အခန်း ၁၀၄

အခန်း (၁၀၄) ပေတစ်သောင်း မြင့်မားသော မဟာကိုယ်ပွားတော်ကြီး

"ဖုန်းယန်ခရိုင်က ပြည်သူသန်းပေါင်းများစွာ ကိုယ်စား အရှင်စစ်ချန်ရဲ့ ကျေးဇူးကို ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုပါတယ်..."

လင်ပေ့သည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် မတ်တတ်ရပ်ကာ ချန်မုရှေ့သို့သွားပြီး မြေကြီးနှင့်ထိလုမတတ် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

သို့သော် သူ ခါးမညွှတ်ရသေးမီ ချန်မုက ချက်ချင်း လက်လှမ်းကာ တွဲထူလိုက်ပြီး "သိုင်းဆရာသခင် လင်... ဒီလိုလုပ်စရာ မလိုပါဘူး... ဒါက ကျွန်တော့် တာဝန်ပါပဲ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယခုအခါ သူသည် အဆင့် ၃ တာအိုဆရာ ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ သိုင်းဆရာသခင်တစ်ဦး၏ အရိုအသေပေးမှုကို လက်ခံခြင်းမှာ ကိစ္စမရှိသော်လည်း ဤသိုင်းဆရာသခင် လင်ပေ့မှာ ဆံပင်၊ မုတ်ဆိတ်များ ဖြူဖြူချွတ်ချွတ်ဖြစ်နေပြီး အသက် ကိုးဆယ်ကျော်နေပြီဖြစ်ကာ ဖုန်းယန်ခရိုင်ရှိ ပြည်သူသန်းပေါင်းများစွာနှင့် အတူတကွ သေဆုံးရန် ဆုံးဖြတ်ထားသူ ဖြစ်သဖြင့် ချန်မု အနေဖြင့် သူ၏ အရိုအသေပေးမှုကို လက်ခံမည်မဟုတ်ချေ။

"မြို့ထဲက ဝိညာဉ်သွေးကြော အနေအထားကို သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်..."

ချန်မုသည် လင်ပေ့ကို တွဲထူပေးပြီးနောက် ရိုးရှင်းစွာ ပြောလိုက်ပြီး ဆက်လက်မနေတော့ဘဲ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ကာ ခန်းမထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လင်ပေ့နှင့် ရွှီလီ အပါအဝင် အခြားသူများသာ နေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

ရွှီလီက ချန်မု ပျောက်ကွယ်သွားရာဘက်သို့ ကြည့်ကာ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်သည်။

အကယ်၍ အသက်ရှင်ရန် မျှော်လင့်ချက် လုံးဝမရှိတော့ပါက သူသည် နောက်ဆုံးတွင် လင်ပေ့ကဲ့သို့ ဖုန်းယန်ခရိုင်နှင့်အတူ သေဆုံးရန် ရွေးချယ်မည်မဟုတ်ဘဲ ထွက်ခွာသွားရန်သာ ရွေးချယ်မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ အဆင့် ၄ တာအိုဆရာ ချန်မု ရှိနေပြီဖြစ်ရာ မျှော်လင့်ချက် အလွန်နည်းပါးနေသေးသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ နတ်ဆိုးများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံကာကွယ်ပြီး စစ်ကူများ ရောက်လာသည်အထိ တောင့်ခံထားနိုင်မည့် အခွင့်အရေး အမှန်တကယ် ရှိလာပြီဖြစ်သည်။ မျှော်လင့်ချက် ဆံတစ်ခြည်စာ ရှိနေသေးသရွေ့ သူ လက်လျှော့မည် မဟုတ်တော့ချေ။

"သိုင်းဆရာသခင် လင်... ကျွန်တော်တို့လည်း အမြန်သွားပြီး ဒဏ်ရာတွေကို ကုသကြတာပေါ့..." ရွှီလီက လင်ပေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ယခု သူတို့ လုပ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ ဒဏ်ရာများကို အမြန်ဆုံး ကုသပြီး နတ်ဆိုးများ လာရောက်တိုက်ခိုက်ချိန်တွင် အင်အားအချို့ ထုတ်သုံးကာ ချန်မုကို ကူညီ၍ လူသားအသွင်ပြောင်း နတ်ဆိုးကြီးများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံပေးရန်ဖြစ်သည်။

လင်ပေ့ကလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးလုံး ခန်းမထဲမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ မထွက်ခွာမီ ခန်းမထဲရှိ လူများကို လော့ဖုန်းတောင်ကြားမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော ကျန်သိုင်းဆရာသခင် သုံးဦးကို လိုက်လံရှာဖွေ ဆက်သွယ်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကို ဖုန်းယန်ခရိုင်သို့ ပြန်လည် ဖိတ်ခေါ်နိုင်မလားဟု ကြိုးစားကြည့်ရန်ဖြစ်သည်။ တစ်ဦးပိုရောက်လာပါက မြို့ကို ကာကွယ်နိုင်မည့် မျှော်လင့်ချက် တစ်မတ်သား ပိုများလာမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော်... လင်ပေ့နှင့် ရွှီလီတို့ သီးသန့်ကျင့်စဉ်ခန်း သို့ရောက်ရှိကာ ဒဏ်ရာများကို ကုသနေသည်မှာ နံ့သာတိုင် တစ်တိုင်စာ အချိန်ပင် မပြည့်သေးဘဲ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပြိုင်တူ ပွင့်လာကြသည်။ တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားသိရှိလိုက်သည့်အလား သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာများ ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။

...

