အခန်း ၁၁၀

အခန်း (၁၁၀) သင်္ချိုင်းဂူသစ်

"ဒီနေရာလောက် ဖြစ်မယ် ထင်တယ်..."

လုရှီယွင် က ချန်မုကို တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်သည်။

ချန်မု ကလည်း အရှိန်ကို အနည်းငယ် လျှော့ချလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်အမြင် ကို ဖွင့်ကာ အမြင်အာရုံကို ကျယ်ပြန့်သွားစေပြီး အောက်ဘက် အရပ်လေးမျက်နှာသို့ လိုက်လံ ရှာဖွေ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

နောက်ထပ် အနည်းငယ် ဆက်သွားပြီးနောက် ချန်မု သည် တောအုပ်တစ်ခု အတွင်းတွင် ပျက်စီးနေသော အပျက်အစီး အချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အနှစ်နှစ်ဆယ်ကြာ ပျက်စီးယိုယွင်းမှုများ အောက်တွင် ဤနေရာမှာ ရွာတစ်ရွာနှင့် မတူတော့ဘဲ ချုံပုတ်များနှင့် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေသော သစ်ပင်ကြီးများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အိမ်အများအပြားမှာလည်း ပေါက်ရောက်နေသော သစ်ပင်များကြောင့် လုံးဝ ပြိုကျ ပျက်စီးနေကာ အစအန အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ဤအတိုင်း ဆက်သွားပါက နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ် အကြာတွင် အရာအားလုံး၏ အစအနများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အချိန်ရေစီးကြောင်း အတွင်း လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

ချန်မု က ကူဆန်းရွာ အရှေ့သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် အရိုးပြာအိုးကို ထုတ်ယူကာ သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင် အောက်သို့ သွားလိုက်သည်။

"ရွှီး..."

ချန်မု က လက်ညှိုး တစ်ချက် ညွှန်ပြလိုက်ရာ မြေကြီးပေါ်တွင် တွင်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ထိုတွင်းထဲသို့ အရိုးပြာအိုးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချထားလိုက်ကာ သူ၏ အင်္ကျီလက်စကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဘေးနားရှိ မြေကြီးများက တွင်းကို ဖုံးအုပ်သွားတော့သည်။

"ဒီလိုဆိုရင်တော့ မူလဇာတိကို ပြန်ရောက်သွားပြီပေါ့..."

ချန်မု က ဖုံးအုပ်သွားသော မြေကြီးများကို ကြည့်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကား အဆုံးတွင်...

“ဒင်... ဝိညာဉ်အမှတ် ၇၇ မှတ် ရရှိပါသည်။”

နားထဲတွင် ဝိညာဉ်အမှတ် ရရှိကြောင်း သတိပေးသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချန်မု ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် သိပ်မများပြားလှချေ။

ချန်မု က စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်ပြီး စနစ်ပြကွက်ကို ခေါ်ထုတ်လိုက်သည်။

အမည် - ချန်မု

အသက် - ၁၆

သိုင်းစွမ်းရည် - ဆင်ဆယ်ကောင်အား

စိတ်ဝိညာဉ် - အစပျိုးဝိညာဉ် အဆင့် ၃၇ (+)

ဝိညာဉ်အမှတ် - ၁၀၄ မှတ်

"နည်းနည်း လိုသေးတယ်..."

ချန်မု က ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ရမ်းလိုက်သည်။

လီချန်ရှင်း နှင့် ပတ်သက်နေသော ထိုဝိညာဉ်၏ နောက်ဆုံး ဆန္ဒမှာ အဆင့် အနည်းငယ် ပိုမြင့်ပြီး ဝိညာဉ်အမှတ် ပိုမို များပြားစွာ ပေးစွမ်းနိုင်သော်လည်း လီချန်ရှင်း ၏ သိုင်းပညာ အဆင့် တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာမှသာ နောက်ဆုံး ဆန္ဒများ အားလုံး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြည့်ဝသွားမည် ဖြစ်သည်။

