အခန်း ၉၅

အခန်း (၉၅) ချွမ်လင် ရွာ

ချင်းကျိုးပြည်နယ်။

ချွမ်လင် ရွာ။

ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး အုံ့မှိုင်းနေပြီး တိမ်မည်းများ ဖုံးလွှမ်းနေကာ မိုးပေါက်ငယ်လေးများ တစ်ပေါက်စ၊ နှစ်ပေါက်စ ကျဆင်းနေသည်။

ရွာတစ်ခုလုံးမှာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှု မရှိခဲ့သည့်အလား ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသည့် မြင်ကွင်းမျိုး ဖြစ်နေပြီး နံရံများပေါ်တွင် အညိုရောင် ရေညှိများ ပေါက်ရောက်နေကာ ထိုရေညှိများမှာ အသားစများအလား ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် လိမ်ယှက်နေကြသည်။

ရွာထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လျှင် လူရိပ်အချို့ သွားလာလှုပ်ရှားနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

အကယ်၍ အနီးကပ် သေချာစွာ ကြည့်မည်ဆိုပါက ထိုသွားလာလှုပ်ရှားနေသော လူရိပ်များမှာ ပုပ်ပွနေသော အလောင်းကောင်များ ဖြစ်နေပြီး အပျက်အစီးများကြားတွင် ရည်ရွယ်ချက်မဲ့စွာ လမ်းလျှောက်နေကြကြောင်းကို ကြောက်လန့်ဖွယ် တွေ့မြင်ရမည် ဖြစ်သည်။

ရွာတစ်ခုလုံးတွင် ပြင်းထန်သော မကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက်များနှင့် နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေပြီး သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ဤနေရာတွင် ခဏတာ နေထိုင်မည်ဆိုလျှင်ပင် ထိုမကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက်များ၏ ဖျက်ဆီးမှုကို ခံရကာ နောက်ဆုံးတွင် ရူးသွပ်၍ သေဆုံးသွားမည်မှာ သေချာလှသည်။

မှောင်မိုက်သော ထောင့်တစ်နေရာတွင်...

လူရိပ်အချို့ တိတ်တဆိတ် ပုန်းအောင်းနေပြီး လမ်းလျှောက်နေသော အလောင်းများကို သတိထား စောင့်ကြည့်နေကြကာ အလောင်းများ ဖြတ်သန်းသွားတိုင်း အက်ကွဲကြောင်းများကြားတွင် ချက်ချင်း ပုန်းအောင်းလိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် အဝါရောင် ယွမ်ထျန်းတပ်ဖွဲ့ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး ယွမ်ထျန်းတပ်ဖွဲ့ မှ ကင်းလှည့်အဖွဲ့ငယ် တစ်ဖွဲ့ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

အားလုံး၏ အနောက်ဘက်ဆုံး ထောင့်တွင် သေးသွယ်သော ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင် မိန်းကလေး တစ်ဦး ပုန်းအောင်းနေပြီး သူမသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဓားရိုးကို ကိုင်ထားကာ လှုပ်ရှားမှု မရှိဘဲ အသက်ရှူနှုန်းကိုလည်း အနိမ့်ဆုံးအထိ လျှော့ချထားပြီး ပုန်းကွယ်နေသော အနေအထားတွင် ရှိနေသော်လည်း အချိန်မရွေး ထွက်၍ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ထိုမိန်းကလေးမှာ ချန်ယောင် ပင် ဖြစ်သည်။

အပြင်ဘက်တွင် အလောင်းကောင်များ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် သွားလာနေသည်ကို ကျောက်တုံး အက်ကွဲကြောင်းများ ကြားမှနေ၍ လှမ်းကြည့်နေရင်း ချန်ယောင် ၏ စိတ်ထဲတွင် ရွံရှာမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်နေသည်။

ဤ ချွမ်လင် ရွာမှာ ယခင်က အိမ်ထောင်စု ရာပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့သော ရွာတစ်ရွာ ဖြစ်သော်လည်း လွန်ခဲ့သော လဝက်ခန့်က နတ်ဆိုးများ၏ သတ်ဖြတ်မှုကို ခံခဲ့ရပြီး ရွာထဲရှိ လူများမှာ ထွက်ပြေးချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ အားလုံး သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

