အခန်း ၁၀၉

အခန်း (၁၀၉) တားဆီး၍မရသော

"သိုင်းသခင်ကြီး လု... အခမ်းအနားတွေ လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး..."

ချန်မုက လုအိမ်တော်၏ ဘိုးဘေး ကို တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လမ်းတွင် လုရှီယွင် ထံမှ လုအိမ်တော်၏ အခြေအနေများကို ကြားသိခဲ့ရပြီး လုအိမ်တော်၏ ဘိုးဘေး ဖြစ်သူ ဤအသက် တစ်ရာကျော်နေပြီ ဖြစ်သော သိုင်းဆရာသခင်ကြီး အကြောင်းကိုလည်း သူ သိရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။

သိုင်းဆရာသခင် များသည် ကုသ၍ မရနိုင်သော အတွင်းဒဏ်ရာများ မရှိပါက ပုံမှန်အားဖြင့် အသက် တစ်ရာ့ငါးဆယ်ခန့် အထိ အသက်ရှင် နေထိုင်နိုင်ကြပြီး သိုင်းပညာ အဆင့်အတန်း မှာလည်း စောစီးစွာ ကျဆင်းသွားလေ့ မရှိချေ။

သူတို့၏ အသက်တာ နောက်ဆုံး နှစ်အနည်းငယ်သို့ ရောက်ရှိမှသာ စွမ်းရည်များ စတင် ကျဆင်းလာလေ့ ရှိသည်။

လုအိမ်တော်၏ ဘိုးဘေး မှာ ထိုအချိန်သို့ မရောက်သေးကြောင်း သိသာလှသော်လည်း အသက်အရွယ် အရမူ အတော်လေး ကြီးရင့်နေပြီ ဖြစ်ပြီး ချန်မု ဤကမ္ဘာကြီးသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် တွေ့ဖူးသမျှ သိုင်းဆရာသခင် များထဲတွင် အသက်အကြီးဆုံး သူ ပင် ဖြစ်သည်။

"မြေကမ္ဘာနတ်မင်း ကျွန်တော်တို့ နင်ဖုန်း မြို့ ကို ကြွလာတာ ကျွန်တော်တို့အတွက် အလွန် ကြီးမားတဲ့ ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်စရာ ပါပဲ... အိမ်တော်မှာ ဝိညာဉ် လက်ဖက်ရည် ပြင်ဆင်ထားခိုင်းပါတယ်... မြေကမ္ဘာနတ်မင်း အနေနဲ့ သုံးဆောင်ပေးပါဦး..."

"မြေကမ္ဘာနတ်မင်း သိချင်တဲ့ နေရာကိုလည်း ကျွန်တော်တို့ အိမ်တော်က မြေပုံမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားတာ တွေ့ရပါတယ်... အခု ကူးယူခိုင်းထားပါတယ်... မြေကမ္ဘာနတ်မင်း က နန်လီ ကို မကျွမ်းကျင်တော့ ခဏနေရင် ရှီယွင် ကို လမ်းပြခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်..."

လုအိမ်တော်၏ ဘိုးဘေး က ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ကူဆန်းရွာ ရှိရာ နေရာကို ရှာတွေ့ပြီဟု ကြားသောအခါ ချန်မုက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး

"ကောင်းပါပြီ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် လုအိမ်တော်၏ ဘိုးဘေး က အရှေ့မှ လမ်းပြကာ ချန်မု ကို မြို့တွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး လုအိမ်တော်၏ ခြံဝင်း အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြတော့သည်။

ဟွာ၊ လျို စသည့် အိမ်တော်သခင် များ အားလုံးမှာ ချန်မု မြို့တွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး လုအိမ်တော်၏ ဘိုးဘေး နောက်မှ လိုက်ပါသွားသည်ကို ရိုသေစွာ ကြည့်နေကြရပြီး ချန်မု၏ ကျောပြင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ချက်ချင်း မှိုင်းညို့သွားကြတော့သည်။

လုအိမ်တော် တွင် လုအိမ်တော်၏ ဘိုးဘေး ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ် ရှိနေသဖြင့် လုအိမ်တော် မှာ နင်ဖုန်း မြို့ ၏ နံပါတ်တစ် အိမ်တော် အဖြစ် အမြဲတမ်း ရပ်တည်နေနိုင်ခဲ့ပြီး အခြား အိမ်တော် သုံးခုမှာ ပူးပေါင်းထားမှသာ လုအိမ်တော် ကို အနိုင်နိုင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ကြသည်။

ယခုအခါ...

