အခန်း ၁၁၄

114

"မင်းအလှည့်ရောက်ပြီ"

လုဟန်သည် လက်ထဲမှ သေနတ်ကို ချလိုက်ရင်း ကျိုးဟောက်ယွီကို လှောင်ပြောင်သရော်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ရလဒ်မှာ ကြေးစားသေနတ်ပစ်သမားတစ်ဦးနှင့် ယှဉ်လျှင် မကောင်းလှသော်လည်း ဝါသနာရှင် အပျော်တမ်းသမားတစ်ဦးနှင့် ယှဉ်လျှင်မူ တော်တော်လေး အဆင့်အတန်းမြင့်မားနေပြီဖြစ်၏။ တစ်ခါမျှ သေနတ်မကိုင်ဖူးသည့် ကျိုးဟောက်ယွီမှာ သူ့ကို မည်သို့မျှ အနိုင်ယူနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

"မင်းက ဒီလောက်တောင် သေချင်နေမှတော့ အဆင့်မြင့် စစ်ဆင်ရေးဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ ငါပြပေးရတာပေါ့"

ကျိုးဟောက်ယွီ ရယ်မောရင်း ပစ်စင်ဆီသို့ အေးအေးလူလူ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ သူသေနတ်တစ်လက်ကို ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ကောက်ကိုင်လိုက်ရာ ဝေ့ရှီယုမှ သူ့လက်မောင်းကို အမြန်လှမ်းဆွဲပြီး သတိပေးလိုက်၏။

"နင်ကိုင်ထားတာက AK-47 နော်၊ ကန်ချက်က အရမ်းပြင်းတာ၊ သေနတ်ပစ်ပြိုင်ပွဲမှာဆိုရင် ဒါက အားနည်းချက်ပဲ၊ M16 ကိုပဲ ပြောင်းကိုင်ပါလား၊ သူက အားသိပ်မပြင်းပေမဲ့ အရေးမကြီးပါဘူး၊ အဓိကက ပစ်မှတ် ပိုတိကျဖို့ပဲလေ"

"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ အဲဒီလို လူဖလံမျိုးကိုတော့ ပစ္စတိုနဲ့တင် အနိုင်ပိုင်းလို့ ရပါတယ်"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူ့လေသံထဲတွင် လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်လိုသည့် အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေ၏။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုဟန်မှ အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက တခြားနေရာမှာ အသုံးမကျပေမဲ့ ကြွားတဲ့နေရာမှာတော့ တော်သားပဲ၊ ငါ့ကို သေနတ်နဲ့ နိုင်မယ် ဟုတ်လား၊ တကယ့်ကို အတင့်ရဲတာပဲ၊ ကောင်းပြီလေ မင်းကိုယ်မင်း အဲလောက် ယုံကြည်ချက်ရှိနေရင် အဲ့တာနဲ့ပဲ စမ်းကြည့်လိုက်ပေါ့၊ တကယ်လို့ မင်းသာ အနိုင်ရသွားရင် ငါ ဒီကွင်းထဲမှာ ဒူးထောက်ပြီး သွားရုံတင် မဟုတ်ဘူး၊ ခွေးလိုပါ ဟောင်ပေးမယ်"

"ကောင်းပြီလေ၊ မင်းက ခွေးလိုဟောင်ရတာကို ဒီလောက်တောင် ဝါသနာပါနေမှတော့ ငါကလည်း ငြင်းဖို့ အကြောင်းမရှိတော့ဘူးပေါ့"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ပြုံးလျက် AK-47 ကို ပြန်ချလိုက်ကာ Type-07 အော်တိုပစ္စတိုတစ်လက်သို့ ပြောင်းလဲကိုင်ဆောင်လိုက်သည်။ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးခလုတ်ကို ဖြုတ်ပြီးနောက် သေနတ်ကို နှစ်ဖက်ဖြင့် မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ သူ့အမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် တည်ကြည်လေးနက်သွားတော့၏။ စကားပြောရာတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှိသော်လည်း အလုပ်လုပ်သည့်အခါတွင်မူ သူသည် အစွမ်းကုန် အာရုံစိုက်တတ်သူဖြစ်သည်။ ကျိုးဟောက်ယွီသည် စိတ်အာရုံကို စုစည်းကာ သူ့သိန်းငှက်မျက်လုံး စွမ်းအင်ကို အသက်သွင်းလိုက်ရာ အဝေးမှ ဝေဝေဝါးဝါး ပစ်မှတ်သည် သူ့မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ချက်ချင်းပင် ပြတ်သားထင်ရှားလာခဲ့သည်။

“ဒိန်း"

ကျိုးဟောက်ယွီ ပထမဆုံးတစ်ချက် ပစ်လိုက်သော်လည်း နံပါတ် (၃) ကွင်းကိုသာ ထိမှန်သည်။ အနည်းငယ်မျှ လွဲချော်သွားပါက ပစ်မှတ်နှင့်ပင် လုံးဝ လွဲသွားတော့မည့် အခြေအနေပင်။

"ဟားဟားဟား"