မွေးရပ်မြေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလိုသော ဤဝိညာဉ်မှာမူ တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် ရှင်းလင်းသွားသော်လည်း အနည်းငယ် နည်းပါးပြီး ၇၇ မှတ်သာ ရရှိကာ အားလုံး ပေါင်းလိုက်လျှင်တောင် အနည်းငယ် လိုအပ်နေသေးပြီး အဆင့် ၄၀ သို့ တက်လှမ်းရန် မလုံလောက်သေးချေ။

အများဆုံး အဆင့် ၃ တာအိုဆရာ ၏ အထွတ်အထိပ် သို့သာ တက်လှမ်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချန်မု လည်း အလျင်မလိုတော့ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့အတွက် အဆင့် ၂ သို့ ရောက်ရှိရန်မှာ အချိန်ပိုင်းသာ လိုတော့သဖြင့် လီချန်ရှင်း ၏ သိုင်းပညာ အဆင့် အမှန်တကယ် တိုးတက်လာပြီး ဝိညာဉ်အမှတ် အချို့ ထပ်မံ ရရှိပါက လုံလောက်သွားမည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ အခြား ဝိညာဉ်တစ်ခုနှင့် တွေ့ဆုံပြီး နောက်ဆုံး ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ပါက ပို၍ပင် မြန်ဆန်သွားမည် ဖြစ်သည်။

"အဆင့် ၂..."

ချန်မု ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် အချို့ ပေါ်ထွက်လာသည်။

အဆင့် ၃ တာအိုဆရာ အဆင့်မှာ လောကတစ်ခွင် လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်ပြီး ယခုခေတ်၏ နံပါတ်တစ် ပုဂ္ဂိုလ်ဟုပင် ဆိုနိုင်သော်လည်း အဆင့် ၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အဆင့် တစ်ခု ကွာဟနေသေးသည်။

အဆင့် ၂ တာအိုဆရာ မှသာ အမှန်တကယ် အထွတ်အထိပ် ဖြစ်ပြီး သိုင်းပညာ အဆင့် ၁ သိုင်းသူတော်စင် နှင့် ညီမျှကာ ယခုခေတ်တွင် ပေါ်ထွက်လာနိုင်သော အစွမ်းအထက်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ပြီး လောကတစ်ခွင်ကို အမှန်တကယ် စိုးမိုးကာ လောကတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသူ ဖြစ်လာမည် ဖြစ်သည်။

သိုင်းသူတော်စင် တစ်ဦး အနေဖြင့် နတ်ဆိုးဘုရင် များနှင့် တွေ့ဆုံပါက အနိုင်ရမည်ဟု မသေချာချေ။

အန္တရာယ်များသော နေရာများနှင့် သေမင်းတမန် နယ်မြေ အများအပြားကို သိုင်းသူတော်စင် များပင်လျှင် လွယ်လွယ်ကူကူ ဝင်ရောက် စူးစမ်းရန် ဝန်လေးကြသည်။

သို့သော် အဆင့် ၂ တာအိုဆရာ မှာမူ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ၏ နက်နဲသော လျှို့ဝှက်ချက်များကို သိမြင်နိုင်ပြီး နေရာတစ်ခုတွင် နေထိုင်ကာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ၏ စွမ်းအားများကို ချိတ်ဆက်၍ နတ်ဆိုးဘုရင် ကို ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်း ရှိသလို သိုင်းသူတော်စင် ကိုလည်း ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်း ရှိကာ အချို့သော အန္တရာယ်များသည့် နေရာများနှင့် သေမင်းတမန် နယ်မြေများကိုပင် အဆင့် ၂ တာအိုဆရာ များက ဝင်ရောက် စူးစမ်းရန် ကြိုးစားနိုင်ပေသည်။

နန်းတွင်း စာကြည့်တိုက် ၏ အတွင်းဆုံး အခန်းရှိ တားမြစ် စာအုပ်များထဲတွင် အန္တရာယ်များသော နေရာများနှင့် သေမင်းတမန် နယ်မြေ များ၏ အခြေအနေများနှင့် ပတ်သက်သော စာအုပ်များ ပါဝင်ပြီး ၎င်းတို့ အများစုမှာ တာယွမ် မှ ပေါ်ထွက်ခဲ့သော အဆင့် ၂ တာအိုဆရာ အချို့က ဝင်ရောက် စူးစမ်းရှာဖွေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင်...

