အခန်း ၁၄၅

145

"စျေးကို ငါက စိတ်မဝင်စားပါဘူး၊ နင်နဲ့အတူတူ ဒီဒီ လိုက်မောင်းရမှာကိုပဲ စိတ်ဝင်စားတာ"

ဝေ့ရှီယုမှာ စိတ်ထဲရှိသည့်အတိုင်း လွှတ်ကနဲ ပြောလိုက်ပြီးနောက် ကျိုးဟောက်ယွီ အထင်လွဲသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မျက်နှာလေးနီရဲလျက် ကပျာကယာ ပြန်လည်ရှင်းပြရှာသည်။

"ငါဆိုလိုတာက စျေးထဲမှာက ဆူညံလွန်းလို့ပါ၊ ငါက ဆူညံတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးကို လုံးဝ မကြိုက်ဘူး"

"ဒီဒီမောင်းတာလည်း ဆူညံတာပဲကို၊ ပြီးတော့ ထူးဆန်းတဲ့ ဖောက်သည်မျိုးစုံနဲ့လည်း ခဏခဏ တိုးရသေးတယ်၊ အဲဒါကြောင့်မလို့ စိတ်ကူးမယဉ်ပါနဲ့တော့၊ မင်း လိုက်ခဲ့ဖို့ တခြားလူတစ်ယောက်ယောက်ကိုပဲ ရှာလိုက်ပါ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ဆက်တိုက်ပင် ငြင်းဆန်နေတော့သည်။ ဝေ့ရှီယု နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ရင်း မကျေမနပ် ဆိုလာသည်။

"ဒီဒီမောင်းတာက ဘာများ အဲဒီလောက်အထိ အဆန်းတကြယ် ဖြစ်နေလို့လဲ၊ နင်က ငါကို မခေါ်ချင်ဘူးဆိုရင်လည်း ငါက မလိုက်တော့ဘူးပေါ့"

စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ ကျန်းရှောင်ဟွာ ထံသို့ ဆက်သွယ်လိုက်သည်။ ဖုန်းထဲတွင် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် ဖုန်းချလိုက်ပြီး ကျိုးဟောက်ယွီကို ကြည့်ကာ ခပ်ပြတ်ပြတ် အမိန့်ပေးလိုက်တော့၏။

"ရှောင်ဟွာရဲ့ အိမ်ကို မောင်းရအောင်"

“အေးပါ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှာ ရိုးရှင်းစွာပင် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ပြီး ဝေ့ရှီယုကို သူမသွားလိုသော နေရာဆီသို့ ကားမောင်း၍ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ သူမ ကားပေါ်ကနေ ဆင်းခါနီးအချိန်တွင်မူ ဝေ့ရှီယုမှာ ကျိုးဟောက်ယွီကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြော၏။

"ငါက နင့်အပေါ် မတရား နှိပ်စက်တယ်လို့ မပြောရအောင် ဒီနေ့တစ်ရက်တော့ အလုပ်ပိတ်ရက် ပေးလိုက်မယ်၊ စိတ်ကြိုက် သွားပြီး လျှောက်လည်ချေပေါ့"

"ဟာ အရမ်းကောင်းတာပဲ"

ကျိုးဟောက်ယွီ ဝမ်းသာအားရဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး ကားကို အမြန်ဆုံး မောင်းနှင်ကာ ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။ လက်ရှိတွင် သူ့အိတ်ကပ်ထဲ၌ ပိုက်ဆံ တစ်ပြားတစ်ချပ်မျှ မရှိသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း နေရခက်နေပြီး အမြန်ဆုံး ပိုက်ဆံအချို့ ရှာဖွေနိုင်ရန်သာ စိတ်အားထက်သန်နေမိ၏။ သူသည် ဖုန်းထဲမှ ဒီဒီအက်ပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် တစ်နေ့တာလုံး ပင်ပန်းဆင်းရဲခံကာ အသည်းအသန် ကားမောင်းခဲ့သဖြင့် ယွမ်ရာဂဏန်းအချို့ ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သည်။ ပမာဏမှာ သိပ်ပြီး မများလှသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ဖျားနာမှု သေးသေးမွှားမွှားအတွက် ဆေးဖိုးဝါးခတော့ ရရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဝေ့ရှီယု၏ အိမ်တော်ကြီးဆီသို့ ပြန်လာသည့် လမ်းခရီးတွင် ဆိတ်ငြိမ်လှသော လမ်းဆုံလမ်းခွတစ်ခုသို့ ဖြတ်သန်းစဉ်၊ လမ်းထောင့်တစ်နေရာမှ လျှပ်စစ်စကူတာ မောင်းနှင်လာသော မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ဝုန်းခနဲ ဖြတ်ထွက်လာခဲ့၏။

