အခန်း ၁၂၉

129

"ဒီနေ့တော့ မင်းတို့ကို ပန်းတွေ ဘာလို့ ဒီလောက်နီရဲနေရလဲဆိုတာ ငါပြရတာပေါ့"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ လက်သီးနှင့် ခြေကန်ချက်အချို့ဖြင့်ပင် ထိုလူနှစ်ဦးလုံးကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခဏချင်းအတွင်း ဘုန်းဘုန်းလဲကျသွားစေတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ပထမဆုံး အကန်ခံလိုက်ရသည့် အမူးသမားမှာ ပြန်ထလာ၏။ သူသည် မူးနေဆဲမို့ အခြေအနေမှန်ကို သေချာမသိသေးဘဲ ပါးစပ်မှ တတွတ်တွတ် ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းရင်း ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲကာ ကျိုးဟောက်ယွီဆီသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြန်ပြေးဝင်လာပြန်သည်။

"မင်းကတော့ တကယ်ကို သေတွင်းတူးနေတာပဲ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ နှာခေါင်းတစ်ချက်ရှုံ့ရင်း ထိုလူ၏ မျက်နှာတည့်တည့်ကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပိတ်ကန်လိုက်တော့သည်။

"အား အမလေး"

ထိုလူမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပက်လက်လန်လဲကျသွားပြီး လက်ထဲမှ ကုလားထိုင်မှာလည်း သူ့အပေါ်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပိကျသွားလေသည်။ ကျိုးဟောက်ယွီမှာ ရှေ့သို့ နှစ်လှမ်းခန့် တိုးသွားပြီး ထိုလူ၏ မျက်နှာကို ခြေထောက်ဖြင့် နင်းခြေကာ လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

"ဘာလဲ၊ ငါ့ကို ပညာပြဦးမလို့လား၊ အခုတော့ မင်းကိုယ်တိုင် ခွေးကျကျ လဲနေပါလား"

"မင်းအမေလင်မို့လို့လား"

အမူးသမားမှာ နာကျင်နေသည့်ကြားမှ ဇာတ်လမ်းထဲလူမိုက်ပီပီ ခေါင်းမာမာဖြင့် ပြန်လည်ဆဲဆိုသည်။ သူကဲ့သို့ ဝါရင့်လူမိုက်တစ်ဦးအတွက် ရိုက်နှက်ခံရခြင်းမှာ ဘာမှမဟုတ်သယောင် ရုန်းကန်နေဆဲပင်။

"ပါးစပ်ကတော့ ကောင်းသေးတာပဲ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ မျက်ခုံးတစ်ချက်ပင့်ကာ ထိုလူ၏ ဆံပင်ကို ဆွဲဆောင့်ပြီး ကြမ်းပြင်နှင့် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆောင့်ပစ်လိုက်တော့သည်။

"ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း"

ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်သံများမှာ ဆိုင်ထဲတွင် ဟိန်းထွက်သွားသည်။

"အား အား"

တစ်ချက်ဆောင့်လိုက်တိုင်း ထိုလူ၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံက လိုက်ပါလာသည်။ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ထိုလူ့ခေါင်းမှ သွေးများ စီးကျလာသော်လည်း ကျိုးဟောက်ယွီမှာတော့ ရပ်တန့်မည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမပြချင်သေးပေ။

"တော်ပါတော့၊ ဆက်ရိုက်နေရင် သူသေသွားလိမ့်မယ်"

လင်းချန်ချန်မှ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ကျိုးဟောက်ယွီအနားသို့ တိုးကပ်ကာ တိုးတိုးလေး လှမ်းတားရှာသည်။

"ဒီလို လူ့အမှိုက်မျိုးကို သတ်ပစ်လိုက်တာက လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွက် ကောင်းမှုကုသိုလ် လုပ်ပေးတာပဲ"

