အခန်း ၁၀၇

အခန်း (၁၀၇) သွေးစွန်းနေသော မက်မွန်ပန်း

ထိုသို့ပြောဆိုနေရင်းပင် ဆရာကြီးထျန်းသည် ချင်းလင် မိစ္ဆာနတ်မင်း၏ မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲကို အကဲခတ်ရန် သတိကြီးစွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်၏။

လူသားအသွင်ပြောင်းအဆင့်ရှိ မိစ္ဆာကြီးများမှာ များသောအားဖြင့် အကြောင်းမဲ့သက်သက် သတ်ဖြတ်လေ့ မရှိကြပေ။ ၎င်းတို့၏အမြင်တွင် လူသားများမှာ မျောက်ဝံမျိုးနွယ်စုများထဲမှ တစ်မျိုးသာဖြစ်ပြီး အနည်းငယ်ထူးခြားကာ အရေအတွက် ပိုများသော အကောင်းဆုံး သွေးအစာများအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ထားကြသည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ ပုံမှန်အခြေအနေများတွင်သာဖြစ်ပြီး၊ လူသားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်က စိတ်အခြေအနေ မကောင်းလျှင်ဖြစ်စေ၊ သွေးအစာ စားချင်စိတ် ပေါ်လာလျှင်ဖြစ်စေ သူတို့တစ်အုပ်စုလုံးကို ပါးစပ်တစ်ပေါက်တည်းဖြင့် မျိုချသွားရန်မှာလည်း ဖြစ်နိုင်ချေရှိပေသည်။

ထို့ကြောင့် ဆရာကြီးထျန်းနှင့် အခြားသူများအားလုံးမှာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေကြသည်။

သို့သော်...

ဆရာကြီးထျန်းသည် ချင်းလင်မိစ္ဆာနတ်မင်းကို သတိထားအကဲခတ်ကာ တစ်ဖက်လူ၏ သဘောထားကို သိရှိရန် ကြိုးစားနေစဉ်၊ ချင်းလင်မိစ္ဆာနတ်မင်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူတို့၏ အနောက်ဘက်သို့ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လုရှီယွင်လည်း ထိုအကြည့်ကို သတိထားမိသွားပြီး အနောက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

အနောက်ဘက်တွင် လူတိုင်း ဒူးထောက်အရိုအသေပေးနေချိန်၌ လူနှစ်ယောက်က မတ်မတ်ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်ဦးမှာ ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့်ရှိနေသော ချန်မုပင် ဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ဦးမှာ ချန်မု၏ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး မြေကြီးကိုသာ အသက်မဲ့သော မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည့် လီချန်ရှင်း ဖြစ်သည်။

ဆရာတပည့် နှစ်ဦးစလုံးမှာ တစ်ဦးက လုံးဝ တည်ငြိမ်နေပြီး အခြားတစ်ဦးကမူ အထက်လေဟာနယ်ရှိ ချင်းလင်မိစ္ဆာနတ်မင်းကို အဖက်လုပ်၍ပင် မကြည့်ကြချေ။

ဒုက္ခပါပဲ...။

လုရှီယွင်နှင့် ဆရာကြီးထျန်းတို့၏ ရင်ထဲတွင် အကြီးအကျယ် စိုးရိမ်သွားကြသည်။

ချန်မုသည် အပြင်လူဖြစ်ပြီး နန်လီဒေသခံမဟုတ်သဖြင့် ဤနေရာ၏ စည်းကမ်းများကို မသိကြောင်း သူမ သတိရသွားသည်။ ဤနေရာတွင် သိုင်းဆရာသခင် မဟုတ်သူတိုင်း လူသားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာကြီးများနှင့် တွေ့ဆုံပါက မဖြစ်မနေ ဒူးထောက် အရိုအသေပေးရမည် ဖြစ်သည်။

ဆရာကြီးထျန်းသည် ချန်မုနှင့် လီချန်ရှင်းတို့မှာ သူတို့နှင့် မည်သို့မျှ မသက်ဆိုင်ကြောင်း၊ နင်ဖုန်းမြို့မှလည်း မဟုတ်ဘဲ လမ်းကြုံ၍ အတူတကွ ခရီးသွားနေခြင်းသာဖြစ်ကြောင်း အမြန်ရှင်းပြရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် လုရှီယွင်က သူ့ထက်ဦးအောင် လျင်မြန်စွာ လျှောက်တင်လိုက်သည်။

