အခန်း ၁၀၂

အခန်း (၁၀၂) အများစုကတော့ အမြစ်ပြတ်သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရလောက်ပြီ

"အများကြီး လိုပါသေးတယ်..."

ချန်ယောင်က ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ရမ်းလိုက်သည်။

သိုင်းပညာဆိုသည်မှာ အချိန်ယူ စုဆောင်းရသည့် အရာဖြစ်သည်။ ချန်မုကဲ့သို့ အဆင့်မြင့် တာအိုဆရာမျိုး မဟုတ်လျှင် သာမန်သိုင်းသမားများမှာ အဆင့်တစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ရန် နှစ်ကာလကြာရှည်စွာ အခြေခံများကို စုဆောင်းတည်ဆောက်ကြရသည်။

ယခုအခါ သူမသည် လက်တွေ့တိုက်ပွဲများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီးနောက် ဝိညာဉ်သန့်စင်ပုလဲ ကဲ့သို့သော သဘာဝ ဝိညာဉ်ရတနာများကိုလည်း အသုံးပြုခဲ့ရသည်။ ထို့အပြင် ယခင်အကြိမ်က ရရှိခဲ့သော ဂုဏ်ထူးဆောင်ဘွဲ့ကြောင့် ယွမ်ထျန်းတပ်ဖွဲ့ထံမှ ချီးမြှင့်မှုများလည်း ရရှိခဲ့သေးရာ သူမ၏ စွမ်းရည်မှာ အဆင့် ၇ သိုင်းသမားများကြားတွင် အလွန်ထိပ်တန်းကျသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ ခေတ်ပြိုင်ပါရမီရှင်များနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း အမှန်တကယ် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် ၎င်းမှာ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

သိုင်းပညာအဆင့်အတန်း အရမူ အဆင့်ဆင့် တက်လှမ်းရဦးမည်ဖြစ်ပြီး အဆင့် ၆ သို့ ရောက်ရှိရန် အချိန်ယူ စုဆောင်းရဦးမည် ဖြစ်သည်။

"အလွန်ဆုံး ကြာလှ တစ်နှစ်ပေါ့..."

တပ်မှူးကြီးလျိုက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ တိုးတက်မှုနှုန်းနဲ့ဆိုရင် အသက် ဆယ့်ခုနစ်နှစ်မှာ သိုင်းပညာ အဆင့် ၆ ကို ရောက်နိုင်ပြီး အသက် နှစ်ဆယ်လောက်ဆိုရင် အဆင့် ၅ ကို ရောက်နိုင်ခြေ ရှိတယ်... ကြီးမြတ်သော ဂိုဏ်းကြီး ရှစ်ခုက လူငယ်မျိုးဆက် အမာခံတပည့်တွေရဲ့ သိုင်းပညာ တိုးတက်မှုနှုန်းကလည်း ဒီလောက်ပါပဲ..."

ချန်ယောင်၏ တိုးတက်မှုနှုန်းအပေါ် သူ သိပ်ပြီး အံ့အားသင့်မနေခဲ့ချေ။

ချန်မုကဲ့သို့ အစ်ကိုတစ်ယောက် ရှိနေသဖြင့် သူမသည် အဆင့် ၈ တွင် ရှိနေစဉ်ကတည်းက အကောင်းဆုံး ဝိညာဉ်သန့်စင်ပုလဲများကို အသုံးပြုခွင့် ရရှိခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကြီးမားသော ကောင်းမှုကုသိုလ်ကို ရယူနိုင်ခဲ့ပြီး ယွမ်ထျန်းတပ်ဖွဲ့မှ ချီးမြှင့်သော နှစ်တစ်ရာ သက်တမ်းရှိ ရွှမ်လင်ရေစင် ကိုလည်း ရရှိခဲ့သေးသည်။

ထိုမျှများပြားလှသော အကောင်းဆုံး အရင်းအမြစ်များ စုပုံနေသဖြင့် သာမန်လူတစ်ယောက်ပင်လျှင် ပါရမီထူးချွန်သူ တစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပေသည်။

ထို့အပြင် ချန်ယောင်၏ မူလပါရမီကလည်း အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသူဖြစ်သည်။ ယခုအခါ နတ်ဆိုးကပ်ဘေးကြားတွင် လက်တွေ့တိုက်ပွဲများ ဆင်နွှဲနေရပြီး သူကိုယ်တိုင်ကလည်း အထူးဂရုစိုက် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနေသဖြင့် ယင်းမျှစွမ်းဆောင်နိုင်ခြင်းမှာ လုံးဝ ပုံမှန်ကိစ္စသာ ဖြစ်ပေသည်။

ဂိုဏ်းကြီးရှစ်ခု၏ အမာခံတပည့်များအကြောင်း တပ်မှူးကြီးလျို ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ချန်ယောင်က ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မက အဲဒီပန်းတိုင်ကို ရည်မှန်းထားတာပါ... မဟုတ်ရင် ဒုတိယအစ်ကို့ မျက်နှာကို အိုးမည်းသုတ်သလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့..."

