အခန်း ၁၃၅

135

"ကောက်ကျစ်တယ် ဟုတ်လား ဟက်"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ နှာခေါင်းတစ်ချက်ရှုံ့ကာ အထင်သေးစွာ သရော်လိုက်သည်။

"မင်းတို့က တံခါးနောက်မှာ ပုန်းပြီး ငါ့ကို အလစ်ဝင်တိုက်ဖို့ ကြံစည်တာကျတော့ ကောက်ကျစ်တာ မဟုတ်ဘူးပေါ့လေ"

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ကျိုးဟောက်ယွီသည် သူ့တိုက်ကွက်ကို ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ လေထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားသော လက်သီးကို ပြန်မရုပ်တော့ဘဲ တံတောင်ဆစ်ကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အောက်သို့ ဖိချကာ ကတုံးကေနှင့်လူ၏ ခေါင်းတည့်တည့်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ချပစ်လိုက်တော့၏။

"အမလေး အား"

ကတုံးကေနှင့်လူမှာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်ညည်းတွားရင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခွေခေါက်လဲကျသွားကာ အသက်ကို မနည်း လုရှူနေရရှာသည်။ ထိုအချိန်တွင်ပင် အနောက်မှ တရကြမ်း ပြေးဝင်လာသော လူအုပ်ကြီးမှာ ရောက်ရှိလာတော့၏။ သူတို့သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် နာကျင်စွာ လူးလိမ့်နေသော ကတုံးကေနှင့်လူကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားကြပြီး လက်ထဲမှ တုတ်များကို အားကုန်လွှဲရိုက်လျက် ကျိုးဟောက်ယွီဆီသို့ ရက်ရက်စက်စက် ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ကြလေသည်။

"လူတွေကလည်း ဒီလောက်တောင် များနေတာလား၊ ငါ့ကို တကယ်ကြီး အထင်ကြီးလွန်းနေကြတာပဲ မဟုတ်လား"

ကျိုးဟောက်ယွီတစ်ယောက် စိတ်ထဲမှ မကျေမနပ် ညည်းတွားမိတော့သည်။ စောစောက တံခါးအပြင်ဘက်မှာတုန်းကတော့ သူအသက်ရှူသံ သုံးခုပဲ ကြားခဲ့ရတာဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း ယခုမျက်စိကစားကြည့်လိုက်တော့ အနောက်မှ ဝိုင်းအုံလိုက်လံ ဖမ်းဆီးနေသူမှာ အနည်းဆုံး ၁၀ယောက်ကျော်မျှ ရှိနေပြီး သုံးယောက်တည်း မဟုတ်သည်မှာ အထင်အရှားပင်။ သူခန့်မှန်းကြည့်ရသလောက်တော့ ထိုလူအုပ်ကြီး၏ အများစုမှာ တံခါးနှင့် အနည်းငယ်ဝေးသော နေရာတွင် နေရာယူနေကြပြီး တံခါးနောက်ကွယ်တွင် အလစ်ဝင်တိုက်ရန်အတွက် သုံးယောက်တည်းကိုသာ နေရာချထားခြင်းဖြစ်ရပေမည်။ ကျိုးဟောက်ယွီသည် အသက်ကိုအောင့် စိတ်ကိုအာရုံစိုက်ကာ ကျင့်စဉ် ကို လှုပ်နှိုးလိုက်ပြီးနောက် ထိုလူအုပ်ကြားထဲတွင် လျင်မြန်ဖြတ်လတ်စွာဖြင့် တိမ်းရှောင်တော့သည်။ ထိုလူများသည် လက်ထဲမှ တုတ်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာပြီး ရမ်းသမ်းရိုက်နှက်နေကြသော်လည်း ကျိုးဟောက်ယွီ၏ ဆံခြည်တစ်မျှင်ကိုပင် မထိနိုင်ကြချေ။ ထိုလူအုပ်ထဲမှ လူတစ်ယောက်မှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် မဆဲဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"တောက်၊ မင်းက အရင်ဘဝက ငါးရှဉ့်များ ဖြစ်ခဲ့တာလား၊ ဘာလို့ အဲဒီလောက်တောင် ချောနေရတာလဲ၊ မင်းမှာ သတ္တိရှိရင် မရှောင်နဲ့လေ ငါနဲ့ ယောက်ျားပီပီ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်လိုက်စမ်း"

