အခန်း ၉၆

အခန်း (၉၆) ဒုတိယအစ်ကို ငါ့ကို ထပ်လိမ်ပြန်ပြီ

"ကျွန်မကိုလည်း ထည့်တွက်ပါ... ကျွန်မဆီမှာ မီးကျောက်စိမ်း ပေါက်ကွဲမြှား သုံးစင်း ရှိတယ်..."

ချန်ယောင် က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကြောင့် အခြားသူများ အားလုံး အံ့အားသင့်သွားပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ မီးကျောက်စိမ်း ပေါက်ကွဲမြှား ဆိုသည်မှာ မီးကျောက်စိမ်း ဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး မိုးကြိုးကျောက်စိမ်း ပေါက်ကွဲမြှား နှင့် အဆင့်အတန်း တူညီသော လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ချန်ယောင် မှာ အဆင့် ၇ သိုင်းသမား တစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်လည်း မီးကျောက်စိမ်း ပေါက်ကွဲမြှား ကို ထုတ်ပြနိုင်ရုံသာမက တစ်ကြိမ်တည်း သုံးစင်းတိတိ ထုတ်ပြနိုင်သဖြင့် အခြားသူများ အားလုံး တစ်စုံတစ်ခုကို ချက်ချင်း သတိထားမိသွားကြပြီး ချန်ယောင် ကို ကြည့်သည့် အကြည့်များမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"အလံမှူး ချန် က မှူးမတ်မျိုးနွယ် ကလား..."

တုန်းချန် က မေးလိုက်သည်။

ချန်ယောင် က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အခု ကျွန်မက ယွမ်ထျန်းတပ်ဖွဲ့ က သာမန် အလံမှူး လေး တစ်ယောက်ပါပဲ..."

တုန်းချန် က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အခြားသူများလည်း ချန်ယောင် ၏ နောက်ခံကို အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းမိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ နန်းတွင်း မှူးမတ်မျိုးနွယ် များထဲတွင် ချန် မျိုးရိုး ရှိသော မိသားစု တစ်စုတည်းသာ ရှိပြီး ချန်ယောင် ၏ စကားကလည်း တစ်ဝက်ခန့် ဝန်ခံထားပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် ချန်ယောင် ပြောသည့်အတိုင်း မှူးမတ်မျိုးနွယ် ဖြစ်စေ၊ အထက်တန်းလွှာ ဖြစ်စေ အားလုံးမှာ ယွမ်ထျန်းတပ်ဖွဲ့ ၏ သာမန် သိုင်းသမား များသာ ဖြစ်ကြသည်။

"အလံမှူး ချန် ရဲ့ မီးကျောက်စိမ်း ပေါက်ကွဲမြှား သုံးစင်းသာ ရှိရင် အဲဒီနတ်ဆိုးကတော့ ဒီတစ်ခါ သေချာပေါက် သေရတော့မှာပဲ..."

လူတစ်ယောက်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ဆီမှာ အနက်ရောင်ရေ အဆိပ်လုံး တစ်လုံးပဲ ရှိတယ်..."

"ငါ့ဆီမှာ ရွှေမြှား တစ်စင်း ရှိတယ်..."

အခြားသူများလည်း အသီးသီး ပြောလာကြသည်။

အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် သူတို့ထံမှ လက်နက်မျိုးစုံ စုစည်းသွားပြီး အကယ်၍ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပစ်လွှတ်လိုက်မည်ဆိုပါက အဆင့် ၅ သိုင်းသမား တစ်ဦးပင်လျှင် အနည်းငယ် ပေါ့ဆမိပါက သေချာပေါက် သေဆုံးသွားမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

သို့သော် ဤလက်နက်များက ထိုနတ်ဆိုးကို သတ်ဖြတ်နိုင်မည်လား ဆိုသည်မှာမူ မသေချာသေးဘဲ ထိုနတ်ဆိုးက တကယ်ပဲ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု လုပ်ငန်းစဉ်၏ အရေးအကြီးဆုံး အချိန်ကို ရောက်ရှိနေပြီး အားအနည်းဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသလား ဆိုသည့်အပေါ် မူတည်ပေသည်။