နှုတ်မှ ပြုံးရွှင်စွာ ပြောနေသော်လည်း...

စိတ်ထဲတွင်မူ တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်မိသည်။

ချန်မုက ရုတ်တရက်ဆိုသလို အဆင့် ၄ တာအိုဆရာ ဖြစ်သွားခဲ့ရာ သူမအနေဖြင့် သိုင်းဆရာသခင်အဆင့်သို့ ရောက်မှသာ ချန်မု၏ အင်္ကျီစွန်းကို လှမ်းကိုင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ အဆင့် ၄ သို့ ရောက်ရန်မှာ ဖြစ်နိုင်သေးသော်လည်း သိုင်းဆရာသခင် အဆင့်ဆိုသည်မှာမူ အလွန်ပင် အလှမ်းဝေးနေသေးသည်။

အကယ်၍ သိုင်းပညာ အဆင့် ၄ ကို အရင်းအမြစ်များ အသုံးပြု၍ အတင်းအဓမ္မ တွန်းတင်နိုင်သည်ဆိုလျှင်တောင် သိုင်းဆရာသခင် အဆင့်မှာမူ မည်သည့် အရင်းအမြစ်ဖြင့်မျှ တွန်းတင်၍ မရနိုင်သောအရာ ဖြစ်သည်။ သူမတွင် ကြီးမားသော ရည်မှန်းချက်များ ရှိသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သိုင်းဆရာသခင် အဆင့်ကို တွေးတောနေခြင်းမှာ လက်တွေ့မကျလွန်းလှသဖြင့် အများဆုံး အဆင့် ၄ ကိုသာ ပန်းတိုင်အဖြစ် ဦးစွာ သတ်မှတ်ထားရသည်။

သို့သော်...

ထိုစကားဆုံးသွားချိန်တွင် သူမ၏ အနောက်ဘက်မှ အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ဟုတ်တာပေါ့... ဂိုဏ်းကြီး ရှစ်ခုက အမာခံတပည့်တွေကိုတောင် မယှဉ်နိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ ငါ့အတွက် တကယ် မျက်နှာပျက်စရာပဲ..."

ယင်းအသံမှာ လအနည်းငယ်ကြာ မကြားခဲ့ရသော်လည်း အလွန် ရင်းနှီးနေပြီး ပြန်လည်ကြားရချိန်တွင် ချန်ယောင် ချက်ချင်း သတိထားမိသွားတော့သည်။

သူမက ဝမ်းသာအားရဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ချန်မု၏ ရင်းနှီးနေသော အရိပ်လေးမှာ ခြံဝင်းအတွင်း ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေမှန်းမသိဘဲ မလှမ်းမကမ်းတွင် ခပ်ဖွဖွ ပြုံးကာ သူမကို ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒုတိယအစ်ကို... ဘယ်တုန်းက ရောက်နေတာလဲ..."

ချန်ယောင်မှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားသဖြင့် စိတ်ကူးယဉ်နေသည်ဟုပင် ထင်မှတ်သွားပြီး သူမ၏ လက်ဖမိုးကို ဆိတ်ကြည့်ကာ ချန်မုဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးသွားတော့သည်။

ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အခြားသိုင်းသမားများနှင့် ယွမ်ထျန်းတပ်ဖွဲ့ဝင် အချို့မှာ ချန်မုကို မြင်သောအခါ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်သွားကြပြီးနောက် ချက်ချင်း သတိဝင်လာကာ ချန်မုကို ပြိုင်တူ အရိုအသေပေးလိုက်ကြသည်။

တပ်မှူးကြီးလျို ပင်လျှင် ချက်ချင်း ရှေ့တိုးကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ယွမ်ထျန်းတပ်ဖွဲ့က တပ်မှူးကြီး လျိုမို ပါ... အရှင်စစ်ချန် ကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

