အခန်း ၁၀၅

အခန်း (၁၀၅) နန်လီ

ချန်မုသည် ချင်းကျိုးပြည်နယ်တွင် နတ်ဆိုးကြီး ကူရိကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီးနောက် သီတင်းနှစ်ပတ်ခန့် ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ထိုဖြစ်ရပ်အပြီးတွင် ချန်မုသည် ဖုန်းယန်ခရိုင်မှ ထွက်ခွာကာ အရပ်လေးမျက်နှာသို့ လှည့်လည်သွားလာခဲ့ပြီး လော့ဖုန်းတောင်ကြားတွင် စုဝေးခဲ့ကြသော နတ်ဆိုးများအားလုံးကို အမြစ်ပြတ် ရှင်းလင်းပစ်ခဲ့ကာ လူသားအသွင်ပြောင်း နတ်ဆိုးကြီး လေးကောင်ကိုလည်း သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

လော့ဖုန်းတောင်ကြားတွင် မရှိခဲ့သော နတ်ဆိုးကြီးတစ်ကောင်သာလျှင် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီး မည်သည့်နေရာသို့ ထွက်ပြေးသွားမှန်း မသိရချေ။

ထို့နောက် ချန်မုသည် ချင်းကျိုးပြည်နယ်တွင် အအချိန်အနည်းငယ် ဆက်လက်နေထိုင်ကာ နေရာအနှံ့အပြားသို့ လိုက်လံစုံစမ်းထောက်လှမ်းခဲ့ပြီး လူသားအသွင်ပြောင်း နတ်ဆိုးကြီး သုံးကောင်ကို ထပ်မံ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ချင်းကျိုးပြည်နယ် တစ်ခုလုံးရှိ နတ်ဆိုးကြီးများ အားလုံး သဲလွန်စ ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီး မည်သူမျှ အပြင်ထွက်မလာရဲကြတော့ချေ။

အဆင့် ၃ တာအိုဆရာတစ်ဦး၏ အခြေအနေများအပေါ် သက်ရောက်နိုင်စွမ်းမှာ အလွန် ကြီးမားလှပြီး သိုင်းပညာ အဆင့် ၂ သိုင်းဆရာသခင်ကြီး တစ်ဦးထက် များစွာ သာလွန်လှပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စုံစမ်းထောက်လှမ်းရာတွင်ဖြစ်စေ၊ တိုက်ခိုက်ရာတွင်ဖြစ်စေ တာအိုဆရာ၏ လွှမ်းခြုံနိုင်သော နယ်ပယ်မှာ သိုင်းပညာ အဆင့် ၂ ထက် များစွာ ပိုမို ကျယ်ပြန့်သောကြောင့်ပင်။

အဆင့် ၃ တာအိုဆရာ တစ်ဦး ရှိနေခြင်းက ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးကို အေးချမ်းတည်ငြိမ်စေရန် လုံလောက်ပေသည်။

သို့သော် ယခုအခါ တာယွမ်နိုင်ငံတွင် အဆင့် ၃ တာအိုဆရာ သုံးဦးသာ ရှိပြီး တစ်ဦးမှာ ကွမ်ရှင်း မျှော်စင်တွင် တာဝန်ကျနေသဖြင့် ထွက်ခွာ၍ မရနိုင်သလို အခြားတစ်ဦးမှာလည်း အသက်မဲ့ချောက်ကမ်းပါး သို့ ရောက်ရှိနေသဖြင့် လောကတစ်ခွင် လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်သူမှာ ချန်မု တစ်ဦးတည်းသာ ရှိလေသည်။

စစ်ထျန်းထိုင် ၏ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်များမှာ အလွန် တင်းကျပ်ပြီး အဆင့် ၄ တာအိုဆရာကို စစ်ချန် အဖြစ် ခန့်အပ်လေ့ရှိကာ အဆင့် ၃ တာအိုဆရာကိုမူ ဌာနမှူး အဖြစ် ခန့်အပ်လေ့ရှိသည်။

စစ်ထျန်းထိုင် တွင် 'ရာသီလေးပါး' ဟုခေါ်သော နွေ၊ မိုး၊ ဆောင်း၊ နွေဦး ဟူသည့် ဌာနမှူး ရာထူး လေးနေရာ ရှိပြီး ထိုအထဲမှ နွေဦးနှင့် ဆောင်းရာသီ ဌာနမှူး ရာထူးများမှာ လူရှိနေပြီဖြစ်ရာ ချန်မုက နွေနှင့် ဆောင်းဦး အနက်မှ ဆောင်းဦးရာသီ ဌာနမှူး ရာထူးကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီး စစ်ထျန်းထိုင်၏ တတိယမြောက် ဌာနမှူး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထိုသတင်းက လောကတစ်ခွင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားချိန်တွင်မူ ချန်မုသည် ချင်းကျိုးပြည်နယ်မှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

...

