အခန်း ၁၄၇

147

"ရှင်တို့နှစ်ယောက် ဘာလုပ်နေကြတာလဲ၊ သူ့ကို ကျွန်မဆီ ပြန်ဖမ်းခေါ်လာခဲ့ကြစမ်း"

ကျန်းရိထင် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ သူမ လုပ်ဆောင်နေသော ရှေးဟောင်းဂမ္ဘီရအခမ်းအနားသည် အရေးကြီးဆုံး အချိန်သို့ ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်ပြီး အဓိက အကျဆုံးဖြစ်သော ကျိုးဟောက်ယွီမှာ အင်းကွက်ထဲမှ ထွက်ပြေးသွားသဖြင့် သူမမှာ အင်းကွက်၏ တန်ပြန်စွမ်းအင်ဒဏ်ကြောင့် အတွင်းဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရရှိသွားခဲ့ရ၏။ ထိုနေရာနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေသော အမျိုးသားနှစ်ဦးသည် သူမအမိန့်ကို ကြားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျိုးဟောက်ယွီ ရှိရာဆီသို့ တရကြမ်း ပြေးဝင်လာကြတော့သည်။ ကျိုးဟောက်ယွီသည် ကြိုးကွင်းများထဲမှ လွတ်မြောက်သွားပြီးနောက် မိမိ၏ မန္တန်ကို ချက်ချင်း ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သာမန် လူသားတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်အဖြစ်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

"ငါ့ကို ဖမ်းချင်တာလား၊ လက်သီးကို အရင်ဆုံး မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်ဦး"

ကျိုးဟောက်ယွီမှ ခနဲ့တဲ့တဲ့ဖြင့် နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး မိမိ၏ ဘယ်ဘက်မှ ပြေးဝင်လာသော လူ၏မျက်နှာဆီသို့ ထက်မြက်လှသော လက်သီးတစ်ချက်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

"ဒုန်း"

အသံနှင့်အတူ ထိုလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ်မျှသာ ယိမ်းထိုးသွားပြီး၊ ကျိုးဟောက်ယွီ၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းဆွဲရန် လက်ကို ဆန့်တန်းလာခဲ့သည်။

"ဒီကောင့် ခန္ဓာကိုယ်က ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ မာကျောနေရတာလဲ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှာ အလွန်အမင်း အံ့ဩသွားရပြီး အနောက်သို့ ကပျာကယာ ဆုတ်ခွာလိုက်ရသည်။ ထိုတစ်ခဏ၌ပင် သူ၏ ညာဘက်မှ ပြေးဝင်လာသော လူမှာလည်း ပြင်းထန်လှသော လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ထိုးနှက်လာပြန်၏။ အသည်းအသန် ဖြစ်နေသော အခြေအနေကြောင့် ကျိုးဟောက်ယွီသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဘေးတိုက် လှိမ့်ချလိုက်ရပြီးမှ အမြန်ဆုံး ပြန်လည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်နိုင်သည်။

"ငါ ဒီအတိုင်း ရမ်းပြီး တိုက်ခိုက်နေလို့တော့ မဖြစ်ဘူး၊ သူတို့ရဲ့ အားနည်းချက်ကို အရင်ဆုံး ရှာဖို့ လိုအပ်တယ်"

ကျိုးဟောက်ယွီသည် စိတ်ထဲမှ အစီအစဉ်ချလိုက်ပြီးနောက် သူအသက်ကို ခေတ္တမျှ အောင့်လိုက်ကာ သူ့ရွှေမျက်မှန် စွမ်းအား ကို အစွမ်းကုန် ဖွင့်လှစ်လိုက်တော့သည်။ သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသော ပုံရိပ်ကြောင့် သူ့ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရ၏။ ထိုအမျိုးသားနှစ်ဦးမှာ လူသားများ လုံးဝ မဟုတ်ကြချေ။ သူ့မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းတွင်မူ ထိုလူနှစ်ဦးသည် လူသားပုံသဏ္ဌာန် ရေးဆွဲထားသော ကျောက်တုံးရုပ်ထုကြီးနှစ်ခု သက်သက်သာ ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါ ဒါက ဘာကြီးလဲဟ"