ချန်မုက လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ လျိုမိုနှင့် အခြားသူများကို အခမ်းအနားမလိုကြောင်း အချက်ပြလိုက်သည်။

ချန်ယောင်မှာ ပြေးလွှားလာပြီး ချန်မုရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ အနီးအနားရှိ အခြားသူများကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ချန်မုကို ချက်ချင်း ဖက်ထားလိုက်တော့သည်။

ခွဲခွာနေရသည်မှာ သုံးလသာ ရှိသေးသော်လည်း ထိုသုံးလတာကာလမှာ အတိတ်နှင့် လုံးဝ မတူညီခဲ့ချေ။ ချင်းကျိုးပြည်နယ်တွင် သူမသည် အန္တရာယ်များသော တိုက်ပွဲပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ဆင်နွှဲခဲ့ရပြီး သေမင်းနှင့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပွတ်ကာသီကာ လွတ်မြောက်ခဲ့ရသည်။

သူမ အနေဖြင့် စွန့်စားရန် မလိုကြောင်းကို ချန်ယောင် သိရှိထားသည်။ သူမ သိုင်းပညာ မလေ့ကျင့်လျှင်တောင်မှ ချန်မုက သူမကို စောင့်ရှောက်ပေးမည်ဖြစ်ပြီး ချန်မု ရှိနေသရွေ့ သူမကို မည်သူမျှ အနိုင်ကျင့်ရဲမည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ထိုအရာက သူမ လိုလားသောအရာ မဟုတ်ချေ။

သိုင်းပညာ လမ်းကြောင်းက မည်မျှပင် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းပါစေ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ရှိပြီးဖြစ်သည်။ တစ်လှမ်းချင်းစီ တက်လှမ်းသွားမည်ဖြစ်ပြီး အနည်းဆုံးတော့ ချန်မု၏ တောင်ပံအောက်တွင် တစ်သက်လုံး ပုန်းအောင်းကာ ချန်မုကိုသာ အကာအကွယ် ယူနေမည် မဟုတ်ချေ။

စိတ်ထဲရှိ ယုံကြည်ချက်က မည်မျှပင် ခိုင်မာနေပါစေ လအနည်းငယ်ကြာ ခွဲခွာခဲ့ရမှုများ၊ သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲများ၊ ချင်းကျိုးပြည်နယ်တွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှ အရာအားလုံးက ယခုအချိန်တွင် ချန်မုကို ပြန်လည် မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ငြိမ်သက်မသွားနိုင်တော့ချေ။

"ဒီလအနည်းငယ်အတွင်း ချင်းကျိုးပြည်နယ်မှာ မင်း အတော်လေး ဖြတ်သန်းခဲ့ရပုံပဲ..."

ချန်မုက သူ့ကို ပြေးဖက်လာသော ချန်ယောင်ကို ဖယ်ရှားမပစ်ဘဲ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ကာ သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ မောင်နှမများ ဖြစ်သော်လည်း ဤအရွယ်ရောက်မှ ဖက်တွယ်နေခြင်းမှာ ဓလေ့ထုံးစံများနှင့် မကိုက်ညီချေ။ သို့သော် တပ်မှူးကြီးလျို နှင့် အခြား သိုင်းသမားများမှာ ခေါင်းငုံ့ထားကြပြီး ဘာမှ မမြင်လိုက်ရသည့်အလား ဟန်ဆောင်နေကြသည်။

ချန်ယောင်က ချန်မုကို ခဏတာ တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။

သူမ၏ စိတ်ခံစားမှုများ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

ဓလေ့ထုံးစံများကို သူမ လုံးဝ ဂရုမစိုက်သဖြင့် သတိဝင်လာချိန်တွင်လည်း မျက်နှာ အနည်းငယ်မျှ မနီမြန်းသွားဘဲ လက်ကို လွှတ်လိုက်ကာ ချန်မုကို မော့ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းလေး စူကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒုတိယအစ်ကို ငါ့ကို ထပ်လိမ်ပြန်ပြီ... ငါ့ကို မလိမ်ဘူးလို့ ကတိပေးထားတယ်လေ..."

ချန်မုက ရယ်မောလိုက်ပြီး

"ငါ မင်းကို ဘယ်တုန်းက လိမ်ဖူးလို့လဲ..." ဟု မေးလိုက်သည်။

ချန်ယောင်က ပါးစပ်လေး ဖောင်းကာ

"အရင်တစ်ခေါက်တုန်းက အစ်ကို့ကိုယ်အစ်ကို အဆင့် ၅ လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ..."

