိုင်ခဲ့ခြင်းကပင် အလွန် ကြီးမားသော ကောင်းမှုကုသိုလ် တစ်ခု ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် နတ်ဆိုးများက မြို့ကို လာရောက် တိုက်ခိုက်မည် ဆိုလျှင်တောင် ချန်မု အနေဖြင့် ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။

ထို့နောက်ပိုင်း ကိစ္စများမှာ သူတို့ သိုင်းဆရာသခင် များ၏ တာဝန်သာ ဖြစ်ပြီး ချန်မု ရောက်မလာလျှင်လည်း ဘာမှမဖြစ်ချေ။ ထို့အပြင် တာအိုဆရာ များနှင့် သိုင်းသမား များမှာ လမ်းကြောင်း မတူညီကြသဖြင့် မရိုမသေ လုပ်သည်ဟူ၍လည်း မသတ်မှတ်နိုင်ချေ။

"ဟုန်ယွဲ့ တောင်တန်း အကြောင်းကိုပဲ ဆက်ပြောကြတာပေါ့..."

"အရှင်စစ်လိ ချန် ပြောတဲ့ ဟုန်ယွဲ့ တောင်တန်းက လူသားအသွင်ပြောင်း နတ်ဆိုးကြီး ခုနစ်ကောင်ထဲက တစ်ကောင်နဲ့ ငါ ဒွမ်ယွဲ့ချောက်ကမ်းပါး မှာ တွေ့ခဲ့ဖူးတယ်... သူနဲ့ ခဏလောက် တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးပေမယ့် အဲဒီနတ်ဆိုးက သိပ်မစွမ်းပါဘူး... တခြား အနှောင့်အယှက်တွေသာ မရှိဘူးဆိုရင် ငါ သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်တဲ့ ယုံကြည်မှု ရှိတယ်..."

ယန်ဟန်ယု က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ကုန်းစွန်းယွီ က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... ဒါဆိုရင် အရမ်းကောင်းတာပေါ့... အကယ်၍ သူတို့ တကယ်ပဲ လာတိုက်ခိုက်မယ်ဆိုရင် အဲဒီ နတ်ဆိုးကို မင်းပဲ တာဝန်ယူလိုက်တော့..."

ယန်ဟန်ယု မှာ အသက်အငယ်ဆုံး သိုင်းဆရာသခင် ဖြစ်သဖြင့် စွမ်းအား အားနည်းနေခြင်းမှာ ပုံမှန်သာ ဖြစ်သော်လည်း သိုင်းဆရာသခင် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ မည်မျှပင် အားနည်းစေကာမူ အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိတော့ အစွမ်းထက်နေမည်မှာ သေချာလှသည်။ နတ်ဆိုးကြီး တစ်ကောင်ကို ရင်ဆိုင်နိုင်မည်ဆိုပါက ပို၍ပင် ကောင်းမွန်လှပေသည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် အခြား နတ်ဆိုးကြီး များကို မည်သို့ ရင်ဆိုင်မည်ကို ဆက်လက် ဆွေးနွေးကြသည်။

သိုင်းဆရာသခင် များအနေဖြင့် သူတို့သည်လည်း နတ်ဆိုးကြီး အများအပြားနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးကြရာ ကုန်းစွန်းယွီ က သူတို့ ပြောပြချက်အရ နတ်ဆိုးကြီး အနည်းဆုံး နှစ်ကောင်ကို သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားပြီး ယခင်က တိုက်ခိုက်ဖူးခဲ့သော နတ်ဆိုးကြီးများ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ပြောပြသည်။

ထိုအချိန်မှာပင်...

"သတင်းပို့ပါတယ်..."

ကင်းထောက် တစ်ဦးက ရုတ်တရက် အခန်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး သိုင်းဆရာသခင် များ၏ စကားပြောဆိုမှုကို ဖြတ်တောက်ကာ အလျင်အမြန် သတင်းပို့လိုက်သည်။

"ဟုန်ယွဲ့ တောင်တန်း ဘက်ကနေ မိုင်တစ်ရာ့သုံးဆယ် အကွာမှာ နတ်ဆိုး အမြောက်အမြား အုပ်စုလိုက် စုဝေးပြီး ဒီဘက်ကို ဦးတည်လာနေပါတယ်... အရှိန်ကလည်း အရမ်း မြန်ပါတယ်..."

ထိုသတင်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ခန်းမအတွင်းရှိ ဆွေးနွေးသံများ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

ချောင်ယန် အပါအဝင် သိုင်းဆရာသခင် များ အားလုံး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ စောစောက စကားပြောဆိုနေချိန်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှိနေခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ အားလုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လေးနက်သော အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။

ရောက်လာပြီပဲ...။

ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ...။

"ထပ်ပြီး စုံစမ်းချေ..."