"ချင်းလင် မိစ္ဆာနတ်မင်းကို ရိုသေစွာ လျှောက်တင်အပ်ပါသည်... သခင်လေးချန်တို့က နန်လီဒေသခံများ မဟုတ်သည့်အတွက် စည်းကမ်းမသိဘဲ ရိုင်းစိုင်းမိခြင်းသာ ဖြစ်ပါလိမ့်မည်... တမင်ရည်ရွယ်ခြင်း မဟုတ်ပါသဖြင့် နတ်မင်းအနေဖြင့် အပြစ်မယူပါရန် တောင်းပန်အပ်ပါသည်..."

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဆရာကြီးထျန်း၏ အိုမင်းနေသော မျက်နှာကြီးမှာ သခွားသီးအိုကြီးအလား တွန့်လိမ်သွားပြီး စိတ်ထဲတွင် အကြီးအကျယ် ညည်းတွားလိုက်မိသည်။ မူလက မိမိတို့နှင့် မသက်ဆိုင်ကြောင်း ရှင်းပြရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း လုရှီယွင်၏ စိတ်ထားကောင်းမွန်လွန်းသဖြင့် ဤအချိန်တွင်ပင် ချန်မုတို့အတွက် ကာကွယ်ပြောဆိုပေးနေလေသည်။

အကယ်၍ မျက်စိရှေ့ရှိ မိစ္ဆာကြီးကို အမှန်တကယ် ဒေါသထွက်စေပါက ဤနေရာရှိ လူအားလုံး နင်ဖုန်းမြို့သို့ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ရောက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

ချင်းလင်မိစ္ဆာနတ်မင်းသည် လုရှီယွင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ မျက်လုံးထဲရှိ မကျေနပ်မှုများ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားပြီး ချန်မုတို့နှစ်ဦးကို စဉ်းစားနေသည့် အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သေချာစွာ အကဲခတ်ပြီးနောက် သူက လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆန့်ထုတ်ကာ လီချန်ရှင်းကို လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်သည်။

မိစ္ဆာမျက်ဝန်းများထဲတွင် တည်ငြိမ်အေးစက်သော အကြည့်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဆရာကြီးထျန်းနှင့် အခြားသူများ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြသော်လည်း ချင်းလင်မိစ္ဆာနတ်မင်း၏ ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်း နားလည်သွားကြသည်။

လုရှီယွင်က လီချန်ရှင်းကို မကြည့်ရက်သည့် အမူအရာဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "သခင်လေးချန်... ချင်းလင် မိစ္ဆာနတ်မင်းက ရှင်ရဲ့တပည့်ကို ယဇ်ပူဇော်ဖို့ တောင်းနေတယ်..."

ဆရာကြီးထျန်းနှင့် အခြားသူများကမူ ချန်မုနှင့် လီချန်ရှင်းတို့ကို အနည်းငယ် ဝမ်းသာသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ကောလာဟလများအရ စိတ်သဘောထား ကောင်းမွန်သည်ဆိုသော ချင်းလင်မိစ္ဆာနတ်မင်းနှင့် တွေ့ဆုံရသည်မှာ ကံကောင်းကြောင်း စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်ကြသည်။ အကယ်၍ ကျိုရိတောင်မှ စိတ်သဘောထား ဆိုးရွားသော မိစ္ဆာကြီးအချို့နှင့် တွေ့ဆုံရပါက လူအားလုံး ပါဝင်ပတ်သက်သွားနိုင်သော်လည်း ယခုမူ လူတစ်ယောက်တည်းသာ ပူဇော်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

လူတိုင်း၏ အကြည့်များကို သတိထားမိသွားသည့်အလား...

လီချန်ရှင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းမော့ကာ အထက်ရှိ ချင်းလင်မိစ္ဆာနတ်မင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ အသက်မဲ့နေသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် မည်သည့် ကြောက်ရွံ့မှုမျှ မပေါ်ထွက်ခဲ့ဘဲ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိသည့်အလား အသက်မဲ့နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်လုံး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့သော ချန်မုကမူ ဤအချိန်တွင် ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မြွေဆိုး၊ ကြွက်စုတ်၊ ပိုးကောင်မွှားကောင်တွေကများ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နတ်မင်းလို့ ခေါ်ရဲသေးတယ်ပေါ့လေ..."