ကျိုးဟောက်ယွီ ဘာမှမဖြစ်သယောင် ခပ်အေးအေး ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အမူးသမားမှာ အသက်ဘေးအတွက် တကယ်ကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားတော့၏။ သူသည် ပြာပြာသလဲ တောင်းပန်တိုးလျှိုးရှာသည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် မှားပါပြီ၊ ကန်တော့ပါတယ်၊ နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး"

"မှားပြီ ဟုတ်လား"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ တဟားဟား ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"စောစောကတော့ သတ္တိခဲကြီးကျနေတာ၊ အခုကျတော့လည်း ကြောက်တတ်တဲ့ ခွေးသူခိုးလေးပါပဲလား"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် ကြောက်တတ်တဲ့ ခွေးသူခိုးလေးပါ အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးပါဗျာ၊ ကျွန်တော် ခေါင်းတွေ အရမ်းမူးနေပြီ၊ တကယ် သေတော့မလို ခံစားနေရလို့ပါ"

ထိုလူမှာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလေတော့သည်။ သူသည် ယခင်က ရိုက်နှက်ပွဲပေါင်းများစွာ ကြုံဖူးသော်လည်း ကျိုးဟောက်ယွီကဲ့သို့ မျက်နှာတွင် အပြုံးမပျက်ဘဲ လက်ရဲဇာတ်ရဲ ရှိလှသော လူမိုက်မျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။

"မလောပါနဲ့ဦး၊ မင်းက ဒီကို အရက်သောက်ဖို့ လာတာ မဟုတ်လား၊ အရက်တောင်မသောက်ရသေးဘဲနဲ့ ဒီအတိုင်း ပြန်သွားလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ပြုံးဖြဲဖြဲလုပ်ရင်း ဘေးဝိုင်းမှ အရက် ပုလင်းကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် မသောက်ချင်တော့ပါဘူး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ပုလင်းကိုမဖွင့်ပါနဲ့"

ကျိုးဟောက်ယွီ၏ အမူအရာကို မြင်ကာ ထိုလူမှာ အသနားခံရှာသည်။

"ငါက ဖွင့်ပြီးသားပဲ၊ မင်း မသောက်လို့မရဘူး"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်ပြီး အရက်ပုလင်းကို ဇောက်ထိုးမှောက်ကာ ထိုလူ၏ သွေးထွက်နေသော ခေါင်းဒဏ်ရာပေါ်သို့ တည့်တည့်ကြီး လောင်းချပစ်လိုက်တော့သည်။

"အား၊ စပ်လိုက်တာ အမလေး"

ပြင်းထန်သော အရက်များ ဒဏ်ရာထဲ စိမ့်ဝင်သွားသောအခါ ထိုလူမှာ နာကျင်လွန်း၍ ဖျတ်ဖျတ်လူးကာ ထခုန်ပြီး ရှောင်ရှားရန် ကြိုးစားတော့သည်။

သို့သော် ကျိုးဟောက်ယွီမှာ သူ့ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ခြေတစ်ချက်ဖြင့် ပြန်ကန်ချလိုက်ပြီး စိုးရိမ်ပေးသယောင် ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ငါက ပိုးဝင်မှာစိုးလို့ အနာကို ပိုးသတ်ပေးနေတာလေ၊ မင်းက ဘာလို့ ရှောင်နေတာလဲ"

"အစ်ကိုကြီး၊ ဆေးရုံကျမှပဲ ကျွန်တော် သန့်စင်လိုက်ပါ့မယ်၊ အစ်ကိုကြီးကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဒုက္ခမပေးချင်တော့လို့ပါ"

ထိုသို့ပြောကာ အမူးသမားမှာ ငိုချလိုက်မိသည်။ ထိုလူ စိတ်ဓာတ်ပျော့ညံ့လွန်း၍ မဟုတ်ဘဲ ဒဏ်ရာပေါ် အရက်အပြင်းစား အလောင်းခံရသည့် ဝေဒနာမှာ ဘယ်သူမှ မခံစားနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လွန်းသောကြောင့်ဖြစ်၏။