နန်လီပြည်နယ်။

ဤနေရာမှာ တာယွမ်နိုင်ငံ၏ တောင်ဘက်စွန်းဆုံး အပိုင်းဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ အကျယ်အဝန်းမှာ ယူကျိုးပြည်နယ်နှင့် ခပ်ဆင်ဆင် တူသော်လည်း တာယွမ်နိုင်ငံ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် မရှိဘဲ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေသော ဒေသတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဤနေရာ၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ယူကျိုးပြည်နယ်ထက် များစွာ ပိုမို ဆိုးရွားပြီး အဆိပ်ရွှံ့ညွန်များနှင့် အဆိပ်ငွေ့များ နေရာအနှံ့တွင် ရှိနေကာ အဆိပ်ပြင်းသော အင်းဆက်များနှင့် ရက်စက်သော သားရဲများလည်း နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေပြီး အန္တရာယ်များသော နေရာများမှာလည်း ဒေသအနှံ့တွင် ပြန့်ကျဲနေလေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေ ဤမျှ ဆိုးရွားလှသဖြင့် နတ်ဆိုးကပ်ဘေး ကျရောက်ချိန်တွင် ဤနေရာသည် အဆိုးရွားဆုံး ထိခိုက်နစ်နာရမည်ဟု ထင်ရသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ ပြောင်းပြန် ဖြစ်နေပြီး နန်လီမှာ နတ်ဆိုးကပ်ဘေး၏ သက်ရောက်မှုကို အနည်းဆုံး ခံရသော ပြည်နယ် ဖြစ်နေလေသည်။

အကြောင်းရင်းမှာ အလွန် ရိုးရှင်းလှသည်။

ဤပြည်နယ်မှာ ပုံမှန်အချိန်များတွင်လည်း နတ်ဆိုးကပ်ဘေး ကျရောက်နေသည့် အချိန်များနှင့် ကွာခြားမှု မရှိသောကြောင့်ပင်။

အန္တရာယ်များသော နေရာများစွာတွင် နတ်ဆိုးကြီးများ အခိုင်အမာ ခြေကုပ်ယူထားပြီး ၎င်းတို့အထဲတွင် လူစကားပြောအဆင့် နတ်ဆိုးကြီးများပင် ပါဝင်နေကာ တာယွမ်နိုင်ငံ အခြေအနေအရ ၎င်းတို့ အားလုံးကို အမြစ်ပြတ် ရှင်းလင်းမည်ဆိုလျှင်တောင်မှ ကြီးမားသော ပေးဆပ်မှုများ ပြုလုပ်ရမည် ဖြစ်သည်။

အချို့သော အန္တရာယ်များသည့် နေရာများဆိုလျှင် သိုင်းပညာ အဆင့် ၂ သိုင်းဆရာသခင်ကြီးများ ဝင်ရောက်ပါက အသက်အန္တရာယ် ကြုံတွေ့ရနိုင်ပြီး နတ်ဆိုးများစွာ ပုန်းအောင်းနေလေ့ရှိသဖြင့် သိုင်းဆရာသခင်ကြီးများပင်လျှင် ထိုနေရာများသို့ ဝင်ရောက် ရှင်းလင်းရန် ဆန္ဒမရှိကြချေ။

မြို့ငယ်လေး တစ်မြို့တွင်ပင် ညဘက်၌ လှည့်လည်သွားလာနေသော နတ်ဆိုးများစွာ ရောနှောနေနိုင်ပေသည်။

ဝေးလံခေါင်သီသော ရွာငယ်လေးများဆိုလျှင် နတ်ဆိုးများ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေနိုင်ပြီး နတ်ဆိုးများကို အစားအစာအဖြစ် ပူဇော်ပသကြရသည်။

အချို့နေရာများတွင်မူ နတ်ဆိုးများ၏ ရုပ်တုများကိုပင် ကိုးကွယ်ထားကြပြီး ၎င်းတို့ကို နတ်ဘုရားများအဖြစ် ပူဇော်ကြလေသည်။

တောတောင်တစ်ခု အတွင်း၌။

လူဆယ်ဦးကျော်ခန့် ပါဝင်သော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သည် တောင်ပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေကြသည်။

ဤလူများ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ သွက်လက် လျင်မြန်ပြီး အားလုံးမှာ သိုင်းပညာ တတ်ကျွမ်းသူများ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှကာ အနိမ့်ဆုံး အဆင့်မှာပင် သိုင်းပညာ အဆင့် ၇ တွင် ရှိနေကြသည်။

"သခင်မလေး... ဒီကနေ အရှေ့ဘက်ကို မိုင်ဆယ်ဂဏန်းလောက် ဆက်သွားရင် ဟွမ်ရှန်း (မြေခွေးနတ်) ဘုရားကျောင်း ကို ရောက်ပါပြီ... ညဘက်က အရမ်း အန္တရာယ်များလို့ အဲဒီမှာ တစ်ည အနားယူပြီး မနက်ဖြန် မနက်မှ ခရီးဆက်တာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်..."

