အခန်း ၁၀၆

အခန်း (၁၀၆) ချင်းလင် မိစ္ဆာနတ်မင်း

"သခင်မလေး လု အနေနဲ့ ကူဆန်းရွာ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာများ သိပါသလား..."

ချန်မုက လုရှီယွင်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

ကူဆန်းရွာ ဆိုသည်မှာ မိမိ၏ မွေးရပ်မြေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလိုသော ထိုဝိညာဉ်၏ ဇာတိရွာ ပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ မွေးရပ်မြေ အမည်အပြည့်အစုံမှာ နန်လီပြည်နယ်၊ ရှီးချီဒေသ၊ ကူဆန်းရွာ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ချန်မု ရောက်ရှိနေသော နေရာမှာ နန်လီပြည်နယ် ရှီးချီဒေသ ဖြစ်သော်လည်း လမ်းတစ်လျှောက် စုံစမ်းမေးမြန်းခဲ့သမျှ ကူဆန်းရွာ ဟူသော နေရာကို မည်သူမျှ မသိကြချေ။

နန်လီပြည်နယ် ၏ အခြေအနေမှာ အလွန် ရှုပ်ထွေးလှသဖြင့် ဒေသအသီးသီးမှာ အလွန် အထီးကျန် ဆန်နေကြပြီး ချန်မု ရရှိထားသော မြေပုံတွင်လည်း နန်လီပြည်နယ် ၏ အကြမ်းဖျင်း ဒေသများနှင့် မြို့ကြီး အချို့သာ ပါဝင်ကာ ရွာငယ်လေးများ၏ အမည်များ လုံးဝ မပါဝင်ချေ။ ထို့ကြောင့် ကူဆန်းရွာ ကဲ့သို့သော ဝေးလံခေါင်သီသည့် ရွာလေး တစ်ရွာကို ရှာဖွေရန်မှာ ရှီးချီဒေသ အတွင်း နေရာအနှံ့ လိုက်လံ စုံစမ်းရန်သာ ရှိတော့သည်။

"ကူဆန်းရွာ..."

လုရှီယွင်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် ဘေးနားရှိ ဆရာကြီး ထျန်း ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဆရာကြီး ထျန်း က အနည်းငယ် စဉ်းစားနေသည့် အမူအရာ ပေါ်ထွက်လာပြီး

"ကြားဖူးသလိုလိုတော့ ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ တိတိကျကျ ဘယ်မှာလဲဆိုတာတော့ သိပ်မမှတ်မိတော့ဘူး..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်မု ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

လမ်းတစ်လျှောက် တွေ့ခဲ့ရသူများ အားလုံး ကူဆန်းရွာ ဟူသော အမည်ကို မကြားဖူးခဲ့ကြသဖြင့် ဆရာကြီး ထျန်း မှာ သူ တွေ့ဖူးသမျှထဲတွင် ပထမဆုံး ကြားဖူးသူ ဖြစ်ရာ နောက်ဆုံးတော့ သဲလွန်စတစ်ခု ရသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ ထင်သည့်အတိုင်းပင်။

လုရှီယွင်က ချက်ချင်း သတိဝင်လာပြီး ချန်မုကို ကြည့်ကာ

"ဆရာကြီး ထျန်း တောင် ကြားဖူးတယ်ဆိုတော့ ကျွန်မတို့ အိမ်က မြေပုံမှာ ပါလောက်တယ်... သခင်လေး ချန် အနေနဲ့ ကျွန်မတို့နဲ့အတူ နင်ဖုန်း မြို့ ကို လိုက်ခဲ့ပါလား... ကျွန်မ သခင်လေး ချန် ကို ကူညီပြီး ရှာပေးပါ့မယ်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချန်မု နန်လီ သို့ ဘာလာလုပ်သည်ကို သူမ မသိသလို ကူဆန်းရွာ ကို ဘာကြောင့် ရှာနေမှန်းလည်း သူမ မသိသော်လည်း ချန်မုနှင့် ခင်မင်ရင်းနှီးမှု ရရှိနိုင်မည့် အခွင့်အရေးကိုတော့ သူမ လက်လွတ်မခံနိုင်ချေ။

ချန်မုသည် အပြင်ဘက် လောကတွင် နောက်ခံ အသိုင်းအဝိုင်း ကြီးမားသူ တစ်ဦး ဖြစ်နိုင်သည်ကို မဆိုထားနှင့်၊ ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်ဖြင့် သိုင်းပညာ အဆင့် ၅ သို့ ရောက်ရှိနေခြင်းကပင် ခင်မင်ရင်းနှီးမှု ရယူရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်ပြီး အနာဂတ်တွင် အနည်းဆုံးတော့ အဆင့် ၄ သိုင်းသမား တစ်ဦး ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