"ကဲ သွား လစ်တော့"

အရက်ပုလင်း အကုန်လောင်းပြီးနောက် ကျိုးဟောက်ယွီမှ ထိုလူကို ခြေတစ်ချက်ဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ကန်ထုတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ အခုပဲ သွားပါပြီ"

ထိုလူသည် အမိန့်ရလိုက်သည့်အလား ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားပြီး သူ့အပေါင်းအပါများနှင့်အတူ ဟော့ပေါ့ဆိုင်ထဲမှ အမြန်သုတ်ခြေတင်တော့သည်။

"အော်၊ ခဏနေဦး"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"ဘာ ဘာများလဲ ခင်ဗျာ"

ထိုလူမှာ နှုတ်ခမ်းများ တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း လှည့်မကြည့်ရဲဘဲ မနေဝံ့ပေ။

"မင်းတို့ စားထားတဲ့ ဝိုင်းဖိုးလည်း မင်းတို့ ရှင်းသွားဦး၊ ပြီးတော့ ပျက်စီးသွားတာတွေ အကုန်လုံးအတွက်ပါ မင်းတို့ လျော်ခဲ့ရမယ်၊ သဘောပေါက်လား"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ သတိပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့၊ သဘောပေါက်ပါတယ်"

ထိုလူသည် မငြင်းရဲဘဲ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှ ကတ်ကို အမြန်ထုတ်ကာ ဆိုင်ဝန်ထမ်းအား ပွတ်ခိုင်းလိုက်တော့သည်။ အဝေးမှ ရပ်ကြည့်နေသော ဆိုင်ပိုင်ရှင်မှာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ သက်ပြင်းချရင်း မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ဒီနေ့တော့ အရှုံးပေါ်ပြီလို့ ထင်ထားတာ၊ ဒီလူငယ်လေးက တကယ်ကို တရားမျှတမှု ရှိတာပဲ"

ဆိုင်ရှင်မှ တိုးတိုးလေး ချီးမွမ်းမိသည်။ ထိုလူမိုက်အုပ်စု ထွက်သွားပြီးနောက် ကျိုးဟောက်ယွီမှ စားပွဲထိုးကို လက်လှမ်းပြကာ ပိုက်ဆံရှင်းရန် ပြင်၏။

"ဘယ်လောက်ကျလဲ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ပိုက်ဆံအိတ်ကို ထုတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကို၊ ဆိုင်ရှင်က ဒီဝိုင်းကို အလကား ကျွေးလိုက်ဖို့ မှာသွားပါတယ်"

စားပွဲထိုးလေးမှာ ရိုရိုသေသေ ပြန်ဖြေသည်။

"အလကား ဟုတ်လား"

ကျိုးဟောက်ယွီ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့ အလကား စားရမှာလဲ၊ ငါက ပိုက်ဆံမပေးဘဲ စားရအောင် လူမိုက်မှ မဟုတ်တာ၊ ကျသင့်သလောက်သာ ပြောပါ"

စားပွဲထိုးလေးမှာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေသော ဆိုင်ရှင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါ ဆိုင်ရှင်ဖြစ်သူမှာ အနားသို့ အမြန်လျှောက်လာပြီး ကျိုးဟောက်ယွီကို နှုတ်ဆက်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ဒီနေ့ လူငယ်‌လေးရဲ့ ရဲရင့်တဲ့လုပ်ရပ်အတွက် ဦးလေးက တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒီနေရာမှာ ခဏခဏ လာရမ်းကားတတ်တဲ့ လူမိုက်တွေကို သင်ခန်းစာပေးလိုက်တာပဲ၊ ဒါကြောင့် လူငယ်လေးဆီက ပိုက်ဆံကို ဦးလေးလုံးဝမယူပါရစေနဲ့၊ မငြင်းပါနဲ့ဦး ဒါအန်ကယ့်ရဲ့ ဧည့်ခံကျွေးမွေးမှုပါ"