ချန်ယောင် က မီးကျောက်စိမ်း ပေါက်ကွဲမြှား သုံးစင်းကို ကိုင်ထားသည်။

အခြား လက်တစ်ဖက်ကမူ ရင်ဘတ်ကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ အမြဲတမ်း သိမ်းဆည်းထားသော အဆောင်လက်ဖွဲ့ မှာ အကောင်းပကတိ ရှိနေသေးကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။ ချန်မု ပေးထားသော ဤအဆောင်လက်ဖွဲ့ ကို ချန်လှပ်ထားခြင်းဖြင့် သူမ အနေဖြင့် ထိုနတ်ဆိုးကို အပြင်းထန်ဆုံးသော နောက်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှု တစ်ခုကို ပြုလုပ်နိုင်သေးသည်။

"အချိန်မဆွဲနဲ့တော့... အခုချက်ချင်း သွားကြစို့..."

တုန်းချန် က လူတိုင်း၏ လက်နက်များကို ခွဲဝေပေးပြီးနောက် လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အနီးအနားရှိ လူအချို့က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီနေကြကာ ကြောက်ရွံ့မှုများထက် ထိန်းချုပ်မရသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများက ပိုမို များပြားနေကြသည်။

မကြာမီမှာပင်...

လူတိုင်း ပုန်းအောင်းနေသော ထောင့်မှ ထွက်လာကြပြီး ချွမ်လင် ရွာ၏ အလယ်ဗဟိုသို့ သတိထားကာ ဦးတည် သွားရောက်ကြတော့သည်။

လမ်းခရီးတွင် သွားလာလှုပ်ရှားနေသော အလောင်းကောင် အများအပြားကို တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ထိုအလောင်းကောင်များမှာ သတိလစ်နေကြပြီး အလွန် နှေးကွေး ထိုင်းမှိုင်းနေကြကာ တိတ်တဆိတ် ဖြတ်သန်းသွားသော လူများကို လုံးဝ သတိမထားမိကြချေ။

ဤသည်က လူတိုင်းကို ပိုမို ယုံကြည်မှု ရှိလာစေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအလောင်းကောင်များမှာ ထိုနတ်ဆိုးကြီး ဆင့်ကဲပြောင်းလဲ နေချိန်တွင် အကာအကွယ်အဖြစ် ထားရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင် အလွန် နှေးကွေး ထိုင်းမှိုင်းနေသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုနတ်ဆိုးမှာ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု လုပ်ငန်းစဉ်၏ အရေးအကြီးဆုံး အချိန်ကို ရောက်ရှိနေပြီး အလွန် အားနည်းနေသဖြင့် ဤအလောင်းကောင်များကိုပင် ကောင်းစွာ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

မှောင်မိုက်သော လမ်းကြား အများအပြားကို ဆက်တိုက် ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက်...

အရှေ့တွင် နောက်ဆုံး၌ ကျယ်ဝန်းသော နေရာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

အလယ်ဗဟိုတွင် အကျယ် ပေနှစ်ဆယ်ခန့်ရှိသော မြင့်မားသည့် သစ်ပင်အိုကြီး တစ်ပင် ရှိနေပြီး လုံးဝ သေဆုံးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သက်ရှိထင်ရှား ရှိစဉ်က ၎င်း၏ သစ်ရွက်အုပ်ကြီးမှာ အလွန် ကြီးမားကျယ်ပြန့်ခဲ့မည်မှာ သေချာလှပေသည်။

ထိုသေဆုံးနေသော သစ်ပင်အိုကြီး ၏ အောက်ရှိ အကြီးဆုံး သစ်ကိုင်းကြီး တစ်ခုအောက်တွင် လူတစ်ရပ်ခန့် ရှိသော မီးခိုးရောင် ပိုးအိမ်ကြီး တစ်ခု တွဲလောင်းကျနေပြီး ၎င်းမှာ ဧရာမ ပိုးအိမ်ကြီး တစ်ခုနှင့် တူသော်လည်း မီးခိုးရောင် သမ်းနေကာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် စိတ်နှလုံးကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။