"ဒုန်း"

ပြင်းထန်လှသည့် အသံကြီးနှင့်အတူ ကျိုးဟောက်ယွီအနေဖြင့် အချိန်မီ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ သူသည် ဘရိတ်ကို အသည်းအသန် နင်းလိုက်သော်လည်း အကွာအဝေးမှာ အလွန်နီးကပ်နေသဖြင့် ထိုမိန်းကလေးကို မလွှဲမရှောင်သာဘဲ တိုက်မိသွားရတော့၏။

"ဟာ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရသည်။ သူကားတံခါးကို ကပျာကယာ ဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်ခဲ့ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော ထိုမိန်းကလေး၏ အနားသို့ သွားရောက်ကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်၏။

"ညီမလေး အဆင်ပြေရဲ့လား၊ ဘယ်နားက နာသွားလဲ"

"ကျွန်မ တကယ့်ကို နေလို့မကောင်းဘူး၊ ကျွန်မကို ဆေးရုံကို လိုက်ပို့ပေးလို့ ရမလား"

ကျန်းရိထင်မှာ မျက်မှောင်လေးကြုတ်လျက် အားနည်းလှသော လေသံလေးဖြင့် တိုးတိုးလေး တောင်းဆိုရှာသည်။

"ရတာပေါ့၊ အရင်ဆုံး ကားပေါ်တက်ဖို့ ငါ ကူညီပေးပါ့မယ်"

ကျိုးဟောက်ယွီမှာ ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ချီလိုက်တော့သည်။

"တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အစ်ကိုက တကယ့်ကို စိတ်နှလုံးကောင်းရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ"

ကျန်းရိထင်မှ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုသည်။ ကျိုးဟောက်ယွီ ပြုံးလိုက်၏။

"ဘာတွေလျှောက်ပြောနေတာလဲ၊ ငါက မင်းကို တိုက်မိတဲ့ လူလေ၊ ဘာဖြစ်လို့ စိတ်နှလုံးကောင်းရှိတဲ့လူလို့ ပြောရတာလဲ"

"အစ်ကိုက ကျွန်မကို ပစ်မထားဘဲ အခုလို ကူညီပေးတာကတင် စိတ်ကောင်းရှိတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီ"

ကျန်းရိထင်မှ တည်ကြည်စွာ ဆိုရှာသည်။

"အခုခေတ်မှာ လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ စံနှုန်းတွေက ဒီလောက်အထိ တန်ဖိုးနည်းသွားရတာလား"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ရယ်မောရင်း ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီးနောက် အလိုက်တသိ ရပ်လိုက်သည်။

"မင်းက ဒဏ်ရာရထားတာဆိုတော့ စကား အများကြီး မပြောပါနဲ့တော့"

"ဟုတ်ကဲ့"

ကျန်းရိထင် လိမ္မာပါးနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြရှာသည်။ ကျိုးဟောက်ယွီသည် ခြေလှမ်းကို အမြန်သွက်လိုက်ပြီး ကျန်းရိထင်ကို ကား၏ အနောက်ခန်းခုံပေါ်သို့ ညင်သာစွာ တင်ပေးလိုက်တော့၏။ သူခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်ထလိုက်မည့် တစ်ခဏ၌ သူတို့နှစ်ဦး၏ အကွာအဝေးမှာ အလွန်နီးကပ်နေသဖြင့် ကျန်းရိထင်၏ နားရွက်အစုံမှာ သာမန်လူသားတစ်ဦး၏ နားရွက်များနှင့်မတူဘဲ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် သံသယများ ဝင်ရောက်နေခိုက် ကျိုးဟောက်ယွီသည် မိမိ၏ လက်မောင်းအပေါ်ပိုင်းတွင် စူးရှလှသော နာကျင်မှုတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူအံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည့် အခါတွင်မူ နာကျင်နေသော သူ့လက်မောင်းထက်၌ ဆေးထိုးအပ်တစ်ခု စိုက်ဝင်နေသည်ကို ထိတ်လန့်ဖွယ် တွေ့မြင်လိုက်ရတော့၏။