သိုင်းဆရာသခင် တစ်ဦးပင် ဖြစ်လာနိုင်ချေ ရှိပေသည်။

သိုင်းဆရာသခင် ဆိုသည်မှာ နန်လီ တစ်ခုလုံးတွင် အလွန် အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြပြီး လူသားအသွင်ပြောင်း နတ်ဆိုးကြီး များနှင့် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်စွမ်း ရှိကာ မြို့တစ်မြို့ကို အုပ်ချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိပြီး လူသောင်းပေါင်းများစွာ၏ အထက်တွင် ရပ်တည်နိုင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

"ကောင်းပါပြီ... သခင်မလေး လု ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ချန်မုက ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

ရှီးချီဒေသ သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ ဤနေရာတွင် မြေနေရာ တစ်ခုရှာပြီး အရိုးပြာအိုးကို မြှုပ်နှံလိုက်လျှင်တောင်မှ ထိုဝိညာဉ်ကို မွေးရပ်မြေသို့ ပြန်ပို့ပေးရာ ရောက်သော်လည်း ၎င်း၏ နောက်ဆုံး ဆန္ဒကို အပြည့်အဝ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မည် မဟုတ်သဖြင့် ရရှိမည့် ဝိညာဉ်အမှတ် များမှာလည်း အနည်းငယ်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကူဆန်းရွာ ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး ထိုနေရာတွင် အရိုးပြာအိုးကို မြှုပ်နှံပေးနိုင်မှသာ အမှန်တကယ် မွေးရပ်မြေသို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်ပေးခြင်း ဖြစ်ပြီး အကောင်းဆုံး အဆင့် သတ်မှတ်ချက်ကို ရရှိကာ ဝိညာဉ်အမှတ် အပြည့်အဝ ရရှိမည် ဖြစ်သည်။

"ကူညီရတာ ဝမ်းသာပါတယ်..."

လုရှီယွင်က ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ချန်မုကို ကြည့်နေသော သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း တောက်ပမှုများ ပိုမို များပြားလာလေသည်။

ဘေးနားရှိ ဆရာကြီး ထျန်း ကလည်း သူ၏ မုတ်ဆိတ်ရှည်များကို သပ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ ချန်မု၏ နောက်ခံကို သေချာ မသိရသေးသော်လည်း ပါရမီ ထူးချွန်ပြီး အမူအရာ တည်ငြိမ်သူ တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ဤကဲ့သို့သော လူငယ်မျိုး နန်လီ တွင် အလွန် ရှားပါးလှရာ သူတို့၏ ဒုတိယ သခင်မလေး နှင့် ဖူးစာဆုံနိုင်ပါကလည်း ကောင်းမွန်သော ကိစ္စတစ်ခု ပင် ဖြစ်သည်။

လုရှီယွင် သည် နင်ဖုန်း မြို့ လု မိသားစု၏ ဒုတိယ သခင်မလေး ဖြစ်ပြီး ရုပ်ရည် ချောမော လှပရုံသာမက ပါရမီလည်း အလွန် ထူးချွန်ကာ အသက် နှစ်ဆယ် အရွယ်ဖြင့် သိုင်းပညာ အဆင့် ၆ သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူမကို သဘောကျနေသော လူငယ်များမှာ အိမ်တံခါးဝတွင် တန်းစီနေကြလေသည်။

သို့သော် ထိုလူငယ်များမှာ ချန်မုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်ပါက သိသိသာသာ အရောင်မှိန်သွားကြတော့သည်။

"တာယွမ် မှာ ပြည်နယ် ကိုးခု ရှိပြီး တာယွမ် နန်းတွင်း နဲ့ ဂိုဏ်းကြီး ရှစ်ခု ရှိတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်... အတော်လေး ရှုပ်ထွေးတာပဲ... သခင်လေး ချန် ကော နန်လီ ရဲ့ အင်အားစုကြီး ငါးခု အကြောင်း သိပါသလား..."

လုရှီယွင်က ချန်မုကို မေးလိုက်သည်။

ချန်မုက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အကြမ်းဖျင်းတော့ ကြားဖူးပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အသေးစိတ်တော့ မသိဘူး... ပြောပြပါဦး..."

