အခန်း ၁၀၂

102

ကျိုးဟောက်ယွီသည် ပိုက်ဆံအိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အထဲတွင် ထူထဲလှသော ငွေစက္ကူအထပ်လိုက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အနည်းဆုံး ယွမ်နှစ်သောင်း၊ သုံးသောင်းခန့် ရှိပေလိမ့်မည်။ ထိုမြင်ကွင်းမှာ သူ့စိတ်အခြေအနေကို ချက်ချင်းပင် လန်းဆန်းသွားစေ၏။ ကျိုးဟောက်ယွီ လီချန်၏ ပုခုံးကို ခပ်ဖွဖွပုတ်ကာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ပြိုင်ကား မောင်းတဲ့သူဆိုတော့လည်း ထုံးစံအတိုင်းပဲ၊ ဒီပိုက်ဆံအိတ်က ငါ့ကို စိတ်မပျက်စေဘူးပဲ"

"အစ်ကိုကြီး သဘောကျရင်ပဲ ကျေနပ်ပါပြီ"

လီချန် ဖားယားပြီး ပြုံးလိုက်ရရှာသည်။ သေဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီးနောက် သူသည် ကျိုးဟောက်ယွီကို အသံကျယ်ကျယ်ပင် မပြောဝံ့တော့ချေ။

"အင်း"

ကျိုးဟောက်ယွီမှာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကားအပြင်ဘက်သို့ လက်ညှိုးညွှန်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သွားတော့၊ အခု မင်း လွတ်ပြီ"

"ဟို အစ်ကိုကြီး"

လီချန်မှ ခေတ္တမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်နေပြီးမှ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

"ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံးကို အစ်ကိုကြီး ယူနိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျန်တဲ့ ပစ္စည်းလေးတွေကိုတော့ ကျွန်တော့်ကို ပြန်ပေးလို့ မရဘူးလား"

သူ့ပိုက်ဆံအိတ်ထဲတွင် ဘဏ်ကတ်အမျိုးမျိုးသာမက မှတ်ပုံတင်ပါ ရှိနေသဖြင့် ထိုအရာများကို ပြန်မရပါက အသစ်ပြန်လုပ်ရန်မှာ အလွန်ပင် စိတ်ရှုပ်ထွေးစရာ ကောင်းပေလိမ့်မည်။

"ဟမ်"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ မကျေမနပ် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလဲ၊ ငါက စေတနာနဲ့ လွှတ်ပေးတာကို မင်းက မသွားချင်ဘူးပေါ့လေ"

"မဟုတ်ပါဘူး၊ အခုပဲ သွားပါ့မယ်"

လီချန်သည် စိတ်ထဲတွင် ခါးသီးနေသော်လည်း မျက်နှာကိုမူ အတတ်နိုင်ဆုံး ပြုံးအောင် ပြင်ထားရသည်။ ယခုအချိန်တွင် စာရွက်စာတမ်း အသစ်လုပ်ရမည့် ဒုက္ခထက် အသက်ရှင်ဖို့မှာ ပိုအရေးကြီးသည် မဟုတ်ပါလား။ ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် ကားတံခါးကို အမြန်ဖွင့်၍ အပြင်သို့ ဝုန်းခနဲ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ ကျိုးဟောက်ယွီသည် ကားထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ လက်ထဲရှိ အကောင်းစားပိုက်ဆံအိတ်နှင့် အထဲမှ ကတ်ပြားမျိုးစုံကို ကြည့်ကာ ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောမိသည်။

"ဒီပစ္စည်းတွေ ရှိနေမှတော့ နောက်တစ်ခါ ချန်ချန်ကို အပြင်ခေါ်ကျွေးရင် အရင်တစ်ခေါက်လို အရှက်ကွဲမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

