အခန်း (၁၀၄၇-၁၀၄၈)

အခန်း ၁၀၄၇ ဟုန်ကျူး

ခရမ်းရောင် မီးပင်လယ်ကြီး ပျံ့နှံ့လာခြင်းနှင့်အတူ အစစ်အမှန် ယင်လောက ယခင်က တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသေးသော ကပ်ဘေးကြီးတစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီး ဘေးတွင် စုမင် ပေါ်လာသောအခါ သူမ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားခဲ့သည်။ သူမ နောက်ဆုတ်ရန် အလွန် နောက်ကျနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်သည်။ သူမ အံစွယ်များကို ကြိတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး လျှာကို အလျင်အမြန် ကိုက်ဖြတ်လိုက်သည်။

​သူမ ထိုသို့ ပြုလုပ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ပြတ်တောက်သွားသော အစိတ်အပိုင်းသည် ထူထဲသော မြူခိုးထုကြီး တစ်ထုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး စုမင်ထံသို့ လှိမ့်ဆင်းလာခဲ့သည်။

​ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ၎င်းသည် စုမင်၏ ဘေးရှိ မီးဖိုကြီး၏ ပုံရိပ်ကို ထိမှန်ကာ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းပင် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလျင်အမြန် ညှိုးနွမ်းခြောက်သွေ့သွားခဲ့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူမသည် သွေးအဆီအနှစ် အလွှာတစ်လွှာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်သို့ ပြန်လည်မဆုတ်ခွာမီ သွေးစက်ပေါက်ပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ၍ ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

​"သူက ဝိညာဉ်ကို ဖြိုခွဲဖို့ လျှာကို ကိုက်ဖြတ်လိုက်တာပါလား" ဟင်းလင်းပြင် တစ်နေရာတွင် ပုန်းကွယ်နေသော အစစ်အမှန် နံနက်ခင်း တာအိုလောကမှ လူတစ်ဦးထံမှ အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

​စုမင်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ လူဆယ်ဦး အဖွဲ့ထဲတွင် သူ အသတ်ချင်ဆုံးလူမှာ ထို သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးပင် ဖြစ်သည်။ သူမကို သူ လွတ်မြောက်ခွင့်ပေးမည့် အကြောင်းပြချက် မရှိပေ။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သွေးစက်များသည် အလွန်တရာ မြန်ဆန်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် အရပ်မျက်နှာအနှံ့ နောက်သို့ လွင့်စဉ်နေသည်။ စုမင်သည် ညာလက်ကို မြှောက်ကာ ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုကြီးအား ညွှန်ပြလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ၎င်းသည် အလျင်အမြန် လည်ပတ်သွားပြီး ထိုသို့ လည်ပတ်လိုက်သည်နှင့် ကြီးမားသော စုပ်ယူသည့် စွမ်းအားကြီး တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ယင်းနှင့်အတူ နဂါးငွေ့တန်းကြီးသည် ချက်ချင်း တုန်ရီသွားပြီး ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုကြီး၏ လည်ပတ်မှုများက ၎င်းကို ဧရာမ တွင်းနက်ကြီး တစ်တွင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေသည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။

​သောင်းနှင့်ချီသော သွေးအဆီအနှစ် စက်ပေါက်များသည် နောက်သို့ ပြန်လည် မစုပ်ယူခံရမီ တုန်ခါသွားကြသည်။ သွေးတို့သည် ချက်ချင်းဆိုသလို ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုကြီးထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လုံးဝ စုပ်ယူခံလိုက်ရသည်။

​သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးနှင့် ပတ်သက်၍မူ အတွေး တစ်ချက်ဖြင့်ပင် စုမင်သည် ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုကြီးအတွင်း သူမ ရှင်မည် သို့မဟုတ် သေမည်ကို ဆုံးဖြတ်နိုင်သည်။ သို့သော်လည်း လောလောဆယ်တွင် သူမကို သူ သတ်ဦးမည် မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ ဝိညာဉ်ကို စုပ်ယူလိုက်ပြီးသည်နှင့် စုမင်သည် ညာလက်ဖြင့် လက်ဟန် တစ်ကွက် ဖော်ကာ ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုကြီးအား ညွှန်ပြလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အတွင်းမှ စူးရှသော အော်ဟစ်သံများနှင့် ငိုကြွေးသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်မျှ ကြာမြင့်သွားပြီးနောက် မှေးမှိန်သော အလင်းတန်းတစ်တန်း ထွက်ပေါ်လာကာ စုမင်ထံသို့ ပြေးဝင်လာသည်။ ထိုအလင်းတန်းသည် သူ့လက်ဝါးပေါ်သို့ ကျဆင်းလာသောအခါ အတွင်း၌ သေးငယ်သော လူပုံစံလေး တစ်ခုကို တွေ့မြင်နိုင်ပေသည်။ ထိုသေးငယ်သော လူပုံစံလေးသည် မျက်လုံးများကို တင်းကြပ်စွာ မှိတ်ထားပြီး သူမ၏ ရုပ်သွင်မှာ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီး၏ ရုပ်သွင်ပင် ဖြစ်သည်။

​သို့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် သူမသည် အသိဉာဏ်ကို ဆုံးရှုံးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်ရစ်နေခဲ့သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ မှတ်ဉာဏ်များ ပါဝင်နေသော ဝိညာဉ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။

​စုမင်သည် ညာလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ထိုဝိညာဉ်အား ချက်ချင်းပင် ချေမွပစ်လိုက်သည်။ သူသည် အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ စိတ်မဝင်စားသဖြင့် မှတ်ဉာဏ် အပိုင်းအစများ သူ့စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူ လိုချင်သည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ ဟုန်ကျူးနှင့် ပတ်သက်သည့် အရာအားလုံးသာ ဖြစ်သည်။

​အခိုက်အတန့်အကြာတွင် သူသည် လှည့်ကာ အဝေးသို့ ထွက်ပြေးရန် အလင်းတန်းရှည်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော အခြားလူ ခြောက်ဦးထံသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့အကြည့်များသည် အုံ့မှိုင်းနေသော ရှင်ခြင်း နယ်ပယ်မှ တန်ခိုးရှင်ထံသို့ ရွှေ့လျားသွားခဲ့သည်။

​သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားများနှင့်အတူ စုမင်သည် ဖျက်ဆီးလိုသော ဆန္ဒကို ပြသခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သောင်းနှင့်ချီသော ကျင့်ကြံသူများမှာ မီးလောင်သေဆုံးခဲ့ရပြီး ရေတွက်၍မရနိုင်သော ဂြိုဟ်များ ပြိုကျပျက်စီးခဲ့ကာ အခြေခံဂြိုဟ်များ အရည်ပျော်သွားခဲ့သည်။ ထို့အပြင် တန်ခိုးရှင် သုံးဦးလည်း သေဆုံးခဲ့ရသည်။ ထိုအရာအားလုံးက စုမင်ကို အခြားလူများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အလွန်တရာ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။

​"တော်လောက်ပြီ" ရှင်ခြင်း နယ်ပယ်မှ တန်ခိုးရှင်ထံမှ ခပ်နှိမ့်နှိမ့် ဟိန်းဟောက်သံ တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူက စုမင်ကို အုံ့မှိုင်းသော အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

​"ဒီနဂါးငွေ့တန်းက ဒီလို အခြေအနေထိ ရောက်သွားခဲ့ပြီပဲ။ မင်းက ငါတို့ အားလုံးကို တကယ်ပဲ သတ်ချင်နေတာလား။ တကယ်လို့ မင်းက ငါတို့ကို သတ်ဖို့ တကယ်ပဲ တင်းခံနေမယ်ဆိုရင် မင်းက နံနက်ခင်း တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ ဆက်ခံသူတွေထဲက တစ်ဦး ဖြစ်နေရင်တောင် ငါတို့ရဲ့ ကပ်ကမ္ဘာ အရှင်သခင်ရဲ့ ပစ်မှတ်ထားမှုကို ရှောင်လွှဲဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်" ရှင်ခြင်း နယ်ပယ်မှ တန်ခိုးရှင်၏ အသံသည် ကျယ်လောင်သွားပြီး မိုးကြိုးသံအလား ထိုဧရိယာတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် ဖျက်ဆီးလိုစိတ်များ တောက်ပနေသော်လည်း သွေးရောင်ဆံနွယ်များနှင့် စုမင်၏ နှုတ်ခမ်းများထက်၌ သွေးဆာနေသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

​"တော်ပြီ ဟုတ်လား။ တကယ်တော့ တော်လောက်ပြီဆိုပေမယ့် အဲဒီစကားကို ငါ ပြောရမှာပဲ" စုမင်က နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ပြီး မျက်ခုံးနှစ်ခုကြား ဗဟိုတွင် တတိယမြောက် မျက်လုံး ပွင့်လာခဲ့သည်။ မျက်လုံးသည် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး သူ့ရှေ့ရှိ ကမ္ဘာကြီးမှာ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မူလအရွယ်အစားထက် အဆပေါင်းများစွာ ကြီးမားကျယ်ပြန့်လာခဲ့သည်။ နဂါးငွေ့တန်းကြီးမှာ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ချက်ချင်းဆိုသလို အဆုံးအစမဲ့ ဖြစ်သွားတော့သည်။ သူ့အကြည့်များသည် ထိုဧရိယာမှ ထွက်ပြေးနေသော လူခြောက်ဦးထဲမှ အဖိုးအို တစ်ဦးထံသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

​သူသည် ကျူးယိုချိုက်၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ကို ပထမဆုံး မှန်းဆနိုင်ခဲ့သော ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်ပေ။ ထိုအစား သူသည် စုမင်၏ ဘဝတွင် ပထမဆုံး တွေ့ဖူးခဲ့သော အရှင်သခင် နယ်ပယ်မှ တန်ခိုးရှင်ဖြစ်ပြီး သူ့အား အနောက်ငွေ့ရည်တိမ်တိုက် သီးခြား နယ်မြေထဲသို့ ထွက်ပြေးသွားစေရန် လက်ဝါးတစ်ချက်တည်း၏ စွမ်းအားဖြင့် လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခဲ့သူပင် ဖြစ်သည်။

​စုမင် သူ့ထံသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးနေသော အဖိုးအို၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်မှုတစ်ခု တွားသွားတက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အဝေးမှ စုမင်က သူ့အား စောင့်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

​ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စုမင်၏ တတိယမြောက် မျက်လုံးထဲ၌ အုံ့မှိုင်းသော အလင်းတန်း တစ်တန်း တောက်ပသွားခဲ့သည်။ သူ ညာလက်ကို မြှောက်ကာ ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုကြီးဆီသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။ ၎င်းထံမှ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် အဖိုးအိုထံသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

​သူ့မျက်နှာ ဖြူလျော်သွားခဲ့သည်။ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုများ ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့် ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုကြီးသည် အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ မီးဖိုကြီး သူ့ကို ထိတော့မည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ညာလက်အား မြှောက်ကာ ၎င်းဆီသို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

​ထိုတိုက်ခိုက်မှု တစ်ချက်က အဖိုးအို ရှေ့ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကို လှိုင်းထသွားစေသည်။ ထိုသို့ ဖြစ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဧရာမ ပုံရိပ်ယောင် လက်ဝါးကြီး တစ်ဖက် ပေါ်ထွက်လာပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုကြီး၏ အရွယ်အစားခန့် ကြီးမားလာကာ ၎င်းနှင့် ဝင်တိုက်မိသွားတော့သည်။

​ဝုန်း...

​ထိုနှစ်ခု ဝင်တိုက်မိသွားသောအခါ မီးဖိုကြီးမှာ အနည်းငယ်မျှပင် တုန်ခါသွားခြင်း မရှိသလို ၎င်း၏ အမြန်နှုန်းမှာလည်း လျော့ကျသွားခြင်း မရှိပေ။ သို့သော်လည်း ထိုလက်ဝါးကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီးနောက် အပိုင်းပိုင်းအစစ ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရသည်။ အဖိုးအို၏ သွေးချင်းချင်းရဲနေသော ညာလက်မှာလည်း ကျိုးပျက်သွားတော့သည်။

​သူသည် နာကျင်စွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုကြီးသည် ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝင်တိုက်သွားတော့သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် နဂါးငွေ့တန်းထဲတွင် သွေးအလွှာတစ်လွှာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုသွေးလွှာ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ အဖိုးအို၏ မူလဝိညာဉ်မှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုကြီးထဲသို့ စုပ်ယူခံလိုက်ရလေပြီ။