အမှန်တကယ်တော့ ဤကိစ္စမှာ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း လွန်ခဲ့သော တစ်ရက်ခန့်က ယွမ်ထျန်းတပ်ဖွဲ့ သည် ချွမ်လင် ရွာထဲတွင် လူရိပ်များ သွားလာလှုပ်ရှားနေသည်ကို မုဆိုးတစ်ဦး အဝေးမှနေ၍ မြင်တွေ့ခဲ့ရကြောင်းနှင့် မကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက်များနှင့် နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များ အလွန် ပြင်းထန်သဖြင့် အနီးသို့ မကပ်ရဲကြောင်း သတင်းရရှိခဲ့သဖြင့် ဤနေရာသို့ လာရောက် စုံစမ်းရန်အတွက် ကင်းလှည့်အဖွဲ့ငယ် တစ်ဖွဲ့ကို ချက်ချင်း စေလွှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွာထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ပုပ်ပွနေသော အလောင်းကောင်များ လမ်းလျှောက်နေသည်ကို တကယ်ပဲ တွေ့ခဲ့ရသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဤပုပ်ပွနေသော အလောင်းကောင်များမှာ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း မရှိသင့်သလို သရဲတစ္ဆေများ က ထိန်းချုပ်ထားသည့်ပုံလည်း မပေါ်သဖြင့် သူတို့သည် အခြေအနေကို သေချာ မသိရသေးသောကြောင့် အပြင်ဘက်တွင် ခေတ္တ ပုန်းအောင်းနေရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ကိုယ်တိုင် အတွင်းပိုင်းသို့ ဝင်ရောက် စုံစမ်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်ယောင် သည် နတ်ဆိုးများနှင့် သွားရောက်၍ သွေးထွက်သံယို တိုက်ပွဲဆင်နွှဲရမည် ဆိုလျှင်ပင် ဤပုပ်စော်နံပြီး မကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသော ထောင့်တွင် ပုန်းအောင်းနေရသည်ထက် ပိုကောင်းသည်ဟု ထင်သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သည်းခံနေရုံသာ ရှိတော့သည်။

"ဒါနဲ့... ဒုတိယအစ်ကို က အခု ဘယ်လိုနေမလဲ မသိဘူး..."

ချန်ယောင် က ချန်မုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ယခင်က ချန်မု မြို့တော်မှ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် သူမသည် ယွမ်ထျန်းတပ်ဖွဲ့ သို့ ဝင်ရောက်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် နှုတ်ဆက်ခွင့် မရလိုက်ချေ။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ချန်မုသည် သိုင်းနန်းတော် မှ သိုင်းဆရာသခင် ယန်ဟန်ယု နှင့်အတူ ယူကျိုးပြည်နယ် သို့ အကူအညီပေးရန် သွားရောက်ခဲ့ကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။

ဤ ချင်းကျိုးပြည်နယ် မှာ တာယွမ်နိုင်ငံ ၏ ဗဟိုချက်တွင် တည်ရှိပြီး မြို့တော် တည်ရှိရာ ယွီကျိုးပြည်နယ် နှင့်လည်း နယ်နိမိတ် ချင်းဆက်နေသဖြင့် နတ်ဆိုးကပ်ဘေး အခြေအနေမှာ သိပ်ပြီး မပြင်းထန်လှဘဲ နတ်ဆိုး အနည်းငယ်သာ ပြန့်ကျဲ၍ ပေါ်ထွက်လာလေ့ ရှိသည်။

ထို့အပြင် ဤနေရာတွင် လူဦးရေ ထူထပ်ပြီး သိုင်းပညာလည်း ထွန်းကားသဖြင့် ချင်းကျိုးပြည်နယ် တွင် နေထိုင်သော သိုင်းဆရာသခင် များပင်လျှင် အရေအတွက် နှစ်ဆယ်ခန့် ရှိရာ နတ်ဆိုးကပ်ဘေး ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့် ချက်ချင်း နှိမ်နင်းခြင်း ခံရလေ့ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် ချင်းကျိုးပြည်နယ် ၏ လက်ရှိ အခြေအနေမှာ ယခင်အချိန်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သိပ်ပြီး ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှု မရှိလှချေ။