လုအိမ်တော်၏ ဘိုးဘေး မှာ အသက်အရွယ် ကြီးရင့်လာပြီ ဖြစ်ပြီး နောက်ထပ် အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခု အကြာတွင် သူ၏ စွမ်းရည်များ ကျဆင်းလာမည် ဖြစ်ကာ သိုင်းဆရာသခင် ၏ ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း ကို တဖြည်းဖြည်း ဆုံးရှုံးရတော့မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် တာယွမ် မှ မြေကမ္ဘာနတ်မင်း တစ်ပါး ရောက်ရှိလာပြီး လုအိမ်တော် က ထို မြေကမ္ဘာနတ်မင်း နှင့် ဆက်သွယ်မှု ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအချက်က အခြား အိမ်တော် သုံးခုစလုံးကို အလွန် မျက်နှာပျက်သွားစေတော့သည်။

တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အသီးသီး လူစုခွဲ သွားကြတော့သည်။

...

ဟွာ အိမ်တော် ၏ ခြံဝင်း အတွင်း၌။

ခြံဝင်း အတွင်းသို့ ပြန်ရောက်ရောက်ချင်းမှာပင် ဟွာ အိမ်တော် ၏ အိမ်တော်သခင် သည် သတင်းတစ်ခုကို ရရှိလိုက်သည်။

"ဟင်... မင်း ပြောတာက အဲဒီ မြေကမ္ဘာနတ်မင်း က ကျိုရိ တောင် က ချင်းလင် မိစ္ဆာနတ်မင်း ကို သတ်ပစ်လိုက်တယ် ဟုတ်လား..."

ဟွာ အိမ်တော် ၏ အိမ်တော်သခင် က အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ကျိုရိ တောင်။

နန်လီ ၏ အင်အားစုကြီး ငါးခုထဲမှ တစ်ခု။

အထွတ်အထိပ်တွင် ရပ်တည်နေသော မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ဝမ်လီ မှာ လူစကားပြောအဆင့်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှု တစ်ခု ဖြစ်ပြီး သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းမှုမှာ ချန်မု ကဲ့သို့သော မြေကမ္ဘာနတ်မင်း တစ်ပါးထက် မလျော့နည်းချေ။

ချန်မု က ကျိုရိ တောင် မှ လူသားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာကြီး တစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်သဖြင့် ကျိုရိ တောင် မှ ထို မိစ္ဆာနတ်ဘုရား မှာ သေချာပေါက် ကျေနပ်နေမည် မဟုတ်ချေ။

အရေးကြီးသည်မှာ ချန်မု သည် တာယွမ် မှ လာသူ ဖြစ်ပြီး နန်လီ တွင် အချိန်အကြာကြီး နေထိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ သို့သော် ကျိုရိ တောင် မှာမူ နန်လီ ၏ ဒေသတစ်ခုကို အမှန်တကယ် အုပ်ချုပ်နေပြီး နင်ဖုန်း မြို့ ကို အုပ်ချုပ်နေသော အင်အားစု ပင် ဖြစ်သည်။

လုအိမ်တော် မှာ မြေကမ္ဘာနတ်မင်း တစ်ပါးနှင့် အဆက်အသွယ် ရရှိသွားသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း ဤအဆက်အသွယ်က ယူဆောင်လာပေးမည့် အရာများမှာ ကောင်းကျိုးချည်းသာ ဖြစ်မည် မဟုတ်ချေ။

"ဒီသတင်းကို ကျိုရိ တောင် ကို အမြန်ဆုံး ပို့ပေးလိုက်..."

ဟွာ အိမ်တော် ၏ အိမ်တော်သခင် က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဤသို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းမှာ လုအိမ်တော် ကို တိုက်ခိုက်ရန် သက်သက်သာ မဟုတ်ဘဲ ဤကိစ္စနှင့် မပတ်သက်စေရန် ကြိုတင် ကာကွယ်ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ဝမ်လီ သာ ဤကိစ္စကို သိရှိသွားပါက ဒေါသတကြီးဖြင့် နင်ဖုန်း မြို့ တစ်ခုလုံးကို အပြစ်ပေးလာနိုင်ပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

အခြား အိမ်တော် နှစ်ခု၏ အိမ်တော်သခင် များလည်း ထိုသတင်းကို ရရှိသွားကြပြီး မျက်နှာအမူအရာများ အသီးသီး ပြောင်းလဲသွားကြပြီးနောက် တူညီသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချမှတ်လိုက်ကြသည်။

...