စားသောက်ဆိုင် ဝန်ထမ်း၏ အထင်သေးမှုကို ခံခဲ့ရသည့် ဖြစ်ရပ်မှာ သူ့ရင်ထဲတွင် အမာရွတ်တစ်ခုကဲ့သို့ ရှိနေခဲ့ရာ ထိုကဲ့သို့သော အဖြစ်မျိုး နောက်တစ်ကြိမ် အဖြစ်မခံနိုင်တော့ပေ။ လက်ထဲမှ ပိုက်ဆံအိတ်နှင့် ကတ်ပြားများကို ကြည့်ရင်း နောက်တစ်ကြိမ် ငွေယူလာရန် မေ့သွားလျှင်ပင် သူ့ကို မည်သူမျှ အထင်သေးဝံ့မည်မဟုတ်ဟု ကျိုးဟောက်ယွီ ယုံကြည်နေမိသည်။

"မိုးလင်းဖို့ အချိန်နည်းနည်း လိုသေးတာပဲ၊ အိမ်ပြန်ပြီး ခဏလောက် အိပ်ဦးမှ"

ကျိုးဟောက်ယွီသည် လက်ကိုင်ဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အိမ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် မောင်းနှင်ခဲ့တော့သည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် သူသည် နေထိုးမှ နိုးလာခဲ့၏။ မျက်နှာသစ် သန့်စင်ပြီးနောက် အလုပ်သွားရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် လီယုဝမ်ထံမှ ဖုန်းလာခဲ့သည်။

"အစ်ကိုဟောက်ယွီ၊ အခု အားလားဟင်"

ဖုန်းထဲမှ လီယုဝမ်၏ အသံလေးမှာ နူးညံ့လှသည်။

"အားတာပေါ့၊ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ဂရုတစိုက် ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ နေ့လယ်ပိုင်း ညီမ အတန်းမရှိဘူးလေ၊ အဲဒါ ပန်းချီပစ္စည်းတချို့ ဝယ်ချင်လို့၊ အစ်ကို ညီမနဲ့ လိုက်ခဲ့ပေးလို့ ရမလား"

လီယုဝမ်မှ အားနာနာဖြင့် မေးရှာသည်။ ကျိုးဟောက်ယွီ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ရမလားလို့ မမေးပါနဲ့၊ သေချာပေါက် လိုက်ပေးရမှာပေါ့၊ ငါပြောဖူးတယ်မလား ငါ့ကို မင်းရဲ့အစ်ကိုအရင်းတစ်ယောက်လိုပဲ သဘောထားပါဆိုတာ"

"ဟုတ်ကဲ့၊ အစ်ကိုဟောက်ယွီက ညီမအပေါ် တကယ်ကောင်းတာပဲ"

လီယုဝမ်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားကာ ဝမ်းသာသွားမိသည်။

"အူကြောင်ကြောင်မလေး၊ အစ်ကိုက ညီမလေးအပေါ် မကောင်းလို့ ဘယ်သူ့အပေါ် သွားကောင်းရမှာလဲ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ရယ်မောကာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် ဆိုလိုက်သည်။

"မင်း ကျောင်းမှာပဲ ရှိနေသေးတာလား၊ ခဏစောင့်ဦး၊ ငါ အခုပဲ လာကြိုမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဒါဆို ကျောင်းဂိတ်ဝမှာ စောင့်နေပါ့မယ်"

လီယုဝမ်မှ လိမ္မာစွာ ပြန်ဖြေသည်။ ကျိုးဟောက်ယွီ ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် အမြန်ပင် မောင်းထွက်လာခဲ့၏။ ယခုအခါ သူ့တွင် ငွေအလုံအလောက် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ အလုပ်တစ်ရက် ပျက်ရသည်မှာ သူ့အတွက် ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ အလုပ်ဆိုသည်မှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်နှင့် ယှဉ်လျှင် အရေးမကြီးလှသည် မဟုတ်ပါလား။ ကျောင်းဂိတ်ဝသို့ ရောက်သောအခါ လှပကျော့ရှင်းသော မိန်းကလေးတစ်ဦးမှာ ဟိုဟိုဒီဒီ ဝေ့ကြည့်ရင်း စောင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒီမှာ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"အော်၊ လာပါပြီ"

