အခန်း ၉၉

အခန်း (၉၉) လျှို့ဝှက်နယ်မြေ

ယူကျိုးပြည်နယ် မြောက်ဘက်စွန်း။

ရေခဲနှင့် နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော မြေပြင်ပေါ်တွင် မြို့ငယ်လေး တစ်မြို့ကို ဝိုးတဝါး မြင်တွေ့နေရသည်။

မြို့ငယ်လေး အတွင်း၌ လူရိပ်အချို့ ရှိနေသော်လည်း အားလုံးမှာ လှုပ်ရှားမှု ကင်းမဲ့နေကြသည်။ အနီးကပ် သေချာစွာ ကြည့်လိုက်ပါက ထိုလူရိပ်များမှာ ရေခဲရုပ်တုများ ဖြစ်နေပြီး မြို့တစ်ခုလုံးနှင့်အတူ အေးခဲနေကာ နှစ်ပေါင်းသောင်းချီကြာအောင် ပြောင်းလဲခြင်း မရှိတော့သည့်အလား ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့မြင်ရမည် ဖြစ်သည်။

မြို့ငယ်လေး၏ အနီးတွင်...

လူရိပ်နှစ်ခု ပေါ်လာပြီး ယောကျ်ားတစ်ယောက်နှင့် မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

ဤရေခဲနှင့် နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော အလွန်အေးခဲလှသည့် နေရာတွင် မိန်းကလေးမှာ အရောင်ဖျော့ဖျော့ အင်္ကျီလေး တစ်ထည်ကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ လက်မောင်းများကို ရေခဲနှင့် နှင်းများကြားတွင် ဖော်ပြထားသော်လည်း အေးပုံမရချေ။

"တော်တော် ရှေးကျတဲ့ ရွာလေးပဲ..."

ချန်မုက ရေခဲဖုံးနေသော ရှေ့မှ မြို့ငယ်လေးကို အကဲခတ် ကြည့်ရှုရင်း ဤမြို့ငယ်လေး၏ ခေတ်ကာလမှာ ယခုခေတ်နှင့် အလွန် ကွာဝေးနေပြီး ၎င်း၏ သမိုင်းကြောင်းမှာ နှစ်ထောင်ချီ ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ခံစားသိရှိလိုက်ရသည်။

ရေခဲဖုံးနေသော ထိုလူရိပ်များမှာ အသက်ဝင်နေသကဲ့သို့ ထင်ရပြီး သေဆုံးခါနီး အမူအရာများပင် မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေသေးသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ အတွင်းပိုင်းမှာ ပျက်စီးဆွေးမြည့်ကာ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်မု၏ ဘေးတွင် လိုက်ပါလာသော မိန်းကလေးမှာ လင်ယွဲ့ ပင် ဖြစ်သည်။

ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ ဖူထျန်းဂိုဏ်း ၏ တောင်းဆိုချက်အရ လင်ယွဲ့ ကို မြောက်ဘက်စွန်းရှိ အန္တရာယ်များသော နေရာတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

အန္တရာယ်များသော နေရာဟု ဆိုခြင်းထက် ဖူထျန်းဂိုဏ်း က လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ရှင်းလင်းစွာ စူးစမ်းလေ့လာခဲ့ပြီးသော လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တစ်ခုဟု ဆိုလျှင် ပို၍ မှန်ကန်ပေလိမ့်မည်။ ဤနေရာ၏ ခေတ်ကာလမှာ စုံစမ်း၍ မရနိုင်လောက်အောင် ရှေးကျနေပြီ ဖြစ်ပြီး ဤနေရာ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အပိုင်းတွင် 'ချင့်ယိုရေကန်' ဟု အမည်ရသော ရေအေးကန် တစ်ခု ရှိသည်။

ရေကန်၏ ရေမှာ အဆင့် ၄ အောက် သိုင်းသမားများအတွက် ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ပေးနိုင်သော အစွမ်းသတ္တိ ရှိပြီး အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာလည်း အလွန် ကောင်းမွန်လှသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝိညာဉ်ကို ဆေးကြောပေးနိုင်ပြီး သိုင်းပညာ စိတ်ဆန္ဒ အတွင်းရှိ မကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက်များကို ဖယ်ရှားပေးကာ သိုင်းပညာ စိတ်ဆန္ဒ ကို ပိုမို စုစည်းပြီး သန့်စင်လာစေနိုင်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

