အခန်း ၁၀၀

အခန်း (၁၀၀) ချင်းကျိုးပြည်နယ်

ယင်ဓာတ်မြူများ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် အမှောင်ထုထဲတွင်...

ချန်မုနှင့် လင်ယွဲ့တို့သည် အလျင်အမြန် ဖြတ်သန်းသွားကြရာ များမကြာမီ အပြင်ဘက်တောအုပ်ကို ကျော်လွန်၍ တောအုပ်အလယ်ဗဟိုရှိ တောင်ကြားဆီသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ထိုနေရာ၌ အေးစက်နေသော ရေကန်ငယ်လေးတစ်ခု ရှိနေ၏။ ရေကန်မျက်နှာပြင်မှာ သေးငယ်ပြီး ဆယ်ပေခန့်သာ ကျယ်ဝန်းသည်။ ရေမှာ အောက်ခြေထိ မြင်ရလောက်အောင် ကြည်လင်နေကာ အနက်သုံးပေခန့်သာ ရှိသည်။ ရေပြင်မှာ လှိုင်းဂယက်ကင်းစင်နေပြီး အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

ရေခဲမနေသော်ငြား အနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားချိန်တွင် ရေကန်အနီးရှိ အပူချိန်မှာ တောအုပ်ထဲထက် များစွာပိုမို အေးစက်နေပြီး သာမန်လူများ လုံးဝ အနီးမကပ်နိုင်လောက်သည့် အနေအထားဖြစ်ကြောင်း သိသာစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။ ရေကန်၏ အအေးဓာတ် မည်မျှပြင်းထန်မည်ကို တွေးကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်ပေသည်။

"ဒါက ချင့်ယိုရေကန်ပဲ... အရမ်းအေးတာပဲ..."

လင်ယွဲ့က တိမ်ရေကန်ငယ်လေးအနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားလိုက်သည်။

ဒီတစ်ကြိမ်တွင်မူ နောက်ပြောင်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ရေကန်၏ အေးစက်မှုကို အမှန်တကယ် ခံစားနေရခြင်းဖြစ်သည်။ သူမပင်လျှင် ရေကန်ထဲဆင်းပါက သွေးစွမ်းအင်နှင့် စစ်မှန်သောစွမ်းအင်များကို အပြည့်အဝ ထုတ်သုံးမှသာ ခုခံနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ရေကန်အလယ်ဗဟို၌ ထူးဆန်းသောအပင်တစ်ပင် ရှိနေပြီး အရွက်အချို့ ဖြန့်ထွက်နေသည်။ ထိုအရွက်များအောက်တွင် တစ်ဝက်ခန့် ပွင့်လင်းမြင်သာနေသော အနက်ရောင် ဝိညာဉ်သစ်သီးအချို့ တွဲလောင်းကျနေကာ ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် လတ်ဆတ်နေပုံရသည်။

ချင့်ယိုသစ်သီး။

သန့်စင်သော ယင်ဓာတ်စွမ်းအင်များ စုစည်းထားသည့် ဝိညာဉ်သစ်သီးဖြစ်ပြီး အမျိုးသမီးသိုင်းသမားများ အသုံးပြုပါက အကျိုးသက်ရောက်မှု အလွန်ကောင်းမွန်သည်။ သို့သော် အမျိုးသားသိုင်းသမားများ အသုံးပြုပါကမူ အလွန်ကွာခြားသွားမည်ဖြစ်ပြီး သာမန်အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်သစ်သီးများလောက်ပင် အသုံးဝင်မည်မဟုတ်ချေ။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေဆိုသည်မှာ အန္တရာယ်များသော နေရာတစ်ခုဖြစ်သဖြင့် လင်ယွဲ့ကို လိုက်ပါစောင့်ရှောက်ပေးရန် ချန်မုကို အကူအညီတောင်းခံရာတွင် ချီထူနတ်ဆိုးငှက် တစ်ကောင်တည်းဖြင့် လုံလောက်မည်မဟုတ်ချေ။ ထို့ကြောင့် ဖူထျန်းဂိုဏ်း၏ အကျိုးအမြတ်ထဲတွင် ချီထူနတ်ဆိုးငှက်အပြင် ချင့်ယိုသစ်သီးတစ်လုံးနှင့် ချင့်ယိုရေကန်၏ ရေများလည်း ပါဝင်ပေသည်။