"အော်၊ ဒါဆိုရင်လည်း ကောင်းပါပြီ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ပြုံးရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေးရဲ့ စေတနာကို အားနာပါးနာနဲ့ပဲ လက်ခံလိုက်ပါ့မယ်"

"နောက်လည်း ခဏခဏ လာခဲ့ပါဦး၊ ဦးလေးဆိုင်လေးက လူငယ်လေးအတွက် အမြဲတမ်း ကြိုဆိုနေမှာပါ"

ဆိုင်ရှင်မှ နွေးထွေးစွာ ဆိုသည်။

"နောက်မှ တွေ့ကြတာပေါ့ ဦးလေး"

ကျိုးဟောက်ယွီ လက်ပြနှုတ်ဆက်ရင်း လင်းချန်ချန်ကို ခေါ်ကာ ဆိုင်အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ဆိုင်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ လင်းချန်ချန်မှာ ကျိုးဟောက်ယွီကို အားကျအတုယူဖွယ် မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"စောစောက ရှင်တကယ်ကို မိုက်တာပဲ၊ အဲဒီလူမိုက်တွေကို အမှုန့် ကြိတ်ပစ်တာ၊ ရှင် သတိမထားမိဘူးထင်တယ် ဆိုင်ထဲမှာ စားနေတဲ့ မိန်းကလေး အတော်များများက ရှင့်ကို အားကျတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ဝိုင်းကြည့်နေကြတာလေ"

"တကယ်ကြီးလား"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ အံ့သြသွားဟန်ဖြင့် သူ့မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ကာ တမင်သက်သက် စနောက်လိုက်သည်။

"ဒါဆို၊ ငါ့ကို ခဏလောက် စောင့်ဦးမလား၊ ဒါဆို မင်းငါ့ကို ခဏလောက် စောင့်ပေးမလား၊ ငါ ဆိုင်ထဲ ပြန်ဝင်ပြီး ချောတဲ့ ကောင်မလေး အနည်းငယ်ရဲ့ WeChat အကောင့် သွားတောင်းလိုက်ဦးမယ်"

"ရှင်ကတော့လေ နောက်နေပြန်ပြီ"

လင်းချန်ချန်မှ ခပ်နွဲ့နွဲ့ လေသံလေးဖြင့် ပြောရင်း ကျိုးဟောက်ယွီ၏ ခါးမှ အသားကို လှမ်းဆိတ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်မိသည်။ သို့သော်လည်း သူမ၏ နုနယ်သော လက်ကလေးမှာ ကျိုးဟောက်ယွီ၏ ခါးကို ထိမိခါနီး ဆဲဆဲတွင်မှ မိမိနှင့်ကျိုးဟောက်ယွီသည် သာမန်သူငယ်ချင်းများသာ ဖြစ်သည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွား၏။ သူမယခုအပြုအမူနှင့် စကားလုံးများမှာ အလွန်အကျွံ ဖြစ်သွားပြီ မဟုတ်ပါလား။

"အာ၊ စောစောက ကျွန်မ ခေါင်းနည်းနည်း ရှုပ်သွားလို့ပါ၊ ရှင် WeChat တောင်းချင်ရင်လည်း အမြန်သွားတောင်းလေ၊ ကျွန်မကားထဲကနေ စောင့်နေမယ်"

လင်းချန်ချန်မှ လက်ကို အမြန်ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ခေါင်းကို ကုတ်ကာ အနေရခက်စွာ ပြောရှာသည်။

"ငါက တခြားသူတွေရဲ့ WeChat ကို ဘာလုပ်ရမှာလဲ၊ ငါ့မှာ မင်းဟာ ရှိနေရင်ပဲ လုံလောက်ပါပြီ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ လင်းချန်ချန်၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်တော့သည်။