အခန်း ၁၁၁

အခန်း (၁၁၁) နန်လီ တုန်လှုပ်သွားခြင်း

လုအိမ်တော်၏ ဇာတိမြေ။

တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော သီးသန့်ကျင့်စဉ်ခန်း တစ်ခုအတွင်းတွင် ချန်မုသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာ နန်လီ က နတ်ဆိုးကပ်ဘေး ကို အပြီးတိုင် နှိမ်နင်းဖို့ လိုအပ်နေပြီ ထင်တယ်..."

ချန်မု က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

စနစ်က ကလေးငယ် ဝိညာဉ်အုပ်စု၏ နောက်ဆုံးဆန္ဒများကို ရှုပ်ထွေးနေသည်ဟု ဖော်ပြထားသော်လည်း ထိုဝိညာဉ်များ၏ နောက်ဆုံးဆန္ဒများမှာ နန်လီ ကို အုပ်ချုပ်နေသော နတ်ဆိုးများဆီသို့ ဦးတည်နေကြောင်း ချန်မု ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

နန်လီ ၏ အခြေအနေမှာ အလွန် ထူးခြားလှပြီး သိုင်းသူတော်စင် များပင်လျှင် ဤနေရာ၏ ဂေဟစနစ်ကို လုံးဝ ပြောင်းလဲပစ်ရန် ခက်ခဲသော်လည်း သိုင်းသူတော်စင် တစ်ဦး ရှိနေခြင်းက နန်လီ မှ လူသားများကို ဆယ်စုနှစ်မှ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ အထိ အေးချမ်းစွာ နေထိုင်နိုင်စေမည် ဖြစ်သည်။

သူလည်း နန်လီ ၏ ဂေဟစနစ်ကို လုံးဝ ပြောင်းလဲပစ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် သူ အသက်ရှင်နေသရွေ့ ဤ နန်လီ မှာ နတ်ဆိုးများ ကြီးစိုးရာ နေရာ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ချေ။

ချန်မု က မတ်တတ်ရပ်ကာ သီးသန့်ကျင့်စဉ်ခန်း ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ အပြင်သို့ ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သီးသန့်ကျင့်စဉ်ခန်း အပြင်ဘက်တွင် တရားထိုင်နေသော လုရှီယွင် သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး နူးညံ့သော အသံဖြင့် "အရှင် မြေကမ္ဘာနတ်မင်း... ဘာများ ခိုင်းစရာ ရှိလို့လဲ..." ဟု မေးလိုက်သည်။

"နန်လီ ရဲ့ မြေပုံ တစ်ချပ် သွားယူခဲ့..."

ချန်မု က ပြောလိုက်သည်။

သူ့တွင်လည်း နန်လီ ၏ မြေပုံ တစ်ချပ် ရှိသော်လည်း ထိုမြေပုံမှာ တာယွမ် မှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး အထဲတွင် ပါဝင်သော အချက်အလက်များမှာ အလွန် အကြမ်းဖျင်းသာ ဖြစ်ကာ လုအိမ်တော် ၏ မြေပုံလောက် အသေးစိတ်မည် မဟုတ်ချေ။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

လုရှီယွင် က ပြန်ဖြေပြီး အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် ထူးခြားသော နတ်ဆိုးသားရေ ပေါ်တွင် ရေးဆွဲထားသည့် ကြီးမားသော မြေပုံ တစ်ချပ်ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

နန်လီသား များအတွက် မြေပုံမှာ အလွန် တန်ဖိုးကြီးမားသော အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မြေပုံပေါ်ရှိ အမှတ်အသား တိုင်းမှာ အသက်နှင့် သွေးများဖြင့် ရင်းနှီး၍ ရယူခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပြီး မည်သည့် မိသားစုကမှ သူတို့၏ မြေပုံကို အခြားသူများကို လွယ်လွယ်ကူကူ ကူးယူခွင့် ပြုမည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ချန်မု က မြေပုံကို ကြည့်ချင်သည်ဟု ဆိုလာသောအခါ အခြေအနေများ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီး လုရှီယွင် သည် အမိန့်တောင်းခံရုံဖြင့် လုအိမ်တော်၏ ဘိုးဘေး ထံမှ တိုက်ရိုက် ခွင့်ပြုချက် ရရှိကာ မူရင်း မြေပုံကို ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်မု က လက်ဖြင့် လှမ်းယူခြင်း မပြုခဲ့ချေ။