ယခုအခါ ချန်မု၏ သိုင်းပညာအဆင့်မှာ အဆင့် ၅ သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ချင့်ယိုရေကန်မှာ သူ့အတွက်လည်း အသုံးဝင်ပေသည်။

ချင့်ယိုရေကန်ထဲရှိ ဝိညာဉ်သစ်သီးများကို ကြည့်ကာ ချန်မုက လက်ညှိုးတစ်ချက် ညွှန်ပြလိုက်ရာ ချင့်ယိုသစ်သီးသုံးလုံးစလုံး အရွက်များမှ ကွာထွက်သွားပြီး လေထဲသို့ ပျံတက်လာတော့သည်။

ထိုအထဲမှ တစ်လုံးက လင်ယွဲ့ဆီသို့ တိုက်ရိုက်ပျံသန်းသွားပြီး ကျန်နှစ်လုံးကမူ ချန်မုရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ချန်မုက လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်နှင့် လောကဓာတ်စွမ်းအင် အမြောက်အမြားနှင့် ရေခိုးရေငွေ့များ စုဝေးလာကြပြီး ထိုသစ်သီးနှစ်လုံးကို လျင်မြန်စွာ ရေခဲဖုံးသွားစေတော့သည်။ ၎င်းမှာ ချင့်ယိုသစ်သီးကို သိမ်းဆည်းရန်အတွက် ထူးခြားသောနည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။

လင်ယွဲ့က ချင့်ယိုသစ်သီးကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ရေကန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ချန်မုဘက်သို့ လှည့်ပြီး မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူ အရင်လဲ..."

"မင်း အရင်သွား..."

ချန်မုက ချင့်ယိုသစ်သီးနှစ်လုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး အထူးပြုလုပ်ထားသော ကျောက်စိမ်းသေတ္တာတစ်ခုထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျောခိုင်းလိုက်သည်။

"နာခံပါ့မယ်..."

"အရှင်စစ်ချန် အနေနဲ့ ခဏနေရင် ကျွန်မကို မရွံပါနဲ့နော်..."

ငွေခေါင်းလောင်းလေး မြည်သံအလား ရယ်မောသံလေးနှင့်အတူ လင်ယွဲ့က ရေကန်ဘေးသို့ လျှောက်သွားပြီး သွက်လက်စွာ ခုန်ချလိုက်ရာ ဗွမ်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ရေကန်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားပြီး ကမ်းစပ်တွင် အဝတ်အစားများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

ရေကန်ရေမှာ ရွှံ့ရည်များအလား ခပ်ပျစ်ပျစ်ဖြစ်နေပြီး လင်ယွဲ့ ရေထဲဆင်းသွားချိန်တွင် ရေစက်လေးတစ်စက်ပင် လွင့်စဉ်မလာခဲ့ချေ။ အလွန်ပြင်းထန်သော အအေးဓာတ်က ခန္ဓာကိုယ်နေရာအနှံ့မှ ချက်ချင်းစိမ့်ဝင်လာသဖြင့် မူလက ချန်မု၏ ကျောပြင်ကိုကြည့်ကာ နောက်ပြောင်ရန် စဉ်းစားထားသော်လည်း ယခုအခါ ရယ်၍ပင် မရနိုင်တော့ဘဲ မျက်လုံးများကို အတင်းမှိတ်ထားကာ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးစွမ်းအင်နှင့် စစ်မှန်သောစွမ်းအင်များကို အသုံးပြု၍ ထိုအအေးဓာတ်ကို ခုခံရတော့သည်။

အကယ်၍ ဝိညာဉ်သန့်စင်ပုလဲက သိမ်မွေ့သော သန့်စင်မှုကို ပေးစွမ်းသည်ဆိုပါက ချင့်ယိုရေကန်ရေမှာမူ ကြမ်းတမ်းစွာ ဝင်ရောက်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ် အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာများအထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ ထိုအလွန်ပြင်းထန်သော အအေးဓာတ်များက ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့အပြားသို့ လှည့်လည်သွားလေသည်။

အဆင့် ၅ သိုင်းသမားတစ်ဦးဖြစ်သော လင်ယွဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့်ပင် အချိန်တိုအတွင်း အစွမ်းကုန် ခုခံနေရတော့သည်။

