အခန်း ၁၄၃

143

"ဝါး၊ အံ့ဩစရာကောင်းလိုက်တာ၊ တစ်ကမ္ဘာလုံးက ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားသလိုပဲ"

ပန်းနတ်သမီးမှ အံ့အားသင့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိရှာသည်။ သူမသည် မူလက ကျိုးဟောက်ယွီ၏ လှုပ်ရှားမှုအပေါ် အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မိသဖြင့် ပြန်လည်၍ လက်တုံ့ပြန်ရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သော်လည်း၊ မမျှော်လင့်ဘဲ ဤမျှအထိ ထူးဆန်းအံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ပါချေ။ ကျိုးဟောက်ယွီမှာ ထိုနေကာမျက်မှန်ကို သူမ၏ မျက်နှာထက်သို့ တပ်ဆင်ပေးလိုက်ပြီးနောက် သူမသည် ပုံမှန်အားဖြင့် မည်သည့်အခါမျှ မြင်တွေ့နိုင်ခြင်းမရှိသော ထူးခြားဆန်းပြားလှသည့် ကမ္ဘာသစ်ကြီးတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"မင်း သဘောကျတယ်ဆိုရင်တော့ ဒါက မင်းအတွက် လက်ဆောင်ပေါ့"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ရက်ရက်ရောရောပင် ဆိုလိုက်သည်။ သူ့ပိုက်ဆံအိတ်တစ်ခုလုံးနီးပါး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ့လေသံမှာမူ ယခုတိုင် ဂုဏ်သရေရှိလှပြီး ခန့်ညားထည်ဝါနေဆဲဖြစ်၏။

"ကျွန်မ ဒီလို အဖိုးတန်တဲ့အရာကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လက်ခံနိုင်ပါ့မလဲ"

ပန်းနတ်သမီးမှ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ငြင်းပယ်ရှာသည်။ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျိုးဟောက်ယွီ ချက်ချင်းပင် တရားမျှတဟန်ဖြင့် ဆိုလိုက်တော့၏။

"အားနာနေစရာ ဘာရှိလို့လဲ၊ ရှေးလူကြီးတွေ ပြောလေ့ရှိကြတဲ့အတိုင်းပေါ့ နှုတ်ခမ်းနီကို လှပတဲ့ အမျိုးသမီးဆီ ပေးအပ်ရသလို၊ ထက်မြက်တဲ့ သံမဏိဓားမြှောင်ကိုလည်း စစ်သူရဲကောင်းဆီ ပေးအပ်ရတာပဲလေ၊ ဒီနေကာမျက်မှန်က နတ်သမီးရဲ့ လှပတဲ့ မျက်ဝန်းအစုံနဲ့ တကယ့်ကို အလိုက်ဖက်ဆုံး အရာပါပဲ"

"ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်မတို့ အလဲအလှယ် လုပ်ကြတာပေါ့၊ ကျွန်မမှာ ရှင့်အတွက် ပေးစရာ လီလီပန်းလေး တစ်ပွင့်တော့ ရှိတယ်၊ ရှင် သဘောကျလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ပန်းနတ်သမီးမှ ပန်းလေးတစ်ပွင့်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ကျိုးဟောက်ယွီသည် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိပြီး ဤပန်းနတ်သမီးသည် ၎င်းပန်းကလေးကို မည်သည့်နေရာမှနေ၍ မှော်ဆန်စွာ ဖန်ဆင်းလိုက်သည်ကို လုံးဝ တွေးတော၍မရပါချေ။ သို့သော်လည်း သူမ၏ အမည်နာမမှာ 'ပန်းနတ်သမီး' ဖြစ်နေသည်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားခဲ့သဖြင့် ထိုအသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ဆက်လက်တွေးတောမနေတော့ပေ။ သူသည် ထိုလီလီပန်းလေးကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး အသေအချာ စေ့စေ့စပ်စပ် စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သော်လည်း သာမန်လူ့လောကမှ ပန်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက မည်သည့်ထူးခြားမှုမျှ ရှိမနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"နတ်သမီး၊ ဒီပန်းလေးက ဘယ်လိုမျိုး မှော်ဆန်တဲ့ အစွမ်းသတ္တိတွေ ရှိလဲဆိုတာ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြလို့ ရမလား"