လက်ညှိုး တစ်ချက် ညွှန်ပြလိုက်ရာ ထိုမြေပုံမှာ လေထဲတွင် မျောလွင့်လာပြီး သဘာဝကျကျ ဖြန့်ကျက်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် ချန်မု သည် မြေပုံကို သေချာစွာ စတင် လေ့လာတော့သည်။

"ကျိုရိ တောင်၊ ပိုင်တန် တောင်၊ ဝမ်တု စိမ့်ညွန်၊ လော့ယန် ရေကန်..."

ချန်မု သည် မြေပုံပေါ်တွင် နတ်ဆိုး အင်အားစုကြီး လေးခု ၏ တည်နေရာများကို လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေ တွေ့ရှိသွားပြီး ဤနေရာများကို သွေးရောင်အလား ရင့်မှိုင်းသော အနီရောင် ဆေးများဖြင့် မှတ်သားထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ယင်းအပြင် နန်လီ ၏ နေရာအနှံ့အပြားတွင် ပြန့်ကျဲနေသော အခြား နတ်ဆိုးတောင် အင်အားစုများလည်း ရှိနေသေးသည်။

ချန်မု အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ကျိုရိ တောင် ကဲ့သို့သော နတ်ဆိုး အင်အားစုကြီး လေးခုကို ယာယီ ကျော်ဖြတ်လိုက်ပြီး အဆင့်နိမ့်သော နတ်ဆိုးတောင် အင်အားစုများကို စတင် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

သူ၏ လက်ရှိ စွမ်းအားဖြင့် ကျိုရိ တောင် အပါအဝင် အခြား အင်အားစုကြီး လေးခုကို လုံးဝ မကြောက်ရွံ့တော့ချေ။ ထို အင်အားစုကြီး လေးခုရှိ လူစကားပြောအဆင့် နတ်ဆိုးကြီး များ အားလုံး အတူတကွ လာရောက် တိုက်ခိုက်မည် ဆိုလျှင်တောင်မှ သူ မကြောက်ရွံ့သော်လည်း ထို အင်အားစုကြီး လေးခုကို အမြစ်ပြတ် ရှင်းလင်းရန်မှာမူ အမှန်တကယ် ခက်ခဲလှပေသည်။

အထူးသဖြင့် ကျိုရိ တောင် ၏ အလယ်ဗဟိုမှာ သေမင်းတမန် နယ်မြေ တစ်ခု ဖြစ်ပြီး သိုင်းသူတော်စင် များပင်လျှင် ဝင်ရောက်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

အကယ်၍ သူက တိုက်ရိုက် သွားရောက် တိုက်ခိုက်မည် ဆိုပါက ထို မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် မသတ်ဖြတ်နိုင်ပါက တစ်ဖက်လူ အနေဖြင့် သေမင်းတမန် နယ်မြေ အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ထွက်ပြေး ပုန်းအောင်းသွားနိုင်ပြီး သူ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုများ အားလုံး အချည်းနှီး ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ချန်မု ၏ အစီအစဉ်မှာ အလွန် ရိုးရှင်းလှပြီး အဆင့်နိမ့် နတ်ဆိုးတောင် အင်အားစုများကို စတင် ပစ်မှတ်ထားကာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု အမြစ်ပြတ် ရှင်းလင်းသွားရန် ဖြစ်သည်။ ထို အဆင့်နိမ့် နတ်ဆိုးတောင် အင်အားစုများတွင် အစွမ်းအထက်ဆုံး ဆိုလျှင်တောင်မှ လူသားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာကြီး များသာ ရှိပြီး သူ့ရှေ့တွင် တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် သေဆုံးသွားမည် ဖြစ်ကာ ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေးပင် ရရှိမည် မဟုတ်ချေ။