လုရှီယွင်က လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ရေတွက်ကာ

"ဒီအင်အားစုကြီး ငါးခုက ဖူဖုန်း မြို့၊ ကျိုရိ တောင်၊ ပိုင်တန် တောင်၊ ဝမ်တု စိမ့်ညွန် နဲ့ လော့ယန် ရေကန် တို့ပါ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီအထဲက ဖူဖုန်း မြို့ ကလွဲရင် ကျန်တဲ့ အင်အားစုကြီး လေးခုက နတ်ဆိုး အင်အားစုတွေချည်းပဲ... အားလုံးမှာ လူစကားပြောအဆင့် ပြိုင်ဘက်ကင်း နတ်ဆိုးကြီးတွေ ရှိကြတယ်... ဖူဖုန်း မြို့ ကတော့ ကျွန်မတို့ နန်လီ ရဲ့ နံပါတ်တစ် မြို့တော် ဖြစ်ပြီး မြို့စား က သိုင်းပညာ အဆင့် ၂ သိုင်းဆရာသခင်ကြီး တစ်ယောက်ပါ... သူက ကျိုရိ တောင် တို့လို နတ်ဆိုးတောင်တွေနဲ့ ရင်ပေါင်တန်းနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော လူသား အင်အားစု ပါ..."

"ကျွန်မတို့ နင်ဖုန်း မြို့ က ကျိုရိ တောင် ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှု အောက်မှာ ရှိတယ်... နှစ်တိုင်း ကျိုရိ တောင် ကို အသားစိမ်းသွေးစိမ်း ပူဇော်သက္ကာ တွေ ပေးပြီး အေးချမ်းမှုကို တောင်းခံရတယ်... သခင်လေး ချန် သေချာ မှတ်ထားရမှာက နန်လီ မှာ ဒီအင်အားစုကြီး ငါးခုကို လုံးဝ မဆန့်ကျင်မိစေနဲ့..."

ထိုနေရာအထိ ပြောပြီးနောက်...

လုရှီယွင်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ လေးနက်သွားပြီး သူမ၏ အသံတွင်လည်း သတိပေးမှု အချို့ ပါဝင်လာလေသည်။

ချန်မု ကဲ့သို့သော ဤမျှ ငယ်ရွယ်သည့် အဆင့် ၅ သိုင်းသမား တစ်ဦးသည် တာယွမ် တွင် သေချာပေါက် ကြီးမားသော နောက်ခံ ရှိမည်ကို သူမ သိသော်လည်း ဤနေရာမှာ နန်လီ ဖြစ်ပြီး ဤနေရာသို့ ရောက်လာပါက မည်သည့် နောက်ခံမျိုးမှ အသုံးမဝင်တော့ချေ။

ဖူဖုန်း မြို့စား အုပ်ချုပ်သော ဖူဖုန်း မြို့ က ပြဿနာ မရှိသော်လည်း ကျိုရိ တောင် ကဲ့သို့သော နတ်ဆိုး အင်အားစု လေးခုကိုမူ သိုင်းပညာ အဆင့် ၃ သိုင်းဆရာသခင် တစ်ဦးပင်လျှင် ရန်စမိပါက သေလမ်းရှာသည်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

"အော်... ဒီလိုကိုး... သခင်မလေး လု ရဲ့ သတိပေးချက်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ချန်မုက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဤအကြောင်းအရာများကို သူ သေချာ မသိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ပိုမို ရှင်းလင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဤ နန်လီ မှာ အပြင်ဘက်နှင့် လုံးဝ မတူညီဘဲ ဤနေရာကို အုပ်ချုပ်နေသော အင်အားစုကြီး ငါးခုတွင် လေးခုမှာ နတ်ဆိုး အင်အားစုများ ဖြစ်နေပြီး အရပ်လေးမျက်နှာကို ခွဲဝေ အုပ်ချုပ်နေကြသည်။

လူသားများ လွှမ်းမိုးထားသော တာယွမ် နိုင်ငံတွင် ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးကို တွေးကြည့်၍ပင် မရနိုင်ချေ။

ဘေးနားတွင်...

လီချန်ရှင်း မှာ ဒူးထောက် ထိုင်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက မြေကြီးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေကာ ချန်မုနှင့် လုရှီယွင် တို့၏ စကားပြောဆိုမှုများကို လုံးဝ မကြားသည့်အလား မည်သည့် မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲမှုမျှ မရှိဘဲ သစ်တုံးတစ်တုံး အလား ဖြစ်နေလေသည်။

ချန်မုသည် လုရှီယွင်နှင့် ခဏတာ စကားပြောဆိုပြီးနောက် နန်လီ ၏ အခြေအနေများကို ပိုမို နားလည်လာခဲ့သည်။ ဗဟုသုတ များပြားသော ဆရာကြီး ထျန်း ကလည်း ဘေးမှနေ၍ အခါအားလျော်စွာ ဝင်ရောက် ပြောဆိုပေးသဖြင့် ချန်မု၏ ဗဟုသုတများကို များစွာ တိုးပွားစေခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့။

တစ်ညတာ အနားယူပြီးနောက် လုရှီယွင် တို့ အဖွဲ့သည် ခရီးဆက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