ချန်မု အနေဖြင့် အဆင့် ၂ သို့ ရောက်ရှိသွားပါက ခေတ်အဆက်ဆက်က အခြား မည်သည့် အဆင့် ၂ များနှင့်မျှ မတူညီတော့ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ အဆင့်နိမ့် မှစ၍ တစ်လှမ်းချင်းစီ တက်လှမ်းလာခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် အဆင့်တိုင်းမှာ တည်ငြိမ် ခိုင်မာပြီး အဆင့်တိုင်းကို စနစ် ၏ အကူအညီဖြင့် ပြီးပြည့်စုံသော အနေအထားသို့ ရောက်ရှိအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသာ ကောင်းကင်ဖြစ်တည်မှု အဆင့် သို့ ရောက်ရှိသွားပါက ခေတ်အဆက်ဆက်က အဆင့် ၂ အားလုံး၏ အထက်တွင် သေချာပေါက် ရပ်တည်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် အဆင့် ၂ သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ဒဏ္ဍာရီလာ အဆင့် ၁ သို့ ရောက်ရှိရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့မည် ဖြစ်သည်။

အနောက်ဘက်တွင်...

လုရှီယွင် သည် ချန်မု ထိုနေရာတွင် အသံတိတ် ရပ်နေသည်ကို တွေ့သောအခါ မပြောရဲသလို အနီးသို့ သွားရောက် မနှောင့်ယှက်ရဲဘဲ ဘေးတွင်သာ တိတ်တဆိတ် ရပ်နေလေသည်။

အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ချန်မု က လှည့်ကြည့်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"သွားကြစို့..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

လုရှီယွင် က အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ချန်မု က သူ၏ အင်္ကျီလက်စကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အလင်းတန်း တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လုရှီယွင် ကို ခေါ်ဆောင်ကာ မူလ လမ်းကြောင်းအတိုင်း ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

...

ကျိုရိ တောင်။

ဤနေရာတွင် ဧရာမ တောင်ထွတ် ကိုးခု ရှိသည်။

၎င်းတို့အနက် အပြင်ဘက်ဆုံးတွင် ငါးခု ရှိပြီး အတွင်းဘက်တွင် သုံးခု ရှိကာ နောက်ဆုံး အလယ်ဗဟိုတွင် တစ်ခု ရှိလေသည်။

အပြင်ဘက်ဆုံး တောင်ထွတ် ငါးခုမှာ ကျိုရိ တောင် ၏ နယ်နိမိတ် ဖြစ်ပြီး လူသားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာကြီး များ၏ နယ်မြေများ ဖြစ်ကာ သာမန်လူများလည်း ဝင်ရောက်နိုင်သော နေရာများ ဖြစ်သည်။

အတွင်းဘက်ရှိ တောင်ထွတ် သုံးခုမှာမူ အန္တရာယ်များသော နေရာများ ဖြစ်ပြီး သိုင်းဆရာသခင် များသာ ဝင်ရောက်နိုင်ကာ သိုင်းဆရာသခင် အောက် သိုင်းသမားများ မည်သည့် အန္တရာယ်များသော နေရာကိုမဆို ဝင်ရောက်ပါက သေချာပေါက် သေဆုံးရမည် ဖြစ်သည်။

အလယ်ဗဟိုရှိ တောင်ထွတ် တစ်ခုမှာမူ နန်လီ ၏ သေမင်းတမန် နယ်မြေများထဲမှ တစ်ခု ပင် ဖြစ်သည်။