ထိုပိုးအိမ်ကြီး ၏ ဘေးတွင် သွားလာလှုပ်ရှားနေသော အလောင်းကောင် ဆယ်ကောင်ကျော် ရှိနေသည်။

တုန်းချန် ထံမှ ကြိုတင် သတင်းရရှိထားသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ထိုမီးခိုးရောင် ပိုးအိမ်ကြီး ထဲတွင် ကြီးမားသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှု တစ်ခု မွေးဖွားနေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

"ဒါက နတ်ဆိုးကြီး လား..."

လူတစ်ယောက်က အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အချို့ ပေါ်ထွက်လာသည်။

တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် သူ၏ အသိစိတ်များ ပြန့်ကျဲသွားလုမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။

အခြားသူများ၏ တုံ့ပြန်မှုများမှာလည်း အတူတူပင် ဖြစ်ပြီး အဆင့် ၆ သိုင်းသမား တုန်းချန် မှလွဲ၍ ချန်ယောင် တစ်ဦးတည်းသာ အကောင်းဆုံး အခြေအနေတွင် ရှိနေပြီး မျက်လုံးများ အနည်းငယ် အရောင်လက်သွားကာ ကြောက်ရွံ့သည့် အမူအရာ မပြသခဲ့ချေ။

"ဒါက နတ်ဆိုးကြီး မဟုတ်သေးပါဘူး..."

တုန်းချန် က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဆင့်ကဲပြောင်းလဲ နေတုန်းပဲ ရှိသေးတာ... တကယ်လို့သာ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု ပြီးဆုံးသွားရင် အခုလောက်ဆို ငါတို့ လှုပ်တောင် လှုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... အရင်က သိုင်းဆရာသခင် တစ်ယောက်ရဲ့ ဖိနှိပ်မှုကို ငါ အဝေးကနေ ခံစားဖူးတယ်... အဲဒီတုန်းက တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားပြီး အသိစိတ်တွေတောင် ပျောက်ကွယ်သွားလုမတတ် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်..."

အခြားသူများလည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ကြောက်ရွံ့မှု အချို့ ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာကြသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် မျက်စိရှေ့ရှိ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်လောက်အောင် ကြီးမားသော ကောင်းမှုကုသိုလ်ကြီးက နတ်ဆိုးကြီးကို ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

လူအချို့က သွားကိုကြိတ်ကာ ခွဲဝေပေးထားသော လက်နက်များကို အသီးသီး ထုတ်ယူလိုက်ကြသည်။

ချန်ယောင် လည်း မီးကျောက်စိမ်း ပေါက်ကွဲမြှား ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"အားလုံး အဆင်သင့် လုပ်ထားကြ... ငါ့ရဲ့ ကြိုတင် စီစဉ်ထားတဲ့ နည်းလမ်းတွေ အလုပ်လုပ်ပြီး အဲဒီ အလောင်းကောင်တွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့ အချိန်ကျရင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပစ်လွှတ်ပြီး အဲဒီ နတ်ဆိုးအိုကြီး ကို ငရဲပြည် ကို ပို့ပေးလိုက်ကြမယ်..."

တုန်းချန် က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

လူတိုင်းက ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ နှိမ့်လိုက်ကြပြီး မတူညီသော နေရာအသီးသီးသို့ တိတ်တဆိတ် ဖြန့်ကျက်သွားကာ သစ်ပင်အိုကြီး အောက်တွင် တွဲလောင်းကျနေသော မီးခိုးရောင် ပိုးအိမ်ကြီး ကို ပြိုင်တူ ကြည့်ကာ အသက်ရှူ ရပ်ထားလိုက်ကြသည်။

တိတ်ဆိတ်မှုများ အကြားတွင် အလောင်းကောင်များ၏ နှေးကွေးသော လှုပ်ရှားမှု အသံလေးများသာ ထွက်ပေါ်နေသည်။

တစ်စက္ကန့်...