အစောင့်တစ်ဦးက အဖွဲ့၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရှိနေသော အဝါရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် မိန်းကလေးအနီးသို့ သွားကာ တိုးတိုးလေး အကြံပြုလိုက်သည်။

လုရှီယွင်က တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်လာသော ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး

"ကောင်းပြီလေ... ဟွမ်ရှန်း ဘုရားကျောင်း မှာ တစ်ည သွားနားကြတာပေါ့..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ အသက်မှာ နှစ်ဆယ်ခန့်သာ ရှိသေးသော်လည်း သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အားနည်းသော သိုင်းပညာ စိတ်ဆန္ဒ တစ်မျှင်ကို ခံစားနေရပြီး သိုင်းပညာ အဆင့် ၆ သိုင်းသမား တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိသာလှပေသည်။

ဤအသက်အရွယ်ဖြင့် သိုင်းပညာ အဆင့် ၆ သို့ ရောက်ရှိနေခြင်းမှာ ဂိုဏ်းကြီး ရှစ်ခုမှ လူငယ်မျိုးဆက် အမာခံတပည့်များထက် အနည်းငယ်သာ နိမ့်ကျပြီး မည်သည့်နေရာတွင်မဆို ပါရမီ ထူးချွန်သူ တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ပေသည်။

"ရွှီး... ရွှီး..."

အဖွဲ့သည် ခရီးစဉ်ကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး အရှေ့တောင်ဘက်သို့ သွားမည့်အစား အရှေ့တည့်တည့်သို့ ဦးတည်လိုက်ကြသည်။

သိုင်းသမားများ အတွက် မိုင်ဆယ်ဂဏန်းခန့် ဆိုသည်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိနိုင်သော အကွာအဝေး ဖြစ်ပြီး ခြောက်သွေ့နေသော တောင်တန်း တစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် အရှေ့ဘက်တွင် ပျက်စီးနေသော ဘုရားကျောင်းဟောင်း တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဤဘုရားကျောင်းမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ စွန့်ပစ်ခံထားရကြောင်း သိသာလှပြီး နံရံအချို့မှာ ပြိုကျနေကာ နေရာအနှံ့တွင် အနီရောင်နှင့် အစိမ်းရောင် ရေညှိများ ပေါက်ရောက်နေပြီး ထူထပ်သော ပင့်ကူအိမ်များကိုပင် မြင်တွေ့နေရသည်။

"သုံးနှစ်လေး အတွင်းမှာကို ဒီလောက်အထိ ပျက်စီးသွားတာပဲ..."

အသက်ကြီးသော အစောင့်တစ်ဦးက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

လုရှီယွင်က အနီးသို့ တိုးသွားကာ ပျက်စီးနေသော ဘုရားကျောင်းကို ကြည့်ရင်း "ဒီဘုရားကျောင်းမှာ ကိုးကွယ်ထားတဲ့ ဟွမ်ရှန်း က မရှိတော့ဘူး ထင်တယ်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့..."

ဘေးနားရှိ အစောင့်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ "ကြားတာတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ဟေးလင် တောင် က မြွေနတ်ဘုရား နဲ့ တိုက်ပွဲဖြစ်ပြီး အဲဒီ မြွေနတ်ဘုရား ရဲ့ အရှင်လတ်လတ် မျိုချတာကို ခံလိုက်ရတယ်လို့ ဆိုပါတယ်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

နန်လီပြည်နယ် တွင် လူသားအသွင်ပြောင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသော နတ်ဆိုးကြီးများမှာ များသောအားဖြင့် တောင်တစ်ခုကို သိမ်းပိုက်ကာ ဘုရင်လုပ်လေ့ရှိကြပြီး ထိုနေရာတွင် မှီခိုနေထိုင်ကြသော ပြည်သူများက ၎င်းတို့ကို နတ်ဘုရားများအဖြစ် ကိုးကွယ်လေ့ရှိကြသည်။ ဤ 'နတ်ဘုရား' များ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ကြသည်မှာလည်း ပုံမှန်ကိစ္စသာ ဖြစ်ပြီး တစ်ကောင်ကောင် သေဆုံးသွားပါက ချက်ချင်း စွန့်ပစ်ခံရလေ့ရှိကာ ၎င်းတို့၏ ဘုရားကျောင်းများမှာလည်း ဖျက်ဆီးခံရလေ့ရှိသည်။

ဤ ဟွမ်ရှန်း ဘုရားကျောင်း မှာ ဖြိုဖျက်မခံရခြင်းမှာ ဤ ဟွမ်ရှန်း သည် အသက်ရှင်စဉ်က သူ၏ ပိုင်နက်အတွင်းရှိ ပြည်သူများအပေါ် အတန်အသင့် ကြင်နာမှု ရှိခဲ့ပြီး အလွန်အမင်း အနိုင်ကျင့် ဗိုလ်ကျခြင်း မရှိခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ မဟုတ်ပါက သူ သေဆုံးသွားပြီးနောက် ဤဘုရားကျောင်းမှာ ကြာမြင့်စွာကတည်းက ဖြိုဖျက်ခံလိုက်ရမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

"ဟွမ်ရှန်း..."