ထိုစကား အဆုံးတွင်...

ဆရာကြီးထျန်းနှင့် အခြားသူများအားလုံး မျက်နှာများ ပြိုင်တူ ပျက်ယွင်းသွားကြတော့သည်။

လုရှီယွင်လည်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး အလွန်အံ့အားသင့်သွားကာ ချန်မုက ချင်းလင်မိစ္ဆာနတ်မင်းရှေ့တွင် ဤမျှ ရိုင်းစိုင်းရဲမည်ဟု လုံးဝ မထင်ထားခဲ့မိသဖြင့် ချင်းလင်မိစ္ဆာနတ်မင်းကို ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။

ချင်းလင်မိစ္ဆာနတ်မင်းမှာ လူစကားပြောအဆင့် မိစ္ဆာကြီး မဟုတ်သော်လည်း လူသားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်အနေဖြင့် လူစကားကို နားလည်သဖြင့် သူ၏ မိစ္ဆာမျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသများ ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

"ဘုန်း..."

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာစွမ်းအင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

အောက်ဘက်ရှိ ဆရာကြီးထျန်းနှင့် အခြားသူများအားလုံး ချက်ချင်း အသက်ရှူကျပ်သွားကြောင်း ခံစားလိုက်ရပြီး အနီးအနားရှိ လေထုမှာ ရုတ်တရက် အဆပေါင်းများစွာ လေးလံသွားကာ သူတို့၏ ကျောပြင်ပေါ်တွင် တောင်ကြီးတစ်တောင် ဖိချထားသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤအချိန်တွင် စကားပြောရန်ပင် အလွန် ခက်ခဲသွားတော့သည်။

ဒုက္ခပါပဲ...။

ဆရာကြီးထျန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုအတွေး ပေါ်လာတော့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ တကယ်ကို ပါဝင်ပတ်သက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင်...

ချန်မုထံမှ နှာခေါင်းရှုံ့သံ တိုးတိုးလေးကို ကြားလိုက်ရသည်။

ထိုအသံမှာ လေပြေလေးတစ်ခုအလား အလွန် တိုးညင်းသော်လည်း ပျံ့နှံ့နေသော ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် မိစ္ဆာစွမ်းအင်များကို အသံတိတ် လွင့်စင်သွားစေပြီး ထို နှာခေါင်းရှုံ့သံလေး တစ်ချက်တည်းဖြင့် လောကကြီးတစ်ခုလုံး လန်းဆန်းသွားသည့်အလားပင်။

ချင်းလင်မိစ္ဆာနတ်မင်း၏ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

သူ၏ မိစ္ဆာမျက်လုံးများထဲရှိ ဒေါသများ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အလေးအနက်ထားသည့် အမူအရာဖြင့် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာကာ ချန်မု၏နေရာသို့ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အစိမ်းရောင် မိစ္ဆာအလင်းတန်းများ ခပ်ရေးရေး ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

လုရှီယွင်နှင့် အခြားသူများလည်း အားလုံး ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြပြီး အနောက်ဘက်သို့ မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြသည်။

အနောက်ဘက်တွင်...

ချန်မု၏ အကြည့်များက ချင်းလင်မိစ္ဆာနတ်မင်းကို မကြည့်ဘဲ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကိုသာ ကြည့်နေသည်။

သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်မှာ ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ကန့်လန့်ဖြတ်ရှိနေပြီး လက်ချောင်းများကြားတွင် ဘယ်ကနေ ခူးလာမှန်းမသိသော တစ်ပေခန့်သာ ရှည်လျားသည့် မက်မွန်ကိုင်းလေးတစ်ခုကို ကိုင်ထားကာ ထို သေးသွယ်သော မက်မွန်ကိုင်းလေးပေါ်တွင် ပွင့်နေသော မက်မွန်ပန်းအချို့ ရှိနေလေသည်။

သူတစ်ယောက်လုံးမှာ အလွန် သာမန်ဖြစ်နေပုံရသော်လည်း ဤအချိန်တွင် ထူးဆန်းစွာပင် သူ၏ ပုံရိပ်မှာ အလွန် ကြီးမားခမ်းနားနေပြီး ဧရာမတောင်ကြီးတစ်တောင်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသည့်အလား ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေလေသည်။

ထိုခံစားချက်က ချင်းလင်မိစ္ဆာနတ်မင်းကို အလွန် မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပိုမို ဖိနှိပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်...