"မင်း"

ကျိုးဟောက်ယွီသည် မိမိအောက်တွင် ရှိနေသော ထိုမိန်းကလေးကို မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ဤမိန်းကလေးသည် ယာဉ်တိုက်မှုကို အကွက်ချဖန်တီးကာ မိမိအား သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားအောင် ထောင်ချောက်ဆင်လိမ့်မည်ဟု သူဘယ်လိုနည်းနှင့်မျှ မျှော်လင့်မထားခဲ့မိချေ။

"အေးအေးဆေးဆေး ခဏအနားယူလိုက်ပါဦး"

ကျန်းရိထင်မှာ ထူးဆန်းလှသောအပြုံးတစ်ခုဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးသည် ကျိုးဟောက်ယွီ၏ စိတ်ထဲတွင် နောက်ဆုံး မှတ်မိလိုက်သော ပုံရိပ်လေး ဖြစ်ပေ၏။ ထို့နောက်တွင်တော့ သူ့ခေါင်းမှာ ဘေးသို့ စောင်းကျသွားခဲ့ပြီး ကျန်းရိထင်၏ ရင်ခွင်ထက်သို့ လဲကျလျက် သတိလစ်မေ့မြောသွားရလေတော့သည်။

"ဟင်း သတိလစ်နေတာတောင်မှ လူကို လာပြီး အမြတ်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားနေသေးတယ်"

ကျန်းရိထင် ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် မိမိရင်ဘတ်ပေါ်သို့ မှီကျနေသော ကျိုးဟောက်ယွီ၏ မျက်နှာကို အသာအယာ ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။ ဘယ်လောက်အထိ အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားခဲ့မှန်းမသိရဘဲ သူပြန်လည်နိုးထလာသည့် အခါတွင်မူ မိမိ၏ လက်ဖဝါးများနှင့် ခြေထောက်များအားလုံး သေသေချာချာ တုပ်နှောင်ခြင်း ခံထားရသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပိုးတုံးလုံးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လဲလျောင်းနေရပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ဟိုဘက်ဒီဘက် လှိမ့်ရုံမှလွဲ၍ ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ချေ။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်သည့်အခါ ကျိုးဟောက်ယွီသည် မိမိကိုယ်မိမိ ပြင်ပလောကနှင့် လုံးဝ အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်နေပြီး သံတံခါးတစ်ချပ်သာရှိသော ပိတ်လှောင်ထားသည့် အခန်းကျဉ်းလေးတစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိနေမှန်း သိလိုက်ရသည်။ အခန်းထဲတွင် ပြတင်းပေါက်ဟူ၍ လုံးဝမရှိဘဲ သေးငယ်လှသော လေဝင်လေထွက်ပေါက်လေးတစ်ခုမျှပင် မရှိချေ။

"ဟေး ငါ အသက်ရှူကျပ်လို့ သေတော့မယ်၊ လေကောင်းလေသန့်ရအောင် တံခါးလေး ဘာလေး နည်းနည်းလောက် ဖွင့်ပေးကြပါဦး"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထိုတစ်ခဏ၌ပင် အပြင်ဘက်ဆီမှ ကျန်းရိထင်၏ သာယာငြိမ့်ညောင်းလှသော ရယ်မောသံလေး ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

"ရှင့်ရဲ့ အသံက ဒီလောက်အထိ အားပြည့်နေတာကို အောက်ဆီဂျင် ပြတ်လပ်နေတဲ့ ပုံစံမျိုး လုံးဝ မပေါက်ပါဘူး"