ဖုန်းယန်ခရိုင်။

ယခုအခါ ချန်မုသည် အဆင့် ၃ တာအိုဆရာ ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ မြေအောက်ဝိညာဉ်သွေးကြောများကို ချိတ်ဆက်နိုင်စွမ်းမှာ ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို အားကောင်းနေပြီဖြစ်သည်။ ဖုန်းယန်ခရိုင်၏ နေရာအနှံ့အပြားသို့ သွားရောက်ရန်ပင် မလိုအပ်တော့ဘဲ တစ်နေရာတည်းတွင် ရပ်နေရုံဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ဖြန့်ကျက်ကာ မြေအောက်ဝိညာဉ်သွေးကြောများကို သဘာဝကျကျ ချိတ်ဆက်နိုင်ပြီး ရှုပ်ထွေးနေသော ဝိညာဉ်သွေးကြောများကို စနစ်တကျ ပြန်လည် စီစဉ်ပေးနိုင်သည်။

ထို့အပြင် ဖုန်းယန်ခရိုင်၏ ဝိညာဉ်သွေးကြောများမှာ ယူရှန်ခရိုင်ထက် သိသိသာသာ ပိုမို စနစ်ကျနေသဖြင့် သိပ်ပြီး ပြင်ဆင်ရန် မလိုအပ်ချေ။ အခြေအနေကို ကြည့်ရသည်မှာ လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ခန့်က တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ဤဝိညာဉ်သွေးကြောများကို ရှင်းလင်း စီစဉ်ပေးခဲ့ပုံရသည်။

ထို့ကြောင့် ချန်မုအတွက် အချိန်နှင့် အားအင်များစွာ သက်သာသွားစေသည်။

ဝိညာဉ်သွေးကြော အခြေအနေကို အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းပြီးနောက် ချန်မုသည် ခရိုင်မြို့၏ ထောင့်စေ့အောင် လိုက်သွားရန် မလိုအပ်တော့ဘဲ ခရိုင်ရုံးတော်ကို တစ်ပတ်ခန့် လမ်းလျှောက် ပတ်ကြည့်ပြီးနောက် ချန်ယောင်ရှိရာ ခြံဝင်းဆီသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချန်ယောင်သည် မေးမြန်းစုံစမ်းမှုများ ပြုလုပ်ပြီး လော့ဖုန်းတောင်ကြား တိုက်ပွဲ၏ အခြေအနေကို သိရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ယင်းမှာ မူလက လျှို့ဝှက်ထားသော သတင်းဖြစ်ပြီး အဆင့် ၅ အောက် သိုင်းသမားများ မသိရှိကြသေးသော်လည်း ချန်ယောင်၏ အဆင့်အတန်းမှာ ထူးခြားသဖြင့် သူမ မေးမြန်းသောအခါ လူအချို့က ပြန်လည် ဖြေကြားပေးခဲ့ကြသည်။

ချန်မု ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ...

ချန်ယောင်က ချက်ချင်း အနီးသို့ တိုးလာပြီး ခက်ခဲသော အသံဖြင့် "ဒုတိယအစ်ကို... ဘယ်လိုလုပ် ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလိုကိစ္စတွေ ဖြစ်သွားရတာလဲ... ဖုန်းယန်ခရိုင်ကို ကာကွယ်နိုင်ဖို့ မလွယ်တော့ဘူး မဟုတ်လား..." ဟု မေးလိုက်သည်။

ယခုအချိန်အထိ ထိုသတင်းကြောင့် ရရှိလာသော တုန်လှုပ်မှုထဲမှ သူမ လုံးဝ သတိမဝင်လာသေးချေ။

သိုင်းဆရာသခင် ဆယ့်ခုနစ်ဦးမှာ ဆယ့်နှစ်ဦး ကျဆုံးသွားခဲ့သည်။

ယင်းမှာ တာယွမ်နိုင်ငံ၏ သိုင်းသမား သန်းပေါင်းများစွာ၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ရပ်တည်နေသော သိုင်းဆရာသခင် ဆယ့်နှစ်ဦး ဖြစ်သည်။ တာယွမ်နိုင်ငံ တစ်ခုလုံးတွင် သိုင်းဆရာသခင် ဆိုသည်မှာ တစ်ရာကျော်ခန့်သာ ရှိသည် မဟုတ်ပါလော။

ချင်းကျိုးပြည်နယ်တွင် အမြဲတမ်း ကြီးမားသော သောင်းကျန်းမှုများ မရှိခဲ့သဖြင့် ချန်ယောင်၏ စိတ်ထဲတွင် ယခုတစ်ကြိမ် နတ်ဆိုးကပ်ဘေးမှာလည်း သာမန်ကာလျှံကာသာ ဖြစ်ပြီး ပုံမှန်နေ့ရက်များနှင့် မကွာခြားလှဟု ထင်မှတ်နေခဲ့မိသည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ...