လီယုဝမ် ပြန်ထူးကာ အပြေးလေး ရောက်လာတော့သည်။ သူမ ဘေးခုံတွင် ထိုင်လိုက်သည်နှင့် ကျိုးဟောက်ယွီမှာ ကိုယ်ကို ကိုင်းညွတ်ကာ သူမ၏ ထိုင်ခုံခါးပတ်ကို ကြင်နာစွာ ပတ်ပေးလိုက်သည်။ လီယုဝမ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးလိုက်မိသော်လည်း သူ့ကို တားဆီးခြင်း မပြုပေ။ စိတ်ထဲတွင်မူ ကျိုးဟောက်ယွီနှင့် ပို၍ နီးနီးကပ်ကပ် ရှိချင်သော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျိုးဟောက်ယွီသာ လူပျိုအပျို အပေးအယူ အကန့်အသတ်ကို ငဲ့ကွက်ကာ ခပ်ခွာခွာ နေတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။

"ဒါနဲ့၊ ပန်းချီပစ္စည်းတွေ ဘယ်မှာဝယ်ရမလဲ မင်းသိလား"

ကျိုးဟောက်ယွီ တိုးတိုးလေး မေးသည်။

"ညီမလည်း သိပ်မသေချာဘူး"

လီယုဝမ်မှ ခပ်တိုးတိုး ရယ်ရင်း ခေါင်းခါပြသည်။

"ဒါကြောင့်ပဲ အစ်ကို့ကို လိုက်ခဲ့ခိုင်းတာပေါ့၊ အစ်ကိုက တစ်နေကုန် မြို့ထဲပတ်မောင်းနေတာဆိုတော့ ဘယ်မှာဝယ်ရမလဲ သိမယ်ထင်လို့"

"အဲဒါကိုတော့ ငါသေချာ သတိမထားမိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီပစ္စည်းတွေ ရောင်းတဲ့နေရာတစ်ခုကို မှတ်မိသလိုတော့ ရှိတယ်၊ အဲဒီကို အရင်သွားကြည့်ကြတာပေါ့"

ကျိုးဟောက်ယွီ ခေတ္တ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် မရေမရာ ဆိုကာ ကားကို မောင်းထွက်ခဲ့သည်။ သူသည် လီယုဝမ်အား ထိုင်ခုံခါးပတ် ပတ်ပေးနေသည့် ရင်းနှီးလှသော ပုံရိပ်ကို မီတာအနည်းငယ်အကွာမှ လူတစ်ယောက်မှာ ဒေါသတကြီး ကြည့်နေသည်ကိုမူ ကျိုးဟောက်ယွီ မသိခဲ့ချေ။ ကျိုးဟောက်ယွီ၏ ကားလေး တဖြည်းဖြည်း မောင်းထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဝူဇီဟန်မှ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကာ ကြိမ်းဝါးနေတော့သည်။

"တကယ့် မိန်းမပျက်ပဲ၊ ငါ့ရှေ့မှာတော့ အပြစ်ကင်းစင်ချင်ယောင် ဆောင်နေပြီး အခုတော့ တခြားယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ ပလီပလာတွေ ပြောပြီး ရယ်မောနေလိုက်တာ"

သူသည် ကျိုးဟောက်ယွီကို အသည်းအသန် မုန်းတီးနေသူဖြစ်ရာ ကျိုးဟောက်ယွီနှင့် လီယုဝမ်တို့၏ သာမန် ရင်းနှီးမှုကိုပင် ဖောက်ပြန်နေကြသည်ဟု ပုံဖော်နေမိတော့သည်။ မကြာမီ ကျိုးဟောက်ယွီသည် လီယုဝမ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ "စကြဝဠာကမ္ဘာ" ဟု အမည်ရသော ဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

"ဒီဆိုင်မှာတော့ ရောင်းမယ်ထင်တာပဲ၊ အထဲဝင်ကြည့်ရအောင်"

