အခန်း ၁၄၂

142

"နင် ဘာကြည့်နေတာလဲ"

ဝေ့ရှီယုသည် ကျိုးဟောက်ယွီ၏ အကြည့်များကို သတိပြုမိသွားခဲ့ပြီးနောက် ဒေါသအဟုန် ပြင်းထန်စွာဖြင့် သူ့ခါးလည်တည့်တည့်သို့ ခြေထောက်ဖြင့် အားပြင်းစွာ ကန်ကျောက်လိုက်တော့သည်။

"အား အား၊ မင်းရဲ့ ဖိနပ်အဖျားက ဓားသွားလိုပဲဟ၊ ငါ့ကို သတ်ချင်နေတာလား"

ကျိုးဟောက်ယွီသည် နာကျင်လွန်းလှသဖြင့် ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်မြည်တမ်းလိုက်ရရှာသည်။ ဝေ့ရှီယုမှာ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါမှ မိမိ၏ ဖိနပ်အဖျားသည် တကယ့်ကို တော်တော်လေး ချွန်ထက်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားခဲ့၏။ သူမအနေဖြင့် စိတ်လောကြီးစွာဖြင့် အားထည့်ကန်လိုက်မိသည့် အရှိန်နှင့်ဆိုလျှင် ကျိုးဟောက်ယွီတစ်ယောက် တကယ့်ကို အလွန်အမင်း နာကျင်ခက်ခဲသွားလိမ့်မည်ကို အလွယ်တကူပင် ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်ပေသည်။ သို့သော်လည်း သူမ၏ မာနကြောင့် တောင်းပန်စကားကိုမူ နှုတ်မှ မဟရဲဘဲ ပြန်လည်၍သာ ပြစ်တင်ဝေဖန်လိုက်တော့သည်။

"ဘယ်သူက နင့်ကို အဲဒီလောက်အထိ အရှက်မရှိဘဲနဲ့ အောက်ကနေ လာပြီး ချောင်းကြည့်ခိုင်းလို့လဲ"

"ချောင်းကြည့်တယ်လို့ ဘာလို့ ပြောရတာလဲ၊ ငါက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လှဲနေတာလေ၊ ပြီးတော့ မင်းက ငါ့ရဲ့ အပေါ်တည့်တည့်မှာ တမင်လာရပ်နေတာ၊ ငါက မျက်စိကန်းနေတာမှ မဟုတ်တာ သဘာဝအတိုင်းပဲ အချို့အရာတွေကို မြင်လိုက်မိတာပေါ့၊ တမင်သက်သက် လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။ သူသည် စကားပြောဆိုနေစဉ်အတွင်းမှာပင် သူ့မျက်လုံးများမှာ ဝေ့ရှီယုရှိရာသို့ အလိုအလျောက် နောက်တစ်ကြိမ် ခပ်ဖွဖွ စောင်းငဲ့ကြည့်ရှုမိသွားပြန်၏။

"နင် အခုထိ ကြည့်နေတုန်းပဲလား"

ဝေ့ရှီယုသည် ဒေါသတရားနှင့် ရှက်ရွံ့မှုတို့ ပြိုင်တူ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ရပြီး ဗီဇစိတ်အတိုင်း ခြေထောက်ကို ပြန်လည်မြှောက်လိုက်ရင်း သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကန်ကျောက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပြန်သည်။ သို့သော်လည်း စောစောက သူအသည်းအသန် အော်ဟစ်လိုက်သော နာကျင်မှု လေသံမှာ ဟန်ဆောင်နေခြင်း မဟုတ်မှန်း ပြန်လည်တွေးတောမိလိုက်သဖြင့် သူမခြေထောက်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်တော့၏။

"သွား လူယုတ်မာကြီး"