ကျိုးဟောက်ယွီမှာ လုံးဝကို ဆွံ့အမှင်တက်သွားရသည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ယခင်က နတ်ဘုရား အတော်များများကို မြင်တွေ့ဖူးခဲ့သဖြင့် အတွေ့အကြုံအချို့ ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ချက်ချင်းပင် စိတ်ကို ပြန်လည်စုစည်းလိုက်နိုင်၏။ ထိုကျောက်တုံးလူသားနှစ်ဦးမှာမူ ကျိုးဟောက်ယွီ ဘာတွေတွေးနေသလဲဆိုတာကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ကြချေ။ ပထမတစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်မှု လွဲချော်သွားပြီးနောက် သူတို့သည် အရှိန်အဟုန်ကို ပြန်လည်စုစည်းကာ တရကြမ်း ထပ်မံ၍ လှစ်ခနဲ ပြေးဝင်လာကြပြန်သည်။

"သွားသေစမ်း"

ကျိုးဟောက်ယွီမှာ အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် အစပိုင်းတွင် ခြေထောက်ဖြင့် ကန်တော့မည့်ပုံစံမျိုး ဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး ထိုကျောက်တုံးလူသားများ သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားသည့် တစ်ခဏ၌ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုပုံစံကို ပြောင်းလဲကာ ကျောက်တုံးလူသား၏ ဘယ်ဘက် ဂျိုင်းအောက်တည့်တည့်ဆီသို့ ပြင်းထန်လှသော ပင့်လက်သီး တစ်ချက်ကို လွှဲ၍ ထိုးနှက်လိုက်တော့၏။ ထိုနေရာလေးမှာတော့ ကျိုးဟောက်ယွီ၏ ရွှေမျက်မှန် စွမ်းအားဖြင့် ကြည့်ရှုစဉ် ထိုကျောက်တုံးလူသား၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်၌ တစ်ခုတည်းသော စွမ်းအင် အလင်းတန်း ထွက်ပေါ်နေသည့် နေရာလေး ဖြစ်ပေသည်။

"ဝုန်း"

သူ မျှော်လင့်မထားခဲ့ဘဲ သူ ထိုးနှက်လိုက်သော ထိုကျောက်တုံးလူသားကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ကျောက်ခဲ အပိုင်းအစများအဖြစ်သို့ အက်ကွဲကြေမွလျက် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျသွားတော့သည်။

"ဒီအားနည်းချက်က တကယ့်ကို အသုံးဝင်လွန်းတာလား"

ကျိုးဟောက်ယွီမှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ ထိုတစ်ခဏ၌ပင် နောက်ထပ် ကျောက်တုံးလူသားတစ်ဦး၏ လက်သီးကြီးမှာ သူ့မျက်နှာဆီသို့ ဝုန်းခနဲ ပြေးဝင်လာပြန်သော်လည်း၊ ကျိုးဟောက်ယွီသည် ယခုအခါတွင် လုံးဝ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိတော့ချေ။ သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘေးသို့ အနည်းငယ်မျှ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီးနောက် ထိုကျောက်တုံးလူသား၏ ဂျိုင်းအောက်တည့်တည့်ဆီသို့ နောက်ပြန်လက်သီး တစ်ချက်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်ပြန်သည်။

"ဝုန်း"

မရှေးမနှောင်းမှာပင် ယခင် ကျောက်တုံးလူသားကဲ့သို့ပင် ဤကျောက်တုံးလူသားကြီးသည်လည်း ချက်ချင်းပင် ကျောက်ခဲ အပိုင်းအစများအဖြစ်သို့ အစအနမကျန် ပြိုကျပျက်စီးသွားရလေတော့သည်။ ထိုနေရာနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ထိုင်နေသော ကျန်းရိထင်သည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုရင်း လုံးဝကို အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားရရှာ၏။ ထိုကျောက်တုံးလူသားနှစ်ဦးမှာ သူမကိုယ်တိုင် လျှို့ဝှက် ဂမ္ဘီရနည်းလမ်းများကို အသုံးပြု၍ ဖန်တီးထားသော ဆန်းကြယ်လှသည့် ကျောက်ရုပ်ထု အရုပ်များ ဖြစ်ကြပြီး၊ မည်သို့မျှ ဖျက်ဆီး၍မရ၊ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်လည်း မရှိဘဲ လူသားများအတွက်မူ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ မအောင်နိုင်သော အစွမ်းထက်လှသည့် ရုပ်ထုများ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ကျိုးဟောက်ယွီအနေဖြင့် ထိုရုပ်ထုများ၏ အားနည်းချက်ကို ဤမျှအထိ လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ ဘယ်လိုနည်းနှင့်မျှ မျှော်လင့်မထားခဲ့မိချေ။