ဤရေအေးကန်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် 'ချင့်ယိုသစ်သီး' ဟု အမည်ရသော ထူးခြားသည့် လောကဓာတ် သစ်သီး တစ်မျိုး သီးပွင့်လေ့ရှိပြီး ၎င်းမှာ သန့်စင်သော ယင်ဓာတ် စွမ်းအင်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားကာ အမျိုးသမီးများအတွက် ခန္ဓာကိုယ်ကို များစွာ အာဟာရ ဖြစ်စေပြီး အခြေခံ အုတ်မြစ်ကို ပိုမို ခိုင်မာလာစေသည်။

ဤကဲ့သို့သော လျှို့ဝှက်နယ်မြေများမှာ အမှန်တကယ်တော့ ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခု၏ အခြေခံ အုတ်မြစ်များ ပင် ဖြစ်သည်။

လင်ယွဲ့ ကဲ့သို့သော ပါရမီ ထူးချွန်သူများမှာ မရေမတွက်နိုင်သော သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲများကြားမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဤကဲ့သို့သော လောကဓာတ် ပစ္စည်းများဖြင့် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခြင်းဖြင့် ဖူထျန်းဂိုဏ်း ၏ မျိုးဆက်များ ပြတ်တောက်မသွားစေရန် သေချာစေခဲ့သည်။

ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာတိုင်း သိုင်းဆရာသခင် တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာလေ့ရှိပြီး နှစ်တစ်ရာကျော်ကြာတိုင်း အဆင့် ၂ သိုင်းဆရာသခင်ကြီး တစ်ဦး ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာလေ့ ရှိသည်။

အဆင့် ၁ သိုင်းသူတော်စင် မပေါ်ထွက်ခဲ့ဖူးသော်လည်း အဆင့် ၂ သိုင်းပညာ အမွေအနှစ်မှာ တစ်ခါမှ မပြတ်တောက်ခဲ့ဖူးချေ။

လင်ယွဲ့က ရှေ့သို့ တိုးသွားသည်။

ရေခဲရုပ်တု တစ်ခုကို ခပ်ဖွဖွ ထိတွေ့လိုက်ရာ အပြင်ဘက်ရှိ ရေခဲလွှာမှတစ်ဆင့် စွမ်းအား အနည်းငယ် ဖြတ်သန်းသွားပြီး ထိုရေခဲရုပ်တုမှာ ချက်ချင်းပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားကာ အထဲတွင် အေးခဲနေသော အသက်ဝင်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသည့် လူရိပ်မှာလည်း လျင်မြန်စွာ ပျက်စီးဆွေးမြည့်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ဒါက နှစ်တစ်ထောင်ကျော်လောက် ရှိနေပြီ မဟုတ်လား..."

လင်ယွဲ့၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် အရောင်လက်သွားသည်။

ဤနေရာမှာ ဖူထျန်းဂိုဏ်း ၏ မှတ်တမ်းတင်ထားသော လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဖြစ်သော်လည်း သူမလည်း ပထမဆုံးအကြိမ် လာရောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤနေရာမှာ အဆင့် ၅ သိုင်းသမားများအတွက် အလွန် အန္တရာယ်များသောကြောင့် ပင်။

အန္တရာယ်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်၏ အေးခဲမှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဤနေရာတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ လှည့်လည်နေသော မရေမတွက်နိုင်သည့် ဝိညာဉ်ဆိုး များနှင့် တစ္ဆေများ ကြောင့် ဖြစ်ပြီး ထိုတစ္ဆေများထဲတွင် အဆင့် ၅ သိုင်းသမားများနှင့် အဆင့် ၄ သိုင်းသမားများကိုပင် ခြိမ်းခြောက်နိုင်သော ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်ဆိုး များ ပါဝင်နေသည်။

အဆင့် ၅ သိုင်းသမားများ အနေဖြင့် အတွင်းပိုင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။

အကာအကွယ် ပေးမည့်သူ လိုအပ်သည်။

ထို့အပြင် အကာအကွယ် ပေးမည့်သူမှာ အနည်းဆုံး အဆင့် ၅ တာအိုဆရာ သာ ဖြစ်ရမည်။

ထို့အပြင် သိုင်းဆရာသခင် များပင်လျှင် မရနိုင်ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သိုင်းဆရာသခင် များသည် ဝိညာဉ်ဆိုး များနှင့် တစ္ဆေများ ကို စစ်မှန်သောစွမ်းအင် နှင့် သွေးစွမ်းအင် များဖြင့်သာ ဖိနှိပ်နိုင်ပြီး ဤနေရာတွင် အလွန် ပြင်းထန်သော သွေးစွမ်းအင် များကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပါက ဤနေရာ၏ သိမ်မွေ့သော သဘာဝ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးမိနိုင်ပြီး ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေကို လုံးဝ အသုံးမဝင် ဖြစ်သွားစေနိုင်သောကြောင့် ပင်။

"နှစ်တစ်သောင်းတောင် ရှိနေလောက်ပြီ..."