ယခင်နှင့် မတူသည်မှာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ခရီးသွားဖော် နှစ်ဦး တိုးလာခြင်း ဖြစ်ပြီး တစ်ဦးမှာ ချန်မု ဖြစ်ကာ အခြားတစ်ဦးမှာ မျက်ဝန်းများ အသက်မဲ့နေကာ ဝါးခြင်းတောင်း တစ်ခုကို လွယ်ထားသော လီချန်ရှင်း ပင် ဖြစ်သည်။

လီချန်ရှင်း မှာ သိုင်းပညာ စတင် လေ့ကျင့်ကာစ ဖြစ်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုမှာ အများကြီး တိုးတက်လာပြီ ဖြစ်သော်လည်း အဆင့်မဝင်သေးသော သာမန်လူ တစ်ဦးသာ ဖြစ်နေသေးသဖြင့် ခရီးသွားနှုန်းမှာ သိသိသာသာ နှေးကွေးနေလေသည်။

ဆရာကြီး ထျန်း တို့က ဤကိစ္စကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ကြချေ။

ခရီးသွားနှုန်း အနည်းငယ် နှေးကွေးသွားသော်လည်း ချန်မုနှင့် ခင်မင်ရင်းနှီးမှု ရရှိနိုင်ခြင်းက လုံးဝ တန်ဖိုးရှိပေသည်။ ထို့အပြင် ချန်မု ကိုယ်တိုင်ကလည်း အဆင့် ၅ သိုင်းသမား တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် လမ်းတွင် အန္တရာယ် တစ်ခုခု ကြုံတွေ့ရပါကလည်း အတူတကွ ပူးပေါင်း ရင်ဆိုင်နိုင်ပေသည်။

ထိုသို့ဖြင့် ခရီးဆက်လာခဲ့ကြရာ တစ်ရက်ခန့် အကြာတွင်...

ခရမ်းရောင် အဆိပ်ငွေ့တန်းကြီးက သူတို့၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။

အမြင့်မှနေ၍ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အဝေးရှိ တောင်တန်း တစ်ခုအတွင်းတွင် ခရမ်းရောင် ရင့်ရင့် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို တွေ့မြင်ရပြီး ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် အသက်ရှူကျပ်စေကာ ရှေ့ဆက်သွားချင်စိတ် မရှိတော့လောက်အောင် ဖြစ်စေသည်။

"ဘယ်လိုလုပ် ဒီရာသီမှာ ဇီလန် (ခရမ်းရောင် သစ်ခွ) မြူခိုးတွေ ပေါ်လာရတာလဲ..."

လုရှီယွင်က တောင်ကုန်း တစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်ကာ အဝေးရှိ ခရမ်းရောင် မြူခိုးများကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ဆရာကြီး ထျန်း ကလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ

"ဒီရာသီမှာ ဇီလန် မြူခိုးတွေ မပေါ်သင့်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီလအနည်းငယ်အတွင်း နေရာအနှံ့က ရာသီဥတုတွေ ထူးဆန်းနေတာပဲ... ဇီလန် မြူခိုးတွေက လမ်းပိတ်နေပြီ ဆိုတော့ လမ်းလွှဲသွားမှ ရတော့မယ်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

လုရှီယွင်က ချန်မုဘက်သို့ လှည့်ကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဇီလန် မြူခိုး ဆိုတာ ဆောင်းရာသီမှာပဲ ပေါ်လာလေ့ရှိတဲ့ အဆိပ်ငွေ့ တစ်မျိုးပါ... အထဲကို ဝင်ချင်ရင် အဆိပ်ဖြေမြက် ကို အထူး ပြင်ဆင်ထားမှ ရမယ်... မဟုတ်ရင် အဆင့် ၄ သိုင်းသမားတောင်မှ အထဲမှာ ကြာကြာ မခံနိုင်ဘူး... ဒီရာသီမှာ ပေါ်လာလေ့ မရှိတဲ့အတွက် ကျွန်မတို့မှာလည်း အဆိပ်ဖြေမြက် မပါလာဘူး... ဒါကြောင့် လမ်းလွှဲသွားမှ ရတော့မယ်..."

"ကိစ္စမရှိပါဘူး..."

ချန်မုက ဂရုမစိုက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လုရှီယွင်က စဉ်းစားနေသည့် အမူအရာဖြင့်

"သခင်လေး ချန် က အပြင်ဘက်ကနေ ဒီအထိ လာတာဆိုတော့ လမ်းမှာ ထူးဆန်းတဲ့ ရာသီဥတုတွေ အများကြီး ကြုံခဲ့ရမှာပဲနော်..." ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... အဲဒီလို အဆိပ်ငွေ့တွေ အများကြီး ကြုံခဲ့ရတယ်..."