နှစ်စက္ကန့်...

သုံးစက္ကန့်...

တိတ်ဆိတ်မှု အောက်တွင် စက္ကန့်တိုင်းက အလွန် ကြာမြင့်နေသလို ခံစားရသည်။

အချိန်အတော်ကြာသွားသည့်အလား ခံစားရပြီးနောက်... နောက်ဆုံးတွင် ထူးခြားသော အခြေအနေ တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။ အဝေးရှိ နေရာတစ်ခုမှ "ဘုန်း" ဆိုသည့် အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုအသံမှာ မကျယ်လွန်းသလို မတိုးလွန်းဘဲ တုန်းချန် ကြိုတင် စီစဉ်ထားသော နည်းလမ်း ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် သစ်ပင်အိုကြီး အောက်ရှိ အလောင်းကောင်များ အားလုံး ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာကြပြီး အသံထွက်ပေါ်လာရာဘက်သို့ ပြိုင်တူ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက်...

ထိုအလောင်းကောင်များက အလွန် လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် အသံထွက်ပေါ်လာရာဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားကြတော့သည်။

"အရမ်း မြန်တာပဲ..."

ဤမြင်ကွင်းက အားလုံးကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။ မူလက ထိုအလောင်းကောင်များမှာ အလွန် နှေးကွေး ထိုင်းမှိုင်းသည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း အနှောင့်အယှက် ခံလိုက်ရပြီးနောက် ဤမျှ လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားနိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ကြချေ။

မီးခိုးရောင် ပိုးအိမ်ကြီး ထဲရှိ နတ်ဆိုးအိုကြီး မှာ သူတို့ ထင်ထားသလောက် အားနည်းမနေဘူးလား...။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် လူတိုင်း၌ နောက်ဆုတ်စရာ လမ်းမရှိတော့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အသံထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ရွာထဲရှိ အလောင်းကောင်များ အားလုံး အနှောင့်အယှက် ခံလိုက်ရပြီး ဖြစ်ကာ ဤအလောင်းကောင်များ၏ အရှိန်မှာ ၎င်းတို့ထက် လုံးဝ မလျော့နည်းချေ။ အကယ်၍ ဝိုင်းရံခံလိုက်ရပါက ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ သူတို့ ရှေ့တွင် နတ်ဆိုးအိုကြီး ကို သတ်ဖြတ်ရန်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

"လုပ်ကြ..."

တုန်းချန် က စကားမပြောသော်လည်း လူတိုင်း၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ဤအချိန်တွင် အလွန် ညီညာနေကြသည်။

ခရမ်းရောင် မြှားတစ်စင်း နှင့် အနီရောင် မြှားသုံးစင်း အပြင် အခြား ရှုပ်ထွေးသော လက်နက်များ အားလုံး ပြိုင်တူ ပစ်လွှတ်လိုက်ကြပြီး သစ်ပင်အိုကြီး အောက်တွင် တွဲလောင်းကျနေသော မီးခိုးရောင် ပိုးအိမ်ကြီး ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ကျဆင်းသွားတော့သည်။

"ဘုန်း..."

မီးခိုးရောင် ပိုးအိမ်ကြီး မှာ မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိဘဲ မီးကျောက်စိမ်း ပေါက်ကွဲမြှား သုံးစင်းနှင့် မိုးကြိုးကျောက်စိမ်း ပေါက်ကွဲမြှား တစ်စင်း၏ တိုက်ရိုက် ထိမှန်မှုကို ခံလိုက်ရသည်။

အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် မီးတောက်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး မိုးကြိုးသံများ မြည်ဟည်းသွားတော့သည်။

"အောင်မြင်ပြီ..."

လူတစ်ယောက်က ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုဝမ်းသာမှုမှာ ကြာရှည် မခံလိုက်ဘဲ ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားတော့သည်။

ဖိနှိပ်မှုရှိသော ကြောက်မက်ဖွယ် နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

မီးတောက်များ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ...