ချန်မုသည် အနောက်ဘက်ရှိ အခြေအနေများကို အားလုံးသိရှိနေသည်။ လင်ယွဲ့အနေဖြင့် ထိုအအေးဓာတ်ကို ခုခံနိုင်စွမ်းရှိပြီး ဘာပြဿနာမှမရှိဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ သန့်စင်နေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရသောအခါ ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထပ်မံ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ချန်မုကိုယ်ပေါ်တွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားကာ အပေါ်သို့ ဆက်တိုက်တက်သွားပြီး ပေရာပေါင်းများစွာအမြင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ မြင်ကွင်းမှာ ချက်ချင်း ရှင်းလင်းသွားတော့သည်။

ကြည်လင်နေသော ကောင်းကင်ယံတွင် တိမ်တစ်လိပ်မျှမရှိချေ။

အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ တောင်တန်းတစ်ခုလုံးကို မီးခိုးရောင် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို တွေ့ရပြီး နေရောင်ခြည်များမှာ ထိုမြူခိုးများ၏ အပြင်ဘက်တွင်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး အတွင်းသို့ မထိုးဖောက်နိုင်ချေ။

"စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ဝိညာဉ်သွေးကြော အနေအထားပဲ..."

ချန်မု၏ အကြည့်များက တောင်တန်းကို ဖောက်ထွင်း၍ ထိုတောင်တန်း၏ မြေအောက်တည်ဆောက်ပုံကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထူးခြားသော မြေပြင်အနေအထားတစ်ခု ဖြစ်နေပြီး ယင်ဓာတ်များကို စုစည်းနိုင်စွမ်းရှိသည်။

ထိုနေရာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်လာရခြင်းမှာ ဝိညာဉ်ဆိုးများကြောင့်သာမက မြေပြင်အနေအထားကြောင့်လည်း ဖြစ်ပေသည်။

ချန်မုက အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် မြောက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အဝေးဆုံး မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ကွဲပြားခြားနားသော အပိုင်းနှစ်ခုအဖြစ် ပိုင်းခြားထားသည့် အဖြူရောင် ပိုးကြိုးလေးတစ်စကို ဝိုးတဝါး မြင်တွေ့နေရသည်။

ထိုနေရာမှာ ယူကျိုးပြည်နယ်၏ မြောက်ဘက်စွန်းဖြစ်သလို တာယွမ်နိုင်ငံ၏ မြောက်ဘက်စွန်းလည်းဖြစ်သော နှင်းတောင်တန်း သေမင်းတမန်နယ်မြေပင် ဖြစ်သည်။

သိုင်းဆရာသခင်များပင်လျှင် မကျော်ဖြတ်နိုင်သော နေရာဖြစ်သည်။

ချန်မုနှင့် ရန့်ယန်တို့ စကားပြောဆိုခဲ့စဉ်က နှင်းတောင်တန်း သေမင်းတမန်နယ်မြေ အကြောင်းကိုလည်း ပြောဆိုခဲ့ကြပြီး ဖူထျန်းဂိုဏ်းအနေဖြင့် ယင်းနေရာနှင့်ပတ်သက်၍ သိရှိထားမှုမှာ ချန်မု နန်းတွင်းစာကြည့်တိုက်မှ မှတ်တမ်းများတွင် ဖတ်ရှုခဲ့ရသည်ထက် များစွာပိုမိုများပြားလှပေသည်။

အခြားသော သေမင်းတမန်နယ်မြေများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက နှင်းတောင်တန်းမှာ အသက်သာဆုံးဖြစ်သည်။ အတွင်းပိုင်း အလွန်နက်ရှိုင်းသည့် နေရာအထိ မဝင်ရောက်သရွေ့ သိုင်းပညာအဆင့် ၃ သိုင်းဆရာသခင်များပင်လျှင် အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာနိုင်ပေသည်။

သို့သော် အတွင်းပိုင်း အလွန်နက်ရှိုင်းသည့် နေရာအထိ ဝင်ရောက်သွားပါက လမ်းပျောက်သွားနိုင်ပြီး အတွင်းပိုင်းသို့ ရောက်လေလေ ပိုမိုအေးခဲလေလေ ဖြစ်ကာ ထိုအအေးဓာတ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို အေးခဲစေရုံသာမက ဝိညာဉ်ကိုပါ အေးခဲသွားစေနိုင်သည်။

သိုင်းပညာအဆင့် ၂ သိုင်းဆရာသခင်ကြီးများပင်လျှင် အများဆုံး မိုင်ဆယ်ဂဏန်းခန့်သာ ဝင်ရောက်နိုင်ပြီး နောက်ဆုတ်ခဲ့ရသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက သိုင်းသူတော်စင်တစ်ဦး နှင်းတောင်တန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ဖူးသော်လည်း နယ်နိမိတ်ကို မရှာဖွေနိုင်ခဲ့ဘဲ မိုင်ငါးဆယ်ကျော်ခန့် ဝင်ရောက်ပြီးနောက် နောက်ဆုတ်ခဲ့ရသည်။

"နှင်းတောင်တန်း သေမင်းတမန်နယ်မြေ..."