ချန်မုက ပျက်စီးဆွေးမြည့် ပျောက်ကွယ်သွားသော ရေခဲရုပ်တုကို ကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းလှည့်ကာ ရေခဲဖုံးနေသော မြို့ငယ်လေး တစ်ခုလုံးကို အကဲခတ် ကြည့်ရှုလိုက်ရာ မြို့တွင်းရှိ ထိုရေခဲရုပ်တုများ အားလုံးမှာ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်သည့် အမူအရာများ မရှိဘဲ အသက်မသေမီက လှုပ်ရှားမှုနှင့် ကိုယ်ဟန်အနေအထား အတိုင်း အားလုံး ရပ်တည်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မြို့တစ်ခုလုံး လုံးဝ အေးခဲသွားပြီး ဤသာမန်လူများမှာ အနည်းငယ်မျှပင် တုံ့ပြန်ချိန် မရလိုက်ဘဲ ဤမြို့နှင့်အတူ ထာဝရ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည့်အလား ပင်။

လင်ယွဲ့က အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ ချန်မုကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး လက်လေးကို ဆန့်ထုတ်ကာ မျက်နှာရှေ့တွင် "ဟား" ခနဲ လေပူတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် လက်ကို ပွတ်သပ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျုံ့ထားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"နည်းနည်း အေးတယ်နော်..."

"အေးရင် အင်္ကျီနည်းနည်း ထပ်ဝတ်လေ..."

ချန်မုက သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် လက်ချောင်းကို မြှောက်လိုက်ရာ လက်ချောင်းထိပ်မှ အဖြူရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အရှေ့ဘက်ရှိ လေဟာနယ်ဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ တစ်စုံတစ်ခုကို ချက်ချင်း ဖောက်ထွင်းသွားသည့်အလား ပင်။

နားထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဟိန်းဟောက်သံ တစ်ခုကို မပီမသ ကြားလိုက်ရပြီး ကျောချမ်းသွားစေသည်။

၎င်းမှာ လှည့်လည်နေသော ဝိညာဉ်ဆိုး တစ်ကောင် ပင်။

ချန်မု၏ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းမှုဖြင့် သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရသည်။

လင်ယွဲ့က နားထဲတွင် ကြားလိုက်ရသော ဝိညာဉ်ဆိုး ၏ ဟိန်းဟောက်သံကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟီးဟီး... အခုတောင် အင်္ကျီပါးပါးလေး ဝတ်ထားတာကို... နောက်ထပ် ဘာချွတ်စေချင်သေးလို့လဲ..."

"လိုက်ခဲ့... ငါ ဒီမြို့ကို သေချာ ကြည့်ချင်သေးတယ်..."

ချန်မုက ပြန်မပြောတော့ဘဲ အရှေ့ဘက်ရှိ မြို့ကိုသာ စိုက်ကြည့်ရင်း စဉ်းစားနေသည့် အမူအရာ ပေါ်ထွက်လာကာ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အရှေ့ဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

မလာမီက သတင်းအချက်အလက် များစွာကို သိရှိထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း တာယွမ်နိုင်ငံ ၏ သမိုင်းကြောင်းထက် များစွာ ကျော်လွန်နေသော နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းကျော် သက်တမ်းရှိသည့် ဤရှေးဟောင်း မြို့လေးကို ကိုယ်တိုင် တွေ့မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားတော့သည်။

ချန်မုက ဝိညာဉ်အမြင် ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

မြို့ထဲတွင် နေရာအနှံ့ လိုက်လံ စူးစမ်းရှာဖွေနေသည်။

လင်ယွဲ့ကမူ ချန်မု၏ ဘေးတွင် ကပ်လိုက်လာပြီး ချန်မု၏ စူးစမ်းရှာဖွေမှုကို အနှောင့်အယှက် မပေးချေ။