လုအိမ်တော် ၏ ခြံဝင်း အတွင်း၌။

တန်ဖိုးကြီးမားသော ခရမ်းရောင် သစ်သားများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည့် အခန်းတစ်ခု အတွင်းတွင် မွှေးပျံ့သော ရနံ့များ သင်းပျံ့နေပြီး အခန်းတွင်းမှာ အလွန် သန့်ရှင်း တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။

ချန်မု က အထက်ဆုံး နေရာတွင် ထိုင်နေပြီး လုအိမ်တော်၏ ဘိုးဘေး က အောက်ဘက်တွင် ထိုင်နေကာ ဘေးတွင်မူ ချန်မု အတွက် လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပေးရန် လုရှီယွင် က တိတ်တဆိတ် မတ်တတ်ရပ်နေလေသည်။

"... လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်လောက် ကတည်းက ကူဆန်းရွာ က နောက်ဆုံး ကျန်နေတဲ့ မိသားစု တစ်စုက ရွာကို စွန့်ခွာပြီး နင်ဖုန်း မြို့ ကို ပြောင်းရွှေ့လာကြတယ်... အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကူဆန်းရွာ ဟာ လုံးဝ ပျက်စီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာပါ..."

ချန်မု ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော လုအိမ်တော်၏ ဘိုးဘေး က ကူဆန်းရွာ နှင့် ပတ်သက်သော အကြောင်းအရာများကို ရှင်းပြနေသည်။

အသက် တစ်ရာကျော်နေပြီ ဖြစ်သော သိုင်းဆရာသခင် တစ်ဦး အနေဖြင့် သူ၏ ဗဟုသုတမှာ အလွန် ကျယ်ပြန့်လှပြီး နန်လီ တစ်ခုလုံး၏ အခြေအနေများကို အသေအချာ မသိလျှင်တောင်မှ ဤ ရှီးချီဒေသ တွင်မူ လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ် အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ ကြီးငယ်မဟူ ကိစ္စရပ်များ အားလုံးကို သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားလေသည်။

"အော်... ဒီလိုကိုး..."

ချန်မုက လက်ဖက်ရည် ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

ကူဆန်းရွာ ကဲ့သို့သော ပျက်စီးသွားသည့် ရွာများမှာ အလွန် များပြားလှပြီး နန်လီ တွင် ပုံမှန်ကိစ္စ တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

နန်လီ ၏ ရာသီဥတုမှာ မှန်းဆ၍ မရနိုင်ဘဲ တစ်ခါတစ်ရံတွင် မူလက အေးချမ်းသော နေရာများ၌ အဆိပ်ငွေ့များ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတတ်ပြီး မိုင်ရာပေါင်းများစွာ ပတ်လည်ရှိ ရွာများနှင့် မြို့များမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြိုကွဲသွားကာ အရပ်လေးမျက်နှာသို့ လူစုခွဲ သွားကြပြီး ရွာငယ်လေးများ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေ့ ရှိသည်။

ထို ရွာငယ်လေးများ မှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာပြီး အချို့က နင်ဖုန်း မြို့ ကဲ့သို့သော မြို့ကြီးများ ဖြစ်လာသလို အချို့ကလည်း တဖြည်းဖြည်း ပျက်စီး ပျောက်ကွယ်သွားလေ့ ရှိကြသည်။

"တကယ်တော့ ကူဆန်းရွာ ရဲ့ နေရာက မြေပုံပေါ်မှာ ဖျက်ပစ်ခံရတာ ကြာပါပြီ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အဲဒီနေရာကို မှတ်မိနေသေးလို့ မြေပုံပေါ်မှာ ပြန်မှတ်ပေးထားပါတယ်... ဒါပေမဲ့ နှစ်တွေ အများကြီး ကြာသွားပြီ ဆိုတော့ အဲဒီနေရာက အရင်က အမှတ်အသားတွေ အားလုံး ဖုံးကွယ်ခံလိုက်ရလောက်ပြီ..."

လုအိမ်တော်၏ ဘိုးဘေး က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒါနဲ့ မြေကမ္ဘာနတ်မင်း က ဘာကြောင့် ကူဆန်းရွာ ကို သွားချင်ရတာလဲ ခင်ဗျ..."