ဝေ့ရှီယုမှ ကျိုးဟောက်ယွီ၏ မျက်နှာဆီသို့ နှာခေါင်းရှုံ့လျက် မောင်းထုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ့အပေါ်တည့်တည့်တွင် ဆက်လက်၍ မရပ်ဝံ့တော့သဖြင့် လျင်မြန်စွာပင် လှည့်ထွက်သွားခဲ့တော့သည်။ ကျိုးဟောက်ယွီမှာ မိမိ၏ မျက်နှာကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ မည်သည့်အရာမျှ ရှိမနေပါချေ။ သို့သော်လည်း သူတမင်တကာ ရယ်မောလိုက်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"နောက်တစ်ခါ မင်း ငါ့ကို အဲဒီလို လုပ်ချင်ရင် အရင်ဆုံး သွားတိုက်ဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော်၊ တကယ်ကို အနံ့ဆိုးတယ်"

"နင့် ငါ့ရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းကို အဆုံးထိ ပို့နေတာပဲနော်"

ဝေ့ရှီယုမှ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်မိပြီး သူမရင်ထဲတွင် ဒေါသမီးလျှံများ တောက်လောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရရှာသည်။

"ဟဲဟဲ စတာပါ နောက်တာ၊ အမှန်တကယ်တော့ တကယ့်ကို သင်းပျံ့တဲ့ အနံ့လေးပါ၊ အတည်ပြောတာနော်၊ ငါ မင်းကို လိမ်မပြောပါဘူး"

ဝေ့ရှီယုတစ်ယောက် ရုတ်ချည်း ပေါက်ကွဲတော့မည့် အခြေအနေကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ကျိုးဟောက်ယွီ ထိုဒေါသမီးကို ငြိမ်းသတ်ရန် ကပျာကယာပင် ပြန်လည်ချော့မော့လိုက်ရတော့သည်။ မဟုတ်ပါက ခေတ္တမျှအတွင်း ဤရုံးခန်းကြီးအတွင်း၌ အလွန်အမင်း ကြမ်းတမ်းရက်စက်လှသော မြင်ကွင်းကျယ်ကြီး ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

"သင်းပျံ့နေဦးတော့ အဲဒီလို ပြောခွင့်မရှိဘူး"

ဝေ့ရှီယုမှ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ တစ်ကယ်ကိုခက်တာပဲ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှာ ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို တွန့်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အနံ့ဆိုးတယ်လို့ ပြောပြန်ရင်လည်း မကောင်းဘူး၊ မွှေးပျံ့တယ်လို့ ပြောပြန်ရင်လည်း မရဘူး၊ ဒါဆိုရင် မင်းပဲ ငါ့ကို သင်ပေးပါဦး ဘယ်လိုမျိုး ပြောရမှာလဲ?"

"မကြားချင်ယောင်ဆောင်တာ၊ ဘာအနံ့မှ မရတာက အမှန်ကန်ဆုံး နည်းလမ်းပဲ"

ဝေ့ရှီယုမှ ဒေါသတကြီးဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ တင်လျက်၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားစေရန် အသက်ရှူနှုန်းကို ထိန်းညှိလိုက်ပြီးမှ တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်တော့၏။

"ငါ အေးအေးဆေးဆေး နေချင်လို့ လာပြီး မနှောင့်ယှက်နဲ့တော့"

ထိုစကားကို ပြောဆိုပြီးနောက် သူမသည် ကျိုးဟောက်ယွီကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ဆိုဖာခုံရှိရာသို့ လှမ်းလျှောက်သွားကာ လဲလျောင်းလိုက်ရင်း မျက်လုံးများကို မှိတ်လျက် ငြိမ်သက်သွားခဲ့တော့သည်။ သူမတစ်ဦးတည်း ဘေးကင်းလွတ်မြောက်ပြီး ကျန်းမာစွာ ရှိနေသေးကြောင်း သက်သေပြနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာမူ သူမ၏ အသက်ရှူနှုန်းနှင့်အတူ စည်းချက်ညီညီ မြင့်တက်လိုက် နိမ့်ဆင်းလိုက် ဖြစ်နေသော ရင်ဘတ်ကလေးသာ ဖြစ်ပေ၏။ ကျိုးဟောက်ယွီသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ လူးလဲထရပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လျက်၊ ဝေ့ရှီယုရှိရာသို့ ခြေဖွဖွလေး လှမ်းတိုးကပ်သွားခဲ့သည်။ သူမကို အသေအချာ စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုပြီးနောက် သူသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ကာ ဆိုဖာခုံကို ကျောမှီလျက် မျက်စိမှိတ်ကာ အိပ်မောကျသွားခဲ့တော့သည်။ အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့မှန်း သူလုံးဝ မသိရှိပါချေ။