​"ခုတော့ တော်လောက်ပြီ" စုမင်က ခံစားချက်မဲ့စွာ ကြေညာလိုက်သည်။ သူ ထိုသို့ ပြုလုပ်လိုက်သောအခါ သူ့ဆံပင်အရောင်မှာ သွေးရောင်မှ မီးခိုးရောင်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူ လှည့်လိုက်သောအခါ အစစ်အမှန် ယင်လောက၏ ရှင်ခြင်း နယ်ပယ်မှ တန်ခိုးရှင်ထံသို့ တည်ငြိမ်သော မီးခိုးရောင် သူငယ်အိမ်များဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

​ထိုလူကြီးသည် စုမင်အား အုံ့မှိုင်းသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် သူသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ လှည့်ကာ ဟင်းလင်းပြင်ဆီသို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူ ထွက်ခွာတော့မည့် အချိန်နှင့် အဝေးမှ ကျန်ရစ်သော လူငါးဦး ပျောက်ကွယ်တော့မည့် အချိန်တွင် ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုကြီးထံမှ တဝီဝီ မြည်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး လှိုင်းဂယက် အလွှာတစ်လွှာသည် ထိုဧရိယာကို စည်းတံဆိပ် တစ်ခုအဖြစ် လွှမ်းခြုံရန် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ၎င်းက နဂါးငွေ့တန်း တစ်ခုလုံးကို အေးခဲသွားစေပြီး ထိုလူများအား ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားစေခဲ့သည်။

​"ဒါက ဘာသဘောလဲ" ရှင်ခြင်း နယ်ပယ်မှ တန်ခိုးရှင်သည် သူ့တစ်သက်တာတွင် ဤမျှလောက် ဒေါသထွက်ခဲလှသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ဖိနှိပ်ထားသော ဒေါသများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

​"ငါ... တာအိုက ငါလိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းကို ပြန်မယူရသေးခင်နဲ့ ဟုန်ကျူးလို့ ခေါ်တဲ့ လူကို ရှာမတွေ့သေးခင် ဒီမှာပဲ စောင့်နေကြ" စုမင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပြီး၊ သူ၏ အကြည့်များသည် သူ့ရှေ့ရှိ ဧရိယာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

​မီးပင်လယ်ကြီးက ထိုနေရာကို ဝိုင်းရံထားသည်။ ဂြိုဟ်များ ပြိုကျပျက်စီးခြင်းနှင့် အခြေခံဂြိုဟ်များ အရည်ပျော်သွားခြင်းတို့က နဂါးငွေ့တန်းကြီးကို ဟင်းလင်းပြင် အလွတ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။ ရေတွက်၍မရနိုင်သော ဂြိုဟ်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဝဲဂယက်ကြီးသာလျှင် ဖြည်းညှင်းစွာ ဆက်လက် လည်ပတ်နေခဲ့သည်။

​ဝဲဂယက်ကြီးထဲရှိ သက်ရှိသတ္တဝါ အားလုံးမှာ ယခုပင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ကပ်ဘေးကြီးအတွင်း ထွက်ပြေးသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

​သူမသည်လည်း ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေစဉ်အတွင်း ထွက်ပြေးသွားခဲ့ကောင်း ထွက်ပြေးသွားခဲ့နိုင်သော်လည်း သူမသည် သေချာပေါက် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်မည်။ အကယ်၍ သူမ မသေသေးလျှင် ဖြစ်နိုင်ချေ နှစ်ခုသာ ရှိသည်။ တစ်ခုမှာ သူမသည် ဂြိုဟ်ဝဲဂယက်ကြီးထဲတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်နိုင်ပြီး အခြားတစ်ခုမှာ ထွက်ပြေးတော့မည့် တန်ခိုးရှင်များကြားတွင် သူမ ပုန်းကွယ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

​မည်သို့ဆိုစေ အရေးမကြီးပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စုမင်သည် အစပျိုးမှုကို သူ့လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်နိုင်ဆဲ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ သူသည် နဂါးငွေ့တန်းထဲရှိ ဝဲဂယက်ကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ ညွှန်ပြရန် ညာလက်အား မြှောက်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို သူ့ပတ်လည်ရှိ ခရမ်းရောင် မီးပင်လယ်ကြီးမှာ လှိုင်းထသွားသည်။ ၎င်းသည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့ အပြင်ဘက်သို့ တိုက်ခတ်သွားစဉ် ဂြိုဟ်ဝဲဂယက်ကြီးထံသို့ ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ ဟုန်ကျူး ထိုနေရာတွင် ရှိနေဆဲလော သို့မဟုတ် သူမ၏ ဆန္ဒများက မည်သည်ကို ဆိုလိုကြောင်း သူ ဂရုမစိုက်ပေ။ အကယ်၍ သူမ ထိုနေရာတွင် ရှိနေလျှင် ထိုဂြိုဟ်များကို အတင်းအဓမ္မ အရည်ပျော်စေပြီး သူမအား အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်ရန် ရိုင်းစိုင်းသော နည်းလမ်းတစ်ခုကို အသုံးပြုရန်သာ သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

​ဝုန်းခနဲ အသံကြီးနှင့်အတူ ဂြိုဟ်ဝဲဂယက်ကြီးထဲရှိ အစီအရင်မှာ ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဂြိုဟ်များသည် ချက်ချင်း ပြာအဖြစ် လောင်ကျွမ်းသွားတော့သည်။

​၎င်းတို့ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည်နှင့် အသက်ရှိုက်စာ အနည်းငယ်အကြာတွင် ဂြိုဟ်တစ်လုံး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ စုမင် ဂြိုဟ်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ နှုတ်ခမ်းများထက်၌ အေးစက်သော လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

​သူ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူ ပြန်လည်ပေါ်လာသောအခါ ထိုဂြိုဟ်အနီးသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး ထိုဂြိုဟ်ပေါ်ရှိ မြေပြင်ထက်တွင် ရပ်လိုက်သည်။ ထိုနေရာမှာ သဲကန္တာရတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ခရမ်းရောင် မီးတောက်များဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေခဲ့သည်။

​အဝေးတွင် ခန်းမတစ်ခန်း ရှိနေသည်။ ထိုအတွင်းမှ ကြီးမားသော မကျေမချမ်း လှိုင်းလုံးကြီးများ ပျံ့လွင့်နေခဲ့သည်။ စုမင်သည် ထိုနေရာကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခန်းမ၏ အလွန်တွင် ပုံပျက်နေသော အရိပ်တစ်ရိပ်အား မြင်လိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ မျက်နှာပုံစံ ရှိပြီး သူမက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