မြို့တစ်ခုလုံးကို အနှံ့အပြား စူးစမ်းရှာဖွေပြီးနောက် ချန်မု အနေဖြင့် သူ့ကို စိတ်ဝင်စားစေမည့် မည်သည့် သဲလွန်စ သို့မဟုတ် လျှို့ဝှက်ချက်မျှ မတွေ့ရဘဲ နေရာအများစုမှာ ထိတွေ့ခံထားရသည့် လက္ခဏာများ တွေ့ရှိရသည်။

သိသာသည်မှာ ဖူထျန်းဂိုဏ်း က နှစ်ပေါင်းများစွာ အတွင်း ဤမြို့ကို အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် စူးစမ်းရှာဖွေခဲ့ပြီး ဖြစ်ကာ နှစ်ပေါင်း သောင်းချီ ရှေးကျသော လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေလျှင်တောင်မှ သူတို့က ဖုံးကွယ်ထားပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ချန်မုက အခွင့်အရေး ရမလားဟု ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်...

ချန်မုက လက်ညှိုးတစ်ချက် ညွှန်ပြကာ အနီးသို့ ရောက်လာသော တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ထပ်မံ ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီး ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်သည်။

"သွားကြစို့..."

"တကယ်တော့ ရှေးဟောင်း လျှို့ဝှက်ချက် တွေကို အများကြီး သိထားတာကလည်း ကောင်းတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး..."

လင်ယွဲ့က နောက်မှ လိုက်လာရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

သူမမှာ အဆင့်မမြင့်သေးသလို ငယ်ရွယ်သေးသော်လည်း ဖူထျန်းဂိုဏ်း ၏ အမာခံတပည့် တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် အကြောင်းအရာ အချို့ကို အကြမ်းဖျင်း သိရှိထားသော်လည်း မည်သည့် ကိစ္စကိုမျှ အသေးစိတ် လေ့လာခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

လုံလောက်သော အမြင့်သို့ မရောက်ရှိသေးဘဲ အကြောင်းအရာ များစွာကို သိရှိထားခြင်းမှာ ကောင်းသော ကိစ္စ မဟုတ်ကြောင်း သူမ ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားသည်။

ချန်မုမှာ အဆင့် ၄ တာအိုဆရာ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ထိပ်တန်း အဆင့်သို့ ချဉ်းကပ်နေသူ တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ဤကမ္ဘာကြီး၏ လျှို့ဝှက်ချက် များစွာကို သိရှိနိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း အချို့သော အချိန်များတွင် မသိရှိခြင်းက ပိုမို ပေါ့ပါးစွာ နေထိုင်နိုင်စေသည်။

ချန်မုက သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

"မင်း ပြောတာကလည်း မှန်ပါတယ်..."

အမှန်တကယ်တော့ သူသာ သာမန် အဆင့် ၄ တာအိုဆရာ တစ်ဦးဆိုလျှင် မသိမသာ လျှို့ဝှက်ချက်များကို နားလည်ရန် ကြိုးစားမည် မဟုတ်ဘဲ ဤအဆင့်အတန်းဖြင့် ဤလောကတွင် စိတ်ထင်တိုင်း နေထိုင်သွားရန်သာ လုံလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် သာမန် အဆင့် ၄ တာအိုဆရာ တစ်ဦး မဟုတ်ဘဲ ဤကိစ္စ ပြီးဆုံးသွားပါက အဆင့် ၃ သို့ ရောက်ရှိမည် ဖြစ်ပြီး အနာဂတ်တွင် အဆင့် ၂ နှင့် အဆင့် ၁ သို့ပင် တက်လှမ်းနိုင်ဦးမည် ဖြစ်ရာ မကြာမီ ဤကမ္ဘာကြီး၏ လျှို့ဝှက်ချက် အမျိုးမျိုးနှင့် ထိတွေ့လာရမည်မှာ သေချာလှသည်။

ထို့ကြောင့် ကြိုတင် သိရှိထားခြင်းက မကောင်းသော ကိစ္စ မဟုတ်ဘဲ ပြဿနာ အချို့ကို ကြိုတင် ရှောင်ရှားနိုင်ပေလိမ့်မည်။

မြို့မှ ထွက်ခွာလာကြသည်။

ချန်မုနှင့် လင်ယွဲ့တို့ ဆက်လက် ဝင်ရောက်လာကြသည်။

ရေခဲဖုံးနေသော ဤမြို့၏ အနောက်ဘက်တွင် သေးငယ်သော တောင်တန်း တစ်ခု ရှိပြီး တောင်တန်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် တောင်ကြား တစ်ခု ရှိကာ ထိုနေရာမှာ ဤခရီးစဉ်၏ ခရီးပန်းတိုင် ပင် ဖြစ်သည်။