နတ်ဆိုးကပ်ဘေး၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုကို သူမ အမှန်တကယ် ကိုယ်တွေ့ ခံစားသိရှိသွားတော့သည်။

လူသားအသွင်ပြောင်း အဆင့်နှင့်အထက် နတ်ဆိုးကြီးများမှာ စွမ်းအားများ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းရုံသာမက ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးမှာလည်း လူသားများနှင့် တူညီနေပြီဖြစ်သည်။ ထောင်ချောက်ဆင်ကာ လူသား သိုင်းဆရာသခင်များကို မြူဆွယ်သတ်ဖြတ်တတ်သည်အထိ ဉာဏ်နီဉာဏ်နက် များလှသဖြင့် ၎င်းတို့၏ အန္တရာယ်မှာ အဆင့်နိမ့် နတ်ဆိုးများထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို ကြီးမားလှပေသည်။

"မင်းမှာလည်း ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်ရတဲ့ အချိန်တွေ ရှိသေးတာပဲ... မင်းက ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်တဲ့ ကောင်မလေးလို့ ထင်နေတာ..."

ချန်မုက ချန်ယောင်ကို ကြည့်ကာ ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။

ချန်ယောင်က နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး "ဘယ်အချိန် ရှိနေပြီလဲ ဒုတိယအစ်ကိုက နောက်ပြောင်နေတုန်းပဲ... ဒီကနေ မြို့တော်ကို သတင်းပို့ပြီး မြို့တော်ကနေ ပြန်လာဖို့ဆိုရင် အနည်းဆုံး နှစ်ရက်တော့ ကြာမှာပဲ... အဲဒီအချိန်အတွင်း နတ်ဆိုးတွေ လာတိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ် ခုခံနိုင်မှာလဲ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

"စစ်သားလာရင် စစ်သူကြီးနဲ့ တားမယ်... ရေလာရင် မြေကြီးနဲ့ တားမယ်ပေါ့..."

ချန်မုက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို ခံစားသိရှိလိုက်သဖြင့် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ကာ နေရာတစ်ခုသို့ လှည့်ကြည့်ရင်း "အဲဒီ နတ်ဆိုးတွေ ဘယ်အချိန် လာတိုက်မယ်လို့ မင်း ထင်လဲ..." ဟု မေးလိုက်သည်။

ချန်ယောင်က နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားရင်း "ကျွန်မသာ အဲဒီနတ်ဆိုးတွေ နေရာမှာဆိုရင် အခုချက်ချင်း လာတိုက်ပြီပေါ့..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... မင်း ခန့်မှန်းတာ မှန်တယ်..."

ချန်မုက ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထိုစကား အဆုံးတွင်...

အရှေ့ဘက် ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်လိုက်ရာ ယခင်စက္ကန့်က ကြည်လင်ပြာလဲ့နေသော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ရုတ်တရက် သွေးရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ သွေးရောင် အလင်းတန်းများက ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို နီရဲသွားစေပြီး တိမ်ဖြူများကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သွေးတိမ်တိုက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေတော့သည်။

"ဘုန်း..."

အဆုံးအစမရှိသော နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များက ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားကြီးက အရှေ့ဘက်မှနေ၍ တလိပ်လိပ် တက်လာရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဖုန်းယန်ခရိုင် မြို့တွင်းရှိ မရေမတွက်နိုင်သော ပြည်သူများ အားလုံး အသက်ရှူရ ခက်ခဲသွားကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ လေထုမှာ လေးလံပြီး စေးကပ်သွားသည့်အလား ဖြစ်သွားကာ အမည်မသိ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုများကြောင့် လူတိုင်း သူတို့ လုပ်လက်စ အလုပ်များကို ရပ်တန့်လိုက်ကြတော့သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော လူများက အရှေ့ဘက် ကောင်းကင်ယံကို ကြောက်လန့်တကြား မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သွေးရောင်လွှမ်းနေသော ကောင်းကင်ကြီးကို ကြည့်ကာ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေမှန်း မသိဘဲ ဖြစ်နေကြသည်။

"ရွှီး..."

ခရိုင်ရုံးတော် အတွင်းမှ အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်လာပြီး သွေးရောင် ကောင်းကင်ကြီးကို ခက်ခက်ခဲခဲ ထိုးဖောက်သွားတော့သည်။

သိုင်းဆရာသခင် လင်ပေ့သည် လေထဲသို့ ပျံတက်လာပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် ရပ်တည်ကာ အရှေ့ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန် ပျက်ယွင်းနေလေသည်။

ထိုနတ်ဆိုးကြီးများ အနှေးနှင့်အမြန် ရောက်လာမည်ကို သိထားသော်လည်း ဤမျှ မြန်ဆန်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ချေ။ သူတို့ ပြန်ရောက်ရောက်ချင်းမှာပင် နောက်ကနေ တကောက်ကောက် လိုက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လော့ဖုန်းတောင်ကြားမှာ ဤနေရာမှ မိုင်ခြောက်ရာခန့် ဝေးကွာရာ ဤမျှ မြန်ဆန်စွာ ရောက်လာနိုင်သည်ကို ကြည့်လျှင် သာမန် နတ်ဆိုးအုပ်စုများ လိုက်မီနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ ဆိုလိုသည်မှာ ထိုနတ်ဆိုးကြီးများသည် အနည်းငယ် အနားယူပြီးနောက် ချက်ချင်း စုစည်းကာ တိုက်ရိုက် လာရောက် တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မြန်လွန်းလှသည်။