​"ကျွန်မ ရှင့်ကို ဘယ်တုန်းကမှ မစော်ကားခဲ့ဖူးပါဘူး စီနီယာ။ ဘာလို့ ဒီလို လုပ်ရတာလဲ"

​ခန်းမအလွန်ရှိ အမျိုးသမီး မျက်နှာ၏ အရိပ်ထံမှ စူးရှသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး မည်သည့် တည်ငြိမ်မှုမျှ မရှိတော့ပေ။ ပြင်ပလောကတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အရာများသည် နတ်ဘုရားစစ်သူကြီး ဟုန်ကျူးကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားပြီး သူမသည် အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် သူမ၏ ဝိညာဉ်ပင် ကွဲကြေလုမတတ် တုန်ရီနေခဲ့သည်။

​သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဤသို့သော ကပ်ဘေးကြီးတစ်ခုကို မည်သည့် အချိန်က ယူဆောင်လာခဲ့မိကြောင်း သူမ စဉ်းစား၍မရနိုင်ပေ။ တကယ်တမ်းတွင် သူမသည် သူမ ရှေ့ရှိ လူငယ်လေးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြောင်း သေချာနေပြီး သူမ၏ ဂြိုဟ်မှ သူမ ထွက်ခွာခဲ့သည်မှာ အချိန်ကြာမြင့်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

​တည်ငြိမ်သော အကြည့်ဖြင့် စုမင် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။ သူ့ခြေထောက်များ သဲကန္တာရ၏ သဲများပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည့် အကြိမ်တိုင်း ဂြိုဟ်ကြီးမှာ တုန်ခါသွားခဲ့သည်။ သူ ခန်းမအနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားသောအခါ ခန်းမ အလွန်ရှိ ပုံရိပ်ယောင် မျက်နှာကြီးက သူ့ကို မကျေနပ်မှုများဖြင့် ဆက်လက် ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

​စုမင် ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။ အမျိုးသမီးက သူ့ကို ထပ်မံ၍ မေးခွန်းထုတ်တော့မည့် အချိန်တွင် သူက ခံစားချက်မဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကုန်းမော့ရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို ဒီကို ယူခဲ့"

​သူ့စကားတစ်ခွန်းက စကားပြောတော့မည့် အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာအမူအရာကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူမ စုမင်ထံသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ မျက်လုံးများထဲတွင် အုံ့မှိုင်းသော အလင်းတန်းတစ်ချက် တောက်ပသွားပြီး သူမ ပါးစပ်ဟလိုက်သောအခါ စူးရှသော အော်ဟစ်သံ တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

​သူမ အော်ဟစ်လိုက်စဉ် ပုံရိပ်ယောင် မျက်နှာကြီးသည် ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ပြိုကွဲသွားပြီး သောင်းနှင့်ချီသော အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး၊ အဖိုးအိုနှင့် ကလေးငယ်များ၏ မျက်နှာများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် စုမင်ကို ဝါးမျိုချင်နေသည့်အလား သူ့ထံသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။

​"မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းနေပြီ"

​စုမင်သည် သူမ အနီးသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မီးခိုးရောင် သူငယ်အိမ်များထဲတွင် မည်သည့် ခံစားချက် အရိပ်အယောင်မျှ မပါဝင်ပေ။ သူသည် ညာလက်ကို မြှောက်ကာ ရှေ့သို့ လက်သီးတစ်ချက် ထိုးချလိုက်သည်။ ထိုသို့ ပြုလုပ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကမ္ဘာကြီး မြည်ဟည်းသွားခဲ့သည်။ သောင်းနှင့်ချီသော မျက်နှာများ အနီးသို့ မရောက်လာနိုင်မီ သူတို့ အားလုံး နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားပြီး ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ပြိုကျပျက်စီးသွားကြသည်။ တကယ်တမ်းတွင် ခန်းမကြီးပင်လျှင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ပြိုကျသွားခဲ့သည်။ ခန်းမကြီး ပေါက်ကွဲသွားသောအခါ စားပွဲတစ်လုံးနှင့် အပေါ်တွင် လောင်ကျွမ်းနေသော ဖယောင်းတိုင် တစ်တိုင်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။

​ဖယောင်းတိုင် မီးတောက် ယိမ်းယိုင်သွားသည်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ မျက်နှာ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူမက စုမင်ထံသို့ အလောတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကုန်းမော့က ဘယ်သူလဲ။ သူ့ရဲ့ ရုပ်အလောင်း ငါ့ဆီမှာ မရှိဘူး။ ဒါက နားလည်မှုလွဲနေတာပါ။ စီနီယာ... တခြားလူတွေရဲ့ ကုန်းချောစကားတွေကို မယုံပါနဲ့"

​"ဒါက နားလည်မှုလွဲတာ ဟုတ် မဟုတ်ဆိုတာကို ငါ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ထုတ်ယူပြီး မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ရှာကြည့်လိုက်ရင် သိရမှာပေါ့" စုမင်သည် ပြိုကျသွားသော ခန်းမထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး ဖယောင်းတိုင် မီးတောက်ဆီသို့ ရွေ့လျားသွားတော့သည်။

အခန်း ၁၀၄၈ ကုန်းမော့၏ ရုပ်အလောင်း

နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကျော်ဟူသော အချိန်ကာလမှာ ရှည်လျားလှသည်။ သို့သော် အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးက ထိုအချိန်ဆီသို့ ပြန်သွားမည်ဆိုလျှင် အတိတ်ကာလက လူတိုင်းသည် ဤနေရာ၊ အစစ်အမှန် ယင်လောက၏ အင်အားစုများ ပိုင်ဆိုင်သည့် တူညီသော စခန်းချရာနေရာ၊ တူညီသော ဂြိုဟ်ဝဲဂယက်၊ တူညီသော သဲကန္တာရဂြိုဟ်နှင့် တူညီသော ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း၌ ရှိနေခဲ့ကြလျှင်...