ဤသို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြင့် အကယ်၍ နတ်ဆိုး အင်အားစုကြီး လေးခုမှ လူစကားပြောအဆင့် နတ်ဆိုးကြီး များကို မြူဆွယ် ထွက်ပေါ်လာစေနိုင်ပါက ၎င်းတို့ကို ရှင်းလင်းရန် များစွာ ပိုမို လွယ်ကူသွားမည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ တစ်ဖက်လူက အလွန် သတိကြီးစွာဖြင့် လုံးဝ ထွက်မလာခဲ့လျှင်တောင်မှ သူ၏ ဤကဲ့သို့ ရှင်းလင်းမှုများက နောက်ဆုံးဆန္ဒ အချို့ကို အနည်းဆုံး ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မည် ဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်အမှတ် အချို့ ရရှိကာ အဆင့် ၂ သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

နန်လီ ကို စိုးမိုးကာ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်လာမည် ပင်။

နတ်ဆိုး အင်အားစုကြီး လေးခုကိုလည်း လက်ဖဝါး တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ဒါဆိုရင်... ပိုင်ကု (အရိုးဖြူ) တောင် ကနေ စတာပေါ့..."

ချန်မု က မြေပုံ တစ်ခုလုံး၏ အချက်အလက်များကို ခေါင်းထဲတွင် မှတ်သားလိုက်ပြီးနောက် နင်ဖုန်း မြို့ နှင့် အနီးဆုံး ဖြစ်သော နတ်ဆိုးတောင် တစ်ခုကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ အေးစက်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက်...

သူက ညာဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ မြေပုံမှာ လိပ်သွားပြီး သူ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်လာတော့သည်။

"ကျေးဇူးပဲ..."

ချန်မု က မြေပုံကို ဘေးနားရှိ လုရှီယွင် ထံသို့ ပြန်ပေးလိုက်သည်။

လုရှီယွင် က မြေပုံကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လှမ်းယူကာ အလျင်အမြန် ခေါင်းငုံ့ပြီး

"အရှင် မြေကမ္ဘာနတ်မင်း အတွက် အလုပ်အကျွေး ပြုခွင့်ရတာ ကျွန်မတို့ လုအိမ်တော် ရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာ ပါ... အရှင် မြေကမ္ဘာနတ်မင်း ဘယ်ကို သွားချင်ပါသလဲ... လမ်းပြဖို့ လိုအပ်ပါသလား..." ဟု မေးလိုက်သည်။

ချန်မု က လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လုရှီယွင် ၏ စကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ကာ

"အဲဒါလည်း ကောင်းပါတယ်... မင်း ငါနဲ့အတူ ပိုင်ကု တောင် ကို လိုက်ခဲ့..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

လုရှီယွင် က ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သို့သော် ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားပြီး သံသယဖြစ်သည့် အမူအရာ အချို့ ပေါ်ထွက်လာကာ ချန်မု ပိုင်ကု တောင် သို့ ဘာသွားလုပ်မည်ကို အချိန်တိုအတွင်း နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားတော့သည်။ ထိုနေရာမှာ ပိုင်ကု (အရိုးဖြူ) မိစ္ဆာနတ်မင်း ၏ နယ်မြေ ပင် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် မေးခွန်းထုတ်ရဲခြင်း မရှိဘဲ မြေပုံကို အစေခံ တစ်ဦးထံ ပေးအပ်လိုက်ပြီးနောက် ချန်မု ၏ အနောက်မှ ခြံဝင်း အတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ လိုက်ပါသွားတော့သည်။ ထို့နောက် မျက်စိရှေ့တွင် ရုတ်တရက် အလင်းတန်း တစ်ခု ပေါ်လာပြီး အလင်းတန်း တစ်ခုက သူမကို ရစ်ပတ်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ တိုက်ရိုက် မတင်လိုက်ပြီး အဝေးသို့ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

...