"ဒါ ဒါက ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တာ၊ ဘာဖြစ်လို့ အခုလိုမျိုး ဖြစ်သွားရတာလဲ"

ကျန်းရိထင်မှာ မိမိကိုယ်မိမိ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် မျက်ဝန်းများ ဝိုင်းစက်လျက် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိသည်။ ကျိုးဟောက်ယွီ သူမ ရှိရာဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမသည် မည်သည့် သတ္တဝါမျိုး ဖြစ်သလဲဆိုတာကို သိရှိနိုင်ရန်အတွက် သူ့ရွှေမျက်မှန် စွမ်းအားကို ထပ်မံ၍ ဖွင့်လှစ်ကြည့်ရှုလိုက်၏။ သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် ကျန်းရိထင်၏ ရုပ်ရည်အပြင်ပန်းမှာ သူ့မျက်စိထဲတွင် သာမန်အတိုင်းပင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ဘာမှ ထူးခြားမှု မရှိချေ။

"ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ငါ့ရွှေမျက်မှန် စွမ်းအားက အဆင့်သိပ်ပြီး မမြင့်သေးလို့ ထင်တယ်"

ကျိုးဟောက်ယွီ ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် အဖြေကို ရိပ်မိလိုက်သည်။ ကျန်းရိထင်ကိုယ်တိုင်မှာ သူမသည် လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးဟု ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း ကျိုးဟောက်ယွီအနေဖြင့် သူမ၏ မူလသဘာဝကို မမြင်တွေ့နိုင်ခြင်းမှာ သူ့စွမ်းအားမှာ အဆင့်နိမ့်နေသေးသောကြောင့်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤစွမ်းအားသည် မနတ်မင်းကြီး ဝူခုန်းမှ သူ့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် ပေးသနားခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သဖြင့်၊ ဝူခုန်းကိုယ်တိုင် 'ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း' ၏ နတ်ဆေးမီးဖိုထဲတွင် ရရှိခဲ့သော မူလ ရွှေမျက်မှန် စွမ်းအားနှင့်တော့ သိသိသာသာ ကွာခြားနေမည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

"ရှင် အခု လွတ်သွားပြီပဲ ဘာဖြစ်လို့ ထွက်မပြေးသေးတာလဲ"

ကျန်းရိထင်သည် ကျိုးဟောက်ယွီမှ မိမိကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်လေး တုန်လှုပ်သွားရပြီးမှ တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်လျက် လှမ်း၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ထွက်ပြေးရမယ် ဟုတ်လား၊ ငါက ဘာဖြစ်လို့ ထွက်ပြေးရမှာလဲ"

ကျိုးဟောက်ယွီ ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်ပြီး ကျန်းရိထင်ကို ထိပ်ဆုံးမှ ခြေဖျားအထိ ကြောက်လန့်သွားစေရန်အတွက် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် မဖွယ်မရာသော မျက်လုံးချင်းဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်တော့သည်။ သို့သော် သူမျှော်လင့်မထားခဲ့ဘဲ ကျန်းရိထင်မှာမူ ပြုံးလိုက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသော လေသံလေးဖြင့် ပြောလေ၏။

"ရှင်က ကျွန်မကို အဲဒီလိုမျိုး ကြည့်နေတာ ကျွန်မအပေါ်မှာ တစ်ခုခု မကောင်းတဲ့ စိတ်ကူးရှိနေလို့လား၊ အကယ်၍ ရှင်ကသာ အရင်ဆုံး စတင်ပြီး လှုပ်ရှားမယ်ဆိုရင် ကျွန်မကလည်း ငြင်းဆန်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

"အဟမ်း"