"အဲဒါက အရင်တစ်ခေါက်လေ..." ချန်မုက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး "ကောင်းပါပြီ... မလိမ်တော့ပါဘူး... နောက်တစ်ခါ သေချာပေါက် မလိမ်တော့ပါဘူး..."

ချန်ယောင်က မျက်စောင်းတစ်ချက် မထိုးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ အရင်တစ်ခေါက်ကလည်း ချန်မု ဤသို့ပင် ပြောခဲ့သည်ကို မှတ်မိနေသည်။ သူမက ချန်မုကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး မေးစေ့ကို လက်ဖြင့် ထောက်ကာ နှုတ်ခမ်းလေး တွန့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒုတိယအစ်ကို... နောက်ထပ် လအနည်းငယ်ကြာရင် အစ်ကိုက တကယ်တော့ အဆင့် ၃ ပါလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ပြောလာမှာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

"အင်း... မင်း ခန့်မှန်းတာ မှန်တယ်... ငါက အဆင့် ၃ တာအိုဆရာ ပါပဲ..."

ချန်မုက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ချန်ယောင်က ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားပြီးနောက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကာ မျက်နှာကို တည်ထားပြီး လေးနက်သော ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... ကျွန်မလည်း ဒုတိယအစ်ကို့ကို လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခု ပြောပြမယ်... တကယ်တော့ ကျွန်မက သိုင်းပညာ အဆင့် ၂ သိုင်းဆရာသခင်ကြီး ဖြစ်နေပြီ..."

"ဒေါက်..."

ချန်မုက လက်မြှောက်၍ သူမ၏ နဖူးကို တစ်ချက် ခေါက်လိုက်သည်။

"အာ့..."

ချန်ယောင်က နဖူးကို အုပ်ကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ချန်မုက လက်မြှောက်ထားဆဲ အနေအထားဖြင့်

"ဘယ်လိုလဲ... နာလား သိုင်းဆရာသခင်ကြီး ချန်..." ဟု မေးလိုက်သည်။

ချန်ယောင်မှာ မျက်ရည်များပင် ကျလာလုမတတ် ဖြစ်သွားပြီး နဖူးကို အုပ်ကာ ချန်မုကို ကြည့်ရင်း ငိုသံပါကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒုတိယအစ်ကို့ သိုင်းပညာ အဆင့်က ဘယ်လောက်တောင် ရောက်နေပြီလဲ..."

သူမမှာ သိုင်းပညာ အဆင့် ၇ သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ပြင်ပခန္ဓာကိုယ် ကျင့်စဉ်များကို မလေ့ကျင့်ထားသော်လည်း ကြေးနီအရေပြားနှင့် သံမဏိအရိုးအဆစ်များ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် စောစောက လက်တစ်ချောင်းတည်းဖြင့် ခေါက်လိုက်ခြင်းက သူမ၏ ခံစစ်ကို အလွယ်တကူပင် ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ထိုလှုပ်ရှားမှုမှာ တာအိုဆရာ၏ နည်းလမ်း မဟုတ်ဘဲ သန့်စင်သော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အမြန်နှုန်း သက်သက်သာ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ သို့သော် သူမမှာ တုံ့ပြန်ချိန်ပင် မရလိုက်သဖြင့် သူမနှင့် ချန်မု၏ သိုင်းပညာအကြား ကြီးမားသော ကွာဟချက် ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေပေသည်။

"အဆင့် ၅..."

ချန်မုက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ချန်ယောင်က နီရဲနေသော သူမ၏ နဖူးကို ပွတ်သပ်ရင်း

"ဒါကြောင့် ဒီလောက် မြန်ပြီး ဒီလောက် မာနေတာကိုး..." ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ရေရွတ်ပြီးနောက် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အနည်းငယ် အားကျသည့် အမူအရာ ပေါ်လာကာ

"လအနည်းငယ်အတွင်းမှာတင် အဆင့် ၅ ကို ရောက်သွားပြီ... အဆင့် ၄ တာအိုဆရာရဲ့ သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်မှုနှုန်းက သိပ်မြန်လွန်းတယ်..."