ချင်းလင်မိစ္ဆာနတ်မင်းထံမှ နားကွဲမတတ် စူးရှသော အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"ရွှီး..."

သူက ပါးစပ်ကို အကြီးကြီးဟကာ ရေပုံးအရွယ်ခန့်ရှိသော အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ချန်မု၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ကျဆင်းလာစေသည်။

ဤတိုက်ခိုက်မှုမှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထင်ရသော်လည်း လူသားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်၏ တိုက်ခိုက်မှုဖြစ်သဖြင့် မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းမည်နည်း။ ကျဆင်းလာချိန်တွင် အနီးအနားရှိ လေထုကိုပင် လှိုင်းဂယက်များ ထသွားစေပြီး ဤတိုက်ခိုက်မှု၏ စွမ်းအားမှာ ပေတစ်ရာ ပတ်လည်ရှိ မြေကြီးကို ပြိုကျသွားစေနိုင်ကာ မြေငလျင် လှုပ်ခတ်သွားစေနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လှပေသည်။

သို့သော်...

ဤတိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ချန်မုက သူ၏ လက်ထဲရှိ မက်မွန်ကိုင်းလေးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံသာ ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ထို သေးသွယ်သော မက်မွန်ကိုင်းလေးမှာ ထိလိုက်ရုံဖြင့် ကျိုးသွားမည့်အလား ပျော့ညံ့နေပုံရသော်လည်း ရိုးရှင်းစွာ တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ထို ကျဆင်းလာသော အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းနှင့် ထိတွေ့သွားချိန်တွင် မမြင်ရသော စုတ်တံတစ်ချောင်းအလား အသံတိတ်စွာဖြင့် ထို အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုလုံးကို လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့သည်။

သေးသွယ်သော မက်မွန်ကိုင်းလေးမှာ လေထဲတွင် ယိမ်းနွဲ့နေသော်လည်း အပေါ်ရှိ ပန်းပွင့်ဖတ် တစ်ချပ်လေးပင် ကြွေကျသွားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း...

လုရှီယွင်နှင့် အခြားသူများအားလုံး မယုံကြည်နိုင်သည့် အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။

အကယ်၍ မျက်စိဖြင့် ကိုယ်တိုင် မမြင်တွေ့ရပါက သူတို့ လုံးဝ ယုံကြည်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ ယင်းမှာ လူသားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်၏ မိစ္ဆာပညာ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုပင် မဟုတ်ပါလော။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ...

ချင်းလင်မိစ္ဆာနတ်မင်း၏ မျက်နှာမှာ အလွန် ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။

စောစောက တိုက်ခိုက်မှုမှာ သူ၏ အစွမ်းကုန်မဟုတ်သော်လည်း မိစ္ဆာပညာ၏ စွမ်းအား ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့်ကို အသုံးပြုထားပြီး လူသား သိုင်းဆရာသခင်များပင်လျှင် ရှောင်ရှားရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် မျက်စိရှေ့ရှိ လူသားမှာ တွေးကြည့်၍ပင် မရနိုင်သော နည်းလမ်းဖြင့် ကာကွယ်သွားခဲ့သည်။

ဤ ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ပင်ကိုယ်အသိစိတ်မှ ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်ထွက်လာပြီး ချင်းလင်မိစ္ဆာနတ်မင်းသည် အခြေအနေ မကောင်းတော့ကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် သတိထားမိသွားတော့သည်။

"ရွှီး..."

မည်သည့် တွေဝေမှုမျှ မရှိဘဲ အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက သူ့ကိုယ်သူ ရစ်ပတ်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အဝေးသို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။

သို့သော် သူ ထိန်းချုပ်ထားသော အစိမ်းရောင် အလင်းတန်း မထွက်ပြေးနိုင်မီ အနောက်ဘက်မှ ချန်မု၏ တည်ငြိမ်သော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"နေခဲ့ပါဦး..."