"ဟုတ်ကဲ့..."

ထိုကင်းထောက်က ချက်ချင်း ပြန်ထွက်သွားသည်။

ချောင်ယန် က မတ်တတ်ရပ်ကာ ခန်းမအတွင်းရှိ သိုင်းဆရာသခင် များကို ကြည့်ပြီး လက်ယှက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေတို့... နတ်ဆိုးတွေက စတင် လှုပ်ရှားလာပြီဆိုတော့ ငါနဲ့အတူ မြို့ရိုးပေါ်ကို သွားကြည့်ရအောင်..."

"သွားကြတာပေါ့..."

ဂျီဝူမင် က ရှေ့ဆုံးမှ မတ်တတ်ရပ်ကာ ခန်းမအပြင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

အခြား သိုင်းဆရာသခင် များကလည်း မတုံ့ဆိုင်းတော့ဘဲ အသီးသီး အပြင်သို့ ထွက်လာကြပြီးနောက် အလင်းတန်းများ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လေထဲသို့ ပျံသန်းသွားကြပြီး ဟုန်ယွဲ့ တောင်တန်း ဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသော မြို့ရိုးပေါ်သို့ ဆင်းသက်သွားကြသည်။

မြို့ထဲတွင်...

ဧရာမ သစ်ပင်အိုကြီး တစ်ပင်၏ အောက်တွင်...

ချန်မုသည် ထိုနေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားမိသွားသည့်အလား အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဂျီဝူမင် နှင့် အခြား သိုင်းဆရာသခင် များ ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားသည့် အရိပ်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ရောက်လာကြပြီလား... တော်တော် မြန်တာပဲ..."

ချန်မုက ဂျီဝူမင် တို့ သွားရာဘက်သို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ထိုနေရာမှာ ဟုန်ယွဲ့ တောင်တန်း ဘက် ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်သဖြင့် စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ထို့နောက် သူက အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းကာ ထိုနေရာတွင်ပင် ဆက်လက် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေလိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင်...

ကောင်းကင်ကွန်ရက် မှ ကင်းထောက် တစ်ဦးက သူ၏ ဘေးတွင် ပေါ်လာပြီး သတင်းပို့လိုက်သည်။

"အရှင်စစ်လိ ချန်... ဟုန်ယွဲ့ တောင်တန်း ဘက်ကနေ နတ်ဆိုး အမြောက်အမြား မြို့ဘက်ကို လာနေပါတယ်... အရှိန်ကလည်း အရမ်း မြန်ပါတယ်..."

"ငါသိပါပြီ... ငါ့ကို လာသတင်းပို့စရာ မလိုပါဘူး... ဆရာချောင် တို့ကိုပဲ သွားပြီး သတင်းပို့လိုက်ပါ..."

ချန်မုက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုကင်းထောက်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ကင်းထောက် ထွက်သွားပြီးနောက် ချန်မုသည် ထိုနေရာတွင် ဆက်လက် ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခြေအောက်ရှိ မိုင်အနည်းငယ် ပတ်လည်အတွင်းရှိ ရှုပ်ထွေးနေသော မြေအောက် ဝိညာဉ်သွေးကြောများမှာ တဖြည်းဖြည်း ရှင်းလင်းသွားပြီး သေသပ်စွာ နေရာချထားခြင်း ခံလိုက်ရကြောင်းကိုမူ မည်သူမျှ မမြင်တွေ့နိုင်ကြချေ။

ရှုပ်ထွေးနေသော ပိုးချည်မျှင်များကို သေသပ်စွာ ရှင်းလင်းလိုက်သည့်အလား ပင်။ ထို့အပြင် ထိုပိုးချည်မျှင်များ၏ ထိပ်စ တစ်ခုမှာ သူ၏ ခြေအောက်တွင် အမြဲတမ်း ရှိနေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

...

ယူရှန် ခရိုင်၊ အနောက်တောင်ဘက် မြို့ရိုး။

ချောင်ယန် အပါအဝင် သိုင်းဆရာသခင် ခုနစ်ဦးသည် မြို့ရိုးပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေကြပြီး ဤအချိန်တွင် သိုင်းဆရာသခင် များ၏ ဖိနှိပ်မှုကို မဖုံးကွယ်ထားတော့ဘဲ အပြင်သို့ ထုတ်လွှတ်ထားသဖြင့် အနီးအနားရှိ သိုင်းသမား များ အားလုံး ကြီးမားသော ဖိအားများကို ခံစားနေကြရသည်။