ကျိုးဟောက်ယွီသည် မိမိ၏ နှာခေါင်းထက်တွင် ယားယံလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် နှာချေလိုက်ရင်း မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဝေ့ရှီယုမှာ သူ့ရှေ့မှောက်တွင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုင်းညွှတ်လျက် မတ်တပ်ရပ်နေသည်ကို ဆုံတွေ့လိုက်ရတော့၏။

"မင်း စောစောက ငါ့ရဲ့နှာခေါင်းကို ဘာနဲ့လာပြီး ထိလိုက်တာလဲ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ စပ်စုလိုသော စိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒါက အရေးမကြီးပါဘူး"

ဝေ့ရှီယု ပြန်လည်ဖြေကြားခြင်း မပြုဘဲ အစားထိုးသည့်အနေဖြင့် တိုးညှင်းလှသော ဂရုစိုက်မှု လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"နင်က ဘာဖြစ်လို့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လာပြီး အိပ်ပျော်နေရတာလဲ၊ ဟိုဘက်မှာ ဆိုဖာခုံတွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

"ငါ အိပ်ချင်တဲ့နေရာမှာ အိပ်မှာပေါ့"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ အမှန်စင်စစ်တွင်မူ သူသည် ဝေ့ရှီယု စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေရန်အတွက်သာ သူမ မမြင်နိုင်သော ဆိုဖာခုံ၏ နောက်ကွယ်တွင် လာရောက်ထိုင်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟူသော အမှန်တရားကို သူ မည်သို့မျှ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိမ့်မည် မဟုတ်ပါချေ။

"ငါ ဗိုက်ဆာပြီ၊ သွားစားကြရအောင်"

ဝေ့ရှီယုမှ မည်သည့်မေးခွန်းမျှ ထပ်မံ၍ မမေးတော့ဘဲ မတ်တပ်ရပ်လျက် တံခါးဝရှိရာသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လှမ်းလျှောက်သွားခဲ့တော့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ကျိုးဟောက်ယွီလည်း လျင်မြန်စွာ ထရပ်လိုက်ပြီး သူမနောက်ကွယ်မှနေ၍ လိုက်ပါသွားခဲ့တော့၏။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အပြင်ဘက်ရှိ အလွန်အမင်း ဆန်းပြားထည်ဝါစွာ ပြင်ဆင်မွမ်းမံထားသော စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုတွင် အစားအစာအချို့ကို သုံးဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ဝေ့ရှီယုမှာ သူမအနေဖြင့် အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သဖြင့် ကျိုးဟောက်ယွီသည် ကားမောင်းလျက် သူမကို အိမ်သို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ရတော့သည်။ ဝေ့ရှီယု ကားပေါ်မှ ဆင်းသွားပြီးနောက် ကျိုးဟောက်ယွီသည် ကားပေါ်မှ ဆင်းမည့် အရိပ်အယောင် မရှိသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"နင် အခုထိ ဒီဒီ မောင်းနေတုန်းပဲလား"

"မောင်းရမှာပေါ့၊ ငါက အချိန်ဖြုန်းရုံသက်သက် မောင်းနေတာပဲ၊ ယောက်ျားဆိုတာ အမြဲတမ်း အလုပ်လုပ်နေရမှာပဲလေ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလျက် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ ဒီည ဒီနေရာကို ပြန်လာဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော်၊ ငါတို့ရဲ့ ကတိစကားကို လုံးဝ မဖျက်ဆီးလိုက်နဲ့ဦး"