ချန်မု ကလည်း မဖုံးကွယ်တော့ဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မိတ်ဆွေဟောင်း တစ်ယောက် ကူဆန်းရွာ ကပါ... သူ သေဆုံးသွားပြီးနောက် သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံး ဆန္ဒက မွေးရပ်မြေ ကို ပြန်ချင်တာမို့လို့ သူ့ရဲ့ အရိုးပြာကို ယူပြီး လာပို့ပေးတာပါ..."

"အော်... ဒီလိုကိုး..."

လုအိမ်တော်၏ ဘိုးဘေး က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင်...

လုအိမ်တော် ၏ အိမ်တော်သခင် သည် အခန်းအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ရိုသေစွာ ဝင်ရောက်လာကာ အဝါရောင် စက္ကူ တစ်ရွက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ထိုစက္ကူပေါ်တွင် အနည်းငယ် ရိုးရှင်းသော မြေပုံတစ်ခု ဆွဲထားပြီး နင်ဖုန်း မြို့ နှင့် ကူဆန်းရွာ တို့၏ တည်နေရာများကိုသာ အမှတ်အသား ပြုလုပ်ထားလေသည်။

လုအိမ်တော်၏ ဘိုးဘေး က မြေပုံကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဘေးနားရှိ လုရှီယွင် ကို ကမ်းပေးလိုက်ကာ

"မြေကမ္ဘာနတ်မင်း လိုချင်တဲ့ မြေပုံကို ကူးယူပြီးပါပြီ... ရှီယွင်... မြေကမ္ဘာနတ်မင်း ကို လမ်းပြပေးလိုက်ပါ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောရင်း...

သူက လုရှီယွင် ကို ကြည့်ကာ လေးနက်သော အသံဖြင့်

"ရှီယွင်... မြေကမ္ဘာနတ်မင်း ကို သေချာ လမ်းပြပေးပါ... မရိုင်းစိုင်းစေနဲ့... အားလုံး မြေကမ္ဘာနတ်မင်း ရဲ့ အမိန့်ကိုပဲ နာခံပါ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

လုရှီယွင် က လိမ္မာယဉ်ကျေးစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်တော့ လုအိမ်တော်၏ ဘိုးဘေး က သတိပေးရန်ပင် မလိုအပ်ချေ။ ချန်မု ကို လမ်းပြပေးခွင့် ရခြင်းမှာ အခွင့်အရေး တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူမ ကိုယ်တိုင် နားလည်ထားပြီး ဤအခွင့်အရေး နောက်သို့ လိုက်ပါသွားပါက အနာဂတ်တွင် ချန်မု ၏ ဘေးတွင် အလုပ်အကျွေး ပြုခွင့် ရနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ချန်မု က နန်လီ တွင် ဆက်လက် မနေထိုင်လျှင်တောင်မှ ချန်မုနှင့် အတူတကွ တာယွမ် သို့ လိုက်ပါသွားရခြင်းမှာလည်း ကြီးမားသော အခွင့်အရေး တစ်ခု ပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူမသည် လုအိမ်တော် ၏ လူငယ်မျိုးဆက်များထဲတွင် အထူးချွန်ဆုံး သူ တစ်ဦး မဟုတ်ခဲ့လျှင်၊ ထို့အပြင် ချန်မုနှင့် သိကျွမ်းကာ ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာသူ မဟုတ်ခဲ့လျှင် ဤအခွင့်အရေးက သူမ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်လာမည် မဟုတ်ချေ။

"ဒါဆိုရင် စောစောလေး သွားလိုက်တာပေါ့... ကျွန်တော့် တပည့် ကို ဒီမှာ ခဏထားခဲ့ပါ့မယ်... ဂရုစိုက်ပေးပါဦး..."

ချန်မု က မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် လီချန်ရှင်း ကို ခေါ်သွားရန် မလိုအပ်တော့သဖြင့် လီချန်ရှင်း ကို လုအိမ်တော် တွင် ခဏထားခဲ့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"မြေကမ္ဘာနတ်မင်း စိတ်ချလက်ချ သွားပါ..."

လုအိမ်တော်၏ ဘိုးဘေး က ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ချန်မု က အပြင်သို့ ထွက်သွားပြီး လုရှီယွင် လည်း လျင်မြန်စွာ လိုက်ပါသွားတော့သည်။

"ဘယ်ဘက်ကို သွားရမလဲ..."