တုံ့ပြန်ရန် အချိန်ပင် အနည်းငယ်မျှ မရလိုက်ချေ။

အနောက်မှ လေထဲသို့ ပျံတက်လာသော သိုင်းဆရာသခင် ရွှီလီ၏ မျက်နှာမှာလည်း အလွန် ပျက်ယွင်းနေလေသည်။ သူက ဤနတ်ဆိုးများက ဤမျှ မြန်ဆန်ပြီး ပြတ်သားစွာ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်ထားခဲ့မိချေ။

ဤသည်မှာ လူစကားပြောအဆင့် နတ်ဆိုးကြီး တစ်ကောင်က ခေါင်းဆောင်နေခြင်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အချက်ပင် ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ သဘောထားကွဲလွဲမှုများ လုံးဝ မရှိဘဲ အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှုပ်ရှားကြရာ ၎င်းတို့၏ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းမှာ လူသားများနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်နေလေသည်။

ရွှီလီကို အခက်ခဲဆုံး ဖြစ်စေသည်မှာ...

တာအိုဆရာများ စွမ်းအား အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်နိုင်ရန် အချိန်နှင့် ပြင်ဆင်မှုများ လိုအပ်ကြောင်း သူ သိထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထို လူစကားပြောအဆင့် နတ်ဆိုးကြီးက ချန်မု ရှိနေသည်ကို ကြိုတင် သိရှိထားသည့်အလား ဤမျှ မြန်ဆန်စွာ ရောက်လာခဲ့ခြင်းမှာ ချန်မုကို ပြင်ဆင်ချိန် လုံးဝ မပေးလို၍ ဖြစ်သည်။ ယခုဆိုလျှင် ဆယ့်ငါးမိနစ်ပင် မပြည့်သေးချေ။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ချန်မုက ဘယ်အချိန်ရပြီး ပြင်ဆင်နိုင်မည်နည်း။

အကယ်၍ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ စွမ်းအားကို အသုံးမပြုနိုင်ပါက အဆင့် ၄ တာအိုဆရာ၏ စွမ်းအားမှာ အများဆုံး အဆင့် ၃ သိုင်းဆရာသခင် တစ်ဦးနှင့်သာ တူညီမည်ဖြစ်ပြီး လူစကားပြောအဆင့် နတ်ဆိုးကြီးကို လုံးဝ ခုခံနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ထွက်ပြေးရမလား...။

ရွှီလီ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုအတွေးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သို့သော် ချက်ချင်းပင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။

ယခုအချိန်တွင် ထွက်ပြေးရန်ပင် နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်လူမှာ မြို့ပြင်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ဒဏ်ရာများ ရှိနေသေးသဖြင့် ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေး လုံးဝ မရှိတော့ဘဲ အရာအားလုံး နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှီလီက လင်ပေ့ ရှိရာဘက်သို့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

လင်ပေ့ကလည်း လှမ်းကြည့်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤအချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ တိုက်ဆိုင်စွာပင် အတူတူ ဖြစ်နေကြသည်။ ယင်းမှာ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ချန်မုအတွက် အချိန်ရစေရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးမည် ဖြစ်ပြီး တစ်မိနစ်၊ တစ်စက္ကန့်လေး ဖြစ်ပါစေ အချိန်ဆွဲပေးမည် ဖြစ်သည်။

မျှော်လင့်ချက် မည်မျှပင် နည်းပါးနေပါစေ ဤသည်မှာ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေး ပင်။

"ရွှီး..."

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အရှေ့ဘက်သို့ လေထဲတွင် ပျံသန်းသွားကြပြီး အရှေ့ဘက်မှ ရောက်လာသော နတ်ဆိုးများကို သွားရောက် ရင်ဆိုင်လိုက်ကြသည်။

"ဒုတိယအစ်ကို... ဒါက..."

ချန်ယောင်က အဝေးရှိ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော ကောင်းကင်ကြီးကို ကြည့်ကာ လူစကားပြောအဆင့် နတ်ဆိုးကြီး၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အချိန်တိုအတွင်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းသွားပြီး အသက်ရှူရပင် ခက်ခဲသွားတော့သည်။

သူမ၏ စကားက တကယ်ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့မိချေ။

ထိုနတ်ဆိုးကြီးများက တကယ်ကို ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်မု တစ်ဦးတည်းသာ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် ထိတ်လန့်မှုမျှ မရှိဘဲ အလွန် တည်ငြိမ်နေလေသည်။ သူက ချန်ယောင်ကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သွားကြစို့..."

"ဒီကောင်းကင်ကြီးက ဘယ်လောက် မြင့်မားသလဲ ဆိုတာ မင်းကို လိုက်ပြပေးမယ်..."

စကား အဆုံးတွင်...