ချန်မုက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သို့သော် သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အဆိပ်ငွေ့များကို သူက လီချန်ရှင်း ကို ခေါ်ကာ တိုက်ရိုက် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော အဆိပ်ငွေ့များမှာ ယခုလက်ရှိ သူ၏ အဆင့်အတွက် လုံးဝ အတားအဆီး မဖြစ်နိုင်ချေ။

ဝိညာဉ်ကို ထိခိုက်စေနိုင်သော အထူး အဆိပ်ငွေ့များမှလွဲ၍ ထိုသို့သော အဆိပ်ငွေ့များမှာ အန္တရာယ်များသော နေရာများတွင်သာ ရှိလေ့ရှိပြီး ဤကဲ့သို့သော သာမန် နေရာများတွင် ပေါ်ထွက်လာလေ့ မရှိချေ။

"နတ်ဆိုးကပ်ဘေး ရဲ့ သက်ရောက်မှုများ ဖြစ်နေမလား..."

လုရှီယွင်က စဉ်းစားနေသည့် အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ချန်မုထံမှ တာယွမ် ၏ နတ်ဆိုးကပ်ဘေး အခြေအနေများကို သူမ ကြားသိခဲ့ရပြီး ဤနတ်ဆိုးကပ်ဘေးမှာ နေရာအနှံ့ရှိ ရာသီဥတု ပြောင်းလဲမှုများကြောင့် ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ခန့်မှန်းမိလေသည်။

"ဖြစ်နိုင်တယ်..."

ချန်မုကလည်း ထိုကိစ္စကို သေချာ မသိသော်လည်း ထိုသို့ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ခန့်မှန်းမိလေသည်။

လုရှီယွင်နှင့် ဆရာကြီး ထျန်း တို့ အနည်းငယ် တိုင်ပင်ပြီးနောက် ချက်ချင်း လမ်းကြောင်း ပြောင်းကာ ဤ ဇီလန် မြူခိုးများကို ကွေ့ပတ်၍ တောင်ဘက်သို့ ဆက်လက် ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

သို့သော်...

မထင်မှတ်ဘဲ ဤ ဇီလန် မြူခိုးများ၏ နယ်ပယ်မှာ သိပ်မကြီးမားဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း အနည်းငယ် ကွေ့ပတ်သွားရုံဖြင့် ကျော်ဖြတ်နိုင်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း တစ်ရက်လုံး ကွေ့ပတ်သွားသော်လည်း ၎င်း၏ အစွန်းကိုပင် မရောက်သေးချေ။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် လုရှီယွင်နှင့် ဆရာကြီး ထျန်း တို့၏ မျက်နှာများ သိပ်မကောင်းတော့ချေ။

နန်လီ တွင် ရမ်းသန်း သွားလာခြင်းမှာ အလွန် အန္တရာယ်များသော ကိစ္စ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ဇီလန် မြူခိုးများ ပိတ်ဆို့နေသဖြင့် သူတို့၏ မူလ လမ်းကြောင်းမှ သွေဖည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး တောင်ဘက်သို့ ဆက်လက် သွေဖည်သွားပါက ကျိုရိ တောင် ၏ နယ်နိမိတ်နှင့် နီးကပ်သွားမည် ဖြစ်ကာ အလွန် အန္တရာယ်များလှပေသည်။

နင်ဖုန်း မြို့ သည် ကျိုရိ တောင် ၏ အုပ်ချုပ်မှု အောက်တွင် ရှိနေသော်လည်း ကျိုရိ တောင် ရှိ နတ်ဆိုးများက ပုံမှန်အားဖြင့် ဤနယ်မြေအတွင်း လာရောက် သောင်းကျန်းလေ့ မရှိသော်လည်း ၎င်းတို့က လူမစားဘူးဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ချေ။ အထူးသဖြင့် မိမိဘာသာ အစာလာပို့သည့် အခြေအနေမျိုးတွင် ပို၍ပင် ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိသည်။

လုရှီယွင်နှင့် ဆရာကြီး ထျန်း တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

မကြာမီ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်ကြသည်။

ရှေ့သို့ အနည်းငယ် ဆက်သွားပြီး ဇီလန် မြူခိုးများ၏ အဆုံးကို မတွေ့ပါက နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ကာ အခြား လမ်းကြောင်းများကို စမ်းကြည့်မည်၊ သို့မဟုတ် အဆိပ်ဖြေမြက် ကို ရှာဖွေပြီး ဇီလန် မြူခိုးများကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်သန်းသွားမည် ဖြစ်သည်။

ချန်မုကမူ လုရှီယွင် တို့၏ ခရီးစဉ်ကို ဂရုမစိုက်ချေ။ ကူဆန်းရွာ ကို တွေ့လျှင် ရပြီ ဖြစ်ပြီး ကျိုရိ တောင် ဖြစ်စေ၊ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ဝမ်လီ ဖြစ်စေ သူ ဂရုမစိုက်ချေ။ သူ၏ ရှေ့သို့ ရောက်မလာပါက သူလည်း ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်သလို အကယ်၍ လမ်းလာပိတ်မည် ဆိုပါကလည်း နန်လီ ၏ အင်အားစုကြီး ငါးခုထဲမှ တစ်ခုကို လျှော့ချပစ်ရန် သူ ဝန်လေးမည် မဟုတ်ချေ။

လီချန်ရှင်း အနေဖြင့်မူ...