ကားပါကင် ထိုးပြီးနောက် ကျိုးဟောက်ယွီမှ ဦးဆောင်ကာ အထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

လီယုဝမ်လည်း အနောက်မှ လိမ္မာစွာ လိုက်ပါလာသည်။ ဆိုင်အတွင်းပိုင်းမှာ အလွန်ပင် စတိုင်ကျလှပြီး နံရံများတွင်လည်း ပန်းချီကားမျိုးစုံကို ချိတ်ဆွဲထား၏။ လီယုဝမ်၏ မျက်လုံးများမှာ ထိုအလှအပများထဲတွင် နစ်မြောကာ ဟိုကြည့်သည်ကြည့်နှင့် စိတ်ဝင်တစား ရှိနေတော့သည်။

"ကြိုဆိုပါတယ်၊ စိတ်ကြိုက် ကြည့်ရှုနိုင်ပါတယ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပန်းချီကားတွေက တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်"

ဆိုင်ရှင်ဖြစ်သူ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားမှ လာရောက် နှုတ်ဆက်သည်။

"ဒီမှာ ပန်းချီဆွဲတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ရောင်းလား"

ကျိုးဟောက်ယွီ မေးလိုက်သည်။

"မရောင်းပါဘူးဗျာ၊ ကျွန်တော်က ပန်းချီကားပဲ ရောင်းတာပါ"

ဆိုင်ရှင်မှ အားနာစွာ ပြန်ဖြေသည်။ ထိုစဉ် အနီးနား၌ ပန်းချီကား ကြည့်နေသော လူငယ်တစ်ဦးမှာ လီယုဝမ်၏ စင်ကြယ်လှပသော ရုပ်ရည်ကြောင့် စိတ်ဝင်စားသွားမိ၏။ သူသည် မည်သို့ စကားစရမည်ကို စဉ်းစားနေခိုက် ကျိုးဟောက်ယွီ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လှောင်ပြောင်ရန် အခွင့်အရေး ရသွားတော့သည်။

"ဒီတောသားက ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ၊ ပန်းချီကားရောင်းတဲ့ဆိုင်မှာ ပန်းချီပစ္စည်း လာဝယ်နေရအောင်၊ အစားအစာဝယ်ချင်ရင် အိမ်သာထဲ သွားဝယ်ပါလား"

ရှုချင်းဖုန်းမှ ရွဲ့သံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ အချစ်ပြိုင်ဘက် ဖြစ်လာနိုင်သူ ကျိုးဟောက်ယွီအား စော်ကားရန် ဝန်မလေးပေ။

"အဲဒါက အဲဒီလောက်တောင် ရယ်စရာကောင်းလို့လား"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ လှည့်ကြည့်ကာ မျက်ခုံးပင့်လျက် အေးဆေးစွာ မေးလိုက်သည်။

"တော်တော်လေးကို ရယ်ရတာပါ"

ရှုချင်းဖုန်း အလျော့မပေးဘဲ ကျိုးဟောက်ယွီ၏ အကြည့်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြန်ပြောသည်။

"ဒါဆို ခဏနေရင် မင်း ငိုရတဲ့အခါကျရင်ရော ရယ်နိုင်ဦးမလား ငါသိချင်မိတယ်"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်ပြန်သည်။ ရှုချင်းဖုန်း လှောင်ရယ် ရယ်လိုက်ပြီး ဆို၏။

"မင်းက ငါ့ကို ငိုအောင် လုပ်နိုင်မယ့်သူ မဟုတ်ပါဘူး"

သူတို့နှစ်ဦး ရန်ဖြစ်တော့မည်ကို မြင်သော် လီယုဝမ်မှာ ကျိုးဟောက်ယွီအနားသို့ အမြန်တိုးကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောသည်။

"အစ်ကိုဟောက်ယွီ၊ သူ့စကားကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့၊ ညီမတို့ တခြားတစ်နေရာ သွားကြည့်ရအောင်နော်"