မီးခိုးရောင် ပိုးအိမ်ကြီး မှာ ထက်ဝက်ကျော် ပျက်စီးသွားပြီး စုတ်ပြတ်သတ်နေကာ ပိုးအိမ်ကြီး ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်မှာ လူတစ်ဝက် ဖလံတစ်ဝက် ပုံစံရှိသော ထူးဆန်းသည့် နတ်ဆိုးတစ်ကောင် ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ လိမ်ကောက်နေကာ တစ်ပိုင်း ပွင့်လင်းမြင်သာသော အရောင်ရှိနေသည်။

၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ် နေရာအနှံ့တွင် ပျက်စီးမှုများ ရှိနေသော်လည်း ဤအချိန်တွင် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိနှိပ်မှု တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ထိုဖိနှိပ်မှုထဲတွင် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေသော ဒေါသများ ပါဝင်နေသည်။

လူတိုင်း ထိုဖိနှိပ်မှုကြောင့် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။

"သူက နောက်ဆုံးထွက်သက် ပဲ ရှိတော့တာ... အမြန် သတ်ကြ..."

တုန်းချန် လည်း တစ်စက္ကန့်ခန့် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် သတိပြန်ဝင်လာကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထိုအော်ဟစ်သံက လူတိုင်းကို သတိပြန်ဝင်လာစေသည်။

ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးနေသော ထိုနတ်ဆိုးက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိနှိပ်မှုများကို ထုတ်လွှတ်နေသော်လည်း ၎င်း၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားနေသည်ကိုတော့ ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်ချေ။

အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အလင်းတန်းများ တောက်ပလာပြီး အသီးသီး အော်ဟစ်ကာ ၎င်းတို့၏ လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်၍ ထိုနတ်ဆိုးကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ခုတ်ပိုင်းရန် ပြေးဝင်သွားကြတော့သည်။

သို့သော်...

ထိုအချိန်မှာပင်...

"ရွှီး..."

အလောင်းကောင် တစ်ကောင်က အဝေးမှနေ၍ ရုတ်တရက် ပြေးဝင်လာပြီး နတ်ဆိုးအိုကြီး ဆီသို့ အရင်ဆုံး ပြေးဝင်သွားသော တုန်းချန် ကို တားဆီးလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဒုတိယမြောက်၊ တတိယမြောက် အလောင်းကောင်များ အသီးသီး ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဤအလောင်းကောင်များ၏ အရှိန်မှာ စောစောကထက် သိသိသာသာ လျော့ကျသွားသော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလောင်းကောင် အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး တုန်းချန် ကို အတင်းအဓမ္မ တားဆီးထားလိုက်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု ပြတ်တောက်သွားသော ထိုနတ်ဆိုးမှာ တုန်းချန် နှင့် အခြားသူများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အဖြူရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ထိုအလင်းတန်းက လျင်မြန်စွာ လိမ်ယှက်သွားကာ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ရစ်ပတ်လိုက်ပြီး အဖြူရောင် အလင်းတန်း ပိုးအိမ် တစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးလိုက်ရာ ပျောက်ကွယ်သွားနေသော နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များကို ချက်ချင်း တားဆီးလိုက်တော့သည်။

"ဒုက္ခပဲ... နတ်ဆိုးအိုကြီး ပြန်လည် ကုသလာတာကို မြန်မြန် တားကြ..."

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ တုန်းချန် မှာ ရူးသွပ်သွားသည့်အလား အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကာ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

သို့သော် စုဝေးရောက်ရှိလာသော အလောင်းကောင်များက ပို၍ပို၍ များပြားလာပြီး သူ့ကို အတင်းအဓမ္မ တားဆီးထားလိုက်သဖြင့် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းမှ မတိုးနိုင်တော့ဘဲ အခြားသူများလည်း အလောင်းကောင်များ၏ တားဆီးမှုကို ခံလိုက်ရသဖြင့် အလယ်ဗဟိုရှိ အဖြူရောင် အလင်းတန်း ပိုးအိမ် အနီးသို့ မကပ်နိုင်တော့ချေ။

ပြီးပြီ...။

လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဤအတွေးများ ဝင်ရောက်လာတော့သည်။