ချန်မုက သူ၏ အင်္ကျီလက်စကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး သူနှင့် ချန်ယောင်တို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို မတင်လိုက်ကာ အရှေ့ဘက်သို့ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ပျံသန်းသွားတော့သည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် ဖြူဖွေးသော သက်တံရှည်ကြီး တစ်ခုအဖြစ် ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။

ဖုန်းယန်ခရိုင် အရှေ့ဘက် ကောင်းကင်ယံတွင်...

သွေးရောင် သက်တံရှည်ကြီး တစ်ခု လေဟာနယ်ကို ဖောက်ထွင်း၍ ရောက်ရှိလာသည်။

ထို သွေးရောင် သက်တံရှည်ကြီး အထက်တွင် အနီရောင် ဆံပင်များဖြင့် အမျိုးသား တစ်ဦး မတ်မတ် ရပ်တည်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ချောမောသော်လည်း ထူးဆန်းသော အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေပြီး သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေသော ဝတ်ရုံရှည် တစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားကာ သွေးများဖြင့် စွန်းထင်းနေသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

သူသည် ဖုန်းယန်ခရိုင် အရှေ့ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် လက်နောက်ပစ်ကာ ရပ်တည်နေပြီး ဖုန်းယန်ခရိုင် တစ်ခုလုံးကို ငုံ့ကြည့်နေလေသည်။ ပင်လယ်သမုဒ္ဒရာအလား ကျယ်ပြောလှသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ဖိအားကြီးက ဖုန်းယန်ခရိုင် တစ်ခုလုံးရှိ ပြည်သူ သန်းပေါင်းများစွာကို တုန်လှုပ်သွားစေတော့သည်။

မြို့ရိုးပေါ်တွင်။

လင်ပေ့နှင့် ရွှီလီတို့ ရပ်နေကြပြီး သွေးရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အနီရောင် ဆံပင်များဖြင့် အမျိုးသားကို မော့ကြည့်နေကြသည်။ သိုင်းပညာ အဆင့် ၃ သိုင်းဆရာသခင်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း ဤအချိန်တွင် ကြီးမားလှသော ဖိနှိပ်မှုကြီး တစ်ခုကို ခံစားနေကြရသည်။

နတ်ဆိုးကြီး ကူရိ။

သာမန် နတ်ဆိုးများမှာ နာမည် မရှိကြချေ။ လူစကားပြောအဆင့် သို့ ရောက်ရှိသွားသော နတ်ဆိုးကြီးများသာ မိမိကိုယ်ကို နာမည် ပေးလေ့ရှိကြပြီး ၎င်းမှာ ဤလောကတွင် သူတို့၏ အမည်နာမ ဖြစ်လာသည်။

သမိုင်းတစ်လျှောက် ပေါ်ထွက်ခဲ့သမျှ လူစကားပြောအဆင့် နတ်ဆိုးကြီးတိုင်း၏ နာမည်များကို တာယွမ်နိုင်ငံ၏ သမိုင်းမှတ်တမ်းများတွင် ရေးမှတ်ထားလေ့ရှိပြီး နာမည်ရှိသော နတ်ဆိုးကြီးတိုင်းမှာ ဘေးအန္တရာယ်ကြီးများအလား ဖြစ်ကြကာ ၎င်းတို့ ရောက်ရှိသွားသော နေရာတိုင်းတွင် သဘာဝ ဘေးအန္တရာယ်များ ကျရောက်သည့်အလား ပျက်စီးကြရသည်။

ယခုအခါ...

ထို သဘာဝ ဘေးအန္တရာယ်ကြီးမှာ ချင်းကျိုးပြည်နယ် သို့ ကျရောက်လာပြီး ဖုန်းယန်ခရိုင် သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ခုတည်းသော ကံကောင်းမှုမှာ အခြား နတ်ဆိုးကြီးများကို မမြင်တွေ့ရသေးခြင်း ပင်။

ဤ နတ်ဆိုးကြီး ကူရိ မှာ တစ်ကောင်တည်း လာရောက်ခဲ့ပုံ ရသည်။

သို့သော် ရွှီလီနှင့် လင်ပေ့တို့ အနေဖြင့် ကူရိ တစ်ကောင်တည်း ဖြစ်လျှင်တောင်မှ ၎င်းတို့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိရှိထားကြသည်။ ယခင်က လော့ဖုန်းတောင်ကြား တွင် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပြီး သိုင်းဆရာသခင် ကိုးဦး ပူးပေါင်း တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း ဆယ့်ငါးမိနစ်ပင် မပြည့်မီ ကူရိ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အားလုံး ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရသည်။

ယခုအခါ သိုင်းဆရာသခင် ဆယ့်ခုနစ်ဦးတွင် ဆယ့်နှစ်ဦး ကျဆုံးသွားခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ နှစ်ဦးတည်းသာ ဤနေရာတွင် ရှိနေသဖြင့် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကူရိကို ခုခံနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ အချိန်ဆွဲရန် အခွင့်အရေးကိုသာ အစွမ်းကုန် ကြိုးစား ရှာဖွေရတော့မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်...