လုဟန်မှ ရယ်မောရင်း လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"စောစောကတော့ ကြွားလိုက်တာ ကောင်းကင်လောက်ရှိတယ်၊ တကယ်တမ်းတော့လည်း ဒီလောက်ပဲလား"

လုဟန်၏ သူငယ်ချင်း ယန်ထျန်းနင်းမှာလည်း ဘေးမှနေ၍ ကာပြောလိုက်သည်။

"လုဟန်ရာ၊ သူ့ကို အရမ်းကြီးလည်း မမျှော်လင့်ပါနဲ့ဦး၊ သူက အခုမှ စကိုင်ဖူးတဲ့လူပဲလေ ပထမဆုံးတစ်ချက်မှာ ပစ်မှတ်မလွဲသွားတာတောင် တော်တော်ဟုတ်နေပြီ ဟဲဟဲ"

လုဟန်မှ ထပ်ဆင့်၍ သရော်ပြန်သည်။

"ပထမတစ်ချက်ကတော့ မလွဲဘူးဆိုပေမဲ့ နောက်နှစ်ချက်ကတော့ ပြောရခက်ပြီနော်၊ ကံက အမြဲတမ်း သူ့ဘက်မှာ ရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူး"

သူတို့နှစ်ဦး၏ အမြင်တွင် ကျိုးဟောက်ယွီ ပစ်မှတ်ကို ထိမှန်သွားခြင်းမှာပင် အံ့ဩစရာ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

"ဟင်း"

ကျိုးဟောက်ယွီသည် ထိုသူနှစ်ဦး၏ စကားကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပစ်မှတ်ဆီသို့သာ စူးစိုက်ကြည့်ကာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေလိုက်သည်။ ထို့နောက် သေနတ်ကို နှစ်ချက်ဆင့်၍ ပစ်လိုက်တော့၏။

“ဒိန်း ဒိန်း"

ပစ်မှတ်ရမှတ်များ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ ‌နှစ်ချက်လုံး ဆယ်မှတ်ကိုထိသွားခဲ့သည်။

"ဒါ ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

လုဟန်မှ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် အော်ဟစ်မိသွားသည်။ ဘေးတွင်ရှိနေသော ဝေ့ရှီယု၊ ကျန်းရှောင်ဟွာနှင့် ယန်ထျန်းနင်းတို့ အားလုံးမှာလည်း မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် ငေးကြည့်နေကြရ၏။

"သူက ဒီလောက်တောင် တော်တာလား"

ကျန်းရှောင်ဟွာမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည်။

"ဒီလူကတော့ အမြဲတမ်း ငါ့ကို အံ့ဩအောင် လုပ်နိုင်တာပဲ"

ဝေ့ရှီယု စိတ်ထဲမှ ကြိတ်၍တွေးရင်း ကျိုးဟောက်ယွီကို မျက်လုံးလေးများ တောက်ပလျက် ကြည့်နေမိသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများဆီမှလည်း တီးတိုးဝေဖန်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ဒီလူက တကယ့်ကို တော်တာပဲ၊ သူက အရူးလုပ်နေတာလား"

"သေချာတာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် အတွေ့အကြုံမရှိတဲ့လူက ပစ်မှတ်အလယ်ဗဟိုကို ဒီလောက်အကြိမ်ကြိမ် ဘယ်ထိနိုင်ပါ့မလဲ"

"တောက်၊ ဒီကောင်လေးက တော်တော်ကောက်ကျစ်တာပဲ၊ လုဟန်တော့ ဒီတစ်ခါ အရှက်ကွဲပြီ"

ကျိုးဟောက်ယွီသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ စကားသံများကို တည်ငြိမ်စွာ နားထောင်နေသည်။ သူ့မျက်နှာတွင် အောင်နိုင်သူ၏ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်လာပြီး လုဟန်ကို လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ရလဒ်ကတော့ ထွက်လာပြီ၊ မင်းရဲ့ ကတိအတိုင်း ဒူးထောက်၊ ကွင်းပတ်ပြီး ခွေးလိုဟောင်ရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီနော်"

"မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ မင်း တစ်ခုခု လိမ်ထားတာ သေချာတယ်"

လုဟန်မှ အရှုံးမပေးဘဲ ခေါင်းခါရင်း ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ သူကဲ့သို့ လုမိသားစု၏ သခင်လေးတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤမျှ အရှက်ရဖွယ် ကိစ္စမျိုးကို မည်သို့ လုပ်နိုင်ပါမည်နည်း။

"လိမ်တာ မလိမ်တာကိုတော့ လူတွေအများကြီးက မြင်နေတာပဲ၊ မင်းကတော့ ပါးစပ်ထဲ ရှိရာ လျှောက်ပြောလို့ မရဘူးလေ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟက်၊ သေနတ်တစ်ခါမှ မကိုင်ဖူးတဲ့လူက ဒီလောက်ရမှတ်ကောင်းအောင် ဘယ်လိုလုပ်နိုင်မှာလဲ၊ မင်း တစ်ခုခုကို လျှို့ဝှက်သုံးထားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်"