သိုင်းဆရာသခင် ခုနစ်ဦး အပြင် အခြား သိုင်းသမား အများအပြား လည်း ထိုနေရာသို့ စုဝေးလာကြပြီး မြို့ရိုးပေါ်တွင် နေရာအနှံ့မှ လာရောက် အကူအညီ ပေးသော အဆင့် ၄ သိုင်းသမား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ လည်း ရပ်နေကြသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာတုန်းက နတ်ဆိုးဘုရင် တစ်ကောင် ပေါ်လာပြီး လောကကြီး တစ်ခုလုံးကို ကမောက်ကမ ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်... နောက်ဆုံးကျတော့ သိုင်းသူတော်စင် ယွမ်လီ က နတ်ဆိုးတွေကို နှိမ်နင်းပြီး သူ့ရဲ့ တစ်သက်တာ စွမ်းအားတွေ အကုန်လုံးကို အသုံးချကာ နတ်ဆိုးဘုရင် နဲ့အတူတူ သေရွာကို သွားခဲ့လို့ နတ်ဆိုးကပ်ဘေး ကို အဆုံးသတ်နိုင်ခဲ့တယ်လို့ ဆိုတယ်..."

"နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာတောင် ရှိပြီပဲ..."

ချောင်ယန် က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ သိုင်းဆရာသခင် တွေတောင် အလွန်ဆုံး အသက် တစ်ရာ့ငါးဆယ် လောက်ပဲ နေရတာဆိုတော့ တကယ်ကို ရှည်လျားတဲ့ အချိန်ကာလ တစ်ခုပါပဲ... ငါ သမိုင်းမှတ်တမ်း တွေကို ဖတ်ဖူးပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာက နတ်ဆိုးကပ်ဘေး အကြောင်းကို ခံစားသိရှိနိုင်ခဲ့ပေမယ့် ဒီလို နတ်ဆိုးကပ်ဘေး မျိုးကို ကိုယ်တိုင် ရင်ဆိုင်ရမယ့် နေ့တစ်နေ့ ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး..."

ကုန်းစွန်းယွီ က ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်သည်။

"အရမ်း အေးချမ်းလွန်းရင်လည်း မကောင်းပါဘူး... ဆရာချောင် လည်း မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာအတွင်းမှာ သိုင်းသူတော်စင် ဆိုတာ တစ်ယောက်မှ မပေါ်လာတော့ဘူး... ဒီခေတ်က သိုင်းသမား တွေထဲမှာလည်း သိုင်းသူတော်စင် အဆင့်ကို ရောက်နိုင်မယ့် အရိပ်အယောင် ပြတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိသေးဘူး..."

ဂျီဝူမင် က ပြောလိုက်သည်။

"ဒီစကားက မှားတယ်... ငါတို့ သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်တာက လောကကြီးက ပြည်သူတွေကို ကာကွယ်ဖို့ပဲ... အကယ်၍ နတ်ဆိုးကပ်ဘေး လည်း မရှိ၊ တိုင်းပြည်လည်း မအေးချမ်းဘူး ဆိုရင် ဘယ်သူက သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ချင်တော့မှာလဲ... သူဌေးကြီး လုပ်နေတာမှ ပိုကောင်းဦးမယ်..."

"ဆရာကြီး ဂျီ ပြောတာ မှန်ပါတယ်..."

ယန်ဟန်ယု က ဝင်ထောက်ခံလိုက်သည်။

လူတိုင်း စကားပြောနေကြစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားမိသွားကြပြီး အားလုံးက ခေါင်းမော့ကာ အနောက်တောင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သေးသော်လည်း သိုင်းဆရာသခင် များ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းဖြင့် ပြင်းထန်လှသော နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များ တဖြည်းဖြည်း ဖိနှိပ်လာနေကြောင်းကို ခံစားသိရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဤစုဝေးနေသော နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များက ရာသီဥတုကိုပင် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေပြီး အဝေးရှိ ကောင်းကင်ယံတွင် တိမ်မည်းကြီးများ ဖြစ်ပေါ်လာကာ ထိုတိမ်မည်းကြီးများက လေးလံမှုနှင့် ဖိနှိပ်မှုများကို သယ်ဆောင်လာပြီး ယူရှန် ခရိုင်ဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း လွှမ်းခြုံလာနေသည်။

ကောင်းကင်ယံမှ တိမ်မည်းကြီးများ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ...