ကျန်းရိထင်၏ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသော အပြုအမူကြောင့် ကျိုးဟောက်ယွီမှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်အမ်းသွားရသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် ဤမိန်းမမှာ မည်သည့် သတ္တဝါမျိုး ဖြစ်သလဲဆိုတာကိုပင် သေသေချာချာ မသိရှိရသေးချေ။ အကယ်၍ သူမမှယ ဖားပြုပ်စုန်းမကြီး ဘာညာ ဖြစ်နေခဲ့ရင် သူတကယ့်ကို ရွံရှာလွန်းလို့ သေသွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းမျှ အရှေ့သို့ တိုးလိုက်ပြီးနောက် ကျိုးဟောက်ယွီမှာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် တည့်တည့်မေးမြန်းလိုက်တော့သည်။

"ငါ တကယ်ကို သိချင်လို့ပါ၊ မင်းတို့တွေက ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ကိုပဲ ခဏခဏ လာပြီး ပစ်မှတ်ထားနေကြရတာလဲ၊ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ မင်းတို့ကို ဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့ အရာ ဘာများ ရှိနေလို့လဲ၊ ငါအဲဒါကို ပြင်လိုက်ရင် မရဘူးလား*

"ဟက် ရှင် ဘယ်လိုမှ ပြင်လို့မရပါဘူး၊ အများကြီး လျှောက်ပြီး စိတ်ကူးမယဉ်ပါနဲ့တော့၊ ရှင် ဘယ်လောက်ပဲ ရုန်းကန်နေပါစေဦးတော့ အဆုံးသတ်မှာတော့ ရှင်က ကျွန်မရဲ့ လက်ထဲကိုပဲ ပြန်ပြီး ရောက်ရှိလာမှာပါပဲ"

ကျန်းရိထင်မှာ ယုံကြည်မှုအပြည့် ရှိနေသော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။ ကျိုးဟောက်ယွီ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရယ်မောလိုက်၏။

"နောင်အနာဂတ်မှာ ငါမင်းရဲ့ လက်ထဲကို ပြန်ရောက်မလား၊ မရောက်ဘူးလားဆိုတာကိုတော့ မသိသေးပေမဲ့ လက်ရှိအချိန်မှာတော့ မင်းက ငါ့လက်ထဲကို ရောက်နေပြီ"

"ဒါဆိုရင် ရှင်က ကျွန်မကို ဘာလုပ်မလို့လဲ၊ ကျွန်မကတော့ ဒီမှာ ရှိနေပြီးသားပဲ၊ ရှင် ကျွန်မအပေါ်ကို ဘာပဲလုပ်လုပ် စိတ်ကြိုက်သာ လုပ်ပါတော့"

ကျန်းရိထင်၏ မျက်ဝန်းအစုံထဲတွင် ညှို့ဓာတ်အပြည့် ရှိနေသော ဆွဲဆောင်မှုများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ကျိုးဟောက်ယွီကို အလိုအလျောက် မိန်းမောသွားစေရန် ဖန်တီးနေတော့သည်။

"မကောင်းတော့ဘူး"

ကံကောင်းစွာဖြင့် ကျိုးဟောက်ယွီ၏ စိတ်ထဲတွင် သတိတရား တစ်ချက် လက်ခနဲ ဝင်ရောက်လာခဲ့သဖြင့်၊ သူမ၏ ညှို့ဓာတ်အောက်သို့ လုံးလုံးလျားလျား ကျရောက်မသွားစေရန်အတွက် မိမိလျှာကို သွားဖြင့် နာကျင်စွာ ကိုက်ခဲလိုက်တော့သည်။ သူ့စိတ်အာရုံများ ပြန်လည်ကြည်လင်လာသည့် အခါတွင်မူ ကျိုးဟောက်ယွီသည် ကျန်းရိထင်၏ ခန္ဓာကိုယ် ပုံရိပ်လေးမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဝေဝါးပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။ သူအရှေ့သို့ ပြေးဝင်လိုက်ပြီး ကျန်းရိထင်၏ လည်ပင်းကို လှမ်း၍ ဖမ်းဆွဲရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ ဖမ်းဆွဲမိလိုက်သည်မှာ အနက်ရောင် မြူခိုးငွေ့ တစ်ချို့ သက်သက်သာ ဖြစ်ပေ၏။

"ဝူး"

ညနေခင်း လေပြေညင်း တစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားခဲ့ပြီးနောက် ကျန်းရိထင်၏ ခန္ဓာကိုယ် ပုံရိပ်လေးမှာ ဆိတ်ငြိမ်လှသော ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးထဲမှနေ၍ လုံးဝကို အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားရလေတော့သည်။