ပိုင်ကု တောင်။

ဤတောင်တန်း တစ်လျှောက်တွင် အလွန် ထူးခြားသော သစ်ပင် တစ်မျိုး ပေါက်ရောက်နေပြီး ၎င်း၏ အမည်မှာ အရိုးဖြူသစ်ပင် ဟု ခေါ်ကာ ထိုသစ်ပင်များ၏ အရောင်မှာ အရိုးများနှင့် တူညီပြီး တောင်တန်း တစ်လျှောက်တွင် ပေါက်ရောက်နေသဖြင့် အရိုးတောအုပ် တစ်ခုအလား ဖြစ်နေလေသည်။

ပိုင်ကု တောင် မှာလည်း ထိုအကြောင်းကြောင့် အမည်တွင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤတောင်တန်းမှာ မိုင်ရာပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းသော နယ်မြေကို အုပ်ချုပ်ထားပြီး ကျိုရိ တောင် ၏ နယ်နိမိတ်နှင့် ထိစပ်နေကာ ၎င်း၏ အရှင်သခင်မှာ 'ပိုင်ကု မိစ္ဆာနတ်မင်း' ဟု အမည်ရပြီး ကျိုရိ တောင် ၏ လက်အောက်ခံ မဟုတ်သော်လည်း ကျိုရိ တောင် ကို ကျိုးနွံ ခစားလေသည်။

ပိုင်ကု မိစ္ဆာနတ်မင်း မှာလည်း တစ်ဦးတည်းကို ခေါ်ဆိုခြင်း မဟုတ်ဘဲ ခေတ်အဆက်ဆက် ပြောင်းလဲလာခဲ့ပြီး လူသားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာကြီး အသစ် တစ်ကောင်က ယခင် ပိုင်ကု မိစ္ဆာနတ်မင်း ကို အနိုင်ယူကာ မောင်းထုတ်ခြင်း၊ သို့မဟုတ် မျိုချခြင်း ပြုလုပ်ပြီးနောက် ပိုင်ကု မိစ္ဆာနတ်မင်း အသစ် အဖြစ် ခန့်အပ်ခံရလေ့ ရှိသည်။

ယခုအချိန်တွင်...

ပိုင်ကု တောင် အရှေ့တွင်။

လူတစ်အုပ် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာနေကြသည်။

ထိုလူများ၏ မျက်နှာများမှာ လေးနက်ပြီး ဝမ်းနည်းနေပုံ ရကာ ပိုင်ကု တောင် ကို ကြည့်နေသော မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အချို့ ပါဝင်နေပြီး သူတို့ အားလုံးက ကြီးမားသော ဝါးခြင်းတောင်း ကြီး တစ်ခုကို အတူတကွ ထမ်းလာကြကာ ဝါးခြင်းတောင်း အတွင်းတွင် အသက် နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ် အရွယ်ခန့် ရှိသော ကလေးငယ် နှစ်ဦး ပါဝင်လေသည်။

ထိုကလေးငယ် နှစ်ဦးမှာ ယောက်ျားလေး တစ်ဦး၊ မိန်းကလေး တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ကြွေရုပ်လေးများအလား ချစ်စရာ ကောင်းကာ ဝါးခြင်းတောင်း ၏ အစွန်းကို ကိုင်၍ အနီးအနားရှိ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြပြီး အရိုးများကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော သစ်ပင်များကိုပင် မကြောက်ရွံ့ကြချေ။

ထိုလူများမှာ ရှီယွိ ရွာ မှ လာသူများ ဖြစ်ကြသည်။

ရှီယွိ ရွာ မှာ ပိုင်ကု တောင် ၏ တောင်ဘက် မိုင်ခုနစ်ဆယ် အကွာတွင် တည်ရှိပြီး အိမ်ခြေ ထောင်ဂဏန်းခန့် ရှိသော ရွာတစ်ရွာ ဖြစ်ကာ စိုက်ပျိုးရေးနှင့် အမဲလိုက်ခြင်း တို့ဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုကြပြီး ပိုင်ကု တောင် ၏ အုပ်ချုပ်မှု အောက်တွင် ရှိကာ ပိုင်ကု မိစ္ဆာနတ်မင်း ကို ကိုးကွယ်ကြလေသည်။

နှစ်တိုင်း ဘေးအန္တရာယ်များ ကင်းဝေးစေရန်အတွက် ပိုင်ကု တောင် သို့ ကလေးငယ် တစ်စုံကို အသားစိမ်းသွေးစိမ်း ပူဇော်သက္ကာ အဖြစ် ဆက်သရလေ့ ရှိသည်။

"ရောက်တော့မှာလား..."