"ဒီကောင်တွေကတော့ တကယ့် ငတုံးတွေပဲ၊ မင်းတို့လူအုပ်ကြီးက ငါ့တစ်ယောက်တည်းကို ဝိုင်းရိုက်နေပြီးတော့မှ ငါ့ကို မရှောင်နဲ့လို့ ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့၊ မင်းတို့မှာ သတ္တိရှိရင် ငါနဲ့တစ်ယောက်ချင်းစီ ချလေ၊ ငါလုံးဝမရှောင်ဘူးလို့ အာမခံတယ်"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ချက်ချင်းပင် စိန်ခေါ်စကား ပြန်ပက်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို ငါ မင်းနဲ့ တစ်ယောက်ချင်းစီ ချမယ်၊ မရှောင်နဲ့နော်"

ထိုလူမှ ပြန်လည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် သူ့ညီအစ်ကိုများကို လှမ်းပြောသည်။

"အားလုံး ရပ်လိုက်ကြဦး၊ ဒီကောင်လေးကို ငါတစ်ယောက်တည်း ပညာပေးလိုက်မယ်"

ကျန်တဲ့လူများမှာ ချက်ချင်းပင် ဘေးသို့ ဆုတ်ခွာပေးလိုက်ကြသည်။ ကျိုးဟောက်ယွီ ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"မင်းတို့ ဒီလိုမျိုး စောစောကတည်းက လုပ်ခဲ့ရင် ပိုကောင်းတာပေါ့၊ ငါလည်း အကြာကြီး လိုက်ရှောင်နေရတာ အတော်လေး ပင်ပန်းသွားပြီ"

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်း ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျသွားပြီးတဲ့နောက်ကျရင် ဘာမှ ပင်ပန်းတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ထိုလူမှ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် တရကြမ်း ပြေးဝင်လာကာ လက်ထဲမှ တုတ်ဖြင့် ကျိုးဟောက်ယွီ၏ ဦးခေါင်းတည့်တည့်သို့ အားကုန် လွှဲရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

"ငါ့ကို လဲကျစေချင်တာလား၊ ငါကတော့ အဲလို မလုပ်ချင်ဘူး၊ မင်းပဲ အရင်ဆုံး နမူနာပြပေးပါလား"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ မျက်ခုံးတစ်ချက်ပင့်ကာ အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်ပြီး ထိုလူ၏ တိုက်ကွက်ကို လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းကာ သူ့နှာခေါင်းတည့်တည့်သို့ လက်သီးဖြင့် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ထိုးနှက်ပစ်လိုက်သည်။

"အား ငါ့နှာခေါင်း"

ထိုလူမှာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာကာ အော်ဟစ်ရှာသည်။ သူ့နှာခေါင်းရိုးလေး ကျိုးသွားပြီဟု စိတ်ထဲမှ ခံစားလိုက်ရခြင်းဖြစ်၏။ ကျိုးဟောက်ယွီသည် ထိုအခွင့်အရေးကို အမိအရ ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ့ဒူးခေါင်းကို ခြေထောက်ဖြင့် ဆောင့်ကန်ပစ်လိုက်ရာ၊ ထိုလူသည် ဟန်ချက်ပျက်သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းဘုန်းလဲကျသွားတော့သည်။

"ဘုန်း"

အတိအကျပင် ထိုအချိန်တွင် ကျိုးဟောက်ယွီသည် သူ့ဦးခေါင်းနောက်ဘက်ဆီမှ ပြင်းထန်လှသော လေပြင်းတစ်ချက် ဝုန်းခနဲ ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ သူနောက်သို့ လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှေ့သို့ ချက်ချင်း လှိမ့်ချလျက် တိမ်းရှောင်လိုက်တော့၏။ မြေပြင်ပေါ်မှ အမြန်ဆုံး ပြန်လည် ထရပ်လိုက်သည့်အခါမှသာ စောစောက သူရပ်နေခဲ့သည့် နေရာတွင် ကတုံးနှင့် လူတစ်ယောက်မှာ တုတ်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် အရှိန်မသေသေးဘဲ ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"တစ်ယောက်ချင်းစီ ချမယ်ဆိုတဲ့ ကတိက ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ"

ကျိုးဟောက်ယွီ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ကျိန်ဆဲတော့သည်။

"မင်းတို့က အနောက်ကနေ အလစ်ဝင်တိုက်ရဲတယ်ပေါ့၊ တကယ့်ကို အရှက်မရှိတဲ့ကောင်တွေ"

သူ ဤမျှအထိ ဒေါသထွက်သွားသည်မှာလည်း အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ သူ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အနည်းငယ်မျှ နောက်ကျသွားခဲ့မည်ဆိုပါက ယခုအချိန်တွင် သူ့ဦးခေါင်းကွဲအက်ကာ သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲကျနေလောက်ပြီ မဟုတ်ပါလား။

"အသေအလဲ တိုက်ခိုက်နေရတဲ့ ပွဲမျိုးမှာ နိုင်တာနဲ့ ရှုံးတာပဲ ရှိတယ်၊ ဘယ်မှာလာပြီး အရှက်မရှိတာ ရှိလို့လဲ"