ဝေ့ရှီယုမှ လေးနက်တည်ကြည်စွာ မှာကြားလိုက်ရှာသည်။ သူမအနေဖြင့် မူလက 'နင့်မှာ ကိုယ်ရံတော်အလုပ် ရှိနေပြီးသားပဲလေ၊ ပြီးတော့ ငါက နင့်ကို ပိုက်ဆံအများကြီး ပေးထားတာကို ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီ အဆင့်မရှိတဲ့ ဒီဒီကားကို ဆက်ပြီး မောင်းချင်နေရသေးတာလဲ' ဟု ပြောဆိုရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သော်လည်း ထိုစကားလုံးများမှာ သူမ၏ လည်ချောင်းဝတွင်တင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ရခြင်းဖြစ်၏။

"စိတ်ချပါ၊ ငါ ကိုးနာရီမထိုးခင် သေချာပေါက် ပြန်ရောက်လာခဲ့ပါ့မယ်"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် ကားကို ဂီယာနောက်ဆုတ်လျက် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မောင်းနှင်ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။ ဝေ့ရှီယုသည် ထိုနေရာတွင် မတ်တပ်ရပ်လျက် ကျိုးဟောက်ယွီ၏ ကားလေး မျက်စိရှေ့မှနေ၍ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ စိုက်ကြည့်နေမိပြီး မတတ်သာသည့်အဆုံး သက်ပြင်း ခပ်ဖွဖွ တစ်ချက် ချလိုက်မိရုံမျှသာ တတ်နိုင်ရှာတော့၏။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ကျိုးဟောက်ယွီသည် အဝေးသို့ မောင်းနှင်ခြင်း မပြုရသေးမီမှာပင် သူ၏ ဒီဒီ စနစ်အတွင်းသို့ အော်ဒါ အသစ်တစ်ခု ရုတ်ချည်း ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

"တီ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှာ ထိုဖောက်သည်၏ အမည်နာမကို ကြည့်ရှုလိုက်သည့်အခါ "ပန်းတစ်ရာနတ်သမီး" ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဟဲဟဲ၊ နာမည်က တော်တော်လေး လှတာပဲ၊ ကြည့်ရတာ လှပတဲ့ နတ်ဘုရားမတစ်ပါးလိုပဲ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် သူမကို ကြိုဆိုရန်အတွက် ထိုနေရာဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မောင်းနှင်ခဲ့တော့သည်။ သူသည် လူလုပ်မြစ်ငယ်ကလေးတစ်ခု၏ အနားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည့်အခါ ပန်းပွင့်ဒီဇိုင်း ဂါဝန်ကလေးကို ဝတ်ဆင်ထားသော သွယ်လျလှပလှသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် မိမိအား ကျောခိုင်းလျက် မြစ်ကမ်းနားတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ရေကစားနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့၏။

"ဟိုင်း၊ မင်းက ပန်းနတ်သမီးလား"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ရင်း နှုတ်ဆက်စကား ဆိုလိုက်သည်။

"ဟင်"

ပန်းနတ်သမီးမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ပြီး ကျိုးဟောက်ယွီကို အသေအချာ စိုက်ကြည့်လျက် အကဲခတ်လိုက်ပြီးနောက် အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ခေါင်းကို ငြိမ့်ပြလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ် ကျွန်မပါပဲ"

"ဒါဆိုရင်လည်း ကားပေါ်ကို မြန်မြန်တက်ပါ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှာ သူမအတွက် ကားတံခါးကို အလိုက်တသိ ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ"

ပန်းနတ်သမီး ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် လှမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။ သူမ ကားပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီးနောက် တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်မကို အင်္ကျီဆိုင်တစ်ခုဆီ လိုက်ပို့ပေးပါဦး"

"အင်္ကျီဆိုင် ဟုတ်လား"