မြို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤတောင်တန်းမှာ သိသိသာသာ ပိုမို အေးစက်နေပြီး ဤနေရာတွင် အအေးဓာတ် များသာမက အလွန် ပြင်းထန်သော ယင်ဓာတ် များလည်း ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤ ယင်ဓာတ် ၏ ပြင်းအားမှာ နေရောင်ကိုပင် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။

ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်...

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ မြင်ကွင်းမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး နေရောင်ခြည် လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားကာ နေ့ခင်းဘက်မှ ညဘက်သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားသည့်အလား မှောင်မိုက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တောအုပ်ကြီးကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သာမန် လူတစ်ယောက်သာ ဤမြင်ကွင်း အပြောင်းအလဲကို မြင်တွေ့လိုက်ရပါက ချက်ချင်း ကြောက်လန့်သွားမည်ဖြစ်ပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖောက်ပြန်သွားသည်အထိပင် ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

သို့သော် ချန်မုနှင့် လင်ယွဲ့တို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ သာမန် လူများ မဟုတ်ကြချေ။

လင်ယွဲ့မှာ ဖူထျန်းဂိုဏ်း ၏ အမာခံတပည့် တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဖန်အိမ်ထဲတွင် ပျိုးထောင်ထားသော ပန်းပွင့်လေး တစ်ပွင့် မဟုတ်ဘဲ မရေမတွက်နိုင်သော တိုက်ပွဲများနှင့် သတ်ဖြတ်မှုများ ကြားမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်း ပြောင်းလဲမှုအပေါ် အနည်းငယ်မျှသာ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ကြောက်ရွံ့မှု မရှိခဲ့ချေ။

ချန်မုမှာမူ ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ချေ။ ရုတ်တရက် မှောင်မိုက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသွားသော တောအုပ်ကြီးမှာ ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းသော်လည်း ငရဲပြည် နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဘာမှ မဟုတ်တော့ချေ။

အဆုံးအစမရှိသော ခြောက်သွေ့နေသည့် သင်္ချိုင်းမြေများ၊ သင်္ချိုင်းမြေပေါ်တွင် စီးဆင်းနေသော အနက်ရောင် သွေးခြောက်များ၊ ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သော ထူးဆန်းသည့် မြူမည်းကြီးများ၊ မည်သည့်အရာမဆို ဤသေးငယ်သော ယင်ဓာတ် နေရာလေးနှင့် လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ချေ။

"ခစ်... ခစ်... ခစ်..."

ချန်မုနှင့် လင်ယွဲ့တို့ မှောင်မိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေသော တောအုပ်ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တောအုပ် အနက်ပိုင်းမှ ထူးဆန်းသော ရယ်မောသံများကို ချက်ချင်း ကြားလိုက်ရပြီးနောက် အရိုးများကို ကိုက်ဖြတ်နေသည့်အလား ထူးဆန်းသော အသံများကိုလည်း ကြားလိုက်ရသည်။

ယခင်က မြို့ပေါ်တွင် ဝိညာဉ်ဆိုးများ လှည့်လည်နေသော်လည်း နေ့ခင်းဘက် ဖြစ်သဖြင့် ယင်ဓာတ် စုဝေးရာ နေရာဖြစ်လျှင်တောင်မှ ထိုဝိညာဉ်ဆိုးများမှာ ပုံသဏ္ဍာန် မပေါ်ထွက်နိုင်ခဲ့ချေ။

သို့သော် ဤတောအုပ်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါတွင်မူ လုံးဝ ကွာခြားသွားပြီး မျိုးစုံသော ဝိညာဉ်ဆိုးများ စုဝေးနေကြကာ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အဝေးရှိ ထိုမြို့ထက် များစွာ ပိုမို များပြားနေပြီး အဝေးတွင် ဝိညာဉ်မီးတောက် များ ပျံဝဲနေသည်ကိုပင် တွေ့မြင်နိုင်ကာ ထိုဝိညာဉ်မီးတောက် များမှာ လူခေါင်းများအလား လေထဲတွင် ပျံဝဲနေကြသည်။

ဤကဲ့သို့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ဝိညာဉ်ဆိုး များ၏ အသွင်သဏ္ဍာန် များကြောင့် အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် လင်ယွဲ့၏ သေးသွယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ တောင့်တင်းသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးစွမ်းအင် နှင့် သိုင်းပညာ စိတ်ဆန္ဒ များ စုစည်းလာကာ အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲထွက်လာနိုင်သည့် အနေအထား ဖြစ်လာတော့သည်။

ဤသည်မှာ သူမ ခန္ဓာကိုယ်၏ ပင်ကိုယ် အသိစိတ် ပင် ဖြစ်သည်။

"ထွက်သွားစမ်း..."