ကတုံးနှင့်လူမှာ အထင်သေးစွာ နှာခေါင်းရှုံ့သည်။

"ဟက်၊ မင်းပြောတဲ့ စကားကိုတော့ ငါ အတော်လေး သဘောကျမိသားပဲ"

ကျိုးဟောက်ယွီ ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူ့ရင်ထဲတွင်တော့ ဒေါသမီးတောက်များမှာ အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာဖြင့် ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"ငါတို့ ဒီနေ့ မင်းကို အချိန်အကြာကြီး သွေးပူလေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ပေးဦးမှာပါ၊ မင်း တစ်သက်လုံး ပုန်းရှောင်နေနိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့"

ကတုံးနှင့်လူမှာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဘေးမှလူများကို လက်ပြလိုက်ရာ သူတို့အားလုံးသည် ကျိုးဟောက်ယွီဆီသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ကြပြန်သည်။

"ပုန်းရှောင်ရမယ် ဟုတ်လား"

ကျိုးဟောက်ယွီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီးနောက် အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မင်းတို့ကို စိတ်မကောင်းစရာ သတင်းတစ်ခု ပေးရလိမ့်မယ်၊ ငါ နောက်ဘယ်တော့မှ ပုန်းနေမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ပြိုင်တူ ကျရောက်လာသော တုတ်များကို ကြည့်ရင်း ကျိုးဟောက်ယွီသည် အသက်ကိုအောင့်၊ စိတ်ကိုစုစည်းကာ အားမာန်အပြည့်ဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။

"နဂါးနိုင်ဖဝါး တစ်ဆယ့်ရှစ်ချက်"

"ကြည့်စမ်း၊ ဒီကောင်ကတော့ တကယ့် ငတုံးပဲ"

ကတုံးနှင့်လူမှာ သရော်တော်တော်ဖြင့် လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ သူတင်မကဘဲ ဘေးမှလူများမှာလည်း ကျိုးဟောက်ယွီကို အထင်သေးသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြ၏။ သူတို့ မျက်လုံးထဲတွင်တော့ ကျိုးဟောက်ယွီ၏ ဤကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်မှုမှာ ကလေးဆန်လှသော သဘာဝကို အထင်အရှား ပြသနေခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူတို့ မျက်နှာထက်မှ အထင်သေးမှုများ မပျောက်ကွယ်သွားသေးခင်မှာပင် ထိုအရာများမှာ တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ဆွံ့အ တုန်လှုပ်မှုများအဖြစ်သို့ အလျင်အမြန် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"အမေလေး၊ ဒါ ဒါက ဘာကြီးလဲ"

"တကယ်ကြီး နဂါးကြီး ပေါ်လာတာလား"

"ဒီနဂါးကြီးက ရွှေရောင်တောက်နေတာပဲ၊ ငါ့မျက်စိတွေတောင် ကျိန်းကုန်ပြီ"

"..."

အာမေဍိတ်သံပေါင်းစုံ တရစပ် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျိုးဟောက်ယွီကို တိုက်ခိုက်နေကြသူများမှာ လုံးဝကို ကြောင်အမ်း ဆွံ့အကုန်ကြတော့သည်။ သူတို့သည် ကျိုးဟောက်ယွီ အော်ဟစ်လိုက်သော 'နဂါးနိုင်ဖဝါး တစ်ဆယ့်ရှစ်ချက်' မှာတကယ်ကြီး သက်ရောက်မှုရှိလာလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြချေ။

"ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း"

သူတို့ ကြောင်အမ်းနေခိုက်မှာပင် ကျိုးဟောက်ယွီမှ ထိုအခွင့်အရေးကို အမိအရ ဆုပ်ကိုင်ကာ လက်သီး အနည်းငယ်နှင့် ခြေကန်ချက် အချို့ဖြင့်တင် လူငါးယောက်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းဘုန်းလဲကျအောင် အလဲထိုးပစ်လိုက်တော့သည်။ ကျန်တဲ့လူများမှာ အခြေအနေကို ချက်ချင်းရိပ်မိသွားပြီးနောက် ကျိုးဟောက်ယွီကို သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်ရှုရင်း နောက်သို့ ကပျာကယာ ဆုတ်ခွာသွားကြ၏။

"နေဦး၊ အလန့်တကြား မဖြစ်ကြနဲ့၊ အဲဒီ နဂါးတွေက အတုတွေကွ ဘာတိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားမှ မရှိဘူး၊ အဲဒီကောင်က ငါတို့ကို ခြောက်လှန့်ဖို့အတွက် မျက်လှည့်ပြနေတာသက်သက်ပဲ"