ထိုနတ်ဆိုး၏ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုမှာ သေချာပေါက် ပြတ်တောက်သွားပြီး နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များလည်း များစွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ပြန်လည် စုစည်းနေပြီဖြစ်ရာ အနည်းငယ်မျှ ပြန်လည် ကုသသွားပါက သူတို့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိတော့မည် မဟုတ်ချေ။

တစ်ဦးတည်းသော တည်ငြိမ်နေသူမှာ ချန်ယောင် ပင် ဖြစ်သည်။

သူမက ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ရမ်းလိုက်ပြီး အနည်းငယ် နှမြောတသဖြစ်စွာဖြင့် ညာဘက်လက်ကို လှန်လိုက်ရာ ရင်ဘတ်ထဲမှ ဓားပုံစံ အဆောင်လက်ဖွဲ့ ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"နှမြောစရာပဲ... ဒါပေမဲ့ ဒီလို အချိန်မျိုးမှာ သုံးလိုက်တာကို ဒုတိယအစ်ကို ကလည်း အပြစ်တင်မှာ မဟုတ်ပါဘူးလေ..."

အကယ်၍ ချန်မု ကိုယ်တိုင် တိုက်ခိုက်မည် ဆိုလျှင်ပင် လူသားအသွင်ပြောင်း နတ်ဆိုးကြီး တစ်ကောင်ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်ရန် ခက်ခဲမည် ဖြစ်ရာ ယခုအခါ ချန်မု၏ အဆောင်လက်ဖွဲ့ က 'လူသားအသွင်ပြောင်း တစ်ဝက် နတ်ဆိုးကြီး' တစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်မည်ဆိုပါက ချန်မုအတွက်လည်း ဂုဏ်ယူစရာ တစ်ခု ဖြစ်လာမည်ဟု ချန်ယောင် တွေးလိုက်မိသည်။

"အားလုံး နောက်ဆုတ်ကြ... ငါ့ဆီမှာ အဆောင်လက်ဖွဲ့ ရှိတယ်... အထိအခိုက် မခံကြနဲ့..."

ဤအသံက အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး တုန်းချန် နှင့် အခြားသူများကို ခဏတာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားစေကာ ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းတန်းများ တောက်ပလာပြီး စိတ်ပျက်အားငယ် နေချိန်တွင် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်သစ် ကို ပြန်လည် မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အလား ပင်။

မည်သည့် တွေဝေမှုမျှ မရှိဘဲ အားလုံး ချက်ချင်းပင် အလောင်းကောင်များကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး နောက်သို့ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာသွားကြတော့သည်။

ချန်ယောင် သည်လည်း လက်ချောင်းများဖြင့် အားကုန် ညှစ်လိုက်ရာ ထို ဓားပုံစံ အဆောင်လက်ဖွဲ့ မှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားပြီး ရှေ့သို့ ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ သစ်ပင်အိုကြီး အောက်ရှိ အဖြူရောင် အလင်းတန်း ပိုးအိမ် ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ကျဆင်းသွားတော့သည်။

"ဂျွတ်..."

ဓားပုံစံ အဆောင်လက်ဖွဲ့ ပေါ်ရှိ အက်ကွဲကြောင်းများမှာ ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် တစ်ခုလုံး အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားကာ တစ်ဝက်ခန့် ပွင့်လင်းမြင်သာသော ဓားပုံစံ အလင်းတန်း တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားသော တုန်းချန် နှင့် အခြားသူများမှာ အသိစိတ် လွတ်သွားသည့်အလား အသံတိုးတိုးလေး တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ရှေးဟောင်းဓားက အေးစက်မှိုင်းပျ... နှစ်ထောင်ချီပြီး သွန်းလုပ်ခဲ့..."

ဤအသံမှာ အလွန် တိုးသော်လည်း နားထဲတွင် တိုက်ရိုက် ကြားနေရသည့်အလား အလောင်းကောင်များ၏ အသံများကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး အဖြူရောင် အလင်းတန်း ပိုးအိမ် ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ရူးသွပ်နေသည့် အော်ဟစ်သံကိုပင် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

ထို့နောက်...