အခန်းထဲမှ မထွက်ရသေးမီ ချန်မု က တိုက်ရိုက် မေးလိုက်သည်။

လုရှီယွင် က မြေပုံကို ကိုင်ကာ အနောက်တောင်ဘက် အရပ်သို့ လက်ညှိုး ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ချန်မု က ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အင်္ကျီလက်စကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အလင်းတန်း တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လုရှီယွင် ကို ရစ်ပတ်ကာ သူမ၏ အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်သံ နှင့်အတူ သူမကို ကောင်းကင်ယံသို့ မတင်လိုက်ပြီးနောက် အလင်းတန်း နှစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အဝေးသို့ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

အောက်ဘက်တွင်...

လုအိမ်တော်၏ ဘိုးဘေး က ချန်မု နှင့် လုရှီယွင် တို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ရိုသေစွာ ကြည့်နေလေသည်။

သူတို့ နှစ်ဦး၏ လူရိပ်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တဖြည်းဖြည်း လေးနက်လာပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။

"ကံကောင်းတာလား၊ ကံဆိုးတာလား တော့ မသိဘူး..."

ဟွာ၊ လျို စသည့် အိမ်တော်များက ချန်မု ကျိုရိ တောင် မှ လူသားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာကြီး တစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်သည့် သတင်းကို သိရှိသွားကြသကဲ့သို့ သူလည်း ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမည်နည်း။ သို့သော် ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် သူ သိထားသော်လည်း ဘာမှ လုပ်၍ မရနိုင်ချေ။

သူ လုပ်နိုင်သည်မှာ စောစောက ချန်မု ကို ကျိုရိ တောင် အကြောင်း သတိပေးခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး အခြား အိမ်တော်များကဲ့သို့ ကျိုရိ တောင် သို့ လူလွှတ်ကာ အခြေအနေများကို ရှင်းပြရန်သာ ရှိတော့သည်။

အခြား အိမ်တော်များ တွေးထင်ထားသည့်အတိုင်းပင်။

ချန်မု မှာ အဆင့်အတန်း မြင့်မားသော်လည်း နန်လီ တွင် ကြာရှည်စွာ နေထိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ သူ ရှိနေစဉ် ကျိုရိ တောင် အနေဖြင့် စိုးရိမ်မှုများ ရှိနေနိုင်သော်လည်း သူ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျိုရိ တောင် က ဒေါသထွက်ကာ နင်ဖုန်း မြို့ ကို အပြစ်ပေးလာနိုင်ပေသည်။

ချန်မု က ကျိုရိ တောင် ကို အမြစ်ပြတ် ရှင်းလင်းပေးနိုင်မှသာ ထိုသို့ မဖြစ်နိုင်မည် ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းမှာ ဖြစ်နိုင်ချေ မရှိချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျိုရိ တောင် မှာ အန္တရာယ်များသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ အလယ်ဗဟိုမှာ နန်လီ ၏ သေမင်းတမန် နယ်မြေများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်ကာ သိုင်းသူတော်စင် များပင်လျှင် ဝင်ရောက်ရန် ဝန်လေးကြသောကြောင့် ပင်။

ကျိုရိ တောင် က နန်လီ ၏ ရှီးချီဒေသ ကို နှစ်တစ်ထောင်ကြာ အုပ်ချုပ်လာခဲ့ပြီး ခေတ်အဆက်ဆက်တွင် တာယွမ် မှ သိုင်းသူတော်စင် များ အကြိမ်ကြိမ် လာရောက်ကာ ကျိုရိ တောင် ကို ပျက်စီးလုမတတ် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း လုံးဝ အမြစ်ပြတ် ရှင်းလင်းပစ်ရန် မဖြစ်နိုင်ခဲ့ချေ။

ချန်မု ကဲ့သို့သော မြေကမ္ဘာနတ်မင်း တစ်ပါးကို ရန်စ၍ မရနိုင်သလို ကျိုရိ တောင် ကိုလည်း ရန်စ၍ မရနိုင်ချေ။

အလယ်တွင် ညပ်နေသူများ အနေဖြင့် ချန်မု ကို ဖားယားကာ လုရှီယွင် အတွက် အလုပ်အကျွေး ပြုခွင့် ရရန် ကြိုးစားရင်း အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း ကျိုရိ တောင် ကို တတ်နိုင်သမျှ ချွေးသိပ်ကာ ဤကိစ္စက လုအိမ်တော် အပေါ် သက်ရောက်မှု မရှိစေရန် ကြိုးစားရုံသာ ရှိတော့သည်။

...