"အေးပါ၊ မင်းရဲ့ သရုပ်ဆောင် အရည်အချင်းကိုတော့ ငါဘယ်လိုမှ မမီပါဘူး၊ စောစောတုန်းက လမ်းပေါ်မှာ လဲကျပြီး သနားစရာကောင်းအောင် သရုပ်ဆောင်နေတဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ဦး အော်စကာတောင်မှ မင်းကို ဆုပေးဖို့ ကြွေးတင်ကျန်နေခဲ့ဦးမယ်"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ခနဲ့တဲ့တဲ့ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"အဲဒီလောက်အထိလည်း အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်မနေပါနဲ့ဦး၊ ဒါကို ကျွန်မက 'စစ်ရေးဗျူဟာ' လို့ ခေါ်တာလေ၊ ဒီလိုမျိုး ပရိယာယ်လေး နည်းနည်းပါးပါး မသုံးရင် ရှင့်လိုလူကို ဘယ်လိုမျိုး အလွယ်တကူ ဖမ်းဆီးနိုင်ပါ့မလဲ"

ကျန်းရိထင်မှ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေသော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးဟောက်ယွီ မေးခွန်းတစ်ခုကို မအောင့်နိုင်ဘဲ မေးမြန်းလိုက်တော့၏။

"ငါ တကယ်ကို သိချင်လို့ပါ၊ မင်းတို့တွေက ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ကိုပဲ ခဏခဏ လာပြီး ပစ်မှတ်ထားနေကြရတာလဲ၊ ငါ့ရဲ့ကျောက်ကပ်က အဲဒီလောက်အထိ ကောင်းနေလို့လား၊ အဲဒီလိုမျိုး အသည်းအသန် လိုက်ဖမ်းဖို့အတွက် မင်းတို့တွေမှာ ဒီလောက်အထိ ဒုက္ခခံနေရတာ တန်ရဲ့လား"

"ကျောက်ကပ် ဟုတ်လား၊ ဘာကျောက်ကပ်ကို ပြောတာလဲ"

ကျန်းရိထင်မှ အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် ပြန်လည်မေးမြန်းသည်။

"ငါ့ဆီကနေ ကျောက်ကပ်ကို ထုတ်ယူဖို့ကလွဲရင် မင်းတို့တွေ ငါ့ကိုဖမ်းပြီး ဘာလုပ်ကြဦးမှာလဲ၊ ငါ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ဘာတန်ဖိုးရှိတဲ့ ပစ္စည်းမှလည်း မရှိပါဘူး"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။

"အို ဟုတ်လား ဟိဟိ"

ကျန်းရိထင်မှာ သာယာနာပျော်ဖွယ် ရယ်မောသံလေးကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်လက်၍ ပြောတော့သည်။

"ရှင့်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဒီလိုမျိုး အတွေးအမြင်တွေ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ တကယ်ကို မထင်ထားခဲ့ဘူး၊ ဒါက တကယ့်ကို သာမန်လူသားတွေရဲ့ စဉ်းစားတွေးခေါ်မှု ပုံစံအတိုင်းပဲ"

"သာမန်လူသားတွေရဲ့ စဉ်းစားတွေးခေါ်မှုပုံစံ ဟုတ်လား"

ကျိုးဟောက်ယွီသည် ကျန်းရိထင်၏ စကားလုံးထဲမှ ဟာကွက်တစ်ခုကို ချက်ချင်းပင် ထက်မြက်စွာ သတိပြုမိလိုက်သည်။ စောစောတုန်းက ကားပေါ်တွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော သူမ၏ထူးဆန်းလှသည့် နားရွက်ပုံစံကို ပြန်လည်မြင်ယောင်လာကာ သူမယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် လှမ်း၍ မေးမြန်းလိုက်တော့၏။

"ဒါဆိုရင် မင်းက လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား"

"ကျွန်မက လူသား ဟုတ်လား၊ မဟုတ်ဘူးလားဆိုတာက သိပ်ပြီးတော့ အရေးမကြီးပါဘူး"