ကူရိ က ရွှီလီနှင့် လင်ပေ့ တို့ကို လုံးဝ လှည့်မကြည့်ခဲ့ချေ။

သူသည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး ခရိုင်မြို့ရှိရာဘက်သို့ စိုက်ကြည့်နေကာ ခရိုင်မြို့ အတွင်းမှ လေဟာနယ်ကို ဖောက်ထွင်း၍ ရောက်ရှိလာသော ဖြူဖွေးသော သက်တံရှည်ကြီး နှင့် ထို သက်တံရှည်ကြီး အထက်ရှိ ဖြူဖွေးသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူရိပ်ကိုသာ ကြည့်နေလေသည်။

ထိုလူရိပ်ထံမှ ခြိမ်းခြောက်မှု အနည်းငယ်ကို သူ ခံစားသိရှိလိုက်ရသည်။

ယခင်က သိုင်းဆရာသခင် ကိုးဦး ပူးပေါင်း တိုက်ခိုက်ခဲ့ချိန်က ဤကဲ့သို့သော ခံစားချက်မျိုး လုံးဝ မရရှိခဲ့ချေ။ မျက်စိရှေ့ရှိ ဤလူသားမှာ အကြမ်းဖျင်း ကြည့်လိုက်လျှင် ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုပိုင်းတွင် ထိုသိုင်းဆရာသခင် များကို လုံးဝ မယှဉ်နိုင်သော်လည်း ပင်ကိုယ်အသိစိတ်အရ ခြိမ်းခြောက်မှုများကို ထူးဆန်းစွာ ခံစားနေရသဖြင့် မြို့ပြင်ရှိ ကောင်းကင်ယံတွင် သူ၏ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လေထဲတွင် ရပ်တည်နေလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်မုသည် သက်တံရှည်ကြီးကို စီးနင်းကာ မြို့ရိုးပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ချန်ယောင်ကို ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေသော လင်ပေ့၏ ဘေးတွင် ချထားပေးလိုက်ပြီး "သိုင်းဆရာသခင် လင်... သူ့ကို ခဏလောက် စောင့်ရှောက်ပေးထားပါ... ဒီလိုအဆင့်ရှိတဲ့ တိုက်ပွဲက သူမရဲ့ သိုင်းပညာ စိတ်ဆန္ဒကို ပိုမို ထက်မြက်လာဖို့ အကျိုးရှိစေလိမ့်မယ်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်ပေ့မှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားတော့သည်။

သူ အကြားမှားသွားသည်ဟုပင် ထင်မှတ်သွားမိသည်။

သိုင်းပညာ စိတ်ဆန္ဒကို... ထက်မြက်လာဖို့ ဟုတ်လား...။

ဘေးနားရှိ ရွှီလီကလည်း ချန်ယောင်ကို အံ့အားသင့်စွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ အဆင့်ဖြင့် ချန်ယောင်၏ သိုင်းပညာ အဆင့် ၇ စွမ်းရည်ကို ချက်ချင်း သိရှိနိုင်သလို သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုမှာလည်း အဆင့် ၇ ၏ အကန့်အသတ်ကို ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့မြင်နိုင်သည်။ အလွန် ထူးချွန်သော လူငယ်မျိုးဆက် တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သိုင်းပညာ စိတ်ဆန္ဒကို ထက်မြက်အောင် ကြိုးစားကာ အခြေခံများကို စုဆောင်းလိုက်ရုံဖြင့် အဆင့် ၆ သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည်မှာ သေချာသည်။

သို့သော်... ဤနေရာက သိုင်းပညာ စိတ်ဆန္ဒကို ထက်မြက်အောင် လုပ်ရမည့် နေရာ ဟုတ်ရဲ့လား...။

ရွှီလီက ပါးစပ်ကို ဟကာ တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ချန်မုက ခေါင်းလှည့်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကောင်းကင်ယံတွင်။

ကူရိ က သွေးရောင် အလင်းတန်းများ အပေါ်တွင် ရပ်တည်ကာ ချန်မုကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။

"လူသား တာအိုဆရာ..."

ဤအသံမှာ တည်ငြိမ်သော်လည်း မိုးကြိုးသံအလား ကောင်းကင်ယံတွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သွေးရောင် ကောင်းကင်ကြီးကို ပင်လယ်ပြင်အလား လှိုင်းဂယက်များ ထသွားစေတော့သည်။

ချန်မုက မြို့ရိုးပေါ်တွင် မတ်မတ် ရပ်နေပြီး ဖြူဖွေးသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ သမုဒ္ဒရာအလား ကျယ်ပြောလှသော သွေးရောင် ကောင်းကင်ကြီးကို ရင်ဆိုင်နေရသဖြင့် သာမန်လူတစ်ဦးက ကျယ်ပြောလှသော ပင်လယ်ကြီးကို ရင်ဆိုင်နေရသည့်အလား သေးငယ်သော ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေသည်။

အလွန် သေးငယ်လွန်းလှသဖြင့် သွေးရောင်များထဲတွင် ချက်ချင်း မျိုချခံရတော့မည့်အလား ပင်။

ချန်မုက ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ငါ့မှာ မေးစရာ မေးခွန်းတစ်ခု ရှိတယ်... မင်း ဖြေနိုင်မလား..."

"ပြော..."

ကူရိ က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ချန်မုက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "ဒီလောကကြီးက ဘယ်လောက် ကျယ်ဝန်းသလဲ ဆိုတာ မင်း သိလား..."

"..."