ချန်မုက သူမကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်တော့ စောစောက ပြောခဲ့သော စကားမှာ နောက်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ယခုအခါ သူသည် တကယ်ကို အဆင့် ၃ တာအိုဆရာ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုများပြားလှသော ဝိညာဉ်အမှတ်များကို ရရှိပြီးနောက် သူသည် နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေကာ အဆင့်ကို တိုက်ရိုက် မြှင့်တင်ခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်အမှတ် အားလုံး ကုန်ဆုံးသွားသည်အထိ မြှင့်တင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အမည် - ချန်မု

အသက် - ၁၆

သိုင်းစွမ်းရည် - ဆင်ဆယ်ကောင်အား

စိတ်ဝိညာဉ် - အစပျိုးဝိညာဉ် အဆင့် ၃၇ (+)

ဝိညာဉ်အမှတ် - ၄ မှတ်

ယင်းမှာ သူ၏ ယခုလက်ရှိ စနစ်ផ្ទាំងပြကွက်ပင် ဖြစ်သည်။

စိတ်ဝိညာဉ်မှာ အစပျိုးဝိညာဉ် အဆင့် ၃၀ သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် တာအိုဆရာ အဆင့် ၃ သို့ တက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီး တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် ရရှိခဲ့သော များပြားလှသည့် ဝိညာဉ်အမှတ်များကြောင့် အဆင့်တက်ပြီးနောက် အဆင့် ၃၇ သို့ ဆက်လက် ရောက်ရှိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအဆင့်မှာ အဆင့် ၃၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပိုင်းတွင် နှစ်ဆနီးပါး ထပ်မံ တိုးတက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ အခြား တာအိုဆရာများထက် ပိုမို သန့်စင်ပြီး စုစည်းနေသည့်အပြင် သူ၏ တာအိုပညာ စိတ်ဓား ၏ အနှစ်သာရမှာလည်း မည်သည့် တာအိုဆရာထက်မဆို များစွာ သာလွန်လှပေသည်။ ထို့ကြောင့် အဆင့် ၃ တာအိုဆရာများထဲတွင် သူ့ထက် ပိုမို အစွမ်းထက်သူ မရှိနိုင်ဟု ဆိုနိုင်ပြီး ယခုခေတ်တွင်သာမက ခေတ်အဆက်ဆက်တွင်လည်း ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ယခုအခါ သူ၏ စိတ်ဓား တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် ယူရှန်ခရိုင် မြို့ပြင်၌ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးရှိဝိညာဥ်စွမ်းအင်များကို အသုံးပြုခဲ့သော စွမ်းအားနှင့် ညီမျှနေပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်မုသည် သိုင်းပညာ အဆင့် ၂ သိုင်းဆရာသခင်ကြီးများ တိုက်ခိုက်သည်ကို မမြင်ဖူးသော်လည်း သူ သိရှိထားသမျှ အရ သိုင်းပညာ အဆင့် ၂ များပင်လျှင် ယခု သူ၏ စိတ်ဓား စွမ်းအားကို တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ဤကမ္ဘာကြီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီးနောက်...

အချိန် ခြောက်လနီးပါး အသုံးပြုကာ အခက်အခဲများစွာကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အတိတ်ကို ပြန်လည် တွေးတောကြည့်ချိန်တွင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ အနည်းငယ် လွမ်းဆွတ်တသမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာမိသည်။

ယခုအခါ သူသည် လောကတစ်ခွင်လုံးကို လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်ပြီဖြစ်ပြီး ဘာကိုမျှ ဖုံးကွယ်ထားရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

သို့သော် အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်သော်လည်း ချန်ယောင်က နောက်ပြောင်နေသည်ဟု ထင်မှတ်သွားခဲ့သည်။

ချန်မုက စိတ်ထဲမှ ရယ်မောလိုက်ပြီး ညာဘက်လက်ကို လှန်လိုက်ရာ အအေးဓာတ်များ ထွက်ပေါ်နေသော ကျောက်စိမ်းသေတ္တာ တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ချန်ယောင်ဆီသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ရော့... ယူထားလိုက်..."

"ဒါက ဘာလဲ..."