ပြည်သူပြည်သား များမှာလည်း နေထွက်၊ နေဝင်သည့်အတိုင်း လယ်ယာလုပ်ငန်းများ၊ အမဲလိုက်ခြင်းများဖြင့် ပုံမှန် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

ချန်ယောင် သည် ချင်းကျိုးပြည်နယ် သို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက်ပိုင်း နတ်ဆိုးများနှင့် တစ်ကြိမ်သာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ရပြီး ကျန်အချိန်များတွင် သိုင်းပညာ စိတ်ဆန္ဒ များကို လေ့ကျင့်ကာ သိုင်းပညာ အဆင့် ၆ သို့ တစ်လှမ်းချင်းစီ လျှောက်လှမ်းနေခဲ့သည်။

ချွမ်လင် ရွာသို့ လာရောက် စုံစမ်းခြင်းမှာ သူမ၏ ဒုတိယမြောက် တာဝန် ပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ယူကျိုးပြည်နယ် မှာ တာယွမ်နိုင်ငံ ၏ အလွန် ဝေးကွာသော မြောက်ဘက်စွန်းတွင် တည်ရှိပြီး လူသူ ကင်းမဲ့ကာ နတ်ဆိုးကပ်ဘေး အခြေအနေမှာလည်း ဤ ချင်းကျိုးပြည်နယ် ထက် များစွာ ပိုမို အန္တရာယ်များမည်မှာ သေချာလှသဖြင့် ချန်မု ထိုနေရာတွင် ဘာတွေ ကြုံတွေ့နေရမည်ကို သူမ မသိနိုင်ချေ။

သို့သော် သိုင်းနန်းတော် မှ သိုင်းဆရာသခင် ယန်ဟန်ယု ၏ အနီးကပ် စောင့်ရှောက်မှု ပါရှိသဖြင့် အန္တရာယ်များ ကြုံတွေ့ရလျှင်တောင်မှ လွတ်မြောက်နိုင်မည်ဟု ထင်ပါသည်... ဟု တွေးလိုက်မိပြီး ချန်ယောင် တစ်ယောက် မည်သူ့ကို အားကျရမည်မှန်းပင် မသိတော့ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုနှစ်ယောက်စလုံးမှာ သူမ လေးစားအားကျရသူများ ဖြစ်နေသောကြောင့် ပင်။

နှမြောစရာ ကောင်းသည်မှာ ချန်မု၏ အသက်က အနည်းငယ် ငယ်လွန်းနေခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက ဤခရီးစဉ်တွင် ယန်ဟန်ယု နှင့် အတူတူ သွားလာရင်း သံယောဇဉ် တွယ်သွားကြပြီး ယန်ဟန်ယုကို သူမ၏ မရီးအဖြစ် ခေါ်လာနိုင်မည် ဆိုပါက သူမ အနေဖြင့် လက်နှစ်ဖက် မြှောက်၍ပင် ထောက်ခံမည် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ တွေးနေစဉ်မှာပင်...

ရုတ်တရက်...

ချန်ယောင် ၏ အတွေးများ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားပြီး မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားတော့သည်။

အဝေးမှနေ၍ လူရိပ်တစ်ခုက လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာပြီး လမ်းလျှောက်နေသော အလောင်းကောင် အချို့ကို ကျော်ဖြတ်ကာ သူတို့ ပုန်းအောင်းနေသော ထောင့်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး 'တိတ်တိတ်နေ' ဟူသော သင်္ကေတ တစ်ခု ပြသလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမှာ ဤကင်းလှည့်အဖွဲ့ငယ် ၏ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် တုန်းချန် ပင် ဖြစ်ပြီး ယွမ်ထျန်းတပ်ဖွဲ့ မှ တပ်မှူး တစ်ဦးလည်း ဖြစ်ကာ သိုင်းပညာ အဆင့် ၆ ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ဤအဖွဲ့တွင် တစ်ဦးတည်းသော အဆင့် ၆ သိုင်းသမား ဖြစ်သည်။

တိတ်တိတ်နေရန် အချက်ပြပြီးနောက်...