လမ်းပိုလျှောက်ရခြင်းမှာလည်း လေ့ကျင့်မှု တစ်ခု ပင် ဖြစ်သည်။

ဤကောင်လေးမှာ ဆွံ့အ နားမကြား မဟုတ်သော်လည်း စကားပြောရန် ဝန်လေးသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဤအချက်ကို ချန်မု အတော်လေး သဘောကျပြီး အမြဲတမ်း ဘေးတွင် ခေါ်ထားရခြင်း၏ အကြောင်းရင်း တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။ ဆူညံခြင်း မရှိသလို စိတ်အနှောင့်အယှက်လည်း မဖြစ်စေချေ။

လုရှီယွင် တို့ နောက်သို့ လိုက်ပါလာစဉ် လီချန်ရှင်း မှာ အမြဲတမ်း ခေါင်းငုံ့ကာ ဝါးခြင်းတောင်း ကို လွယ်ထားပြီး ချန်မု၏ အနောက်မှ လိုက်ပါလာကာ တစ်ချိန်လုံး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ သစ်တုံးတစ်တုံး အလား ဖြစ်နေလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင်...

ရှေ့သို့ ခဏတာ ဆက်သွားပြီးနောက်...

လုရှီယွင်နှင့် ဆရာကြီး ထျန်း တို့ လက်လျှော့ကာ နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် အရှေ့ဘက်ရှိ ဇီလန် မြူခိုးများ တဖြည်းဖြည်း ပါးလွှာလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

နောက်ထပ် အနည်းငယ် ဆက်သွားပြီးနောက် ထို ခရမ်းရောင် မြူခိုးများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူတို့ အားလုံး အလွန် ထူထပ်သော တောအုပ်ကြီး တစ်ခု အတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပြီး နှစ်ထောင်ချီ သက်တမ်းရှိ သစ်ပင်ကြီးများ၏ သစ်ရွက်များက ကောင်းကင်ကို ဖုံးကွယ်ထားကာ တောအုပ်အတွင်း ချုံပုတ်များ ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်နေသဖြင့် လူတစ်ရပ်ခန့် မြင့်မားနေပြီး အမြင်အာရုံကို ဖုံးကွယ်ထားလေသည်။

"ဆရာကြီး ထျန်း... ကြည့်ပါဦး..."

လုရှီယွင်က ဆရာကြီး ထျန်း ကို မဝံ့မရဲ ကြည့်ကာ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ဆရာကြီး ထျန်း ကလည်း အနီးအနားရှိ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာစွာ လေ့လာပြီးနောက်

"ဒီနေရာက ကျိုရိ တောင် ရဲ့ နယ်နိမိတ် မရောက်သေးဘူး... ကျိုရိ တောင် က ဒီကနေ တောင်ဘက်ကို တော်တော် သွားရဦးမယ်... ဒီကနေ ကွေ့ပတ်သွားရင် အဆင်ပြေလောက်ပါတယ်..." ဟု ခန့်မှန်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

ဆရာကြီး ထျန်း ၏ ခန့်မှန်းချက်ကို လုရှီယွင် က ယုံကြည်သဖြင့် လူအနည်းငယ် တိုင်ပင်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဤတောအုပ်ကြီးကို ဖြတ်သန်းသွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

လုရှီယွင်က ချန်မုကို ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေး ချန်... ဒီနေရာက လုံခြုံတဲ့ နေရာလို့ သတ်မှတ်လို့ ရပေမယ့် ကျိုရိ တောင် နဲ့ နီးနေတော့ လုံးဝ လုံခြုံတယ်လို့တော့ ပြောလို့ မရဘူး... ကျွန်မတို့ကတော့ ဒီလမ်းကနေ သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ... သခင်လေး ရဲ့ သဘောထားက ဘယ်လို ရှိပါသလဲ..."

"ကိစ္စမရှိပါဘူး... ခင်ဗျားတို့ပဲ လမ်းပြပါ..."

ချန်မုက ဂရုမစိုက်စွာ ခေါင်းရမ်းလိုက်သည်။

ဘေးနားရှိ လီချန်ရှင်း မှာမူ မတ်မတ် ရပ်နေပြီး ချန်မု၏ အမိန့်ကိုသာ နာခံမည့်ပုံ ပေါက်နေလေသည်။

လုရှီယွင်က ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေး ချန် ရဲ့ ယုံကြည်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... စိတ်ချပါ... ကျွန်မ သခင်လေး ကို နင်ဖုန်း မြို့ အထိ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ခေါ်သွားပေးပါ့မယ်..."

"ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်သွားပြီ..."

ချန်မုက လက်ယှက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် အဖွဲ့သည် ပြန်လည် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

ချုံပုတ်များ ထူထပ်လွန်းသဖြင့် အဖွဲ့အတွင်းရှိ သိုင်းသမား အချို့က ဓားများကို ထုတ်ယူကာ အဖွဲ့၏ အရှေ့ဆုံးမှ သွားရင်း ချုံပုတ်များကို ခုတ်ထစ် ရှင်းလင်းကာ လမ်းကြောင်း ဖောက်ပေးကြရသည်။

အားလုံးမှာ သိုင်းသမားများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ခရီးသွားနှုန်းမှာ မြန်ဆန်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး ဓားအလင်းတန်းများ တောက်ပမှုအောက်တွင် ထိုချုံပုတ်များမှာ သူတို့၏ ခရီးစဉ်ကို လုံးဝ မဟန့်တားနိုင်ကြချေ။

ထိုသို့ဖြင့်...

ရှေ့သို့ မိုင်ငါးမိုင်ခန့် ဆက်သွားခဲ့ကြသည်။

ဆရာကြီး ထျန်း က အရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်ကာ ကွေ့ပတ်သွားရင်း မူလ လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ရောက်ရှိရန် ကြိုးစားနေလေသည်။

သို့သော်...

ထိုအချိန်မှာပင်...

ချန်မု၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် အရောင်လက်သွားပြီး တောအုပ်၏ အရှေ့ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားမိသွားပုံ ရသည်။

သို့သော် သူက အရှေ့ဘက်သို့ တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်း အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ ဂရုမစိုက်တော့ချေ။

ထိုသို့ဖြင့်...

အဖွဲ့သည် ရှေ့သို့ ဆက်လက် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

နောက်ထပ် မိုင်ငါးမိုင်ခန့် အကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် အရှေ့ဆုံးမှ သွားနေသော ဆရာကြီး ထျန်း က ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်ကလူများကို ရပ်တန့်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်ကာ မျက်နှာထား လေးနက်သွားပြီး အရှေ့ဘက်သို့ ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"နတ်ဆိုးစွမ်းအင် ရှိတယ်..."

အနောက်ဘက်တွင်...

လုရှီယွင် တို့ အဖွဲ့သားများလည်း ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားကြပြီး အားလုံး၏ မျက်နှာများ လေးနက်သွားကြသည်။

နန်လီ တွင် နတ်ဆိုးများနှင့် တွေ့ဆုံရခြင်းမှာ ပုံမှန်ကိစ္စသာ ဖြစ်သော်လည်း အရေးကြီးသည်မှာ နတ်ဆိုး၏ အဆင့်ပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အဆင့်နိမ့် နတ်ဆိုးများ ဖြစ်ပါက သတ်ပစ်လိုက်လျှင်တောင်မှ ပြဿနာ မရှိဘဲ နောက်ခံ အသိုင်းအဝိုင်း ရှိလေ့ မရှိချေ။

သို့သော် အဆင့်မြင့် နတ်ဆိုးများ ဖြစ်နေပါက အလွန် ဒုက္ခရောက်မည် ဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်တွင် နောက်ခံ အသိုင်းအဝိုင်း ရှိနိုင်သလို အခြားတစ်ဖက်တွင် ၎င်းတို့ ကိုယ်တိုင်ကလည်း တိုက်ခိုက်ရန် မလွယ်ကူလှချေ။

ထို့အပြင် ဤနေရာမှာ ကျိုရိ တောင် နှင့် အလွန် နီးကပ်နေလေသည်။

အကယ်၍ ကျိုရိ တောင် အတွင်းမှ နတ်ဆိုးများနှင့် တွေ့ဆုံရပါက ပို၍ပင် ဒုက္ခရောက်မည် ဖြစ်သည်။

ဆရာကြီး ထျန်း ၏ မျက်လုံးများမှာ လေးနက်စွာဖြင့် အရှေ့ဘက်သို့ ကြည့်နေသည်။

သူသည် နတ်ဆိုးစွမ်းအင် ကို ခံစားမိရုံသာ ရှိသေးပြီး အသေးစိတ် အခြေအနေကို မသိရှိသေးသလို ဤအနီးအနားတွင် မည်သည့် အဆင့်ရှိ နတ်ဆိုး ရှိနေသည်ကိုလည်း မသိရှိသေးသဖြင့် ဆက်သွားရမလား၊ နောက်ဆုတ်ရမလား ဆိုသည်ကို ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်သေးချေ။

သို့သော် များမကြာမီ...