လုရှီယွင်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

သိုင်းပညာ အဆင့် ၉ ဆင့်တွင် အဆင့် ၃ သိုင်းဆရာသခင် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိမှသာ ဤနတ်ဆိုးများထဲမှ နတ်ဘုရားများနှင့် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်မည် ဖြစ်ပြီး မဟုတ်ပါက အဆင့် ၄ လူသားစွမ်းအားလွန် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလျှင်တောင်မှ ၎င်းတို့ရှေ့တွင် ခေါင်းငုံ့နေရမည် ဖြစ်သည်။

"သွားကြစို့..."

တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ပြီးနောက် မိန်းကလေးမှာ ချက်ချင်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး ပျက်စီးနေသော ဟွမ်ရှန်း ဘုရားကျောင်း ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ပျက်စီးနေသော တံခါးကို ဖြတ်၍ ဘုရားကျောင်း အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

သို့သော် ထိုအဖွဲ့သည် ဘုရားကျောင်း အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဘုရားကျောင်း အတွင်းတွင် ဘာမှ မရှိသည် မဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ယောက်က အရင် ရောက်ရှိနေသောကြောင့် ပင်။

ဘုရားကျောင်း၏ အရှေ့ဘက် ထောင့်တစ်နေရာကို ရှင်းလင်းထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထောင့်တစ်နေရာတွင် လူရိပ်နှစ်ခု ရှိနေသည်။

တစ်ဦးမှာ အလွန် ငယ်ရွယ်ပုံရပြီး လုရှီယွင် နှင့် အသက်အရွယ် ခပ်ဆင်ဆင် တူသော်လည်း အခြားတစ်ဦးမှာမူ အလွန် ငယ်ရွယ်ပြီး အသက် ဆယ့်နှစ်နှစ်၊ ဆယ့်သုံးနှစ်ခန့်သာ ရှိသေးပုံ ရသည်။

အသက် အနည်းငယ် ပိုကြီးသော လူငယ်မှာ ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဖျာကြမ်းတစ်ခုပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး သူတို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို သတိမထားမိသည့်အလား၊ သုံ့မဟုတ် သတိထားမိသော်လည်း ဂရုမစိုက်သည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

ထိုလူငယ်မှာ ချန်မု ပင် ဖြစ်သည်။

နန်လီပြည်နယ် သို့ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ အလွန် ရိုးရှင်းလှပေသည်။ သူ ငရဲပြည် တွင် ဝိညာဉ်တစ်ခုနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး ထိုဝိညာဉ်၏ နောက်ဆုံး ဆန္ဒမှာ သူ၏ မွေးရပ်မြေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလိုခြင်း ဖြစ်ကာ သူ၏ မွေးရပ်မြေမှာ နန်လီပြည်နယ် ပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ချန်မုသည် ထိုဝိညာဉ်၏ အရိုးပြာအိုးကို ယူဆောင်ကာ နန်လီ သို့ တိုက်ရိုက် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်မု၏ ဘေးတွင် ရှိနေသော ငယ်ရွယ်သည့် ကောင်လေးမှာလည်း သူနှင့် ဆက်စပ်မှု ရှိနေပြီး အခြား ဝိညာဉ်တစ်ခုက မွေးစားထားသော သားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထိုဝိညာဉ်၏ နောက်ဆုံး ဆန္ဒမှာ ထိုကောင်လေးကို သိုင်းသမား တစ်ဦး ဖြစ်လာစေရန် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးပြီး သူ၏ သိုင်းပညာများကို အမွေဆက်ခံစေလိုခြင်း ဖြစ်သော်လည်း လောကအနှံ့ သွားလာရင်း ရရှိခဲ့သော ဒဏ်ရာဟောင်းများကြောင့် ထိုကောင်လေး သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်နိုင်မည့် အရွယ်သို့ မရောက်မီမှာပင် သေဆုံးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုဝိညာဉ် နှစ်ခုစလုံး၏ အဆင့်များမှာ မမြင့်မားသော်လည်း ကြုံကြိုက်သဖြင့် လက်လွတ်မခံလိုသော စိတ်ကူးဖြင့် ချန်မုသည် နှစ်ခုစလုံးကို လက်ခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုကောင်လေး၏ အမည်မှာ လီချန်ရှင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ချန်မု၏ အမည်ခံ တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီး ချန်မုနှင့်အတူ နန်လီ သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လုရှီယွင်သည် ချန်မုနှင့် လီချန်ရှင်း တို့ကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်း သတိဝင်လာကာ တောင်းပန်သော အသံဖြင့်

"နှောင့်ယှက်မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်... ဒီမှာ လူရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

တောတောင်များ အတွင်းတွင် လူငယ်တစ်ဦးက ပိုမို ငယ်ရွယ်သော ကောင်လေးတစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်လာခြင်းမှာ သာမန်လူ မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။ ထို့အပြင် ၎င်းတို့ အားလုံးမှာ သိုင်းသမားများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ဘုရားကျောင်း အတွင်းတွင် လူရှိနေကြောင်းကို မည်သူမျှ ကြိုတင် သတိမထားမိခဲ့ကြချေ။

"ပိုင်ရှင်မရှိတဲ့ နေရာပဲ... မိတ်ဆွေတို့ သဘောရှိ နေလို့ ရပါတယ်..."