ကူရိ က ချန်မုကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ချန်မု၏ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ မသိမသာဖြင့် တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာပြီး အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပိုမို ကြီးမားလာကာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားတွင် မတ်မတ် ရပ်တည်နေသော ဧရာမ လူဘီလူးကြီး တစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူ တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။

ဤ ဧရာမ လူဘီလူးကြီး မှာ ချန်မု၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန် အတိုင်း ဖြစ်ပြီး ဖြူဖွေးသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲ ဖြစ်ကာ ခြေနှစ်ဖက်က မြေကြီးနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ပေတစ်သောင်းခန့် အထိ မြင့်မားနေကာ အဆုံးအစမရှိသော စွမ်းအားကြီးဖြင့် ကောင်းကင်ကြီးကို ကျောပြင်ဖြင့် ထမ်းပိုးထားသည့်အလား ပင်။

ချန်ယောင် လည်း ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားတော့သည်။

လင်ပေ့ လည်း ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားတော့သည်။

အောက်ဘက်ရှိ ဖုန်းယန်ခရိုင် အတွင်းမှ မရေမတွက်နိုင်သော သိုင်းသမားများနှင့် ပြည်သူ သန်းပေါင်းများစွာ အားလုံးမှာလည်း ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားတွင် အသံတိတ် ပေါ်ထွက်လာသော ဤ မဟာကိုယ်ပွားတော်ကြီး ကို မော့ကြည့်နေကြပြီး တစ်မြို့လုံး တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

"ဒါ... ဒါက..."

ရွှီလီ လည်း ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားတော့သည်။

ဤအချိန်တွင် အဆုံးအစမရှိသော အံ့အားသင့်မှုများ ကြားတွင် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက အဆင့်မြင့် တာအိုဆရာ များနှင့် ပတ်သက်သော စာအုပ်တစ်အုပ်တွင် ဖတ်ရှုခဲ့ရသည့် စာကြောင်း တစ်ကြောင်းကို သူ ရုတ်တရက် သတိရသွားတော့သည်။

အဆင့် ၃ တာအိုဆရာ... စိတ်ဝိညာဉ် အပြင်သို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ စွမ်းအားကို ငှားရမ်းကာ ပေတစ်သောင်း မြင့်မားသော မဟာကိုယ်ပွားတော်ကြီး အဖြစ် ဖန်တီးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ လောက၏ အံ့ဖွယ် မြင်ကွင်း တစ်ခုအလား အဆုံးအစမရှိသော စွမ်းအားများ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သိုင်းပညာ အဆင့် ၂ ပင်လျှင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။

ပေတစ်သောင်း မြင့်မားသော မဟာကိုယ်ပွားတော်...

လောက၏ အံ့ဖွယ် မြင်ကွင်း...

ရွှီလီ၏ ခေါင်းထဲတွင် ဤစကားလုံး နှစ်လုံးသာ ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်။

"ကြည့်ရတာ မင်းလည်း မသိဘူးပဲ..."

မရေမတွက်နိုင်သော အံ့အားသင့်နေသည့် အကြည့်များအောက်တွင် ချန်မု၏ ပေတစ်သောင်း မြင့်မားသော မဟာကိုယ်ပွားတော်ကြီး ထံမှ သက်ပြင်းချသံ တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ညာဘက်လက်ကို မြှောက်ကာ အရှေ့ဘက် ကောင်းကင်ယံရှိ နတ်ဆိုးကြီး ကူရိ ဆီသို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်တော့သည်။

အဖြူရောင် အလင်းတန်းများ တောက်ပနေသော ဤ ညာဘက်လက်ကြီး ဆန့်ထွက်လာချိန်တွင် ကောင်းကင်ကို ဖုံးအုပ်သွားပြီး နေနှင့် လ ကိုပင် ဆုပ်ကိုင်နိုင်မည့်အလား ခုခံ၍ မရနိုင်သော ကြီးမားလှသည့် ဖိအားကြီး ကျရောက်လာကာ ကောင်းကင်အပြည့် ရှိနေသော သွေးရောင် အလင်းတန်းများကို ချက်ချင်း အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်တော့သည်။

ကူရိ ၏ မျက်နှာမှာ အလွန် ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။

သူက အကျယ်ကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

တစ်ကိုယ်လုံးရှိ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကောင်းကင်ကို တုန်လှုပ်သွားစေမည့် သွေးရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ထို သွေးရောင် အလင်းတန်းများကို စုစည်း၍ သွေးရောင် ဓားသွား တစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးလိုက်ပြီး ကျရောက်လာသော ဧရာမ လက်ဝါးကြီး ဆီသို့ ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။

သို့သော် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသော ချန်မု၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် ပြောင်းလဲမှုမျှ မရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် လက်ကို ဆက်လက် ဖိချလိုက်ရာ ကြီးမား ခမ်းနားလှသော ထို ဧရာမ လက်ဝါးကြီး ၏ အလယ်ဗဟိုမှ အဖြူရောင် ဓားအလင်းတန်း တစ်ခု တိတ်တဆိတ် ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