ကျိုးဟောက်ယွီသည် ခဏမျှ ကြောင်အမ်းသွားခဲ့ရပြီးနောက် သူမ၏ ဆိုလိုရင်းကို ရုတ်ချည်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သဖြင့် ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"အကယ်၍ မင်းက အဝတ်အစားတွေ ဝယ်ချင်တာဆိုရင်တော့ ငါမင်းကို ရှော့ပင်းမောလ်ကြီးတစ်ခုဆီပဲ ခေါ်သွားပေးရမှာပေါ့၊ အဲဒီမှာဆိုရင် ဖက်ရှင်ဒီဇိုင်း မျိုးစုံရှိတာမလို့ မင်း စိတ်တိုင်းကျဖြစ်မယ့် အရာကို သေချာပေါက် ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်လိမ့်မယ်လေ"

"ရှင်က ဒီနေရာကို အသေအချာ နားလည်ထားလို့ ရှင့်စကားကိုပဲ နားထောင်လိုက်ပါ့မယ်"

ပန်းနတ်သမီးမှာ ပြုံးလျက် ညင်သာစွာ ဆိုရှာသည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်တော့်ကိုသာ ယုံကြည်လိုက်၊ မင်း ဘယ်တော့မှ နောင်တရမှာ မဟုတ်ဘူး၊ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်တော့ ကျွန်တော်က မင်းတို့လို နတ်ဘုရားတွေကြားထဲမှာ ယုံကြည်စိတ်ချရဆုံးသော လူသားတစ်ယောက်ပါပဲ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် အနီးဆုံးတွင်ရှိသော ဈေးဝယ်စင်တာ ကြီးတစ်ခုဆီသို့ တိုက်ရိုက်ပင် မောင်းနှင်ခဲ့တော့သည်။ ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည့်အခါ ပန်းနတ်သမီး၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာမူ နေရာအနှံ့သို့ ကြည့်ရှုမဆုံးနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်ရတော့၏။ သူမအနေဖြင့် မူလက လူ့ပြည်လောက၏ အဝတ်အထည်များကိုသာ ကြည့်ရှုရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အဝတ်အစားအချို့ကိုပင် မကြည့်ရသေးမီမှာတင် ဆိုင်အတွင်းရှိ အမျိုးမျိုးသော ဆန်းပြားထူးဆန်းလှသည့် အရာဝတ္ထုများကြောင့် သူမ၏ စိတ်အာရုံများမှာ ရုတ်ချည်း ဖမ်းစားခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

"အဲဒါက ဘာလဲဟင်"

ပန်းနတ်သမီးမှာ နေကာမျက်မှန် တစ်စုံရှိရာသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလျက် ကျိုးဟောက်ယွီကို စပ်စုလိုသော စိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အဲဒါက နေကာမျက်မှန်လို့ ခေါ်တယ်လေ"

ကျိုးဟောက်ယွီ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလျက် ဖြေကြားလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ပန်းနတ်သမီးမှာမူ ယခုတိုင် အလုံးစုံ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်ပေ၏။

"နေကာမျက်မှန် ဟုတ်လား၊ သူက ဘာအလင်းတန်းမှလည်း ထုတ်လွှင့်မပေးနိုင်ဘဲနဲ့ နေမင်းကြီးနဲ့ ဘာပတ်သက်မှု ရှိလို့လဲဟင်"

"ဒါ ဒါကတော့"

ကျိုးဟောက်ယွီသည် လုံးဝ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ သူ့အနေဖြင့် ဤအရာကို မည်သို့ မည်ပုံ ရှင်းပြရမည်ကို သေသေချာချာ မသိရှိသဖြင့် ရိုးရှင်းစွာပင် မိမိ၏ ပိုက်ဆံအိတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ယွမ်၈၀ အကုန်အကျခံကာ ထိုနေကာမျက်မှန်ကို ဝယ်ယူလိုက်တော့၏။ ထို့နောက် သူသည် ပန်းနတ်သမီး၏ ရှေ့မှောက်သို့ လှမ်းတိုးကပ်သွားခဲ့ပြီး တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငြိမ်ငြိမ်လေးနေနော်"

ထိုနေကာမျက်မှန်ကို သူမ၏ မျက်နှာထက်သို့ အသာအယာ တပ်ဆင်ပေးလိုက်တော့သည်။