တုန်းချန် က အပြင်ဘက်ကို သတိထား၍ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အလောင်းကောင်များကို မနှိုးဆွမိကြောင်းနှင့် အနီးဆုံးရှိ အလောင်းကောင် ကလည်း တဖြည်းဖြည်း အဝေးသို့ ထွက်သွားကြောင်း သေချာမှသာ အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အခု ပြောတာကို သေချာ နားထောင်ကြ... ဒီရွာရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ သေနေတဲ့ သစ်ပင်အိုကြီး တစ်ပင် ရှိတယ်... အဲဒီ သစ်ပင်အိုကြီး ရဲ့ အောက်မှာ မီးခိုးရောင် ပိုးအိမ် ကြီး တစ်ခု ရှိနေတယ်... အဲဒီ ပိုးအိမ် ကပဲ ဒီအလောင်းကောင်တွေ လှုပ်ရှားနေရတဲ့ အကြောင်းရင်း ဖြစ်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်... တစ်စုံတစ်ခုသော နတ်ဆိုးပညာ က အဲဒီ ပိုးအိမ် ကနေတစ်ဆင့် ဒီအလောင်းကောင်တွေကို ထိန်းချုပ်ပြီး သွားလာ လှုပ်ရှားစေတာ ဖြစ်မယ်..."

"ပိုးအိမ် ဟုတ်လား..."

ချန်ယောင် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသည်။

တုန်းချန် က အသံကို နှိမ့်ကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"နောက်ပြီး အဲဒီ ပိုးအိမ် က ငါ့ကို အရမ်း မကောင်းတဲ့ ခံစားချက်တွေ ပေးနေတယ်... သူ့အထဲမှာ အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုကို မွေးဖွားနေတယ်လို့ ခံစားရတယ်... ငါ့ခန့်မှန်းချက်သာ မမှားဘူးဆိုရင် အဲဒီအထဲမှာ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း လုပ်ငန်းစဉ် ကို လုပ်ဆောင်နေတဲ့ နတ်ဆိုးတစ်ကောင် ရှိနေလောက်တယ်... လူသားအသွင်ပြောင်း နတ်ဆိုးကြီး အဆင့်ကိုတောင် တက်လှမ်းဖို့ ကြိုးစားနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အားလုံး မျက်နှာများ ပျက်ယွင်းသွားကြတော့သည်။

လူသားအသွင်ပြောင်း နတ်ဆိုးကြီး...။

၎င်းမှာ သိုင်းပညာ အဆင့် ၃ သိုင်းဆရာသခင် များနှင့် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်သော အရာများ ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့နှင့် အလွန် ဝေးကွာလှကာ ၎င်းတို့၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုမှာ သူတို့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိသော အရာများ မဟုတ်ချေ။

သို့သော် အားလုံးမှာ ယွမ်ထျန်းတပ်ဖွဲ့ မှ သိုင်းသမား များ ဖြစ်ကြသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း အလန့်တကြား မဖြစ်သွားကြဘဲ တစ်ယောက်က ချက်ချင်းပင် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအဆင့်ရှိတဲ့ နတ်ဆိုးက ငါတို့ ယှဉ်နိုင်တဲ့ကောင် မဟုတ်ဘူး... ငါတို့ အရင် ဆုတ်ခွာကြမလား... ဒါမှမဟုတ် တစ်ယောက်ယောက်ကို သတင်းပို့ခိုင်းပြီး ကျန်တဲ့လူတွေက ဒီမှာ ဆက်ပြီး စောင့်ကြည့်နေကြမလား..."

တုန်းချန် က မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ထို့နောက် မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်ရာ ၎င်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စူးရှသော အလင်းတန်း တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"နတ်ဆိုးတွေ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲ တဲ့ အချိန်က အားအနည်းဆုံး အချိန်ပဲ... အခု ဒီနတ်ဆိုးက ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု မပြီးသေးဘူးဆိုတော့ လူသားအသွင်ပြောင်း ရဲ့ စွမ်းအားတွေ မရှိသေးဘူး... နောက်ပြီး ပိုးအိမ် ပုံစံနဲ့ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲ နေတာဆိုတော့ ပိုပြီးတောင် အားနည်းနေဦးမှာ..."