လီဝူ က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ရှေ့ကို ဆက်မသွားရဲတော့ဘူး... ဒီမှာပဲ ထားခဲ့လိုက်ရအောင်လား..."

ဝမ်အာ ၏ အသံတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အချို့ ပါဝင်နေလေသည်။

"နည်းနည်း ထပ်သွားလိုက်ပါဦး... အကယ်၍ ပိုင်ကု မိစ္ဆာနတ်မင်း က ငါတို့ သူ့ကို မလေးစားဘူးလို့ ထင်သွားရင် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်..."

လီဝူ က တိုးတိုးလေး ပြောရင်း ဝါးခြင်းတောင်း ထဲရှိ ဘာမှမသိ နားမလည်သော ကလေးငယ် နှစ်ဦးကို သက်ပြင်းချကာ ကြည့်လိုက်သည်။

လူအုပ်ကြီး၏ ခရီးသွားနှုန်းမှာ သိသိသာသာ နှေးကွေးသွားပြီး မည်သည့် နတ်ဆိုးမှ ပေါ်မလာသေးသော်လည်း အဖွဲ့ထဲရှိ လူအချို့မှာ ခြေထောက်များ တုန်ရီနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင်...

လူတစ်ယောက်၏ ခြေလှမ်းများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး လန့်ဖြန့်သွားပုံ ရသည်။

ဤအဖြစ်အပျက်က အခြားသူများကိုလည်း လန့်ဖြန့်သွားစေပြီး အားလုံး ထိတ်လန့်တကြား အရှေ့ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ကြရာ များမကြာမီ အရှေ့ဘက်ရှိ အရိုးဖြူ တောအုပ် အတွင်းတွင် လူရိပ်နှစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သို့သော် သေချာစွာ ကြည့်လိုက်သောအခါ ထို လူရိပ်နှစ်ခုမှာ နတ်ဆိုးများ မဟုတ်ဘဲ အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အမျိုးသား တစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီး တစ်ဦး ဖြစ်ပုံ ရသည်။

လူတိုင်း အချိန်တိုအတွင်း ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြသည်။

ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းကြောင့် လူအချို့မှာ ရှေ့သို့ ဆက်မသွားရဲတော့သော်လည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သတ္တိမွေးကာ ရှေ့သို့ အနည်းငယ် ဆက်သွားလိုက်ကြသည်။

အနီးသို့ ရောက်သောအခါ ထိုသူများမှာ နတ်ဆိုးများ မဟုတ်ဘဲ လူသားများ ဖြစ်ကြောင်း အသေအချာ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

အသက် နှစ်ဆယ်ခန့်သာ ရှိသေးပြီး အလွန် ငယ်ရွယ်ပုံ ရသည်။

ချန်မု နှင့် လုရှီယွင် တို့သည် အနောက်ဘက်မှ လာနေသော လူအုပ်ကို စောစီးစွာကတည်းက သတိထားမိခဲ့သော်လည်း ချန်မု က ဂရုမစိုက်ဘဲ ပိုင်ကု တောင် ၏ အတွင်းပိုင်းကိုသာ တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေလေသည်။

ဘေးနားရှိ လုရှီယွင် သည် ထိုလူများ အနီးသို့ ရောက်လာသည်ကို တွေ့သောအခါ ချန်မု ၏ ဘေးတွင် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အရှင် မြေကမ္ဘာနတ်မင်း... အသားစိမ်းသွေးစိမ်း ပူဇော်သက္ကာ လာပို့တဲ့ လူတွေ ဖြစ်ပုံရတယ်..."

ချန်မု က ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်လာပြီး အနီးသို့ ရောက်လာသော လူအုပ်နှင့် သူတို့ ထမ်းလာသော ဝါးခြင်းတောင်း ထဲရှိ ကလေးငယ် နှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ရမ်းလိုက်ပြီးနောက် တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ ပြန်ကြတော့..."

"..."