တာယွမ် ၏ ခေတ်အဆက်ဆက်က သိုင်းသူတော်စင် များ အားလုံး ကျိုရိ တောင် သို့ လာရောက်ခဲ့ဖူးကြပြီး အတွင်းဘက်နှင့် အပြင်ဘက်ကို အမြစ်ပြတ် ရှင်းလင်းခဲ့ဖူးသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ထို အလယ်ဗဟိုရှိ သေမင်းတမန် နယ်မြေကို အလွန် စိုးရိမ်သဖြင့် မဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ကြချေ။

ယခုအချိန်တွင်...

ကျိုရိ တောင် ၏ အတွင်းဘက်၊ သေမင်းတမန် နယ်မြေ ၏ အစွန်းတွင်။

အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံနှင့် အစိမ်းရောင် ဆံပင်များ ရှိသော လူလတ်ပိုင်း တစ်ဦး ရပ်နေပြီး သေမင်းတမန် နယ်မြေ ၏ အတွင်းပိုင်းကို နက်နဲသော အကြည့်များဖြင့် လှမ်းကြည့်နေကာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အချို့ ပါဝင်နေသလို မျှော်လင့်ချက် အချို့လည်း ပါဝင်နေပုံ ရသည်။

ဝမ်လီ။

ကျိုရိ တောင် ၏ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား။

သူ အသက်ရှင် နေထိုင်ခဲ့သော အချိန်ကာလမှာ မည်သည့် လူသား သိုင်းသမား ထက်မဆို များစွာ ပိုမို ရှည်ကြာပြီး ကျိုရိ တောင် ကို နှစ်ပေါင်း လေးရာတိုင်တိုင် အုပ်ချုပ်လာခဲ့ကာ တာယွမ် ၏ မည်သည့် သိုင်းသူတော်စင် ၏ လက်ချက်ဖြင့်မျှ သေဆုံးသွားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

သိုင်းသူတော်စင် များနှင့် တွေ့ဆုံတိုင်း သေမင်းတမန် နယ်မြေ အတွင်းသို့ ပုန်းအောင်းသွားလေ့ ရှိသဖြင့် သိုင်းသူတော်စင် များလည်း နောက်ဆုံးတွင် နောက်ဆုတ် သွားခဲ့ရသည်။

ရုတ်တရက်...

အဝါခြောက်ရောင် လူရိပ်တစ်ခု မလှမ်းမကမ်းတွင် ပေါ်လာသည်။

ထို အဝါခြောက်ရောင် လူရိပ်မှာ လူသားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်သော်လည်း ဝမ်လီ ရှိရာ နေရာသို့ အနီးကပ် မလာရဲဘဲ မီတာ ရာပေါင်းများစွာ အကွာတွင်သာ ရပ်နေလေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသတကြီး အလင်းတန်း အချို့ ပေါ်ထွက်နေပုံ ရပြီး ဝမ်လီ ကို 'ကွီ... ကွီ...' ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဝမ်လီ က ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်လာပြီး ထို လူသားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာကြီး ကို ကြည့်ကာ သူ၏ မိစ္ဆာ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်မှု တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး အေးစက်သော အသံဖြင့်

"ချင်းလင် သေသွားပြီ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကွီ... ကွီ... ကွီ..."

ထို လူသားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာကြီး က ထပ်မံ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဝမ်လီ က ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ခေါင်းစောင်းကာ နင်ဖုန်း မြို့ ရှိရာဘက်သို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့ကာ

"မြေကမ္ဘာနတ်မင်း တစ်ပါးလား... ဟွန့်... ဒီလောက်တောင် ရိုင်းစိုင်းရဲတာ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကွီ..."

လူသားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာကြီး က ထပ်မံ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဝမ်လီ က မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းကာ

"ငါ သိပြီ... မင်း သွားတော့... လောလောဆယ် သူ့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့ဦး... အချိန်တန်ရင် ဒီနေရာက နန်လီ ဆိုတာ သူ့ကို ငါ သိအောင် လုပ်ပေးမယ်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို လူသားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာကြီး လည်း သူ၏ မျက်လုံးထဲရှိ ဒေါသများကို အတင်းအဓမ္မ ထိန်းချုပ်ကာ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းပြီးနောက် လှည့်၍ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ဝမ်လီ တစ်ယောက်တည်းသာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ပြီး နေရာတွင် ရပ်နေကာ ဘာတွေ တွေးတောနေမှန်း မသိချေ။

...

နင်ဖုန်း မြို့။

ချန်မု သည် လုရှီယွင် ကို ခေါ်ဆောင်၍ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာပြီးနောက် လုအိမ်တော် ၏ ခြံဝင်း အတွင်း ခေတ္တ တည်းခိုလိုက်သည်။

ပထမဆုံး အနေဖြင့် ယခင်က ရရှိထားသော ဝိညာဉ်အမှတ် များကို အားလုံး အသုံးပြုလိုက်ပြီး စိတ်ဝိညာဉ် အဆင့်ကို လည်း အဆင့် ၃၇ မှ အဆင့် ၃၉ သို့ မြှင့်တင်လိုက်ကာ အဆင့် ၄၀ သို့ ရောက်ရှိရန် အနည်းငယ်သာ လိုတော့သည်။

အစပျိုးဝိညာဉ် အဆင့် ၃၉ သို့ ရောက်ရှိသွားသော စိတ်ဝိညာဉ် မှာ အဆင့် ၃ တာအိုဆရာ ၏ အထွတ်အထိပ် ကို ကိုယ်စားပြုသည်။

ချန်မု သည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား များမှာ မြစ်ကြီး တစ်စင်းအလား လှိုင်းတံပိုးများ ထန်နေပြီး ယခင်ကထက် သုံးပုံတစ်ပုံခန့် ထပ်မံ တိုးတက်လာကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤတိုးတက်မှုမှာ မသေးငယ်လှချေ။ အကယ်၍ လူစကားပြောအဆင့် နတ်ဆိုးကြီး ကူရိ နှင့် ထပ်မံ တွေ့ဆုံပါက ဝိညာဉ်သွေးကြော အနေအထား ၏ စွမ်းအားကို အသုံးမပြုဘဲ စိတ်ဓား ၏ စွမ်းအား တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် သူ့ကို အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဝိညာဉ်သွေးကြော အနေအထား ကို အသုံးပြုမည် ဆိုပါက ကူရိ ဆယ်ကောင်ကိုပင် လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖိနှိပ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ မြို့တော် ၏ ဝိညာဉ်သွေးကြော အနေအထား ကို သူက ထိန်းချုပ်မည် ဆိုပါက သိုင်းသူတော်စင် နှင့် နတ်ဆိုးဘုရင် တို့၏ စွမ်းအားများကို ကိုယ်တိုင် မမြင်တွေ့ဖူးသော်လည်း သိုင်းသူတော်စင် နှင့် နတ်ဆိုးဘုရင် တို့ကို အမှန်တကယ် ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

ပိုင်ကျယ် ပင်လျှင် ကွမ်ရှင်း မျှော်စင် တွင် နေရာယူကာ မြို့တော် ၏ ဝိညာဉ်သွေးကြော အနေအထား ကို အတင်းအဓမ္မ အသုံးပြု၍ သိုင်းသူတော်စင် ကို အချိန်တိုအတွင်း ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိသည်ဟု ဆိုကြရာ သူ့အတွက်မူ ပို၍ပင် ပြဿနာ မရှိနိုင်ချေ။

သို့သော် သူသည် မြို့တော် တွင် အမြဲတမ်း နေထိုင်နိုင်မည် မဟုတ်သဖြင့် အဆင့် ၂ တာအိုဆရာ သို့ အမြန်ဆုံး တက်လှမ်းကာ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းအားဖြင့် သိုင်းသူတော်စင် နှင့် နတ်ဆိုးဘုရင် များကို ခုခံနိုင်စွမ်း၊ သို့မဟုတ် ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်း ရှိလာမှသာ ပိုမို လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်အမှတ် များကို အသုံးပြု၍ စိတ်ဝိညာဉ် ကို မြှင့်တင်ပြီးနောက်...