တုန်းချန် ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အခြားသူများ အားလုံး အံ့အားသင့်သည့် အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။

ချန်ယောင် ၏ မျက်လုံးများလည်း အရောင်လက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"အဖွဲ့မှူး ရဲ့ သဘောက..."

"သူ့ကို သတ်မယ်..."

တုန်းချန် ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သတ်ဖြတ်ချင်စိတ်များ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

သူ ငယ်စဉ်က မိသားစုနှင့်အတူ အပြင်သို့ ထွက်သွားစဉ် ကျားနတ်ဆိုး တစ်ကောင်၏ လမ်းပိတ် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး မိဘများနှင့် မောင်နှမများ အားလုံး ကျားနတ်ဆိုး ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် သေဆုံးသွားခဲ့ရကာ သူ တစ်ဦးတည်းသာ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် သိုင်းသမား တစ်ဦး၏ ကယ်တင်မှုကြောင့် အသက်ရှင် လွတ်မြောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ နတ်ဆိုးများ အပေါ် မုန်းတီးမှုမှာ အခြားသူများထက် များစွာ ပိုမို ပြင်းထန်လှပြီး သူ သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ခြင်းမှာ သိုင်းပညာ ၏ အမြင့်ဆုံး အဆင့်ကို ရောက်ရှိရန် မဟုတ်ဘဲ နတ်ဆိုးများကို သတ်ဖြတ် နှိမ်နင်းရန် သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

"ဒါ... တပ်မှူး... ငါတို့က အဆင့် ၇ အဆင့်ပဲ ရှိသေးတာလေ... တပ်မှူး တောင်မှ အဆင့် ၆ ပဲ ရှိသေးတာ... အဲဒီ နတ်ဆိုးက တပ်မှူး ပြောသလို ဆင့်ကဲပြောင်းလဲ နေတဲ့ အချိန်မှာ အားအနည်းဆုံး ဖြစ်နေရင်တောင်မှ အနည်းဆုံး အဆင့် ၅ သိုင်းသမား တစ်ယောက်လောက် ရှိမှ သူ့ကို သတ်နိုင်မှာ..."

ဘေးနားရှိ လူတစ်ယောက်က မနေနိုင်ဘဲ အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အကယ်၍ လူသားအသွင်ပြောင်း နတ်ဆိုးကြီး အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနေခြင်း ဖြစ်ပါက ၎င်း၏ မူလ စွမ်းအားမှာ သိုင်းပညာ အဆင့် ၄ လူစွမ်းကောင်း အဆင့်နှင့် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု လုပ်ငန်းစဉ် အတွင်းတွင် မည်မျှပင် အားနည်းနေပါစေ အဆင့် ၅ အောက် သိုင်းသမား များ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည့် အရာမျိုး မဟုတ်ချေ။ သူတို့ ကင်းလှည့်အဖွဲ့ငယ် မှာ ထိုအဆင့်သို့ မရောက်သေးချေ။

တုန်းချန် က ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေရာက တောင်ကြားထဲမှာ ရှိတာဆိုတော့ အပြင်ကို ထွက်ဖို့ဆိုရင် တောင်တွေကို ကျော်ဖြတ်သွားရဦးမယ်... အနီးဆုံး အန်းဖျင် ခရိုင် ကို ရောက်ဖို့တောင် နှစ်ရက်လောက် သွားရမှာ... အကယ်၍ အခက်အခဲ တစ်ခုခုနဲ့ တွေ့ခဲ့ရင် ပိုပြီးတောင် ကြာဦးမယ်... အသွားအပြန်ဆိုရင် လေးငါးရက်လောက် ကြာနိုင်တယ်... အရမ်း ကြာလွန်းတယ်... အကူအညီတွေ ရောက်လာရင် အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်သွားနိုင်တယ်..."