လုဟန်မှ ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ဘယ်လိုပင်ဖြစ်စေ သူ့ကို ဒူးထောက်ခိုင်းပြီး ခွေးလိုဟောင်ခိုင်းသည့် ကိစ္စကိုမူ သူအဖြစ်ခံ၍ မရပေ။

"စကားတွေ အများကြီး ပြောနေပေမဲ့ တကယ်တမ်းတော့ မင်းက ကတိမတည်ဘဲ ရှုံးမဲမဲနေတာပဲ မဟုတ်လား"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"မင်းက လိမ်ပြီးနိုင်တာတောင် ငါ့ကို စွပ်စွဲရဲသေးတယ်ပေါ့၊ ဒီနေ့တော့ မင်းကို ပညာပေးမှ ဖြစ်တော့မယ်"

လုဟန်မှ ကျိုးဟောက်ယွီကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူရှုံးနိမ့်သွား၍ စိတ်မကြည်မလင် ဖြစ်နေရသည့်ကြားထဲ ကျိုးဟောက်ယွီမှ သူ့ကို ဒူးထောက်ခိုင်းနေသဖြင့် သည်းခံနိုင်စွမ်း ကုန်ဆုံးသွားခြင်းဖြစ်၏။

"အိုးဟို"

ကျိုးဟောက်ယွီ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာ မင်းက ရှုံးတော့ ဝိုင်းဖျက်မယ့် သဘောပေါ့ ဟုတ်လား၊ ကောင်းတာပေါ့ ငါကလည်း မင်းနဲ့ စာရင်းဟောင်းတွေ ရှင်းချင်နေတာနဲ့ အတော်ပဲ"

"ငါနဲ့ စာရင်းရှင်းမယ် ဟုတ်လား၊ တောက် ငါကတောင် မင်းနဲ့ ရှင်းစရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတာ"

လုဟန်မှ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူနှင့် ကျိုးဟောက်ယွီသည် အကြိမ်ကြိမ် ထိပ်တိုက်တွေ့ခဲ့သော်လည်း နည်းလမ်းပေါင်းစုံဖြင့် သူသာ အမြဲတမ်း အရေးနိမ့်ခဲ့ရ၏။ ထို့ကြောင့်ပင် လုဟန်သည် ယခုတစ်ခါတွင် အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်ဟောင်း ကိုယ်ရံတော်နှစ်ဦးကို အငှားခေါ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤနည်းဖြင့် သူတိုက်စစ်ရော ခံစစ်ပါ ပိုမိုခိုင်မာကာ လုံခြုံမှုရှိသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် လာကြစမ်း၊ ဒီကောင်ကို ပညာပေးလိုက်စမ်း"

လုဟန်မှ လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ အဝေးမှ ရပ်ကြည့်နေသော လူကောင်ကြီးကြီး နှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် လျှောက်လာကြသည်။ ကျိုးဟောက်ယွီသည် ထိုသူနှစ်ဦးကို စောစောက သတိမထားမိခဲ့သော်လည်း အနီးကပ်ကြည့်လိုက်သောအခါမှ ထိုသူတို့၏ အရပ်အမောင်းမှာ တကယ့်ကို ထွားကျိုင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ထို့ထက် ပိုအရေးကြီးသည်မှာ ထိုသူတို့၏ အေးစက်လှသော မျက်နှာပေးများမှာ သူတို့သည် သွေးနှင့် မီးကြားတွင် ကျင်လည်ခဲ့သော ဝါရင့်သူများဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေခြင်းပင်။

"ကိုင်တွယ်ရ ခက်မယ့်ပုံပဲ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ဝေ့ရှီယုမှာ အလောတကြီး အော်ဟစ်တားမြစ်လိုက်၏။

"လုဟန် နင် စည်းကျော်မလာနဲ့နော်၊ ရှုံးတာကို ကတိမတည်တာ တော်တော်ဆိုးနေပြီ၊ အခု လူပါ ရိုက်မလို့လား"

"ဘယ်သူက ရှုံးလို့ ကတိမတည်လို့လဲ"

လုဟန်မှ လုံးဝ ဝန်မခံဘဲ ကျိုးဟောက်ယွီကိုသာ အပြစ်ပုံချလိုက်သည်။

"သူက လိမ်ပြီး နိုင်အောင်လုပ်တာလေ၊ သူ မှားနေမှန်း သိအောင် ငါက ပညာပေးရုံတင်ပါ"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လူကို ရိုက်နှက်တာကတော့ မဟုတ်သေးဘူးလေ"

ဝေ့ရှီယုမှ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တားမြစ်နေရှာသည်။ ထိုလူကောင်ကြီးနှစ်ဦးမှာ အပျော်လုပ်မည့်သူများ မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပြီး ကျိုးဟောက်ယွီကဲ့သို့ သေးသွယ်သောသူအတွက်မူ ထိုသူတို့နှင့် ရင်ဆိုင်ရခြင်းမှာ အသားဟင်းတစ်ပွဲစားရသကဲ့သို့ လွယ်ကူနေမည်ဖြစ်ရာ ဝေ့ရှီယု မည်သို့လျှင် စိတ်မပူဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။