​... စုမင်အား တစ်ချိန်က လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခဲ့သော အစစ်အမှန် ယင်လောကမှ ကျင့်ကြံသူသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ဟုန်ကျူးအား အနောက်ငွေ့ရည်တိမ်တိုက်က မော့စုဟု ခေါ်သော လူတစ်ဦး၏ အကြောင်းကို ပြောပြနေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ သူသည် သူမအား ထိုလူ၏ ဘေးတွင် ကြိုးကြာတစ်ကောင် ရှိနေကြောင်းကိုပင် ပြောပြနေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

​အတိတ်တုန်းက ဟုန်ကျူးသည် အထက်စီးနေရာတွင် ရပ်တည်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ အသံမှာ ခန့်ညားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဒူးထောက်နေသူကို ရိုသေကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် တုံ့ပြန်တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်ခဲ့သည်။ စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့်ပင် သူမသည် အနောက်ငွေ့ရည်တိမ်တိုက်၌ စုမင် ရှင်မည် သို့မဟုတ် သေမည်ကို ဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

​အမှန်တကယ်တွင် အကျိုးအကြောင်း အရင်းအမြစ်ကို ရှာဖွေကြည့်မည်ဆိုလျှင် အတိတ်တုန်းက စုမင်တစ်ယောက် အနောက်ငွေ့ရည်တိမ်တိုက် သီးခြား နယ်မြေထဲသို့ ထွက်ပြေးရန် အတင်းအဓမ္မ ဖိအားပေးခြင်း ခံခဲ့ရသည်မှာ ထိုစကားဝိုင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

​ထိုအချိန်မှစ၍ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကျော် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ စုမင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ဟုန်ကျူး ရှေ့တွင် နောက်တစ်ကြိမ် ရပ်လိုက်သည်။ သူ့နားထဲ၌ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်မှာ သူ့ကို စီနီယာဟု ခေါ်ဝေါ်နေသော သူမ၏ တုန်ရီနေသည့် အသံ ဖြစ်သည်။ စုမင်အနေဖြင့် အတိတ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို မသိရှိခဲ့ခြင်းမှာ နှမြောစရာကောင်းသည်။ မဟုတ်လျှင်မူ သူသည် ကြီးမားသော ခံစားချက်မျိုးစုံကို သေချာပေါက် ခံစားရပေမည်။

​ဟုန်ကျူးကိုယ်တိုင်လည်း အတိတ်တုန်းက စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်ပေးခဲ့ဖူးသော မော့စုမှာ ယခုအခါ သူမ၏ ကမ္ဘာနှင့် နဂါးငွေ့တန်းကြီးအား ဖျက်ဆီးပစ်ပြီးနောက် သူမ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရပ်နေသူဖြစ်ကြောင်း မသိရှိခဲ့ခြင်းမှာလည်း နှမြောစရာပင်။

​ကံကြမ္မာဟူသည် ဤမျှ ရှုပ်ထွေးဆန်းကြယ်ပြီး ဒုက္ခများသည်။ သက်ဆိုင်သူများအား သူတို့ကိုယ်သူတို့ မသိလိုက်ဘဲ နေရာချင်း ပြောင်းလဲသွားစေတတ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ကံကြမ္မာက လူသားများကို စွဲလန်းရူးသွပ်စေပြီး ဇွဲမလျှော့တမ်း လိုက်လံစေခြင်း ဖြစ်သည်။ ယင်းက သူတို့အား စီစဉ်ဖန်တီးထားသော ထောင်ချောက်များမှ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးပမ်းရင်း ကံကြမ္မာကို ရုန်းကန်တွန်းလှန်စေခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုသို့ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားခြင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ခြင်းမှာ မီးတောက်များကို ရှောင်ကွင်းရန် ကြိုးစားနေသည့် ပိုးဖလံများနှင့် အလားသဏ္ဌာန်တူသည်။ နောက်ဆုံးတွင် မီးတောက်များထဲ၌ ပြန်လည် မွေးဖွားလာနိုင်သူများမှာ ထွက်ပြေးသွားသူများ မဟုတ်ဘဲ မီးထဲသို့ သက်ဆင်းရန် လိုလိုလားလား ရှိကြသူများသာ ဖြစ်ကြသည်။ သေမျိုး မဟုတ်သော ဖီးနစ်ငှက်များကဲ့သို့ပင်။

​စုမင်က အမျိုးသမီးထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။ သူ့ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်သောအခါ သူ့မျက်နှာထက်၌ အေးစက်ခက်ထန်သော အမူအရာတစ်ခု ရှိနေသည်။ ဖယောင်းတိုင် မီးတောက်ရှိရာ ဦးတည်ရာဘက်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကို သူ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ၎င်းထံမှ စူးရှသော စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံ တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

​ထိုအသံမှာ နားမခံသာစရာတော့ မဟုတ်ပေ။ တေးသီချင်းတစ်ပုဒ်နှင့် အလားသဏ္ဌာန်တူသည်။ စုမင်အနေဖြင့် စာသားများအား ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မကြားရလျှင်ပင် ထိုသံစဉ်ကို ကြားရသူတိုင်းမှာ ၎င်းသည် တေးသီချင်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်ကြောင်း သိရှိနိုင်သည်။

​တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စားပွဲပေါ်ရှိ ရှေးဟောင်းစာအုပ်ကြီးမှာ အလျင်အမြန် ပွင့်လာခဲ့သည်။ ၎င်း၏ စာမျက်နှာများ တစ်ရွက်ပြီးတစ်ရွက် လှန်သွားသည်နှင့် စုမင်၏ ပတ်ပတ်လည်ရှိ အချိန်စီးဆင်းမှုမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ၍ ကုန်လွန်သွားသည့်အလား အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဆင်းသွားတော့သည်။

​ဤသည်မှာ ဟုန်ကျူးအား ထိုနေရာတွင် တည်ရှိနေခွင့် ပေးထားသည့် သူမ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ပင် ဖြစ်သည်။

​"အချိန်က သီချင်း တစ်ပုဒ်နဲ့ တူတယ်"

​စုမင် မြှောက်ထားသော ညာလက်မှာ သူ ဆန့်ထုတ်ထားစဉ် အတွင်းပင် နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည့်အလား သူ့မျက်စိရှေ့၌ အလျင်အမြန် ညှိုးနွမ်းခြောက်သွေ့လာခဲ့သည်။ ဟုန်ကျူးသည် သူမ ဘဝတွင် ထိုနတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အသုံးပြုခဲ့ဖူးသည်။ သူမ ၎င်းကို အသုံးပြုသည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် အံ့အားသင့်ဖွယ် ကောင်းသော ရလဒ်တစ်ခုကို တွေ့မြင်ရစမြဲဖြစ်သော်လည်း ယခုအကြိမ်တွင်မူ...