ချန်မုက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဤအသံမှာ မကျယ်လွန်းသော်လည်း ဖိနှိပ်မှု တစ်ခု ပါဝင်နေပြီး အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

"ဖူး... ဖူး..."

အဝေးရှိ ဝိညာဉ်မီးတောက် များ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထူးဆန်းသော ရယ်မောသံများလည်း ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားကာ အရိုးများကို ကိုက်ဖြတ်နေသည့်အလား အသံများလည်း ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ထူးဆန်းသော အခြေအနေများ အားလုံး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လင်ယွဲ့က ဘေးတွင် ရပ်နေရင်း မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်ကာ ချန်မုကို ကြည့်ပြီး သူမ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးလေးများထဲတွင် လှိုင်းဂယက် အနည်းငယ် ထနေကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက တာအိုဆရာ တွေရဲ့ အမိန့်တစ်ခွန်းနဲ့ တစ္ဆေတစ်ရာ ဆုတ်ခွာ ဆိုတာလား..."

သူမ လောကအနှံ့ သွားလာခဲ့စဉ်က ဝိညာဉ်ဆိုး များနှင့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးပြီး သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ချန်မု၏ အခြေအနေနှင့်မူ လုံးဝ ကွာခြားလှပေသည်။

သိုင်းသမား များက သွေးစွမ်းအင် များကို ပိုမို ပြင်းထန်စွာ ထုတ်လွှတ်လေလေ ဝိညာဉ်ဆိုး များ၏ ပြင်းထန်သော ဆန္ဒကို ပိုမို ဆွဲဆောင်လေလေ ဖြစ်ပြီး အချို့သော ဝိညာဉ်ဆိုး များမှာ အလွန် အားနည်းနေလျှင်တောင်မှ မီးထဲကို ခုန်ဆင်းလာတဲ့ ပိုးဖလံ လိုမျိုး ပြေးဝင်လာတတ်ကြသည်။

သို့သော် တာအိုဆရာ များမှာမူ ကွာခြားပြီး အော်ဟစ်လိုက်ရုံဖြင့် တစ္ဆေတစ်ရာ ကို ဆုတ်ခွာသွားစေနိုင်သည်။

"သွားကြစို့..."

ချန်မုက ပြောပြီးနောက် ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။

ဤနေရာ၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားလှသည်။ လှည့်လည်နေသော ဝိညာဉ်ဆိုး များ အားလုံးက ဤထူးခြားသော ယင်ဓာတ် နေရာ ကို အတူတကွ ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်ပြီး အကယ်၍ ဤနေရာတွင် သွေးစွမ်းအင် များကို စိတ်ထင်တိုင်း ထုတ်လွှတ်ကာ ဝိညာဉ်ဆိုး များကို အမြောက်အမြား သတ်ဖြတ်လိုက်ပါက ဤနေရာ၏ တည်ဆောက်ပုံကို အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးမိနိုင်ပြီး ယင်ဓာတ် များ ပြန့်ကျဲသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် သာမန် တောင်တန်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမည် ဖြစ်သည်။

ချန်မုက ရှေ့ဆုံးမှ လျှောက်သွားပြီး လင်ယွဲ့က အလျင်အမြန် လိုက်ပါသွားသည်။ တောအုပ် တစ်ခုလုံး မှောင်မိုက်ပြီး ဖိနှိပ်မှုများ ရှိနေကာ ယင်ဓာတ် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း မည်သည့် ထူးဆန်းသော အသံမျှ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိတော့ချေ။

အမှောင်ထဲတွင် ချောင်းကြည့်နေသော တစ္ဆေ များ ရှိနေသည်ဟုပင် မခံစားရတော့ချေ။

ဝိညာဉ်ဆိုး များ အားလုံး လုံးဝ ဆုတ်ခွာသွားသည့်အလား ပင်။