"သူမက တကယ့်ကို မြန်လွန်းလှပါတယ်"

ကျိုးဟောက်ယွီ အားကိုးရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဤကဲ့သို့သော တစ်ခဏချင်း ပျောက်ကွယ်သွားစေနိုင်သည့် လျှို့ဝှက် ဂမ္ဘီရ မန္တန်မျိုးကြောင့် သူ့အနေဖြင့် သူမကို မည်သည့်နေရာဆီသို့ လိုက်လံရှာဖွေရမှန်း လုံးဝ မသိတော့ချေ။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်သည့်အခါ ကျိုးဟောက်ယွီသည် ထိုနေရာနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် စွန့်ပစ်ထားသော ဂိုဒေါင်ဟောင်းကြီးတစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်သဖြင့် ခြေလှမ်းသွက်သွက်ဖြင့် လှမ်းလာခဲ့သည်။ သူသည် ထိုဂိုဒေါင်ထဲတွင် မိမိ၏ ကားကို ပြန်လည်တွေ့ရှိခဲ့ပြီးနောက် ကားကို မောင်းနှင်ကာ မြို့ဆီသို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာခဲ့တော့၏။ အချိန်မှာ အလွန်နောက်ကျနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူသည် ဝေ့ရှီယု၏ အိမ်တော်ကြီးဆီသို့ ပြန်လည်သွားရောက်ရန် စိတ်ကူးမရှိတော့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤမျှ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်အချိန်တွင် သွားရောက်ပါက သူတစ်ပါးကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်၏။ သူသည် ဟိုတယ်တစ်ခုကို ရှာဖွေကာ အခန်းငှားလိုက်ပြီး ရေမိုးချိုး သန့်စင်ပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လျက် ကျင့်စဉ်ကို စတင်၍ အာရုံပြုကျင့်ကြံတော့သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်မှာ မှန်သော်လည်း ကျင့်စဉ်ကျင့်ကြံခြင်းကိုမူ တစ်ရက်ကလေးမျှ ပျက်ကွက်၍ မဖြစ်နိုင်ချေ။

နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် ကျိုးဟောက်ယွီသည် မိမိဖုန်းကို ထုတ်ယူ၍ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည့်အခါ၊ ညဘက် ၁၀နာရီဝန်းကျင်ခန့်က ဝေ့ရှီယုထံမှ လာထားသော ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု တစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူ ဖုန်းကို ချက်ချင်း ပြန်လည်ခေါ်ဆိုလိုက်ရာ ဖုန်းလိုင်းမှာ မမြည်ရသေးခင်မှာပင် တစ်ဖက်မှ ချက်ချင်း ပြန်လည်လက်ခံလိုက်ပြီး ဝေ့ရှီယု၏ စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းသံလေး ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

"နင် မနေ့ညက ဘယ်တွေ လျှောက်သွားနေတာလဲ၊ အိမ်ကို ပြန်မလာဘူးဆိုရင်လည်း ငါ့ဆီကို ဖုန်းဆက်ပြီး ဘာဖြစ်လို့ ကြိုမပြောရတာလဲ"

သူမသည် မနေ့ညက တစ်ညလုံး လုံးဝ အိပ်မပျော်ခဲ့ဘဲ ဖုန်းကို လက်ထဲတွင် အမြဲကိုင်ထားလျက် ကျိုးဟောက်ယွီထံသို့ မရေမတွက်နိုင်အောင် ဖုန်းခေါ်ဆိုရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း စိတ်ကို မနည်း ထိန်းချုပ်ထားခဲ့ရရှာသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမဘက်မှ ဖုန်းတစ်ကြိမ် ခေါ်ဆိုခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း ကျိုးဟောက်ယွီဘက်မှ ပြန်လည်လက်ခံခြင်း မရှိခဲ့သဖြင့် သူမ၏ မာနနှင့် သိက္ခာအရ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ၍ ဖုန်းခေါ်ဆိုရန် အခွင့်မရှိခဲ့ချေ။ အဲဒါကြောင့်မလို့ သူမသည် ကုတင်ပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း လဲလျောင်းလျက် ဟိုဘက်ဒီဘက် လူးလွန့်ရင်း တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ ဒုက္ခရောက်နေခဲ့ရရှာခြင်းဖြစ်လေသည်။