​"ကလေးကလား ကစားစရာပဲ"

​စုမင်၏ ညာလက် ညှိုးနွမ်းစပြုလာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ အသူရာ ဖန်ဆင်းရှင် မျိုးနွယ်တို့၏ မွေးရာပါ စွမ်းရည်များထဲမှ တစ်ခုမှာ အချိန် ပညာရပ်ပင် ဖြစ်သည်။ ဟုန်ကျူး၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်မှာ အခြားသော ပြင်ပလူများကို တိုက်ခိုက်ရာတွင် ထိရောက်မှု ရှိနိုင်သော်လည်း စုမင်အပေါ်တွင် အသုံးပြုလာသော အခါ၌မူ မည်သည့် သက်ရောက်မှုမျှ ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

​သူ အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သောအခါ သူ့ညာလက်မှာ ချက်ချင်းပင် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည်ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သည်။ သူ့ပတ်ပတ်လည်ရှိ အချိန် စွမ်းအားများသည် မမြင်နိုင်သော နည်းလမ်းဖြင့် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ရှေးဟောင်းစာအုပ်ကြီးမှာ တုန်ခါသွားပြီး စာမျက်နှာ တစ်ဝက်ခန့်မှာ ချက်ချင်းပင် ပြာမှုန်အဖြစ် လျော့ကျသွားခဲ့သည်။

​တစ်ချိန်တည်းပင် ဖယောင်းတိုင် မီးတောက်မှာလည်း အများစု ငြိမ်းလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ မီးတောက်သည် အလွန်တရာ ခက်ခဲပင်ပန်းစွာဖြင့် ရုန်းကန်နေရသည်။ စုမင်၏ ညာလက်က မီးတောက်ကို ထိတော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အတွင်းရှိ အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှာ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး သူမက ထပ်မံ၍ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။

​စားပွဲပေါ်ရှိ ရှေးဟောင်းစာအုပ်ကြီးမှာ စာမျက်နှာတစ်ဝက်ခန့် ဖျက်ဆီးခံထားရလျှင်ပင် မူလက ဘယ်ဘက်မှ ညာဘက်သို့ အလျင်အမြန် လှန်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဟုန်ကျူး၏ စူးရှသော အော်သံ ထွက်ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် စာမျက်နှာများသည် ဆန့်ကျင်ဘက် ဦးတည်ရာဖြစ်သည့် ညာဘက်မှ ဘယ်ဘက်သို့ ချက်ချင်း ပြန်လည် လှန်သွားတော့သည်။

​တစ်ချိန်တည်းပင် အချိန်စီးဆင်းမှုကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်မည့် စွမ်းအားတစ်ခုသည် စုမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထံမှ အလျင်အမြန် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

​"ငါ့ရဲ့ အစွမ်းအထက်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှုက အချိန် ကုန်သွားတာ မဟုတ်ဘူး။ အချိန်ကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်တာပဲ။ ငါ့ရဲ့ အသက်ကို ရင်းပြီးတော့ ငါ အချိန်ကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်မယ်"

​ဟုန်ကျူး၏ အသံမှာ နားစည်ကို ကွဲလုမတတ် စူးရှသည်။ ထိုအသံ ထွက်ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် စုမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အတိတ်သို့ ပြန်လည် သွားနေသည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအခြေခံနှင့် မူလဝိညာဉ်တို့သည်လည်း သူ့ထံမှ လွင့်မျောသွားခဲ့သည်။ ထိုစွမ်းအား၏ အငွေ့အသက်များက စုမင်၏ နှုတ်ခမ်းများထက်ရှိ အေးစက်သော လှောင်ပြုံးကို ပိုမိုကျယ်ပြန့်သွားစေခဲ့ပြီး သူသည် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ထားခြင်းအား ရိုးရှင်းစွာပင် လက်လွှတ်လိုက်ကာ ထိုအချိန် ပြောင်းပြန်လှန်ခြင်း စွမ်းအားကို ပတ်ပတ်လည်တွင် ပျံ့နှံ့သွားခွင့် ပြုလိုက်တော့သည်။

​"နှစ်ပေါင်းသုံးထောင်" ဟုန်ကျူးက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

​ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် စုမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလျင်အမြန် ကျုံ့ဝင်လာခဲ့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူသည် မရှိတော့သည့်အလား၊ လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားသည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။ သူ့ထံမှ ရိုးရှင်းဆန်းကြယ်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ အချိန် ပြောင်းပြန်လှန်ခြင်းက သူ နက်မှောင်တောင်တန်းတွင် ရှိစဉ်က ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော အရှိန်အဝါကို ပြန်လည် ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း မကြာမီ ထိုအရာအားလုံးမှာ အရိပ်အယောင်မျှ မကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ အခြားသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ထပ်မံပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာလည်း သူ နက်မှောင်တောင်တန်းတွင် ရှိစဉ်ကပင် ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသော အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

​"ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ" ဟုန်ကျူး၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပေါ်ထွက်လာကာ သူမက ထပ်မံ၍ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြန်သည်။ "နှစ်ပေါင်းသုံးထောင်"

​အချိန် ပြောင်းပြန်လှန်ခြင်းက ဆက်လက် ဖြစ်ပျက်နေသော်လည်း စုမင်၏ နှုတ်ခမ်းထက်ရှိ အပြုံးမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပွင့်လင်းမြင်သာလာသောအခါ သူသည် သံသရာစက်ဝန်းများကို ဖြတ်သန်းနေရသည့်အလား ထင်မှတ်ရပြီး သူ နက်မှောင်တောင်တန်းတွင် အကြိမ်ကြိမ် ရှိခဲ့စဉ်က ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော အရှိန်အဝါများက သူ့အား ဝိုင်းရံထားခဲ့သည်။

​ဤအရာအားလုံးက ဟုန်ကျူး၏ မျက်နှာအမူအရာကို အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူမ၏ အသက်ကို စတေးရင်း ထပ်မံ၍ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြန်သည်။

​"နှစ်ပေါင်းသုံးသောင်း"

​ထိုအချိန်တွင် သူမသည် အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်နှင့် အချိန် စွမ်းအားသည် စုမင်အတွက် နှစ်ပေါင်းသုံးသောင်းကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်သည်။ ဟုန်ကျူးက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်နိုင်သော်လည်း ထို့နောက်တွင်မူ ရုတ်တရက် နာကျင်စွာဖြင့် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ရတော့သည်။

​စုမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပွင့်လင်းမြင်သာစွာ ကျန်ရှိနေသော်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်းမှာမူ တွင်းနက်ကြီး တစ်တွင်းကဲ့သို့ ဗလာကျင်းနေခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူ မမွေးဖွားသေးမီ အချိန်ဆီသို့ မိခင်၏ ဝမ်းကြာတိုက်အတွင်း၌ ကျိန်စာ၏ စွမ်းအားများက သူ့ကို ဝိုင်းရံထားခဲ့သည့် အချိန်ဆီသို့ အချိန် ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

​ဟုန်ကျူးသည် သူမ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်မှတစ်ဆင့် ထိုကျိန်စာကို ထိမိသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ၎င်းသည် ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားပြီး သူမ၏ ဝိညာဉ်အား ကျူးကျော်ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။ သူမ၏ အော်ဟစ်သံမှာ အခိုက်အတန့်မျှသာ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီးနောက် ရှေးဟောင်းစာအုပ်ကြီးမှာ ကျိုးပဲ့ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး ဖယောင်းတိုင် မီးတောက်မှာလည်း ငြိမ်းသက် သွားခဲ့တော့သည်။

​စုမင်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ယခင်အတိုင်း တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤသို့ ဖြစ်လာမည်ကို အစကတည်းက သိမြင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင်မူ သူသည် မည်သည့် တွန်းလှန်မှုမျှ မလုပ်ဘဲ နေမည် မဟုတ်ပေ။ အမှန်တကယ်တွင် သူသည် ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးပြု၍ ကျိန်စာက မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်ကြောင်း အတည်ပြုလိုခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

​ဟုန်ကျူး၏ အသက်မီး ငြိမ်းသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ဖယောင်းတိုင်ခုံမှာ ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ပြိုလဲသွားပြီး အတွင်းရှိ အတိုင်းအဆမဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ဝှက်ထားသော ရုပ်အလောင်း တစ်လောင်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

​ဤသည်မှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ရုပ်အလောင်း ဖြစ်သည်။ သူမမှာ အိုမင်းရင့်ရော်နေပြီး အလျင်အမြန် ပုပ်သိုးလာနေကာ အနံ့ဆိုးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ထိုဧရိယာတစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်သွားစေခဲ့သည်။ စုမင်က ညာလက်ကို မြှောက်ကာ ထိုရုပ်အလောင်းပေါ်ရှိ သိုလှောင်အိတ် ရှိရာဘက်သို့ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သိုလှောင်အိတ်သည် သူ့လက်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်။ သူ သိုလှောင်အိတ်ကို ပုတ်လိုက်သောအခါ ၎င်းသည် ချက်ချင်း ပြိုကွဲသွားပြီး နက်မှောင်သော ခေါင်းတလား တစ်လုံး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။

​ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါ ဖိအားတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ထိုအစွမ်းထက်မှုက စုမင် ခံစားလိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။ သူ့သူငယ်အိမ်များ ကျုံ့ဝင်သွားသည်။ ဤရှိန်အဝါမှာ စုမင် သူ့တစ်သက်တာတွင် ခံစားဖူးသမျှ အရာအားလုံးထက် သာလွန်နေခဲ့သည်။

​တကယ်တမ်းတွင် ဤအရာနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရှိန်အဝါမှာ စုမင်အနေဖြင့် ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုကြီးမှ ပံ့ပိုးပေးထားသော ပုံရိပ်များထဲတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည့် အရာသာ ရှိပေသည်။ ဤသည်မှာ ချန်ဟယ်၏ ဆရာ၊ အစစ်အမှန် ယင်လောကမှ ဥသျှောင်ပါရဂွန်ပင် ဖြစ်ရမည်။

​ခေါင်းတလား ပေါ်ထွက်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာသည် စုမင်၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ပျံသန်းထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ခေါင်းတလားနှင့် အတွင်းရှိ ရုပ်အလောင်းကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

​ထိုသည်ကို အခြေခံ၍ ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ၎င်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် သားရဲတိရစ္ဆာန်ကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်ကြောင်း မြင်တွေ့နိုင်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် သူက သွေးသံရဲရဲ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သွေးများမှာ ကြာမြင့်ပြီဖြစ်သော အချိန်ကတည်းက ခြောက်သွေ့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ထိုသတ္တဝါသည် အတိတ်တုန်းက မည်သို့သော ရုပ်သွင်ရှိခဲ့သည်ကိုမူ မည်သူမျှ မပြောနိုင်တော့ပေ။ သို့သော်လည်း ထိုရုပ်အလောင်းထံမှ ပျံ့လွင့်နေသော အရှိန်အဝါမှာ ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာ၏ အရှိန်အဝါနှင့် အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် တူညီနေခဲ့သည်။

​သူသည် ဆွံ့အောသော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းတလားထဲရှိ ရုပ်အလောင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း တုန်လှုပ်နေခဲ့သည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုဖြစ်စေ သို့မဟုတ် စုမင်ကိုဖြစ်စေ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "တကယ့်ကို ဆန်းကြယ်တဲ့ ခံစားချက်ပဲ။ သောက်ကျိုးနည်း.... ဒါက အတိတ်တုန်းက ငါ့ရဲ့ ရုပ်အလောင်းလား"

​"ငါ ဒီအလောင်းနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်တာနဲ့ ငါ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်အများစု ပြန်ရောက်လာမယ်လို့ ငါ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားနေရတယ်။ ငါ မခြေမဖျက်နိုင်ဘဲ မေ့လျော့နေခဲ့တဲ့ အရာတော်တော်များများကို ငါ ပြန်မှတ်မိလိမ့်မယ်။ ငါ့ရဲ့ ဇာစ်မြစ်၊ ငါ့ရဲ့ အထောက်အထား၊ ပြီးတော့ ငါက ခန္ဓာကိုယ်အဖြစ် ဝိညာဉ်တစ်ခုပဲ ရှိနေတဲ့ တည်ရှိမှုတစ်ခု ဘယ်လိုဖြစ်လာခဲ့လဲ ဆိုတာတွေကိုပေါ့"