ချန်မုက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

တာအိုဆရာများ မြင်တွေ့ရသည်မှာ သိုင်းသမားများနှင့် မတူညီချေ။ သူ ထိုသေမင်းတမန်နယ်မြေကို အဝေးမှ ကြည့်လိုက်ရာ ပိုမိုများပြားသောအရာများကို မြင်တွေ့ရပြီး နှင်းတောင်တန်းကို ကျော်လွန်သွားပါက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အနေအထားတစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားကြောင်းကို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိလိုက်ရသည်။

တစ်စုံတစ်ခုသော စွမ်းအားက ထိုနေရာတွင် သက်ရောက်နေပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်တောက်ထားသည့်အလားပင်။

နှင်းမျဉ်း၏ အတွင်းနှင့် အပြင်မှာ တာအိုဆရာ၏ ဝိညာဉ်အမြင်တွင် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော ကမ္ဘာနှစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။

"ဒါက သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်နေတာလား... ဒါမှမဟုတ် လူလုပ်ထားတာလား..."

ချန်မု၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုမေးခွန်း ပေါ်လာတော့သည်။

ထို့နောက် ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ထိုနှင်းမျဉ်းမှာ မြောက်ဘက်တွင် မိုင်ပေါင်းတစ်သိန်းခန့် ရှည်လျားပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အနေအထားကို ဖြတ်တောက်ထားရာ အကယ်၍ ယင်းကဲ့သို့ စိတ်ကူး၍ပင် မရနိုင်သော ကိစ္စရပ်ကို လူတစ်ယောက်က လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ဆိုပါက ထိုသူမှာ လောကတွင် အသက်ရှင်နေသော စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်နေလောက်ပြီဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် ခဏခန့်ကြည့်ပြီးနောက် ချန်မုက အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

သူ နှင်းတောင်တန်း သေမင်းတမန်နယ်မြေကို စူးစမ်းလေ့လာရန် အစီအစဉ် မရှိသေးသလို အနည်းဆုံးတော့ ယခုအချိန်တွင် နှင်းတောင်တန်းကို သိပ်ပြီး စိတ်မဝင်စားသေးချေ။

သို့သော် ချန်မု အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းပြီး အောက်ဘက်ရှိ တောင်ကြားသို့ ပြန်ဆင်းရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ရုတ်တရက် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်သွားပြီး နှင်းမျဉ်းရှိရာဘက်သို့ ထပ်မံ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားတော့သည်။

မြင်လိုက်ရသည်မှာ...

အဆုံးအစမရှိ ရှည်လျားလှသော နှင်းမျဉ်းအထက်တွင် မည်သည့်အသံမျှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းမရှိဘဲ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ၎င်းမှာ ကျောပြင်တစ်ခုဖြစ်ကာ ကြီးမားခမ်းနားပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားတွင် ရပ်တည်နေကာ လောကကြီးနှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်နေသည့်အလား ပင်။

စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် ရှေးကျပြီး သက်တမ်းရင့်လှသော ခံစားချက်များက စိတ်နှလုံးကို လွှမ်းခြုံလာတော့သည်။

ချန်မုမှာ ခဏတာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားတော့သည်။

သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင်မူ ထိုကျောပြင်မှာ ပူဖောင်းတစ်ခုအလား လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မည်သည့်သဲလွန်စမျှ မကျန်ရစ်တော့ဘဲ နှင်းမျဉ်းမှာလည်း အနည်းငယ်မျှ ပြောင်းလဲသွားခြင်းမရှိကာ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်သွားသည့်အလားပင်။

"..."