ချန်မုက မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ လုရှီယွင် တို့ အဖွဲ့ကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လုရှီယွင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ အစောင့်များနှင့် အတူတကွ ဘုရားကျောင်း၏ အနောက်ဘက် အခြမ်းကို ရှင်းလင်းလိုက်ကြပြီး ထိုနေရာတွင် စုဝေးနေထိုင်လိုက်ကြသည်။

ထိုလုပ်ငန်းစဉ် အတွင်း လုရှီယွင်သည် ချန်မုနှင့် လီချန်ရှင်း တို့ကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်နေခဲ့ပြီး ကြည့်လေလေ ပို၍ အံ့အားသင့်လေလေ ဖြစ်လာတော့သည်။

လီချန်ရှင်း ဤကောင်လေးမှာ အသက် ဆယ့်နှစ်နှစ်၊ ဆယ့်သုံးနှစ်ခန့်သာ ရှိသေးပြီး သူ ရပ်နေသော ကိုယ်ဟန်အနေအထားမှာလည်း အခြေခံအကျဆုံး ကိုယ်ဟန်အနေအထား ဖြစ်ကာ သိုင်းပညာ စတင် လေ့ကျင့်ကာစ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ သို့သော် သူ တစ်ယောက်လုံး လုံးဝ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီး သူတို့ အဖွဲ့သားများ ဖုန်နှင့် အမှိုက်များကို ရှင်းလင်းနေသည့် အသံများကိုလည်း လုံးဝ မကြားသည့်အလား ကျင့်စဉ်ထဲ စိတ်နှစ်ထားသည့် အခြေအနေ သို့ လုံးဝ ရောက်ရှိနေပုံ ရသည်။

ဤအသက်အရွယ်ဖြင့် ဤကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသော တရားထိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနိုင်ခြင်းမှာ ၎င်း၏ ပါရမီက သာမန် မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

ချန်မု ကတော့ ဆိုစရာပင် မလိုတော့ချေ။

ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေပုံက လောကကြီးနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်နေသည့်အလား ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေပြီး သူ တစ်ယောက်လုံးက ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသည့်အလား ပင်။ အကယ်၍ မျက်စိရှေ့တွင် မမြင်တွေ့ရပါက ချန်မု ရှိနေကြောင်းကိုပင် သတိထားမိမည် မဟုတ်ချေ။

"ဆရာကြီး ထျန်း..."

လုရှီယွင်က ချန်မုကို သတိထားကာ အကဲခတ်ရင်း ဘေးနားရှိ အဘိုးအို တစ်ဦးကို မေးခွန်းထုတ်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ဆရာကြီး ထျန်း ဟု ခေါ်သော သိုင်းသမားမှာ ထိုအဖွဲ့သားများ အားလုံးတွင် အသက်ရှူသံ အပြင်းထန်ဆုံး ဖြစ်ပြီး သိုင်းပညာ အဆင့် ၅ အဆင့်တွင် ရှိကြောင်း သိသာလှပေသည်။

ဆရာကြီး ထျန်း က ချန်မုကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းတယ်... ဒါပေမဲ့ သိုင်းပညာ အဆင့် ၅ အဆင့်မှာ ရှိလောက်တယ်..."

"အဆင့် ၅..."

လုရှီယွင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှု အချို့ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ချန်မုသည် သူမထက်ပင် အနည်းငယ် ပိုမို ငယ်ရွယ်ပုံရပြီး သိုင်းပညာ အဆင့်မှာ အဆင့် ၅ သို့ ရောက်ရှိနေခြင်းမှာ ရိုးရှင်းစွာ တစ်ဆင့် ပိုမြင့်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အနည်းငယ် အံ့မခန်း ဖြစ်နေလေသည်။

ဆရာကြီး ထျန်း က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အသက်ကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်တဲ့ နည်းလမ်း တချို့ ရှိပေမယ့် ဘယ်လိုပဲ ဖုံးကွယ်ဖုံးကွယ် အစအန တွေကိုတော့ လုံးဝ ဖျောက်ဖျက်ပစ်လို့ မရဘူး... ဒီလူက တကယ်ကို ငယ်ရွယ်ပြီး နောက်ခံ အသိုင်းအဝိုင်း ကြီးမားတဲ့ သူ တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ များတယ်... အကယ်၍ ခင်မင်ရင်းနှီးမှု ရနိုင်ရင်တော့ ရအောင် လုပ်သင့်တယ်... မရရင်လည်း ရန်သူတော့ မဖြစ်စေနဲ့..."

"အင်း..."

လုရှီယွင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင်...

လုရှီယွင် တို့ အဖွဲ့က နေရာတစ်ခုကို ရှင်းလင်းလိုက်ပြီး လူတစ်ယောက်က အပြင်မှ သမင်ရိုင်း တစ်ကောင်ကို ဖမ်းလာခဲ့ကာ မီးမွှေးပြီး ထိုသမင်ရိုင်းကို မီးကင်လိုက်ကြသည်။

ဆရာကြီး ထျန်း က ချန်မု ရှိရာဘက်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က နင်ဖုန်း မြို့ က လု မိသားစု ရဲ့ အကြံပေး တစ်ယောက်ပါ... ဆုံတွေ့ရတာ ရေစက် ပါပဲ... မိတ်ဆွေတို့ နှစ်ယောက် ကျွန်တော်တို့ဆီ လာပြီး အရက်လေး တစ်ခွက်လောက်များ သောက်ချင်သလား ခင်ဗျ..."