​"ငါ ဒါကိုလည်း ပြန်မှတ်မိနိုင်လိမ့်မယ်။ သောက်ကျိုးနည်း။ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ကွဲကြေလုနီးပါး ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တဲ့သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာကို ငါ သေသေချာချာ သိရလိမ့်မယ်..." ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ညာဘက်ခြေသည်းကို မြှောက်လိုက်သော်လည်း ရုပ်အလောင်းကို ထိတော့မည့် အချိန်တွင် ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီသွားခဲ့သည်။

​"ငါ အဲဒါတွေ အားလုံးကို ပြန်မှတ်မိသွားတာနဲ့ ငါ... ငါက ငါ ဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့လည်း ငါ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားနေရတယ်။ ငါက ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာ ဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်သလို စုမင်ရဲ့ အဖော်လည်း ဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါက... ငါက ဘယ်သူဖြစ်သွားမှာလဲ" ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာသည် ပိုမိုပြင်းထန်စွာ တုန်ရီလာပြီး သူ့မျက်နှာထက်၌ စိတ်ဒွန်တွဲမှုများနှင့် ရုန်းကန်မှုများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

​"ငါက တခြားလူတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်။ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ရဲ့ အတိတ်က ပုံစံအတိုင်း ဖြစ်သွားပြီး အဲဒီနောက်မှာ ငါက တည်ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါက ပိုပြီး သန်မာလာလိမ့်မယ်။ ပိုပြီးတော့ အများကြီး သန်မာလာလိမ့်မယ်" ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာ၏ စိတ်များမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးဝေဝါးနေခဲ့သည်။ သူသည် ခေါင်းကို အလျင်အမြန် ခါယမ်းလိုက်ပြီး မျက်နှာထက်ရှိ ရုန်းကန်မှုများနှင့် စိတ်ဒွန်တွဲမှုများနှင့်အတူ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

​စုမင် ဤအရာကို မြင်တွေ့ခဲ့သော်လည်း တိတ်ဆိတ်စွာ နေရန်သာ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ သူသည် ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာအား မိမိ၏ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင် ဖြစ်သောကြောင့် သူ့ရုပ်အလောင်းကို ပြန်လည်ရယူရန် ကူညီပေးခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူငယ်ချင်းတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

​ဤသူငယ်ချင်းမှာ အနည်းငယ် စိတ်မချရဘဲ အလွန်တရာ လောဘကြီးလျှင်ပင် သူငယ်ချင်းသည် သူငယ်ချင်းပင် ဖြစ်သည်။

​သို့သော်လည်း စုမင်အနေဖြင့် သူ့ကိုယ်စား ရွေးချယ်ပေး၍ မရပေ။ မိမိ၏ လမ်းစဉ်ကို မည်သို့ လျှောက်လှမ်းလိုသည်အား ကိုယ်တိုင်သာ ရွေးချယ်ရမည် ဖြစ်သည်။

​"တောက်... ငါက ငါ့ရဲ့ အတိတ်က ပုံစံကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မုန်းတီးနေမိရတာလဲ။ ငါ သူနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်တာနဲ့ ငါက အဲဒီပုံစံ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ ငါ သူနဲ့ တကယ်ပဲ ပေါင်းစပ်ချင်နေမိတယ်။ ငါ အရာအားလုံးကို ပြန်မှတ်မိချင်တယ်။ ငါ့ဘဝမှာ ငါ ဘာတွေ ဆုံးရှုံးခဲ့ရလဲ ဆိုတာကို ငါ သိချင်တယ်။ ချစ်သူမျှော်တောင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ငါ ဘာလို့ ငိုကြွေးမိရတာလဲ။ နဂါးငွေ့တန်းကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ငါ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိရတာလဲ။ ပြီးတော့ အချို့ အချိန်တွေမှာ အချို့ လူတစ်စုကို ငါ ဘာလို့ သတိရနေမိရတာလဲ..." ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာသည် မိမိကိုယ်ကို ရုန်းကန်နေရစဉ် မျက်လုံးများမှာ သွေးချင်းချင်းနီရဲလာပြီး စုမင်အား စိုက်ကြည့်ရန် လှည့်လာခဲ့သည်။

​"ချီးပဲ.... ငါ အခု လောလောဆယ်မှာ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဖြတ်သန်းနေရတာပဲ။ ငါ သူနဲ့ မပေါင်းစပ်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းကိုတော့ ဒါကို သိမ်းဆည်းထားဖို့ ငါ ကူညီပေးမယ်။ အနာဂတ်ကျရင် မင်း ငါ့ရဲ့ ရုပ်အလောင်း အစိတ်အပိုင်း အားလုံးကို စုဆောင်းမိတဲ့ အချိန်ကျမှပဲ ငါ ပေါင်းစပ်တော့မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင်လည်း ဘာမှ နောက်မကျသေးပါဘူး" ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာက အံစွယ်များကို ကြိတ်ကာ စုမင်ကို ဂရုမစိုက်ဟန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

​သူက ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာအား တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လေးစားလိုက်သည်။ သူ့ညာလက်ကို မြှောက်ကာ လက်မောင်းအား ဝှေ့ယမ်းလိုက်သောအခါ သူ့ကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည့် ခေါင်းတလားမှာ သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ မကြာမီမှာပင် ထိုမြေပြင်ထက်ရှိ ကြီးမားသော ဖိအားများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

​ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာမှာ ပျော့ခွေကျသွားခဲ့သည်။ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် ခွဲခွာရရန် တွန့်ဆုတ်နေသည့် အရိပ်အယောင်လေး ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း မကြာမီ ၎င်းသည် ပြတ်သားမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ စုမင် လှည့်လိုက်သောအခါ ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာသည် အလင်းတန်းရှည် တစ်တန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ စုမင်နှင့်အတူ ထိုဂြိုဟ်မှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

​အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ စုမင် ဝဲဂယက်ကြီးမှ ထွက်ခွာသွားသောအခါ ယခင်က အစစ်အမှန် ယင်လောက၏ အင်အားစုများ စခန်းချရာနေရာ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော နဂါးငွေ့တန်းပေါ်တွင် ချမှတ်ထားသည့် ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုကြီး၏ စည်းတံဆိပ်ကို သူ ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။ ရှင်ခြင်း နယ်ပယ်မှ တန်ခိုးရှင်သည် စုမင်အား နက်ရှိုင်းသော အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူ နဂါးငွေ့တန်းမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အဝေးမှ အခြားလူငါးဦးမှာလည်း ထိုပျက်စီးယိုယွင်းမှုများထဲမှ ထွက်ပြေးရန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြတော့သည်။