"ပန်းဆိုတာ ပန်းပါပဲ၊ သူက ဘယ်လိုမျိုး မှော်အစွမ်းတွေ ရှိနေရမှာလဲ"

ပန်းနတ်သမီးမှ ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းက နတ်သမီးတစ်ပါးပဲ၊ မင်းပေးတဲ့ ပန်းက သာမန်လူ့လောကက ပန်းတွေနဲ့တော့ လုံးဝ တူညီမနေသင့်ဘူး မဟုတ်ဘူးလား"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ မကျေမနပ်ဖြင့် ထပ်မံ၍ စပ်စုလိုက်ပြန်သည်။

"ပန်းတွေ အားလုံးက အတူတူပါပဲ၊ အဲဒါက ကျွန်မ နတ်သမီးဖြစ်နေတာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"

ပန်းနတ်သမီးသည် ကျိုးဟောက်ယွီ၏ အတွေးအခေါ် တည်ဆောက်ပုံကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်ရတော့သည်။

"ကောင်းပါပြီ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှာ မတတ်သာသည့်အဆုံး ရေရွတ်လိုက်ရသည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင်မူ သက်ပြင်းချရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်အပြစ်တင်နေမိတော့၏။

'ငါ့ရဲ့ ယွမ်၈၀ ကတော့ အလဟဿ အဆုံးရှုံးခံလိုက်ရပြီပဲ၊ မင်းမှာ ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှ မရှိတာတောင်မှ လူကြီးလူကောင်းလိုမျိုး ဟန်ဆောင်နေမိတာ တကယ့်ကို ထိုက်တန်ပါတယ်လေ'

ထို့နောက် ကျိုးဟောက်ယွီသည် ပန်းနတ်သမီးနှင့်အတူ ဈေးဝယ်စင်တာအတွင်း၌ အချိန်အတော်ကြာအောင် လျှောက်လှမ်းခဲ့သော်လည်း သူ့တွင် ပိုက်ဆံမရှိတော့သဖြင့်၊ ပန်းနတ်သမီးမှ တစ်စုံတစ်ရာကို သဘောကျနှစ်သက်သည့်အခါတိုင်း သူသည် ဝယ်ယူပေးနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပါချေ။ နောက်ဆုံးတွင်မူ ပန်းနတ်သမီးမှာ ကျိုးဟောက်ယွီကို စိတ်ပျက်အားလျော့သော မျက်နှာပေးဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆိုလိုက်သည်။

"အချိန်က တော်တော်လေး စေ့တော့မယ်၊ ကျွန်မ ပြန်ရပါတော့မယ်၊ နောက်ရက်ကျမှ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့"

ကျိုးဟောက်ယွီသည် ပန်းနတ်သမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားကာ ပျောက်ကွယ်တော့မည့် အခြေအနေကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကပျာကယာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"နတ်သမီး၊ မင်း ငါ့ရဲ့ ကားကို စီးခဲ့တာတောင် ဘာဆုလာဘ်မှ မပေးတော့ဘူးလား"

"ကျွန်မ ရှင့်ကို ပန်းတစ်ပွင့် ပေးခဲ့ပြီးပြီ မဟုတ်ဘူးလား"

ပန်းနတ်သမီးမှ လူ့လောကထဲမှနေ၍ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်မသွားမီ နောက်ဆုံးစကားကို ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီပန်းက တကယ့်ကို သာမန်ပန်းတစ်ပွင့်ပဲ‌လေ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ အလျှော့မပေးလိုသော စိတ်ဖြင့် အော်ပြောလိုက်သော်လည်း ပန်းနတ်သမီးမှာမူ ရုတ်ချည်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူ့မေးခွန်းသည် မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ ရှိမလာခဲ့တော့ပါချေ။

"ဟူး"

ကျိုးဟောက်ယွီသည် ထိုနေရာတွင် တစ်ယောက်တည်း မတ်တပ်ရပ်လျက် သက်ပြင်း အရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်မိတော့သည်။ မိမိ၏ လက်ထဲတွင်ရှိသော လီလီပန်းလေးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း၊ သူခါးသီးလှသော အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ခေါင်းကို ရမ်းခါလိုက်မိ၏။