ချန်မု က ဝိညာဉ်ခွဲထွက်ခြင်း ကို စတင်လိုက်သည်။

ညိုခြောက်ခြောက်အရောင်ရှိ အဆုံးအစမရှိသော သင်္ချိုင်းမြေကြီး က မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ငရဲပြည် သို့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဝင်ရောက်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာတိုင်း သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ဖြစ်ပေါ်နေဆဲ ပင် ဖြစ်သည်။

အဆင့် ၃ တာအိုဆရာ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပြီး အဆင့် ၂ သို့ ရောက်ရှိရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သော်လည်း အဝေးရှိ ထူးဆန်းသော မြူမည်းကြီး များနှင့်မူ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး အလား ဝေးကွာနေဆဲ ပင် ဖြစ်သည်။

"..."

ချန်မု သည် ငရဲပြည် သို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် သူ၏ အရှေ့တွင် ဝိညာဉ် နှစ်ခု ရှိနေသည်။

ထိုအထဲမှ တစ်ခုမှာ တစ်ကိုယ်လုံး အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်နေသည့်အလား ဖြစ်နေပြီးနောက် ချန်မု ၏ အရှေ့တွင် နောက်ဆုံး ဆန္ဒများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ဝိညာဉ်အရိပ်အယောင် တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ချန်မု ကို အဝေးမှ အရိုအသေပေးလိုက်ကာ အစအန မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အခြား တစ်ခုကမူ အသက်မဲ့သော မျက်လုံးများဖြင့် ချန်မု ကို ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ချန်မု က ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ရမ်းလိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ထိုဝိညာဉ် ကို သူ့နောက်မှ လိုက်ပါခွင့် ပြုလိုက်ကာ အဆုံးအစမရှိသော သင်္ချိုင်းမြေကြီး ပေါ်တွင် ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘဲ လျှောက်သွားနေလေသည်။

ငရဲပြည် သို့ ဝင်ရောက်ခြင်း ၏ အကန့်အသတ်မှာ တစ်ရက်လျှင် တစ်ကြိမ် ဖြစ်ပြီး နေ့စဉ် တစ်ကြိမ်သာ ဝင်ရောက်ခွင့် ရှိကာ တစ်ကြိမ် ဝင်ရောက်ပြီးနောက် နေထိုင်နိုင်သော အချိန်မှာ ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့်သာ ရှိသည်။

အကယ်၍ အလင်းတန်း ကို အသုံးပြု၍ ဝိညာဉ်များကို အတင်းအဓမ္မ ဖယ်ရှားမည် ဆိုပါက ငရဲပြည် တွင် နေထိုင်နိုင်သော အချိန်ကို ပိုမို တိုတောင်းသွားစေမည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ချန်မု သည် အလုပ်မရှိပါက နေ့စဉ် ငရဲပြည် သို့ တစ်ကြိမ် ဝင်ရောက်လေ့ ရှိပြီး တွေ့ဆုံနိုင်မည့် ဝိညာဉ်များကို လိုက်လံ ရှာဖွေကာ ရရှိနိုင်မည့် ဝိညာဉ်အမှတ် များကို အတတ်နိုင်ဆုံး လက်လွတ်မခံရန် ကြိုးစားလေသည်။