"ဘုန်း..."

အဖြူရောင် ဓားအလင်းတန်း တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကိုပင် ဖောက်ထွင်းသွားသည့်အလား အလောင်းကောင်များ အားလုံးနှင့် ထို အလင်းတန်း ပိုးအိမ် ကိုပါ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

လူတိုင်း၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ရှေ့ဘက်ရှိ လောကကြီး တစ်ခုလုံး အဖြူရောင် အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ထို အဖြူရောင် အလင်းတန်း ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းရှိ အလောင်းကောင်များမှာ အနည်းငယ်မျှပင် ရုန်းကန်နိုင်စွမ်း မရှိဘဲ ရေခဲများ အရည်ပျော်သွားသည့်အလား ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြတော့သည်။

အဖြူရောင် အလင်းတန်း ထဲတွင်...

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်လှုပ်သွားစေလောက်အောင် ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

မကျေမနပ် ဖြစ်မှုများနှင့် ဒေါသများ ပါဝင်နေသည်။

ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များက ကောင်းကင်ကို ဖောက်ထွင်းသွားမည့်အလား ကြောက်မက်ဖွယ် ဖိနှိပ်မှုများ ပျံ့နှံ့လာပြီး ပေသုံးရာခန့် အကွာရှိ အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော ချန်ယောင်၊ တုန်းချန် နှင့် အခြားသူများ အားလုံးကို ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားစေကာ လှုပ်ရှား၍ မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားစေတော့သည်။

သို့သော် ထိုဖိနှိပ်မှုမှာ တစ်စက္ကန့်ခန့်သာ ကြာမြင့်လိုက်ပြီး ထိုကြီးမားလှသော ဓားအလင်းတန်း ၏ အတင်းအဓမ္မ ချေမွခြင်းကို ခံလိုက်ရကာ သနားစရာကောင်းလောက်အောင် စုစည်းထားသော နောက်ဆုံး နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များလည်း အတင်းအဓမ္မ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီး အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားတော့သည်။

အဖြူရောင် အလင်းတန်း ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ...

ချွမ်လင် ရွာ ၏ အလယ်ဗဟိုရှိ သစ်ပင်အိုကြီး တည်ရှိရာ နေရာတွင် အကျယ် ပေရာပေါင်းများစွာရှိသော ဧရာမ မြေတွင်းကြီး တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး အိမ်များ၊ သစ်ပင်အိုကြီး နှင့် အလောင်းကောင်များ အားလုံး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အရာအားလုံး လုံးဝ ပျက်စီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

တုန်းချန် နှင့် အခြားသူများ အားလုံး ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်နေကြတော့သည်။

ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကြီးလဲ...။

ချန်ယောင် ပင်လျှင် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားတော့သည်။

သူမက ထိုပေရာပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းသော ဧရာမ မြေတွင်းကြီး ကို ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။

ဒါက ဘယ်လိုလုပ် အဆင့် ၅ သိုင်းသမား တစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်တဲ့ တာအိုပညာ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားက အဆင့် ၄ လူစွမ်းကောင်း တစ်ယောက်တောင်မှ မရှောင်နိုင်ရင် နေရာမှာတင် သေချာပေါက် သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။

ဒါက... အဆင့် ၅ အဆောင်လက်ဖွဲ့ လား...။

ချန်ယောင် က ပါးစပ် အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး ချန်မုက သူမကို အဆောင်လက်ဖွဲ့ ပေးစဉ်က ပြောခဲ့သည့် စကားများနှင့် အမူအရာများကို ခေါင်းထဲတွင် ပြန်လည် မြင်ယောင်လာကာ တဖြည်းဖြည်း သဘောပေါက်သွားပြီး ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေသော အမူအရာကနေ အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းသည့် အမူအရာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားလိုက်မိသည်။

ဒုတိယအစ်ကို ငါ့ကို ထပ်လိမ်ပြန်ပြီ...။