"ယွမ် ၈၀ တန်တဲ့ လီလီပန်းတစ်ပွင့် ဟုတ်လား၊ ဒါက တကယ့်ကို အဖိုးတန်လွန်းရာ ကျနေပြီ"

သူသည် ဖုန်းထဲမှ အချိန်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည့်အခါ အချိန်တော်တော်လေး နှောင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ယခုအချိန်တွင် သူ့စိတ်အာရုံများသည်လည်း အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားလျော့နေသဖြင့် သူသည် ဒီဒီ အငှားယာဉ်ကို ဆက်လက်၍ မမောင်းချင်တော့ပါချေ။ သူသည် ကားကို ဝေ့ရှီယုတို့ အိမ်တော်ရှိရာသို့ တန်းတန်းမတ်မတ်သာ မောင်းနှင်ခဲ့တော့သည်။ သူ့တွင် အခြားရွေးချယ်စရာ လုံးဝ မရှိတော့ပါချေ။ သူ့တွင်ရှိသော ပိုက်ဆံအနည်းငယ်မှာ ကိတ်မုန့်အချို့ ဝယ်ယူရန်အတွက်သာ လုံလောက်တော့သည် ဖြစ်ရာ အကယ်၍ သူသာ ဝေ့ရှီယုတို့ အိမ်တော်သို့ မသွားခဲ့ပါက ညဘက်တွင် လမ်းဘေး၌သာ သေချာပေါက် အိပ်စက်ရပေတော့မည်။ သူရောက်ရှိလာသည့်အခါ ကျိုးဟောက်ယွီမှ တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။ အိမ်တော်ထိန်း တံခါးလာဖွင့်ပေးလိုက်ပြီး ၎င်းမှာ ကျိုးဟောက်ယွီ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

"သခင်မလေးက အားလုံးကို အသေအချာ မှာကြားထားခဲ့ပြီးပါပြီ၊ မင်းအတွက် အခန်းကိုလည်း အဆင်သင့် ပြင်ဆင်မွမ်းမံပေးထားပါတယ်၊ ကျွန်တော့်နောက်ကနေ လိုက်ခဲ့ပါ"

"ကူညီပေးတဲ့အတွက် တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ယဉ်ကျေးစွာ ဆိုလိုက်သည်။

"အားနာစရာ မလိုပါဘူး၊ မင်းက သခင်ကြီးရဲ့ အဖိုးတန်ဧည့်သည်ပဲလေ၊ မင်း ဒီနေရာမှာ လာရောက်တည်းခိုမယ်ဆိုတာကို သခင်ကြီး သိလိုက်ရတုန်းက တကယ့်ကို ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး မင်းစိတ်တိုင်းကျ သက်တောင့်သက်သက် ရှိသမျှကာလပတ်လုံး နေထိုင်နိုင်ပါတယ်လို့ မှာကြားထားခဲ့ပါတယ်"

အိမ်တော်ထိန်းမှ လေးနက်စွာ ဆိုရှာသည်။ အမှန်စင်စစ်တွင်မူ ဤအိမ်တော်ကြီးအတွင်း၌ ပြင်ပမှ စိမ်းသက်လှသော သူစိမ်းတစ်ဦးကို လာရောက်တည်းခိုခွင့်ပြုရန်ဟူသော ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ ဝေ့ရှီယုတစ်ဦးတည်း သဘောဖြင့် ဆုံးဖြတ်နိုင်သော အရာမျိုး မဟုတ်ပါချေ။ အကယ်၍ ဖခင်ဖြစ်သူ ဝေ့ကျန်းဟွာ၏ သဘောတူညီချက် မရှိခဲ့ပါက ကျိုးဟောက်ယွီအနေဖြင့် ဤအိမ်တော်ကြီးအတွင်းသို့ မည်သို့မျှ ခြေချခွင့် ရရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဦးလေးဝေ့က အမြဲတမ်း ဒီလောက်အထိ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်လွန်းလှတော့ ကျွန်တော်တောင်မှ နည်းနည်း အားနာမိတယ်"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ဝေ့ကျန်းဟွာသည် သူ့အပေါ်တွင် တကယ့်ကို အလွန်အမင်း ကောင်းမွန်လွန်းလှပေ၏။ သူသည် မိမိ၏ ဆေးရုံစရိတ် အားလုံးကို ဝေ့ကျန်းဟွာမှ အကုန်အကျခံ ပေးချေပေးခဲ့သည်ဟူသော အမှန်တရားကိုပင် ယခုတိုင် မသိရှိသေးပါချေ။