ချန်ယောင်က လှမ်းယူလိုက်ရာ အေးစက်သော အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပင် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားတော့သည်။

ချန်မုက

"မထင်မှတ်ဘဲ ရလာတာ... အထဲမှာ ချင့်ယိုသစ်သီး တစ်လုံး ပါတယ်... သန့်စင်တဲ့ ယင်ဓာတ် စွမ်းအင်တွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ သဘာဝ ဝိညာဉ်သစ်သီးမို့ မိန်းကလေးတွေအတွက် အကောင်းဆုံး အာဟာရပဲ... ငါ့အတွက်တော့ သိပ်အသုံးမဝင်လို့ မင်း ယူပြီး သန့်စင်လိုက်ပါ... အင်း... မင်းရဲ့ အဆင့်နဲ့ဆို တစ်ခါတည်း သုံးလို့ မရဘူး... နှစ်ကြိမ် ခွဲပြီး သန့်စင်လိုက်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချန်ယောင်မှာ ချင့်ယိုသစ်သီး ဆိုသည့် နာမည်ကို မကြားဖူးသော်လည်း ချန်မု၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားသည်နှင့် ကောင်းမွန်သော အရာဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ ထို့အပြင် ချန်မု ပေးသည့်အရာမှာ သေချာပေါက် အကောင်းဆုံး အရာများသာ ဖြစ်မည်ဖြစ်ရာ ချက်ချင်းပင် လိမ္မာယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒုတိယအစ်ကို..."

ချန်မုက ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှသာ ချန်မုက ခေါင်းလှည့်ကာ မလှမ်းမကမ်းရှိ တပ်မှူးကြီးလျို ကို ကြည့်လိုက်ပြီး

"ငါ လာတဲ့လမ်းမှာ လူတချို့ ပြောနေတာ ကြားခဲ့တယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လောက်က ဒီ ဖုန်းယန်ခရိုင် ကို သိုင်းဆရာသခင် အများကြီး ရောက်လာတယ်ဆို..." ဟု မေးလိုက်သည်။

လျိုမိုက ချက်ချင်း ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်စစ်ချန် ကို တင်ပြပါတယ်... စစ်လိ လွီ က လော့ဖုန်းတောင်ကြား မှာ လူသားအသွင်ပြောင်း နတ်ဆိုးကြီး အများအပြား စုဝေးနေတာကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး လူသားအသွင်ပြောင်း နတ်ဆိုးကြီး တစ်ကောင်ကလည်း ဆင့်ကဲပြောင်းလဲဖို့ ကြိုးစားနေတာကို တွေ့ခဲ့ရပါတယ်... ဒါကြောင့် ချင်းကျိုးပြည်နယ် နေရာအနှံ့က သိုင်းဆရာသခင် တွေ အားလုံး အပြေးအလွှား ရောက်လာကြပြီး လော့ဖုန်းတောင်ကြား ကို အတူတကွ တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေကြတာပါ... လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နာရီလောက်က ထွက်သွားကြပါပြီ..."

"အော်... ဒီလိုကိုး..."

ချန်မုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လျိုမိုက ဆက်လက် ရှင်းပြသည်။

"စစ်လိ လွီ ရဲ့ စုံစမ်းမှုအရ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲ နေတဲ့ အကောင်ကို မပါဘဲ လော့ဖုန်းတောင်ကြား မှာ လူသားအသွင်ပြောင်း နတ်ဆိုးကြီး ရှစ်ကောင် စုဝေးနေပါတယ်... ချင်းကျိုးပြည်နယ် နေရာအနှံ့ကနေ လာရောက် ကူညီပေးတဲ့ သူတွေထဲမှာ ဟွေးရှန်းဂိုဏ်း က သိုင်းဆရာသခင် ချင်၊ ကွေ့ယွမ် ဓားစံအိမ် က သိုင်းဆရာသခင် လီ အပါအဝင် စုစုပေါင်း သိုင်းဆရာသခင် ဆယ့်ခုနစ်ဦး ရှိပါတယ်..."

ချန်မုက ခေါင်းတစ်ချက် ညိတ်လိုက်ပြီး

"ချင်းကျိုးပြည်နယ် က တကယ်ပဲ သိုင်းပညာ ထွန်းကားတဲ့ နေရာ ပီသပါပေတယ်... သိုင်းဆရာသခင် ဆယ့်ခုနစ်ဦးကို ချက်ချင်း စုစည်းနိုင်တာက ယူကျိုးပြည်နယ် ထက် အများကြီး ပိုပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားတာ သေချာတယ်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

လျိုမိုကလည်း ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ဒါကြောင့်မို့ ချင်းကျိုးပြည်နယ် ရဲ့ နတ်ဆိုးတွေက ဘာမှ ကြီးကြီးမားမား မလုပ်နိုင်ကြတာပါ... အရှင်စစ်ချန် အနေနဲ့ စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး... အခုလောက်ဆို အဲဒီနတ်ဆိုးတွေ အများစုကတော့ အမြစ်ပြတ်သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရလောက်ပါပြီ..."