ကတုံးနှင့်လူမှာ ဉာဏ်ပြေးလှသည်။ သူအဓိကသော့ချက်ကို ချက်ချင်း ရိပ်မိသွားပြီး ဘေးမှ ညီအစ်ကိုများကို အမြန်ဆုံး သတိပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

"ဟုတ်တယ်၊ စောစောက အဲဒီနဂါးကြီးက ငါ့ဆီကို အရှိန်အဟုန်နဲ့ ပြေးဝင်လာတာ မှန်ပေမယ့်၊ ငါ့မှာ ဘာဒဏ်ရာမှ မရဘဲ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှိနေသေးတယ်"

ဉာဏ်ထက်မြက်သော လူတစ်ယောက်မှာလည်း ချက်ချင်းပင် ဝင်ရောက် ထောက်ခံလိုက်သည်။

"မင်းတို့က တကယ့် ငတုံးတွေတော့ မဟုတ်ကြသေးပါဘူး"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ သရော်သောလေသံဖြင့် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဘာမဟုတ်တဲ့ မျက်လှည့်ပြကွက်လေး တစ်ခုတည်းနဲ့တင် မင်းတို့တွေ အသက်ထွက်မတတ် ကြောက်လန့်သွားကြတာလား၊ ဒါက ငါ့အတွက်တော့ ဘာအောင်မြင်မှု အရသာမှ မခံစားရစေဘူး"

"တောက်၊ အဲလောက်အထိ လေမကြီးနဲ့ဦး၊ ခဏနေရင် မင်းကို ငိုရအောင် ငါ လုပ်ပေးမယ်"

ကတုံးနှင့်လူမှာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ကျိုးဟောက်ယွီဆီသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြေးဝင်လာပြန်သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သော် သူ့ညီအစ်ကိုများမှာလည်း လက်ထဲမှ တုတ်များကို ဝှေ့ယမ်းလျက် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာကြတော့၏။ သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင် လူအင်အားမှာ သိသိသာသာ နည်းပါးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ကျန်ရှိနေသော ခုနစ်ယောက်၊ ရှစ်ယောက်ခန့်မှာ ကျိုးဟောက်ယွီအတွက်တော့ အထွေအထူး ခြိမ်းခြောက်မှု မရှိတော့ချေ။ သူသည် မိမိ၏ နတ်ကျင့်စဉ် ကို ထုတ်သုံးရန် မလိုအပ်တော့သလို အမြဲတမ်း လိုက်လံတိမ်းရှောင်နေရန်လည်း မလိုတော့ပေ။ အခွင့်အရေးကို ချောင်းမြောင်းကာ ကတုံးနှင့်လူ၏ မေးစေ့တည့်တည့်သို့ ပြင်းထန်လှသော လက်သီးချက်တစ်ခ

ျက်ကို ပစ်သွင်းလိုက်တော့၏။

"အား"

ကတုံးနှင့်လူမှာ အော်ဟစ်ညည်းတွားရင်း နောက်သို့ ဒယိမ်းဒယိုင်ဖြင့် ဆုတ်ခွာသွားရသည်။ သူဟန်ချက်ပျက်သွားခိုက်မှာပင် ကျိုးဟောက်ယွီ ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားအောင် ကန်ချပစ်လိုက်တော့၏။

"သေစမ်း၊ ဒီကောင်က တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ"

ဘေးမှလူများမှာ တစ်ကိုယ်လုံး စိမ့်ခနဲ အေးစက်သွားကြသည်။ သူတို့ လူအုပ်ကြီးတစ်ခုလုံးမှ ကျိုးဟောက်ယွီကို ဝိုင်းရိုက်ခဲ့ကြတာ ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှအထိ တိုတောင်းလှသော အချိန်အတွင်းမှာပင် သူတို့လူအင်အား၏ ထက်ဝက်နီးပါးမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အလဲလဲအပြိုပြို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။

"ငါတို့ အမြန်ဆုံး ဆုတ်ကြရအောင်၊ ဆက်ပြီး တိုက်လို့ မဖြစ်တော့ဘူး"

ဉာဏ်ကောင်းသော အချို့လူများမှာ အခြေအနေကို အကဲခတ်သုံးသပ်ပြီးနောက် ယခုအချိန်သည် ဆုတ်ခွာရန် အကောင်းဆုံးအချိန် ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ကြသည်။ လူတစ်ယောက်မှ စတင်၍ ဦးဆောင်ထွက်ပြေးလိုက်သည်နှင့် ကျန်သည့်လူများမှာလည်း တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ အသက်လုကာ ထွက်ပြေးကြတော့၏။