ဤအသံမှာ အလွန် တည်ငြိမ်သော်လည်း သူ၏ လှုပ်ရှားမှုထက် ပိုမို မြန်ဆန်နေသည့်အလား ထူးဆန်းစွာပင် နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး စိတ်နှလုံးထဲတွင် တိုက်ရိုက် ပေါ်ထွက်လာသည့်အလားပင်။

ထိုအသံနှင့်အတူ ချန်မုက လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ဖြင့် ကိုင်ထားသော ထို မက်မွန်ကိုင်းလေးကို ရှေ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ တွန်းပို့လိုက်သည်။

"ရွှီး..."

ချည်မျှင်တစ်မျှင်က လေဟာနယ်ကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖောက်ထွင်းသွားတော့သည်။

ချင်းလင်မိစ္ဆာနတ်မင်း ထိန်းချုပ်ထားသော အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းမှာ သုံးပေခန့်ပင် မရောက်သေးမီ ထို အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းကို ချည်မျှင်က ဖောက်ထွင်း ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

ချင်းလင်မိစ္ဆာနတ်မင်းက အကျယ်ကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရှိ မိစ္ဆာစွမ်းအင်များကို အစွမ်းကုန် ပေါက်ကွဲထုတ်လိုက်ရာ ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကောင်းကင်ကိုပင် ဖုံးကွယ်သွားမည့်အလား ထို ချည်မျှင်ကို အစွမ်းကုန် တားဆီးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် အချိန်တိုလေးအတွင်းသာ တောင့်ခံထားနိုင်ခဲ့သည်။

"ဖောင်း..."

ရေပူဖောင်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားသည့်အလား ပေါက်ကွဲထွက်လာသော အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများမှာ ချက်ချင်း ချိုင့်ဝင်သွားပြီး လျင်မြန်စွာ ပျက်စီးပျောက်ကွယ်သွားကာ ချင်းလင်မိစ္ဆာနတ်မင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖော်ပြလိုက်ပြီး လေထဲတွင် တောင့်တင်းသွားစေတော့သည်။

သူ၏ မိစ္ဆာမျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပိုမို ပါဝင်နေကာ သူ၏ လက်သည်းများကို ခက်ခက်ခဲခဲ မြှောက်ကာ သူ၏ နဖူးဆီသို့ လှမ်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အားပျော့စွာ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

မိစ္ဆာမျက်လုံးများမှာ လျင်မြန်စွာ အသက်မဲ့သွားတော့သည်။

တစ်ကိုယ်လုံး စွမ်းအားများ ဆုံးရှုံးသွားပြီး လေထဲမှ တိုက်ရိုက် ပြုတ်ကျလာကာ မြေကြီးပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး သင်္ချိုင်းတစပြင်အလား တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

လုရှီယွင်နှင့် အခြားသူများအားလုံး ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေကြပြီး ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ သေးသွယ်သော မက်မွန်ကိုင်းတစ်ကိုင်းက ချင်းလင်မိစ္ဆာနတ်မင်း၏ နောက်စေ့မှ ဖောက်ဝင်သွားပြီး နဖူးမှ ပြန်ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မက်မွန်ကိုင်းပေါ်တွင် သွေးစက်များ ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထိုသွေးစက်များက မက်မွန်ပန်းတစ်ပွင့်ကို အနီရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေပြီး ဤမက်မွန်ပန်းကို ပိုမို လတ်ဆတ်တောက်ပသွားစေသည့်အလားပင်။

လေပြေလေး တစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားသည်နှင့်အတူ...

သွေးစွန်းနေသော ပန်းပွင့်ဖတ်အချို့က ခပ်ဖွဖွ ယိမ်းနွဲ့နေကြသည်။

ထိုသို့သော အပ်ကျသံကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်မှုအောက်တွင် ချန်မုက ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သည့်အလား လက်ကို အောက်ချလိုက်သည်။

သူ၏ ဘေးရှိ လီချန်ရှင်း၏ အသက်မဲ့နေသော မျက်ဝန်းများထဲတွင်သာ နက်ရှိုင်းသော ရိုသေလေးစားမှုနှင့် အားကျမှုများ ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ အသက်မဲ့သည့် အခြေအနေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။