"မစ္စတာကျိုး၊ မင်းက တကယ့်ကို အားနာတတ်လွန်းပါတယ်၊ ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် မင်းကို အခန်းဆီ လိုက်ပို့ပေးရတာပေါ့၊ အကယ်၍ တစ်ခုခု စိတ်တိုင်းမကျတာ ရှိရင်လည်း ကျွန်တော့်ကို အချိန်မရွေး ပြောဆိုနိုင်ပါတယ်"

အိမ်တော်ထိန်းကြီးမှာ ရှေ့မှနေ၍ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ သူ့အခန်းမှာ ပထမထပ်တွင် တည်ရှိပြီး အလွန်အမင်း ကျယ်ဝန်းလှပေ၏။ ကျိုးဟောက်ယွီသည် အခန်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် သူ့မျက်နှာထက်တွင် ရုတ်ချည်းပင် ကျေနပ်ဖွယ် အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။ ဤနေရာသည် သူ ယခင်က နေထိုင်ခဲ့ရသော နေရာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အဆမတန် သာလွန်ကောင်းမွန်လှသည် ဖြစ်ရာ သူမည်သည့်အရာကိုများ စိတ်တိုင်းမကျ ဖြစ်နေရဦးမည်နည်း။ သူသည် ကိုယ်လက်သန့်စင်ခြင်းကို လျင်မြန်စွာ ပြုလုပ်လိုက်ပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်တွင် ကျကျနန ထိုင်လိုက်ရင်း မိမိ၏ 'ရှစ်ဆယ့်ကိုးသွယ် အံ့ဖွယ်အတတ်' ကို စတင်၍ ကျင့်ကြံအားထုတ်နေခဲ့တော့သည်။ သို့သော်လည်း ခေတ္တမျှအတွင်းမှာပင် အခန်းတံခါးကြီးသည် ရုတ်ချည်းပင် ပွင့်သွားခဲ့ရပြီး ဝေ့ရှီယုမှာ အခန်းတွင်းသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာခဲ့တော့သည်။ သူမသည် ကုတင်ပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေသော ကျိုးဟောက်ယွီကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ခဏမျှ ကြောင်အမ်းသွားခဲ့ရပြီး နောက်မှ သဘောကျဟန်ဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

"နင် နင့်ရဲ့ သိုင်းပညာရပ်တွေကို ကျင့်ကြံနေတာလား"

ကျိုးဟောက်ယွီသည် ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိတော့သည်။ မိမိ သိုင်းပညာရပ်ကို စူးစိုက်ကျင့်ကြံနေစဉ်အတွင်း ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လာရောက်နှောင့်ယှက်ခြင်း ခံရသည်မှာ အလွန်အမင်း စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ သိုင်းပညာရပ်ကို ပျက်စီးသွားစေလောက်သည်အထိ မပြင်းထန်ဦးတော့ အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့ ချစ်တင်းနှီးနှောနေစဉ်အတွင်း ဘေးမှနေ၍ ရုတ်တရက် အနှောင့်အယှက်ပေးခြင်း ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ တကယ့်ကို အလွန်အမင်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ရသော ခံစားချက်မျိုးဖြစ်ပေသည်။

"မင်း အခန်းထဲကို မဝင်ခင် တံခါးကို အရင်ဆုံး မခေါက်ရဘူးလား၊ မင်းမှာ ဘာယဉ်ကျေးမှုမှ မရှိဘူးလား"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် မေးခွန်းထုတ်လိုက်တော့သည်။

"အာ"