ချန်မုက ဆရာကြီး ထျန်း တို့ကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက်

"ကောင်းပါပြီ... ဆုံတွေ့ရတာ ရေစက် ဆိုတော့လည်း ကျွန်တော်တို့ မငြင်းတော့ပါဘူး..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤ နန်လီပြည်နယ် ၏ အခြေအနေများကို စာအုပ်များမှသာ သူ အကြမ်းဖျင်း သိရှိထားပြီး အသေးစိတ် မသိရှိသဖြင့် ဤနန်လီပြည်နယ်သားများကို မေးမြန်းစရာ အချို့ ရှိနေလေသည်။

ဤနေရာ၏ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကလည်း သူ့ကို အံ့အားသင့်စေသည်။ ဘုရားကျောင်း အမျိုးမျိုးတွင် ကိုးကွယ်ထားသည်များမှာ နတ်ဆိုးများနှင့် မိစ္ဆာများသာ ဖြစ်ပြီး အပြင်ပန်းတွင် လူသားများနှင့် နတ်ဆိုးများ သဟဇာတ ဖြစ်စွာ နေထိုင်နေကြပုံ ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ နန်လီ တစ်ခုလုံးမှာ နတ်ဆိုးများ၏ အုပ်ချုပ်မှု အောက်တွင် ရှိနေကြောင်း ရှင်းလင်းလှပေသည်။

ချန်မုသည် ယခင်က ရွာတစ်ရွာကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ် ရွာသားများက နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကို အသားစိမ်းသွေးစိမ်း ပူဇော်သက္ကာ အဖြစ် ပူဇော်ပသနေသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

ထို့ကြောင့် သူက ထိုနတ်ဆိုးကို အလွယ်တကူပင် သတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ရွာသားများမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်မသွားဘဲ ငိုကြွေးပူဆွေး ခဲ့ကြသည်။

ချန်မု မေးမြန်းကြည့်သောအခါ ထိုနတ်ဆိုးမှာ အသားစိမ်းသွေးစိမ်း ပူဇော်သက္ကာ အဖြစ် ပူဇော်ပသရန် တောင်းဆိုသော်လည်း ထိုနတ်ဆိုး ရှိနေသရွေ့ အနီးအနားရှိ တောတောင်များမှ အခြား နတ်ဆိုးများမှာ ရွာကို လာရောက် တိုက်ခိုက်ရဲခြင်း မရှိကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

သူက ထိုနတ်ဆိုးကို သတ်ဖြတ်လိုက်သဖြင့် ယာယီအားဖြင့် အေးချမ်းသွားသော်လည်း သူ အနှေးနှင့်အမြန် ထွက်ခွာသွားမည်ဖြစ်ပြီး သူ ထွက်သွားပြီးနောက် တောတောင်များမှ နတ်ဆိုးများ ရွာထဲသို့ ဝင်ရောက်လာမည်ဖြစ်ကာ ထိုအချိန်တွင် ရွာတစ်ရွာလုံး သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်များ၏ အစားအစာ ဖြစ်သွားနိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ဤအချက်များကို စာအုပ်များတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်း မရှိချေ။

သူ တစ်ဦးတည်း၏ စွမ်းအားဖြင့် နန်လီ တစ်ခုလုံး၏ အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်နိုင်စွမ်း မရှိပါက ဤကဲ့သို့သော ဝင်ရောက် စွက်ဖက်မှုများမှာ အနည်းငယ်မျှ အဓိပ္ပာယ် မရှိကြောင်း သူ ကောင်းစွာ နားလည်လိုက်သည်။

လီချန်ရှင်း ကို ခေါ်ကာ မီးပုံဘေးသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ချန်မုက သူ၏ အင်္ကျီလက်စကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မြေကြီးပေါ်ရှိ ဖုန်မှုန့်များ လွင့်စင်သွားပြီး အဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားကာ သူက တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်သည်။

လီချန်ရှင်း ကမူ ချန်မု၏ ဘေး အနည်းငယ် နောက်ကျသော နေရာတွင် အသံတိတ် ဒူးထောက် ထိုင်လိုက်ပြီး တစ်ချိန်လုံး ချန်မု အပေါ်တွင်သာ ရိုသေလေးစားမှု ရှိနေကာ အခြား ပြင်ပအရာများ အားလုံးကို လုံးဝ မမြင်သည့်အလား ပြုမူနေလေသည်။

ထိုတည်ငြိမ်မှုက ဆရာကြီး ထျန်း ကို စိတ်ထဲမှ ချီးကျူးသွားစေသည်။

အကယ်၍ သူသာ ဤကဲ့သို့သော ကောင်းမွန်သည့် ပါရမီရှင်လေးကို တွေ့ရှိခဲ့ပါက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တပည့်အဖြစ် လက်ခံမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