သူ ဆုံးဖြတ်ချက် ချရန် မလိုအပ်တော့ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုနတ်ဆိုးစွမ်းအင် ၏ ပိုင်ရှင်က သူတို့ အဖွဲ့ကို သတိထားမိသွားပြီး အလွန် မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ဤနေရာသို့ လာနေသောကြောင့် ပင်။

အနီးအနားရှိ အနည်းငယ် မှေးမှိန်နေသော နတ်ဆိုးစွမ်းအင် များမှာလည်း ချက်ချင်းပင် အဆမတန် မြင့်တက်လာတော့သည်။

ဤအချိန်တွင် ဆရာကြီး ထျန်း သာမက စွမ်းရည် နိမ့်ကျသော လုရှီယွင် တို့ အဖွဲ့သားများပါ မျက်နှာများ ပြိုင်တူ ပျက်ယွင်းသွားကြတော့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မြစ်တစ်စင်းအလား ကြီးမား ကျယ်ပြန့်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထို နတ်ဆိုးစွမ်းအင် ကို သူတို့ အားလုံး ခံစားသိရှိလိုက်ရသောကြောင့် ပင်။

ဒါက... နတ်ဆိုးကြီး တစ်ကောင်ပဲ...။

သူတို့ ထင်သည့်အတိုင်းပင်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်...

အစိမ်းရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုက အဝေးမှ လေဟာနယ်ကို ဖောက်ထွင်း၍ ရောက်ရှိလာပြီး အစိမ်းရောင် လူရိပ်တစ်ခုက လေထဲတွင် လမ်းလျှောက်ကာ ရောက်ရှိလာသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အစိမ်းရောင် အကြေးခွံများ ရှိနေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အနီရောင် နတ်ဆိုးအလင်းတန်းများ တောက်ပနေကာ လုရှီယွင် တို့ကို အထက်မှနေ၍ ငုံ့ကြည့်နေလေသည်။

လုရှီယွင် ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်သည့် အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ရှေ့တိုးကာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး အနည်းငယ်မျှ မနှောင့်နှေးရဲဘဲ

"ကျွန်မက နင်ဖုန်း မြို့ လု မိသားစု က လုရှီယွင် ပါ... ကျိုရိ တောင် က ချင်းလင် မိစ္ဆာနတ်မင်း ကို ဂါရဝပြုပါတယ်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျိုရိ တောင်။

ချင်းလင် မိစ္ဆာနတ်မင်း။

ကျိုရိ တောင် ၏ အရှင်သခင်မှာ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ဝမ်လီ ဖြစ်ပြီး သူ၏ လက်အောက်တွင် မိစ္ဆာနတ်မင်း ရှစ်ပါး ရှိရာ မျက်စိရှေ့ရှိ ချင်းလင် မိစ္ဆာနတ်မင်း မှာ ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ပါး ဖြစ်ပြီး ငါးကြင်းစိမ်း တစ်ကောင်မှ လူသားအသွင်ပြောင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာကာ အလွန် နာမည်ကြီးပြီး မြစ်ကမ်းဘေးရှိ ရွာအများအပြားတွင် သူ၏ ရုပ်တုများကို ကိုးကွယ်ထားကာ နတ်ဘုရား တစ်ပါးအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြသည်။

လုရှီယွင် ကဲ့သို့သော နင်ဖုန်း မြို့ တွင် နေထိုင်သူများ အနေဖြင့် သူ၏ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ချက်ချင်း သိရှိနိုင်ပေသည်။

ချင်းလင် မိစ္ဆာနတ်မင်း က လက်နောက်ပစ်ကာ လေထဲတွင် ရပ်တည်နေပြီး အောက်ဘက်တွင် အရိုအသေပေးနေသော လုရှီယွင် တို့ကို ကြည့်ကာ သူ၏ နတ်ဆိုးမျက်လုံးများထဲတွင် မာနကြီးသည့် အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ လေထဲတွင်သာ ရပ်တည်နေကာ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များ ပျံ့နှံ့နေလေသည်။

ထို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဆိုးစွမ်းအင် များကို ခံစားရသောအခါ ဆရာကြီး ထျန်း ၏ နဖူးမှ ချွေးအေးများ စီးကျလာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့က နတ်မင်း ဒီမှာ ရှိနေမှန်း မသိလို့ နတ်မင်း ကို စော်ကားမိသလို ဖြစ်သွားတာပါ... ခွင့်လွှတ်ပေးပါ နတ်မင်း... ကျွန်တော်တို့ နင်ဖုန်း မြို့ ကို ပြန်ရောက်တာနဲ့ နတ်မင်း အတွက် အသားစိမ်းသွေးစိမ်း ပူဇော်သက္ကာ တွေ ဆက်သပါ့မယ်..."