ထိုစကားကြောင့် အနီးသို့ ရောက်လာသော လူများ အားလုံး ရပ်တန့်သွားကြသည်။

အသီးသီး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဝမ်အာ က အနည်းငယ် တွေဝေသွားပြီးနောက် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးကာ

"မိတ်ဆွေတို့ နှစ်ယောက်က ဘယ်ရွာကလဲ... အသားစိမ်းသွေးစိမ်း ပူဇော်သက္ကာ လာပို့တာလား... ဒီနေရာမှာပဲ ထားခဲ့ရမှာလား..." ဟု မေးလိုက်သည်။

"ပြန်ကြတော့... ဒီကလေး နှစ်ယောက်ကိုလည်း ပြန်ခေါ်သွားကြ..."

ချန်မု က တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

"နောက်ထပ် ပူဇော်သက္ကာ လာပို့စရာ မလိုတော့ဘူး... နောက်ဆိုရင်လည်း လိုအပ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကြောင့် ဝမ်အာ နှင့် လီဝူ အပါအဝင် အခြားသူများ အားလုံး ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြပြီး အချိန်တိုအတွင်း ချန်မု ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြသည်။ အကယ်၍ ပိုင်ကု တောင် သို့ ပူဇော်သက္ကာ မပေးပါက ပိုင်ကု မိစ္ဆာနတ်မင်း ဒေါသထွက်လာလျှင် သူတို့ ရွာတစ်ခုလုံး ဒုက္ခရောက်ရမည် မဟုတ်ပါလော။

လီဝူ က အံ့အားသင့်စွာဖြင့်

"ဒါပေမဲ့ ပိုင်ကု မိစ္ဆာနတ်မင်း က..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချန်မု က တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

"နောက်ဆိုရင် ဘာ ပိုင်ကု မိစ္ဆာနတ်မင်း မှ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကား အဆုံးတွင် အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြတော့သည်။

လီဝူ နှင့် ဝမ်အာ အပါအဝင် အခြားသူများ အားလုံး ချန်မု ကို အံ့အားသင့် ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဤ လူငယ်လေး က ရုတ်တရက်ကြီး မည်ကဲ့သို့ ရိုင်းစိုင်းသော စကားများ ပြောထွက်လာသည်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြကာ ထိုစကားများကို ပိုင်ကု တောင် ၏ တောင်ခြေတွင် ပြောဆိုနေခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

ဤစကားကြောင့် လူအများအပြားမှာ တုန်ရီသွားကြပြီး ကြောက်ရွံ့ ထိတ်လန့်စွာဖြင့် အရပ်လေးမျက်နှာကို လိုက်လံ ကြည့်ရှုလိုက်မိကြသည်။

လုရှီယွင် လည်း အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားတော့သည်။

ဝမ်အာ တို့ နားမလည်ကြသော်လည်း သူမ ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး ချန်မု သည် ပိုင်ကု တောင် ကို အမြစ်ပြတ် ရှင်းလင်းရန် လာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ချန်မု ၏ စွမ်းရည်ဖြင့် ပိုင်ကု မိစ္ဆာနတ်မင်း ဆိုသည်မှာ သေချာပေါက် ပြဿနာ မရှိချေ။

သို့သော်...

ပိုင်ကု တောင် ၏ ထို ပိုင်ကု မိစ္ဆာနတ်မင်း မှာ ကျိုရိ တောင် ၏ လက်အောက်ခံ မဟုတ်သော်လည်း ကျိုရိ တောင် ကို ကျိုးနွံ ခစားသော မိစ္ဆာကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်ပြီး ချန်မု သည် ယခင်က ချင်းလင် မိစ္ဆာနတ်မင်း ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ယခုအခါ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ပိုင်ကု မိစ္ဆာနတ်မင်း ကို ထပ်မံ သတ်ဖြတ်မည် ဆိုပါက ဤသည်မှာ ကျိုရိ တောင် ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို စော်ကားလိုက်ခြင်း ပင် မဟုတ်ပါလော။