သို့သော် လီချန်ရှင်း နှင့် ချန်မု တို့၏ အခြေအနေကို ကြည့်ရသည်မှာ ချန်မု၏ ဆွေမျိုး၊ သို့မဟုတ် ချန်မု လက်ခံထားသော တပည့် ဖြစ်ပုံရသဖြင့် သူ အနေဖြင့် ကြည့်ရုံသာ တတ်နိုင်ပေသည်။

ချန်မုက အရက်ခွက်ကို လှမ်းယူကာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီးနောက် ဆရာကြီး ထျန်း တို့နှင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကား အနည်းငယ် ပြောဆိုလိုက်သည်။

ချန်မု၏ မေးခွန်း အချို့ကို ပြန်လည် ဖြေကြားပြီးနောက်

ဆရာကြီး ထျန်း က ချက်ချင်း သတိထားမိသွားပြီး ချန်မုကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"သခင်လေး ချန် က နန်လီသား မဟုတ်ဘူးလား..."

လုရှီယွင် အပါအဝင် အခြားသူများလည်း အလွန် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

နန်လီ ၏ အပြင်ဘက်တွင် တာယွမ် ဟု အမည်ရသော နိုင်ငံကြီး တစ်ခု ရှိကြောင်းကို လူတိုင်း သိကြသော်လည်း တာယွမ်သား များမှာ နန်လီ ကို ဆင်းရဲမွဲတေပြီး အန္တရာယ်များသော နေရာတစ်ခု အဖြစ် အမြဲတမ်း သတ်မှတ်ထားကြသဖြင့် နန်လီသား များသာ အပြင်သို့ ထွက်လေ့ရှိပြီး တာယွမ်သား များ နန်လီ သို့ လာရောက်လေ့ အလွန် နည်းပါးလှပေသည်။

ချန်မုက ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

လုရှီယွင်က အံ့အားသင့်နေရင်း မေးလိုက်သည်။

"တာယွမ် မှာ အခု နတ်ဆိုးကပ်ဘေး တွေ ဖြစ်နေတယ်လို့ ကြားတယ် ဟုတ်လား..."

ချန်မုက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... နေရာအနှံ့မှာ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေတာပဲ..."

လုရှီယွင်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"နန်လီ မှာလည်း အများကြီး ရှုပ်ထွေးနေတာပဲ... ဒီလအနည်းငယ်အတွင်း နတ်ဘုရားသစ် တွေ အများကြီး ပေါ်လာတယ်လို့ ကြားတယ်... သူတို့ အချင်းချင်း သွေးထွက်သံယို ဖြစ်အောင် တိုက်ခိုက်ကြပြီး သေသွားတဲ့ နတ်ဘုရား တွေလည်း အများကြီးပဲ တဲ့..."

လုရှီယွင် ၏ စကားအရ နန်လီ ၏ နတ်ဆိုးကပ်ဘေး မှာ တာယွမ် ၏ နတ်ဆိုးကပ်ဘေး နှင့် လုံးဝ ကွာခြားကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ အကယ်၍ တာယွမ် ၏ နတ်ဆိုးကပ်ဘေး မှာ နတ်ဆိုးများက လူသားများ နေထိုင်ရာ ဒေသများကို ဖျက်ဆီးခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုပါက နန်လီ ၏ နတ်ဆိုးကပ်ဘေး မှာမူ အဆင့်အတန်း နှင့် နယ်မြေများ အတွက် နတ်ဆိုး အုပ်စုများ အချင်းချင်း အကြား တိုက်ခိုက်မှုများ ဖြစ်ပြီး အဓိကအားဖြင့် နတ်ဆိုးများ အချင်းချင်း၏ ပြည်တွင်းစစ် ပင် ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မြို့ရွာ အများအပြားမှာ နတ်ဆိုးများ၏ အုပ်ချုပ်မှု အောက်တွင် အစကတည်းက ရှိနေပြီးသား ဖြစ်သောကြောင့် ပင်။

ထို့ကြောင့် နတ်ဆိုးများ စုပေါင်း၍ မြို့များကို လာရောက် တိုက်ခိုက်ခြင်းမျိုး လုံးဝ မရှိခဲ့ချေ။

"ဒါကြောင့်မို့လို့ ခေတ်အဆက်ဆက်က နတ်ဆိုးဘုရင် တွေ အားလုံး နန်လီ ကနေ ပေါ်ထွက်လာတာကိုး..."