ချန်မု အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားနေမိသည်။

ထို့နောက် အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းကာ အောက်ဘက်ရှိ တောင်ကြားသို့ ပြန်လည် ဆင်းသက်လာတော့သည်။

တောင်ကြားအတွင်း၌။

ချင့်ယိုရေကန်ထဲတွင်။

လင်ယွဲ့မှာ အပြင်ဘက်ရှိ ကိစ္စများကို လုံးဝမသိရှိဘဲ ရေကန်ထဲတွင် စိမ်နေဆဲဖြစ်ကာ ရေကန်အောက်ခြေတွင် ငြိမ်သက်စွာ လှဲလျောင်းနေပြီး မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှမရှိသလို မည်သည့်အသက်ရှူသံမျှလည်း ထွက်ပေါ်မလာဘဲ အိပ်မောကျနေသော မိန်းကလေးတစ်ဦးအလားပင်။

အချိန် မည်မျှကြာသွားသည်မသိ... နောက်ဆုံးတွင် သူမ မျက်လုံးပွင့်လာပြီး ရေပေါ်သို့ ပေါ်လာကာ ကမ်းစပ်သို့ အနည်းငယ်ခက်ခဲစွာ တက်လာပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကွေးထားကာ အသက်ကိုပြင်းပြင်း အကြိမ်အနည်းငယ် ရှူသွင်းလိုက်ပြီးမှသာ အနည်းငယ် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာတော့သည်။

ဘေးသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ...

ချန်မုမှာ မလှမ်းမကမ်းတွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေပြီး တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေပုံရသည်။

"ဘာတွေ... စဉ်းစားနေတာလဲ..."

လင်ယွဲ့၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီနေဆဲဖြစ်သည်။

သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သွေးရောင်လုံးဝမရှိလောက်အောင် ဖြူဖျော့နေသော သူမ၏ အသားအရေမှာ နောက်ဆုံးတွင် အရောင်အနည်းငယ် ပြန်လည်သန်းလာပြီး ယခင်ကလောက် မကြောက်စရာ ကောင်းတော့ချေ။

"ဘာမှမစဉ်းစားပါဘူး..."

ချန်မုက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ချင့်ယိုရေကန်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ချိန်တွင် လင်ယွဲ့မှာ အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ပြီးနေပြီဖြစ်ပြီး ချင့်ယိုရေကန်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မေးစေ့ကိုထောက်ရင်း ချန်မုကို စိုက်ကြည့်နေကာ တစ်ခုခုကို မျှော်လင့်နေပုံရသည်။

ချန်မုက သူမကို မျက်စောင်းတစ်ချက်ထိုးလိုက်ပြီး လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတစ်မျှင် ထွက်ပေါ်လာပြီး လင်ယွဲ့၏ မျက်လုံးများကို ချက်ချင်းဖုံးအုပ်သွားကာ အရှေ့ဘက်တွင် မှောင်မိုက်သွားပြီး ဘာကိုမှ မမြင်ရတော့ချေ။

"မတရားဘူး..."

လင်ယွဲ့က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့သော် ချန်မု၏ ပြန်လည်ဖြေကြားသံကို မကြားရဘဲ ချန်မု ရေကန်ထဲသို့ တစ်လှမ်းချင်းဆင်းသွားသည့် အသံကိုသာ ကြားလိုက်ရတော့သည်။

...

တစ်ရက်အကြာ။

ချန်မုနှင့် လင်ယွဲ့တို့ ဖူထျန်းဂိုဏ်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။

ချင့်ယိုရေကန်မှ ရရှိခဲ့သော ချင့်ယိုသစ်သီးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ရန့်ယန်ကို ပေးအပ်လိုက်ပြီးနောက် ရန့်ယန်ထံမှ အသက်ရှင်လျက်ရှိနေသေးသော ချီထူနတ်ဆိုးငှက်ကို ရယူလိုက်သည်။

ဖော်ပြချက်များနှင့် အတူတူပင် ခေါင်းသုံးလုံး၊ အမြီးခြောက်ခု ပါရှိပြီး ၎င်း၏အော်သံမှာ လူများရယ်မောသံနှင့်တူကာ ကြားရသည်မှာ အနည်းငယ်ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော်လည်း နတ်ဆိုးများထဲတွင် အန္တရာယ်မပြုတတ်သော ရှားပါးနတ်ဆိုးအမျိုးအစားဖြစ်သည်။

"ဒါက အရှင်စစ်ချန် လိုချင်တဲ့ ပစ္စည်း မဟုတ်လား..."