ဒီနေ့ ကံကောင်းပုံ ရသည်။

ငရဲပြည် သို့ ဝင်ရောက်ပြီး မကြာမီမှာပင် ချန်မု သည် အဝေးရှိ သင်္ချိုင်းမြေကြီး ပေါ်တွင် မို့မောက်နေသော သင်္ချိုင်းဂူ တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရပြီး ထို သင်္ချိုင်းဂူ မှာ အလွန် ကြီးမားကာ ယခင်က ချီထူငှက် ကို တွေ့ချင်သော ဝိညာဉ် ၏ သင်္ချိုင်းဂူ ထက်ပင် ပိုမို ကြီးမားနေလေသည်။

ချန်မု သည် ထို ကြီးမားသော သင်္ချိုင်းဂူ အနီးသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်သွားချိန်တွင် ထို သင်္ချိုင်းဂူ အရှေ့၌ ဝိညာဉ်အရိပ်အယောင် တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘဲ အစုလိုက် အပြုံလိုက် စုဝေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤ ဝိညာဉ်များ အားလုံးမှာ ကလေးငယ်များ ၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန် ဖြစ်နေကြသည်။

စုစုပေါင်း လေးဆယ့်ခုနစ်ဦး ရှိသည်။

ချန်မု က သေချာစွာ ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော ပုံရိပ်ယောင်များက သူ၏ အမြင်အာရုံကို အစားထိုး ဝင်ရောက်လာတော့သည်။

...

"အစ်မ..."

ကလေးငယ် တစ်ဦးက ငိုကြွေး အော်ဟစ်နေသည်။

သူ၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် သူ့ထက် အနည်းငယ် ပိုကြီးသော မိန်းကလေး တစ်ဦးကို အစိမ်းရောင် ဆံပင်၊ အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသား တစ်ဦးက ဆွဲမထားပြီး ရုတ်တရက် သွေးထွက်သံယို ပါးစပ်ကြီးကို ဟကာ မုန့်စားသကဲ့သို့ တစ်လုတ်တည်း မျိုချလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

...

"မလုပ်ပါနဲ့..."

ကလေးငယ် တစ်ဦးက ငိုကြွေး ရုန်းကန်နေသော်လည်း အမြင်အာရုံထဲတွင် အစိမ်းရောင် ဆံပင်၊ အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသား တစ်ဦး ပိုမို နီးကပ်လာသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် လုံးဝ မလိုက်ဖက်သော ထူးဆန်းသည့် ပါးစပ်ကြီးကို ဟကာ သူ့ကို တစ်လုတ်တည်း မျိုချသွားတော့သည်။

...

"ဖေဖေ၊ မေမေ... ကောင်းကောင်း နေခဲ့ကြပါနော်..."

မိန်းကလေး တစ်ဦးက မငိုမယိုဘဲ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေလေသည်။

ထို့နောက် အမြင်အာရုံများ အားလုံး မှောင်မိုက်သွားတော့သည်။

...

ပုံရိပ်ယောင် အပိုင်းအစ တိုင်းမှာ အလွန် တိုတောင်းပြီး စုစုပေါင်း ပုံရိပ်ယောင် လေးဆယ့်ခုနစ်ခု မှာ ချန်မု ၏ မျက်စိရှေ့မှ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် မြင့်မားသော ညိုခြောက်ခြောက် သင်္ချိုင်းဂူကြီး ကို ပြန်လည် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ချန်မု သည် သင်္ချိုင်းဂူ အရှေ့ရှိ ငယ်ရွယ်သော ဝိညာဉ်အရိပ်အယောင် များကို ထပ်မံ ကြည့်လိုက်ရာ မျက်စိရှေ့တွင် စနစ်ပြကွက် ပေါ်လာတော့သည်။

ကလေးငယ်များ (အုပ်စုလိုက်)

ဇာတိ - နန်လီပြည်နယ်၊ ရှီးချီဒေသ၊ နင်ဖုန်း မြို့

မကျေနပ်မှု - ရှုပ်ထွေးနေသည်

နောက်ဆုံး ဆန္ဒ - ရှုပ်ထွေးနေသည်