အဝေးရှိ မြေပြင်ပေါ်တွင်လည်း သေးငယ်သော အနက်ရောင် အရိပ်လေးများ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာပြီး ထိုအရိပ်လေးများက ယူရှန် ခရိုင်ဆီသို့ ပြေးဝင်လာကာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမို ရှင်းလင်းလာတော့သည်။

၎င်းတို့မှာ ပုံသဏ္ဍာန် အမျိုးမျိုးရှိသော နတ်ဆိုးများ ဖြစ်ကြပြီး ရေစည်ပိုင်းခန့် တုတ်သော အနက်ရောင် ကင်းခြေများ အပါအဝင်၊ ပေသုံးဆယ်ခန့် ရှည်လျားသော ဧရာမ မြွေကြီးများနှင့် ခေါင်းနှစ်လုံး လက်လေးဖက် ပါရှိသော ထူးဆန်းသည့် မကောင်းဆိုးဝါးများပင် ပါဝင်ကာ ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

"နတ်ဆိုးတွေ ဒီလောက် အများကြီး စုဝေးနေတာကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး... တကယ်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းတာပဲ..."

ဂျီဝူမင် က အေးအေးလူလူ ပြောလိုက်သည်။

ပါးစပ်မှ ကြောက်စရာ ကောင်းသည်ဟု ပြောနေသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စူးရှသော အလင်းတန်းများ တောက်ပလာပြီး အမြဲတမ်း ပျင်းရိနေတတ်သော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် မတ်မတ်ရပ်သွားကာ အချိန်မရွေး တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အခြား သိုင်းဆရာသခင် များလည်း စကားမပြောကြတော့ဘဲ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသော နတ်ဆိုးများကိုသာ အသေအချာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

ဤနတ်ဆိုးများမှာ အနောက်တောင်ဘက်မှ လာခြင်းဖြစ်ပြီး တဖြည်းဖြည်းဖြင့် တောင်ကုန်းများ၊ လွင်ပြင်များ အနှံ့ ပြန့်နှံ့လာကာ ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံသန်းနေသော နတ်ဆိုးငှက်များကလည်း ကောင်းကင် တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းလာမည့်အလား ပင်။

ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်မည်းကြီးများကလည်း ယူရှန် ခရိုင်၏ အထက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ကောင်းကင်ယံရှိ နေမင်းကြီးကို ဖုံးကွယ်သွားကာ ဖိနှိပ်မှုများက မြို့တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသဖြင့် လူအများအပြားမှာ အသက်ရှူရပင် ခက်ခဲသွားကြတော့သည်။

တဖြည်းဖြည်းဖြင့်...

တောင်ကုန်းများ၊ လွင်ပြင်များ အနှံ့ ပြန့်နှံ့နေသော နတ်ဆိုးများမှာ ပို၍ပို၍ နီးကပ်လာသည်။

မြို့ရိုးပေါ်ရှိ သိုင်းသမား များသည် ၎င်းတို့၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နီရဲနေသည့် မျက်လုံးများကိုပင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်သည်။

"တိုက်ကြ..."

တည်ငြိမ်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းမှာ ချောင်ယန် ၏ အသံဖြစ်ပြီး အသံမှာ တိုးသော်လည်း မြို့ရိုးတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်...

ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး...

မြို့ရိုးပေါ်ရှိ သိုင်းသမား များက တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် အနက်ရောင် အရိပ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အောက်သို့ ခုန်ဆင်းသွားကြပြီး မြို့ပြင်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ မြို့တံခါးဝတွင်လည်း စစ်သား အမြောက်အမြား စုဝေးရောက်ရှိနေပြီး ညီညာသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ထွက်လာကြကာ သူတို့၏ သွေးစွမ်းအင်များမှာလည်း တစ်ခုနှင့် တစ်ခု ချိတ်ဆက်နေသည့်အလား ပင်။

"စပြီပေါ့..."

လင်ယွဲ့ သည်လည်း မြို့ရိုးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းသွားသော သိုင်းသမား များထဲတွင် ပါဝင်နေပြီး ရှေ့မှ ပြေးဝင်လာသော တောင်ကုန်းများ၊ လွင်ပြင်များ အနှံ့ ပြန့်နှံ့နေသည့် နတ်ဆိုးများကို ရင်ဆိုင်ရန် ခြေတစ်လှမ်းချင်းစီ ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင်...

လူအများအပြား၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင်...

ရှေ့ဆုံးမှ သိုင်းသမား များသည် ပြေးဝင်လာသော နတ်ဆိုးများ နှင့် စတင် ထိတွေ့သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဘုန်း...

ကွဲပြားခြားနားသော လှိုင်းလုံးကြီး နှစ်ခု အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ဝင်တိုက်မိသွားသည့်အလား အဆုံးအစမရှိသော နတ်ဆိုးစွမ်းအင် များနှင့် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေသော သိုင်းပညာ စိတ်ဆန္ဒ များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်မည်းကြီးများကိုပင် လှုပ်ခတ်သွားစေကာ လှိုင်းတံပိုးများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာစေတော့သည်။

ကြီးမားသော တိုက်ပွဲကြီး စတင်ပြီ။