ချန်မုက စိတ်ထဲမှ ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။

နတ်ဆိုးဘုရင် ဆိုသည်မှာ လူစကားပြောအဆင့် နတ်ဆိုးကြီး များ၏ အထက်တွင် ရှိသော အဆင့် ဖြစ်ပြီး လောကတစ်ခွင်ရှိ နတ်ဆိုးများ အားလုံးကို အုပ်ချုပ်ကာ ၎င်းတို့၏ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ပြင်းထန်လှပြီး အဆင့် ၁ သိုင်းသူတော်စင် မှလွဲ၍ မည်သူမျှ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။

တာယွမ်နိုင်ငံ တည်ထောင်ပြီးကတည်းက သိုင်းသူတော်စင် ရှစ်ဦး ပေါ်ထွက်ခဲ့သလို နတ်ဆိုးဘုရင် လေးကောင်လည်း ပေါ်ထွက်ခဲ့သည်။ ထို နတ်ဆိုးဘုရင် လေးကောင်အနက် သုံးကောင်မှာ နတ်ဆိုးကပ်ဘေး ကျရောက်ချိန်တွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး တစ်ကောင်သာလျှင် နတ်ဆိုးကပ်ဘေး ကျရောက်ချိန် မဟုတ်ဘဲ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင်

ထို နတ်ဆိုးဘုရင် လေးကောင်စလုံးတွင် တူညီသော အချက်တစ်ခု ရှိပြီး ၎င်းမှာ အားလုံး နန်လီ မှ ပေါ်ထွက်လာခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

နန်လီ သို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ဤနေရာ၏ အခြေအနေများကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင်မူ ချန်မု အနေဖြင့် နားလည်ရန် မခက်ခဲတော့ချေ။ ဤနေရာမှာ အပြင်ဘက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက နတ်ဆိုးများကို အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်စေပြီး အသန်မာဆုံးကို ရွေးချယ်သည့် ဂူအဆိပ်ကောင် မွေးမြူသည့် နေရာတစ်ခုနှင့် တူညီနေလေသည်။

ယခုအခါ နတ်ဆိုးကပ်ဘေး ကျရောက်ချိန်တွင် ဤ နန်လီပြည်နယ် ရှိ နတ်ဆိုး အရေအတွက်မှာ အဆမတန် တိုးပွားလာပြီး လူသားအသွင်ပြောင်း နတ်ဆိုးကြီး များနှင့် လူစကားပြောအဆင့် နတ်ဆိုးကြီး များပင် အချင်းချင်း တိုက်ခိုက် သတ်ဖြတ်နေကြရာ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် နတ်ဆိုးဘုရင် တစ်ကောင် ပေါ်ထွက်မလာပါကသာ ထူးဆန်းနေမည် ဖြစ်သည်။

ချန်မုသည် နတ်ဆိုးဘုရင် ပေါ်ထွက်လာသည်ကို မမြင်တွေ့လိုသည်မှာ သေချာလှပေသည်။

သူ၏ လက်ရှိ အဆင့်ဖြင့် မြို့တော်တွင် နေထိုင်ကာ ဝိညာဉ်သွေးကြော အနေအထားကို အသုံးပြုမည် ဆိုပါက နတ်ဆိုးဘုရင် ပေါ်ထွက်လာလျှင်တောင်မှ ယှဉ်ပြိုင် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း လောက အနှံ့အပြားမှာမူ ကျဆုံးသွားမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် နန်လီ ၏ အခြေအနေမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရှုပ်ထွေးလှသည်။ နတ်ဆိုးများ အများအပြား ရှိနေရုံသာမက အန္တရာယ်များသော နေရာများနှင့် သေမင်းတမန် နယ်မြေများစွာလည်း ရှိနေသဖြင့် သိုင်းသူတော်စင် တစ်ဦး ဤနေရာသို့ ရောက်လာလျှင်တောင်မှ ခေါင်းကိုက်ရမည် ဖြစ်သည်။

တာယွမ်နိုင်ငံ တွင် သိုင်းသူတော်စင် ရှစ်ဦး ပေါ်ထွက်ခဲ့ပြီး အားလုံး နန်လီ သို့ လာရောက်ခဲ့ဖူးသော်လည်း မည်သူမျှ နန်လီ ၏ ဂေဟစနစ်ကို လုံးဝ ပြောင်းလဲပစ်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ကြချေ။ နတ်ဆိုးများ အားလုံးကို အန္တရာယ်များသော နေရာများနှင့် သေမင်းတမန် နယ်မြေများ အတွင်းသို့ ထွက်မလာရဲအောင် မျိုးတုံး သတ်ဖြတ်ခဲ့လျှင်တောင်မှ ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် နန်လီ မှာ ယခင် အခြေအနေသို့ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားလေ့ ရှိသည်။

သို့သော်

နတ်ဆိုးဘုရင် ပေါ်ထွက်လာခြင်းကို တားဆီးရန်ထက် ချန်မုတွင် ပိုမို အရေးကြီးသော လုပ်ဆောင်စရာ ကိစ္စ ရှိနေသေးသည်။

ယင်းမှာ ဝိညာဉ် နှစ်ခု၏ နောက်ဆုံး ဆန္ဒများကို အမြန်ဆုံး ဖြည့်ဆည်းပေးရန် ပင် ဖြစ်သည်။

ထို ဝိညာဉ် နှစ်ခုစလုံး၏ အဆင့်များမှာ မမြင့်မားသော်လည်း ဝိညာဉ်အမှတ် အချို့ ရရှိမည် ဖြစ်ရာ သူ့အတွက် အဆင့် ၂ တာအိုဆရာ သို့ တက်လှမ်းရန် လုံလောက်ကောင်း လုံလောက်နိုင်ပေသည်။