ဝေ့ရှီယုတစ်ယောက် ဆွံ့အသွားခဲ့ရရှာသည်။ သူမသည် အိမ်တော်ထိန်းကြီးထံမှနေ၍ ကျိုးဟောက်ယွီ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း ကြားသိလိုက်ရသဖြင့် သူ့ကို လာရောက်ကြည့်ရှုချင်သော စိတ်တစ်ခုတည်းဖြင့် စိတ်လောကြီးကာ ဝင်လာခဲ့မိခြင်း ဖြစ်ရာ တံခါးခေါက်ရန် လုံးဝ မေ့လျော့သွားခဲ့ရခြင်းဖြစ်၏။ ယခုအချိန်တွင် ကျိုးဟောက်ယွီ၏ တိုက်ရိုက် ပြစ်တင်ဝေဖန်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည့်အခါ ဝေ့ရှီယုသည် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းထိခိုက်သွားခဲ့ရသည်။

'ဒါက ငါ့အိမ်လေ၊ တံခါးခေါက်ဖို့ လိုအပ်လို့လား'

သို့သော်လည်း သူမသည် ထိုစကားလုံးများကို နောက်ဆုံးတွင် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်း မပြုခဲ့ပါချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသာ ထိုသို့ ပြောဆိုလိုက်ပါလျှင် ကျိုးဟောက်ယွီသည် ဤအိမ်တော်ကြီးအတွင်းမှနေ၍ သေချာပေါက် ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားလိမ့်မည် ဖြစ်ကြောင်း သူမ သေချာပေါက် သိရှိနားလည်ထားသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

"ငါ အခန်းမှားပြီး ဝင်မိသွားတာ"

ဝေ့ရှီယုသည် တောင်းပန်စကား မဆိုချင်သဖြင့် အပြစ်အနာအဆာများစွာ ရှိနေသော မုသားစကားတစ်ခုကိုသာ အလွယ်တကူ ပြောဆိုလိုက်ရင်း လျင်မြန်စွာပင် ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

"ဒီမိန်းမကတော့ တကယ့်ကို ဝေခွဲမရနိုင်တဲ့ လူစားမျိုးပဲ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် ထရပ်လိုက်ရင်း တံခါးကို သွားရောက်ပိတ်လိုက်တော့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် ဘေးကင်းလုံခြုံစေရန်အတွက် တံခါးကို အတွင်းဘက်မှနေ၍ သေချာပေါက် သော့ခတ်ပစ်လိုက်တော့၏။ နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည့်အခါ နံနက်ခင်း၏ ပထမဆုံးသော နေခြည်လင်းလက်မှုများမှာ အခန်းတွင်းသို့ ဖြာကျလာခဲ့ပြီး ကျိုးဟောက်ယွီသည် မျက်ဝန်းများကို ဖွင့်လိုက်ရင်း အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ဖြူဖွေးလှသော အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ သူ့နှာခေါင်းဝဆီမှနေ၍ ထင်ရှားစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။ သူသည် အဝတ်အစားများကို သေသေချာချာ လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည့်အခါ ဝေ့ကျန်းဟွာသည် ဧည့်ခန်းရှိ ဆိုဖာခုံပေါ်တွင် ထိုင်လျက် သတင်းစာဖတ်နေသည်ကို ဆုံတွေ့လိုက်ရ၏။

"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ ဦးလေးဝေ့"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ နှုတ်ဆက်စကား ဆိုလိုက်သည်။

"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ ဟောက်ယွီ၊ မနေ့ညက အိပ်ရတာ အဆင်ပြေရဲ့လား"

ဝေ့ကျန်းဟွာမှာ သတင်းစာကို ဘေးသို့ ချလိုက်ရင်း ဂရုတစိုက်ဖြင့် မေးမြန်းရှာသည်။

"တကယ့်ကို ကောင်းကောင်း အိပ်ခဲ့ရပါတယ်၊ ကျွန်တော် နေရာအသစ်တွေမှာ အိပ်ရတာမျိုးကို လုံးဝ စိမ်းမနေပါဘူး၊ ဘယ်လိုနေရာမျိုးမှာမဆို အလွယ်တကူ အိပ်ပျော်တတ်ပါတယ်၊ ဒါ့အပြင် ဦးလေး ပြင်ဆင်ပေးထားတဲ့ အခန်းကလည်း တကယ့်ကို သက်တောင့်သက်သာရှိလွန်းလို့ တကယ့်ကို အိပ်မောကျသွားခဲ့ရပါတယ်"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလျက် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်တော့သည်။