လုအိမ်တော်၏ ဘိုးဘေး ၏ အတွေးများကို ချန်မု မသိရှိချေ။

သိလျှင်တောင်မှ သူ ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ချေ။ လုအိမ်တော်၏ ဘိုးဘေး ၏ လုပ်ရပ်ကို သူ နားလည်နိုင်ပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နန်လီ တွင် ဖူဖုန်း မြို့စား တစ်ဦးတည်းသာ အခြား မိစ္ဆာနတ်ဘုရား များနှင့် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်စွမ်း ရှိပြီး အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် နတ်ဆိုးများ အုပ်ချုပ်နေသော ဒေသတစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့် ပင်။

အားနည်းသူများက အသက်ရှင်သန်ရန် အတွက် မလွှဲမရှောင်သာ ပြုလုပ်ရသည့် ကိစ္စများကို သူ ဂရုမစိုက်ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ကိုယ်တိုင်လည်း အားနည်းခဲ့ဖူးပြီး အားနည်းသည့် အချိန်မှစ၍ တစ်လှမ်းချင်း တက်လှမ်းလာခဲ့သူ ဖြစ်သောကြောင့် ပင်။ ခြောက်လပင် မပြည့်သေးသည့် အချိန်အတွင်း ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ယံတွင်။

ချန်မု သည် သဘာဝဝိညာဥ်စွမ်းအင် များကို အသုံးပြု၍ လုရှီယွင် ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ပျံသန်းနေလေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် အတူတကွ လိုက်ပါလာသူမှာ တစ်ဦးတည်း ဖြစ်ပြီး လုရှီယွင် မှာလည်း အဆင့် ၆ သိုင်းသမား တစ်ဦး ဖြစ်ကာ သိုင်းပညာ အဆင့်မဝင်သေးသော လီချန်ရှင်း နှင့် လုံးဝ မတူညီသဖြင့် ချန်မု သည် စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘဲ အစွမ်းကုန် အရှိန်ဖြင့် ပျံသန်းတော့သည်။

လုရှီယွင် သည် သူမ၏ နားထဲတွင် လေတိုးသံများကိုသာ ကြားနေရပြီး သူမ တစ်ယောက်လုံးကို စွမ်းအားတစ်ခုက ရစ်ပတ်ကာ အလွန် မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံသန်းနေကြောင်း ခံစားနေရသည်။

အဆင့် ၆ သိုင်းသမား တစ်ဦး အနေဖြင့် ပထမဆုံး အကြိမ် ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံသန်းဖူးခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အောက်ဘက်ရှိ တောင်တန်းများနှင့် မြေပြင်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ အချိန်တိုအတွင်း သူမ၏ စိတ်နှလုံးများ အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လမ်းပြရန်ပင် ခဏတာ မေ့လျော့နေတော့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အစပိုင်း လမ်းကြောင်းမှာ မှန်ကန်နေပြီး ချန်မု ၏ အလင်းတန်း မှာလည်း အနည်းငယ်မျှ လမ်းကြောင်း သွေဖည်သွားခြင်း မရှိချေ။

"အရှင် မြေကမ္ဘာနတ်မင်း... ဟိုဘက်ကို သွားပါ..."

လုရှီယွင် သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် နင်ဖုန်း မြို့ မှ မိုင်တစ်ရာကျော်ခန့် ကွာဝေးနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် အမြန်ဆုံး အခြား လမ်းကြောင်း တစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

မူလက မြေပုံပေါ်တွင် သွားရမည့် လမ်းကြောင်းများ ရှိပြီး တောင်တန်းများကို ကွေ့ပတ်သွားရန် မှတ်သားထားသော်လည်း ယခုအခါ ချန်မု က ကောင်းကင်ယံမှ ပျံသန်းနေသဖြင့် မူလ လမ်းကြောင်းများမှာ အသုံးမဝင်တော့ဘဲ ကူဆန်းရွာ ရှိရာ အရပ်သို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

"ရွှီး..."

ချန်မု က လုရှီယွင် ၏ ညွှန်ပြချက်အတိုင်း လမ်းကြောင်း ပြောင်းကာ ဆက်လက် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"ကွီ... ကွီ..."