ကျန်းရိထင် မတင်မကျပင် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ပြီးနောက် ပြုံးပြုံးလေးဖြင့် ဆက်ဆိုသည်။

"ဒီလိုမျိုး အကျိုးမရှိတဲ့ အရာတွေကို တွေးပြီး စိတ်ပူနေမယ့်အစား ရှင့်အနေနဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ အခန်းထဲကနေ ဘယ်လိုမျိုး လွတ်မြောက်အောင် ထွက်ပြေးရမလဲဆိုတာကိုပဲ သေသေချာချာ ကြိုတင်စဉ်းစားထားသင့်တယ်"

"ထွက်ပြေးရမယ် ဟုတ်လား"

ကျိုးဟောက်ယွီ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

"ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ငါ့အတွက် ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေး ရှိနိုင်ပါဦးမလား"

"ကျွန်မရဲ့ အမြင်အရဆိုရင်တော့ ရှင့်အတွက် ဘာအခွင့်အရေးမှ မရှိတော့ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့လည်း လက်တွေ့ မကြိုးစားကြည့်ဘဲနဲ့တော့ ရှင် ဘယ်လိုမျိုး စိတ်ကျေနပ်မှု ရနိုင်ပါ့မလဲ"

ကျန်းရိထင်မှာ ယခုအခါတွင် ကျိုးဟောက်ယွီ၏ အခြေအနေကို ကိုယ်ချင်းစာသကဲ့သို့ စဉ်းစားပေးနေဟန် တူပေသည်။

"မင်းက အဲဒီလို ပြောနိုင်တယ်ဆိုကတည်းက အနောက်မှာ အစီအစဉ်တွေ အများကြီး ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်မှာပေါ့၊ ဒါဆိုရင် ငါ ကြိုးစားနေရတာက ဘာထူးမှာလဲ၊ အလဟဿ ရုန်းကန်နေရရုံ သက်သက်ပဲ ဖြစ်မှာပါ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှာ သက်ပြင်းကို အခါခါ ချလိုက်မိသည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းရိထင် ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလေ၏။

"ဒီလိုမျိုး စကားလုံးတွေနဲ့ ကျွန်မကို လာပြီး လှည့်စားဖို့ မကြိုးစားစမ်းပါနဲ့၊ ရှင်က ဒီအတိုင်း ငြိမ်ငြိမ်လေး နေမယ့်လူမျိုး မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို အသေအချာ သိနေတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့လည်း ကျွန်မ ရှင့်ကို အပြတ်အသတ် ပြောနိုင်တာတစ်ခုကတော့ ရှင် ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ ထွက်ပြေးလို့ လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"မင်းလို ဦးခေါင်းအကြီးကြီးနဲ့ မိန်းမအိုကြီး တကယ်ကို လူတွေရဲ့ စိတ်ပညာကို အကဲခတ်တာ တော်လွန်းလှပါတယ်"

ကျိုးဟောက်ယွီမှာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ ဤမိန်းမသည် မိမိ၏ ရင်ထဲမှ လျှို့ဝှက်ချက်များနှင့် စိတ်နေစိတ်ထား အားလုံးကို အပြင်ပန်းမှ ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း မြင်တွေ့နေရသကဲ့သို့ ခံစားရစေသဖြင့် သူ့ကို အလွန်အမင်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေ၏။ ယခင်တုန်းက ဖမ်းဆီးခြင်း ခံရသည့် အချိန်များတွင်မူ မည်မျှပင် ခက်ခဲလှသော အခြေအနေမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရပါစေ သူသည် လွတ်မြောက်ရန်အတွက် နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်လှုပ်ရှားလေ့ရှိသည်။ သို့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ၊ ကျိုးဟောက်ယွီ၏ ရင်ထဲတွင် တကယ့်ကို ထူးဆန်းလှသော စိတ်အာရုံတစ်ခု ခံစားနေရပြီး မိမိအနေဖြင့် ဤနေရာမှ ဘယ်လိုနည်းနှင့်မျှ လွတ်မြောက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါလားဟု ကြိုတင်၍ ရိပ်မိနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရလေတော့သည်။