ထို အဖြူရောင် ဓားအလင်းတန်းနှင့် သွေးရောင် ဓားသွား တို့ ရင်ဆိုင်မိချိန်တွင် တစ်ချက်သာ ထိတွေ့လိုက်ရုံဖြင့် သွေးရောင် ဓားသွား မှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပျက်စီးသွားတော့သည်။

အဖြူရောင် ဧရာမ လက်ဝါးကြီး မှာ မည်သည့် အတားအဆီးမျှ မရှိဘဲ ကူရိ ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ကျဆင်းလာရာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ပြောင်းပြန်လန်သွားသည့်အလား ပင်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကူရိ ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်သည့် အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာပြီး ဆက်လက် မခုခံရဲတော့ဘဲ တစ်ကိုယ်လုံး သွေးရောင် အလင်းတန်းများ ယှက်နွှယ်လာကာ အဝေးသို့ ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်... ထို အဖြူရောင် ဧရာမ လက်ဝါးကြီး မှာ ရုတ်တရက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို ကြီးမားလာပြီး အရှိန်မှာလည်း နှေးကွေးနေရာမှ ရုတ်တရက် လျင်မြန်လာကာ ကူရိ ကို လက်ဝါးထဲတွင် ချက်ချင်း ဖိချလိုက်ပြီး မြေကြီးဆီသို့ ဖိနှိပ်ချလိုက်တော့သည်။

ကူရိ က အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်သော်လည်း လွတ်မြောက်နိုင်စွမ်း မရှိဘဲ ဧရာမ လက်ဝါးကြီး ၏ ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် မြေကြီးဆီသို့ ကျဆင်းသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် "ဘုန်း" ခနဲ အသံနှင့်အတူ ဧရာမ လက်ဝါးကြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။

"ဖောင်း..."

သွေးရောင် အလင်းတန်းများမှာ လက်ဝါးထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားသော်လည်း မည်သည့် လှိုင်းဂယက်မျှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိချေ။

မြေကြီး တစ်ခုလုံး ခဏတာ တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဖုန်းယန်ခရိုင် တစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားပြီး မိုင်တစ်ရာ ပတ်လည်ရှိ မြေကြီးများ အားလုံး တုန်လှုပ်သွားသည့်အလား ပင်။

အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည်မသိ...

အဖြူရောင် အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ပေတစ်သောင်း မြင့်မားသော မဟာကိုယ်ပွားတော်ကြီး မှာလည်း အရိပ်အယောင်မျှ မကျန်ရစ်တော့ဘဲ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားကာ စောစောက မြင်ကွင်းမှာ အိပ်မက်တစ်ခုအလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

သို့သော် ဖုန်းယန်ခရိုင် အရှေ့တည့်တည့်ရှိ မြေကြီးပေါ်တွင်မူ ပေတစ်သောင်းခန့် ရှည်လျားသော ဧရာမ လက်ဝါးရာကြီး တစ်ခု ပေါ်ထွက်နေပြီး မြေအောက်သို့ ပေရာပေါင်းများစွာ အထိ နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်နေကာ အလယ်ဗဟိုတွင်မူ သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေသော သွေးကွက် တစ်ကွက်သာ ရှိနေတော့သည်။

ယင်းမှလွဲ၍ အခြား မည်သည့်အရာမျှ မကျန်ရစ်တော့ချေ။

...

တာယွမ်နိုင်ငံ၊ လုံကျန်း ၁၆ နှစ်၊ ဇွန်လကုန်။

ချင်းကျိုးပြည်နယ် တွင် နတ်ဆိုးကြီး ကူရိ ပေါ်ထွက်လာပြီး သိုင်းဆရာသခင် ဆယ့်နှစ်ဦးကို မျှားခေါ် သတ်ဖြတ်ခဲ့ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များဖြင့် အရပ်ရှစ်မျက်နှာကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။ ထို့နောက် တစ်ကောင်တည်း ဖုန်းယန်ခရိုင် သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ပြည်သူ သန်းပေါင်းများစွာကို သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်များအလား စားသောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် စစ်ထျန်းထိုင် မှ အရှင်တာအိုဆရာ ချန်မု သည် ချင်းကျိုးပြည်နယ် သို့ ရောက်ရှိနေပြီး ပေတစ်သောင်း မြင့်မားသော မဟာကိုယ်ပွားတော်ကြီး ကို ဖန်တီးကာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ပြောင်းပြန်လန်သွားသည့်အလား လက်ဝါးတစ်ချက်ဖြင့် နတ်ဆိုးကြီး ကူရိ ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။

ထိုတိုက်ခိုက်မှု၏ ဂယက်ရိုက်ခတ်မှုက မိုင်တစ်ရာ ပတ်လည်ရှိ တောင်တန်းများကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့ပြီး ချင်းကျိုးမြို့ ပြင်ပတွင် ပေတစ်သောင်း ရှည်လျားသော လက်ဝါးရာကြီး တစ်ခုကို ကျန်ရစ်စေခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင်...

ထိုလက်ဝါးရာကြီး အတွင်း ရေများ စုဝေးလာပြီး ရေကန်ကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

နောင်လာနောက်သားများက ထိုရေကန်ကို နတ်ဆိုး နှိမ်နင်းရေး ရေကန် ဟု အမည်ပေးခဲ့ကြသည်။