"နောက်ပြီး အန်းဖျင် ခရိုင် မှာလည်း အဆင့် ၅ သိုင်းသမား နည်းနည်းပဲ ရှိတာ... အကယ်၍ အထက်ကို အဆင့်ဆင့် သတင်းပို့ရပြီး အဆင့် ၄ သိုင်းသမား ဒါမှမဟုတ် သိုင်းဆရာသခင် တွေ ထွက်လာဖို့ စောင့်နေရရင် ပိုပြီးတော့တောင် ကြာဦးမယ်... အကယ်၍ ဒီနတ်ဆိုးက တကယ်ပဲ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲ မှု အောင်မြင်သွားပြီး တောင်တန်းတွေထဲကို ထွက်ပြေးသွားရင် ငါတို့ နောက်ကျသွားလိမ့်မယ်..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်...

တုန်းချန် က အားလုံးကို တိုက်ရိုက် ကြည့်ကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ လှုပ်ရှားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ... ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စက ငါတို့ ကင်းလှည့်အဖွဲ့ငယ် ရဲ့ တာဝန် အတိုင်းအတာထက် ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်တဲ့အတွက် မင်းတို့ အနေနဲ့ ငါ့အမိန့်ကို နာခံစရာ မလိုဘူး... ဆုတ်ခွာချင်တဲ့ သူတွေ အနေနဲ့ အခုပဲ ထွက်သွားပြီး ဒီကိစ္စကို သတင်းပို့လို့ ရတယ်..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင်...

အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြတော့သည်။

သူတို့ထဲတွင် အားလုံး တုန်းချန် ကဲ့သို့ မဟုတ်ကြချေ။ အချို့က သိုင်းပညာ ကို လေ့လာရန် ယွမ်ထျန်းတပ်ဖွဲ့ သို့ ဝင်ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်သလို အချို့ကလည်း ဂုဏ်ထူးဆောင်ဘွဲ့ များ ရရှိရန် ဝင်ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခု အခြေအနေမှာ အလွန် အန္တရာယ်များလှသော်လည်း တကယ်ကို အခွင့်အရေး တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ နတ်ဆိုး တစ်ကောင် လူသားအသွင်ပြောင်း ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုကို တကယ်ပဲ တားဆီးနိုင်ပြီး သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့မည်ဆိုပါက ၎င်းမှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်လောက်အောင် ကြီးမားလှသော ကောင်းမှုကုသိုလ်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

တိတ်ဆိတ်မှုများ အကြားတွင်...

ချန်ယောင် က ရုတ်တရက် ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းတန်းများ တောက်ပလာကာ ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသားပဲ... တပ်မှူး... တပ်မှူး ရဲ့ အစီအစဉ်လေးကို ပြောပြလို့ ရမလား..."

တုန်းချန် ဤတပ်မှူးမှာ ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းသော စရိုက်ရှိသော်လည်း သေချာ စဉ်းစားတတ်သူ ဖြစ်ပြီး စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်တတ်ကြောင်း သူမ သိထားသဖြင့် ဤကဲ့သို့ ဆုံးဖြတ်ချက် ချနိုင်ခြင်းမှာ အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ယုံကြည်မှု ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်မည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

အကယ်၍ တုန်းချန် တွင် ယုံကြည်မှု ရှိပါက သူမ အနေဖြင့် ကူညီပေးရန် ဝန်မလေးချေ။

ဒါက လူသားအသွင်ပြောင်း နတ်ဆိုးကြီး ပဲ။

ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု မပြီးဆုံးသေးသော်လည်း ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု လုပ်ငန်းစဉ် အတွင်းတွင် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ အကယ်၍ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့မည်ဆိုပါက အစစ်အမှန် လူသားအသွင်ပြောင်း နတ်ဆိုးကြီး တစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် ဘာမှ ကွာခြားမည် မဟုတ်ချေ။

ချန်မု ပင်လျှင် ဤအဆင့်ရှိ နတ်ဆိုးများကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်ရန် ခက်ခဲမည် ဖြစ်ရာ အကယ်၍ သူမ အနေဖြင့် ဤနေရာတွင် တစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့မည်ဆိုပါက နောက်တစ်ခါ ချန်မုနှင့် တွေ့ဆုံချိန်တွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောဆိုနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင်...