အရှေ့ဘက် ကောင်းကင်ယံတွင် နတ်ဆိုးငှက် တစ်အုပ် ပေါ်လာပြီး ရာပေါင်းများစွာ ရှိကာ အဝေးမှ လာနေသော ချန်မု ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ဖိအားကို ခံစားမိသည်နှင့် အားလုံး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

ငှက်အုပ်ကြီး တစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားရုံသာမက အလယ်ဗဟိုမှ ချက်ချင်း နှစ်ခြမ်းကွဲသွားပြီး ချန်မု အတွက် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။

"ရွှီး..."

ချန်မု က လှည့်ပင် မကြည့်ဘဲ လုရှီယွင် ကို ခေါ်ဆောင်ကာ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ဖြတ်သန်းသွားတော့သည်။

နောက်ထပ် အနည်းငယ် ဆက်သွားပြီးနောက် အရှေ့ဘက်တွင် မီးခိုးရောင် မြူခိုးများ ပေါ်လာသည်။

"အရှင် မြေကမ္ဘာနတ်မင်း... ဒါက ယင်စွန်း (ယင်ဓာတ်စား) မြူခိုးတွေပါ... ရှောင်သွားမှ ရမယ်... ဘယ်လို အဆိပ်ဖြေမြက် မျိုးမှ..."

လုရှီယွင် က ချက်ချင်း သတိပေးလိုက်သည်။

သို့သော် ချန်မု က အရှိန်လျှော့ခြင်း မရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ညာဘက်လက်ကို မြှောက်ကာ လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ကို ပူး၍ အရှေ့သို့ တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ဝုန်း..."

အရှေ့ဘက်သို့ ကြီးမား ခမ်းနားလှသော ဓားအလင်းတန်း တစ်ခု အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ထွက်ပေါ်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကောင်းကင်ယံတွင် ပျောက်ကွယ်သွားကာ ထို မီးခိုးရောင် မြူခိုးများကို အလယ်ဗဟိုမှ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ပြီး လမ်းကြောင်း တစ်ခု ဖောက်ပေးလိုက်ကာ အမြင်အာရုံ၏ အဆုံးအထိ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ချန်မု က တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် လုရှီယွင် ကို ခေါ်ဆောင်ကာ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ဖြတ်သန်းသွားပြီး ၎င်း၏ အတွင်းမှ တိုက်ရိုက် ဖြတ်သန်းသွားတော့သည်။

ယခုအခါ သူ၏ အဆင့်ဖြင့်ဆိုပါက နန်လီ တွင် သေမင်းတမန် နယ်မြေများမှလွဲ၍ မည်သည့်အရာကမှ သူ၏ ခရီးစဉ်ကို ဟန့်တားနိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘဲ မည်သည့်အရာအတွက်မှ တကူးတက ကွေ့ပတ်သွားရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

ယင်စွန်း မြူခိုးများကို ချန်မု က ဤကဲ့သို့ အတင်းအဓမ္မ ဖောက်ထွင်းသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လုရှီယွင် ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပေါ်ထွက်လာပြီး လမ်းတစ်လျှောက် တွေ့ရသမျှ နတ်ဆိုးများ အားလုံးမှာလည်း ချန်မု ၏ လမ်းကြောင်းပေါ်မှ ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေး ရှောင်တိမ်းသွားကြသည်။

မြေကမ္ဘာနတ်မင်း...

လုရှီယွင် က စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ယခင်က သူမသည် ဤအမည်နာမ၏ အဓိပ္ပာယ်ကိုသာ သိရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ မြေကမ္ဘာနတ်မင်း တစ်ပါး ဆိုသည်မှာ မည်ကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုမျိုး ဖြစ်ကြောင်း၊ သူ၏ လမ်းကြောင်းကို မည်သည့်အရာကမှ ဟန့်တားနိုင်စွမ်း မရှိကြောင်း ကိုယ်တွေ့ ခံစားသိရှိလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

အဆိပ်ငွေ့များကို ဖောက်ထွင်းပြီး နတ်ဆိုးများအားလုံး ရှောင်ဖယ်သွားကြသည်။

ချန်မု က သူမကို ခေါ်ဆောင်ကာ ကောင်းကင်ယံမှ အတားအဆီးမဲ့ ဖြတ်သန်းသွားပြီး အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာပင် ယင်စွန်း မြူခိုးများကို ကျော်ဖြတ်ကာ ရှေ့သို့ အနည်းငယ် ဆက်သွားပြီးနောက် ကူဆန်းရွာ ရှိရာ ဒေသသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။