ရန့်ယန်က ချန်မု သေချာစစ်ဆေးနေသည်ကိုကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြရင်း မေးလိုက်သည်။

ထိုနတ်ဆိုးငှက်မှာ ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးကြီးမားသော်လည်း ဖူထျန်းဂိုဏ်းအတွက်မူ သာမန်သာဖြစ်ပြီး ချင့်ယိုသစ်သီးတစ်လုံး၏ တန်ဖိုးလောက်ပင် မရှိချေ။ ချန်မုက ဘာအတွက် အသုံးပြုမည်ကိုသာ မသိရှိရခြင်းဖြစ်သည်။

ပြီးခဲ့သည့်ရက်များအတွင်း သူသည် ထိုနတ်ဆိုးငှက်အကြောင်းနှင့် ပတ်သက်သော အချက်အလက်များကို သေချာစွာ လေ့လာခဲ့သော်လည်း မည်သည့်ထူးခြားချက်ကိုမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ရချေ။

ချန်မုက တစ်ခုခုအတွက် အသုံးပြုရန် လိုအပ်၍သာ ဖြစ်လောက်သည်။

"မှန်ပါတယ်..."

ချန်မုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သိပ်ပြီးဂရုမစိုက်စွာ လက်ကိုလွှတ်လိုက်ကာ ချီထူကို ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ဖမ်းချုပ်ထားလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရန့်ယန်ကို လက်ယှက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကိစ္စတွေ အားလုံးပြီးသွားပြီဆိုတော့ ကျွန်တော် ဆက်မနေတော့ပါဘူး..."

"အရှင်စစ်ချန် ရက်အနည်းငယ်လောက် ဆက်နေပါဦးလား... လောလောဆယ် ယူကျိုးပြည်နယ်မှာ ဘာကိစ္စကြီးမှ မရှိပါဘူး..."

ရန့်ယန်က ဆက်နေရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

သို့သော် ချန်မုက နှုတ်ဆက်စကားဆိုလိုက်ပြီး ချီထူကိုဆွဲကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားပြီးနောက် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်ရာ လေထဲသို့ ပျံသန်းသွားပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ရန့်ယန်က ချန်မု ထွက်ခွာသွားသည်ကိုကြည့်ကာ ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွရမ်းလိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ လင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ လင်ယွဲ့မှာ ချန်မု ပျောက်ကွယ်သွားရာဘက်သို့ ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အသံတိတ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ဘာမှမပြောတော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

...

ခုနစ်ရက်အကြာ။

ချင်းကျိုးပြည်နယ်၊ မန်ကျုံးခရိုင်။

အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှုမရှိဘဲ မည်သူမျှ ရှင်းလင်းခြင်းမရှိသော ဟောင်းနွမ်းနေသည့် ခြံဝင်းငယ်လေးတစ်ခုအတွင်း၌ ပျက်စီးနေသော သစ်သားအိမ်ငယ်လေးတစ်လုံးနှင့် သေဆုံးနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော ကွေ့သစ်ပင်တစ်ပင်သာ ရှိနေသည်။

ချန်မုက အသံတိတ်ပေါ်လာပြီး ကွေ့သစ်ပင်အရှေ့သို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားကာ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ချီထူနတ်ဆိုးငှက်ကို အောက်သို့ ချလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ ဆက်လက် မချုပ်နှောင်ထားတော့ချေ။

ချီထူမှာ နေရာတွင်ပင် လှုပ်တောင်မလှုပ်ရဲဘဲ အချိန်အတော်ကြာမှသာ ချန်မုကို ခိုးကြည့်လိုက်ရာ ချန်မုက ဘာမှမတုံ့ပြန်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် တောင်ပံများကိုခတ်ကာ ကွေ့သစ်ပင်ကို တစ်ပတ် ပတ်ပျံသန်းပြီး သစ်ကိုင်းဖျားပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ကာ ခဏတာရပ်တန့်ပြီးနောက် အဝေးသို့ ပျံသန်းသွားတော့ပြီး ကြည်လင်သော အော်သံလေးတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

အော်သံမှာ ရွှင်လန်းသော လူများ၏ ရယ်မောသံနှင့် တူလှပေသည်။

"ဒင်... ဝိညာဉ်အမှတ် ၂၉၇ မှတ် ရရှိပါသည်။"

နားထဲတွင် ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော စနစ်၏အသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချီထူ၏ အော်သံနှင့် ရောထွေးသွားကာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။