သူမ၏ အဆင့်မှာ တုန်းချန် ထက် နိမ့်သော်လည်း သူမတွင် လက်နက်တစ်ခု ရှိနေသေးသည်။ ချန်မု ပေးထားသော အဆောင်လက်ဖွဲ့ ကို အသုံးပြုလိုက်ပါက အဆင့် ၅ သိုင်းသမား တစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်နိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်သော တိုက်ခိုက်မှု တစ်ခုကို ပြုလုပ်နိုင်ပြီး ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် အသုံးပြုရန် အလွန် သင့်တော်လှပေသည်။

အဆောင်လက်ဖွဲ့ မှာ အလွန် တန်ဖိုးကြီးလှသော်လည်း လူသားအသွင်ပြောင်း နတ်ဆိုးကြီး ကို သတ်ဖြတ်နိုင်သည့် ကောင်းမှုကုသိုလ်ကြီး ရရှိခဲ့မည်ဆိုပါက နန်းတွင်းမှ နောက်ထပ် အဆောင်လက်ဖွဲ့ အသစ်တစ်ခုကို အလွယ်တကူ လဲလှယ် ရယူနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ပိုမို အဆင့်မြင့်သော အဆင့် ၄ အဆောင်လက်ဖွဲ့ ကိုပင် လဲလှယ်နိုင်ခြေ ရှိပေသည်။

တစ်ခုတည်းသော နှမြောစရာမှာ သူမ၏ ဤ အဆောင်လက်ဖွဲ့ မှာ ချန်မု ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်နေသောကြောင့် ပင်။

"အစီအစဉ် က အရမ်း ရိုးရှင်းပါတယ်... ငါ့ဆီမှာ မိုးကြိုးကျောက်စိမ်း ပေါက်ကွဲမြှား တစ်စင်း ရှိတယ်... အဲဒီမြှားရဲ့ စွမ်းအားက အဆင့် ၅ သိုင်းသမား တောင် ရှောင်ရှားရလောက်အောင် အစွမ်းထက်တယ်... အဲဒီ နတ်ဆိုးက ပိုးအိမ် ဖွဲ့ပြီး ဆင့်ကဲပြောင်းလဲ နေတာဆိုတော့ ရှောင်ရှားလို့ မရနိုင်ဘူး... သေချာပေါက် ထိမှာပဲ... မသေရင်တောင် အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားမှာပဲ..."

"အကယ်၍ မင်းတို့ဆီမှာလည်း အလားတူ ပစ္စည်းတွေ ရှိရင် အတူတူ အသုံးပြုကြတာပေါ့... အကယ်၍ ဒီနတ်ဆိုးကို တကယ်ပဲ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့မယ် ဆိုရင် ဂုဏ်ထူးဆောင်ဘွဲ့ တွေကို ခဏထားဦး... အဆောင်လက်ဖွဲ့ တွေကိုတောင် နန်းတွင်းက ချီးမြှင့်ပေးလိမ့်မယ်..."

တုန်းချန် က ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အခြားသူများလည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး အားလုံး စိတ်ဝင်စားသွားကြတော့သည်။

သူတို့ထံတွင် အလားတူ ပစ္စည်းအချို့ ရှိနေကြသည်မှာ သေချာသော်လည်း အများစုမှာ တုန်းချန် ၏ မိုးကြိုးကျောက်စိမ်း ပေါက်ကွဲမြှား လောက် မစွမ်းကြချေ။ သို့သော် ၎င်းတို့မှာလည်း ကြီးမားသော အဖျက်စွမ်းအားများ ရှိကြသဖြင့် အားလုံး ပူးပေါင်း အသုံးပြုလိုက်မည်ဆိုပါက ထိုနတ်ဆိုးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခြေ အလွန် များပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင်...

လူတစ်ယောက်က သွားကိုကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ငါ လုပ်မယ်..."

အန္တရာယ် မည်မျှရှိမည်ကို မသိနိုင်သော်လည်း ၎င်းမှာ အခွင့်အရေးကောင်း တစ်ခု ဖြစ်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။ အကယ်၍ တုန်းချန် မပြောခဲ့လျှင်တောင်မှ သူတို့ အနည်းငယ် စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် လက်လွတ်ခံရန် ခက်ခဲမည်မှာ သေချာလှပေသည်။