ချန်မု မှာ မြေကမ္ဘာနတ်မင်း တစ်ပါး ဖြစ်ပြီး အဆင့်အတန်း မြင့်မားသော်လည်း ကျိုရိ တောင် မှာလည်း နှစ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ တည်ရှိလာခဲ့သော နတ်ဆိုး အင်အားစု တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ အရှင်သခင် မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ဝမ်လီ မှာ နှစ်ပေါင်း လေးရာကျော် အသက်ရှင် နေထိုင်ခဲ့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် တည်ရှိမှု တစ်ခု ပင် ဖြစ်သည်။

တာယွမ် မှ သိုင်းသူတော်စင် နှစ်ဦး နန်လီ သို့ ရောက်လာခဲ့ဖူးသော်လည်း ထို မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ကို မသတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ကြချေ။

ထို မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ၏ လက်ရှိ စွမ်းရည်မှာ မည်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီကို မည်သူမျှ မသိကြဘဲ ချန်မု က ဤကဲ့သို့ ကျိုရိ တောင် ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို စော်ကားလိုက်ပါက ထို မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ကို လုံးဝ ဒေါသထွက်သွားစေမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

ထိုအချိန်သို့ ရောက်ပါက...

နန်လီ တစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားမည် ဖြစ်သည်။

"ရှူး..."

"စကားကို ဆင်ခြင် ပြောပါ..."

ဝမ်အာ နှင့် အခြားသူများမှာ ဤအချက်များကို ဝေးဝေး မတွေးနိုင်ကြဘဲ အံ့အားသင့်ပြီးနောက် ချန်မု ကို ချက်ချင်း လက်ဟန်ပြကာ သတိပေးလိုက်ကြသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင်...

အဝေးရှိ အရိုးဖြူ တောအုပ် အတွင်းမှ အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခုက အဝေးမှ အနီးသို့ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လူတိုင်း၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

၎င်းမှာ သုံးပေခန့် တုတ်သော သွေးရောင် မြွေဟောက်ကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်ပြီး ပြင်းထန်သော သွေးညှီနံ့များ လွှမ်းခြုံထားကာ တောင်များကို ဖြိုခွဲပြီး သစ်ပင်များကို လဲကျစေနိုင်လောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားများ ချက်ချင်း ကျရောက်လာတော့သည်။

အချိန်တိုအတွင်းမှာပင်...

ဝမ်အာ နှင့် အခြားသူများ အားလုံး ကြောက်ရွံ့ ထိတ်လန့်သွားကြတော့သည်။

ဝါးခြင်းတောင်း ထဲရှိ ကလေးငယ် နှစ်ဦးမှာလည်း ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် ငို၍ပင် မထွက်နိုင်တော့ချေ။

ထို မြွေဟောက်ကြီး မှာ အဝေးမှ အနီးသို့ တွားသွားလာပြီး လူအုပ်ကြီးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ကာ သူ၏ အကြည့်က လူအုပ်ကြီး ထမ်းလာသော ဝါးခြင်းတောင်း ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ကျရောက်သွားတော့သည်။

"တမန်တော် ကို... ဂါရဝပြုပါတယ်..."

ဝမ်အာ က ပထမဆုံး သတိဝင်လာပြီး တုန်ရီသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်ကာ ဝါးခြင်းတောင်း ကို ချက်ချင်း အောက်ချလိုက်ပြီး

"ဒါ... ဒါက ကျွန်တော်တို့ ရှီယွိ ရွာ က ဒီနှစ်အတွက် ပူဇော်သက္ကာ ပါ... ပိုင်ကု မိစ္ဆာနတ်မင်း အတွက် ဆက်သပါတယ်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

မြွေဟောက်ကြီး က လျှာကို ထုတ်ကာ ဝါးခြင်းတောင်း ထဲရှိ ကလေးငယ် နှစ်ဦးကို ဖြည်းညှင်းစွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ ဝါးခြင်းတောင်း ကို ပါးစပ်ဖြင့် ကိုက်ချီရန် ပြင်လိုက်ပုံ ရသည်။

သို့သော် သူ၏ ခေါင်းကို အနီးသို့ မတိုးနိုင်မီ...

"ရွှီး..."

အဖြူရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

မြွေဟောက်ကြီး ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အချိန်တိုအတွင်း တောင့်တင်းသွားပြီး ခေါင်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ကြီးမားသော သွေးထွက်သံယို အပေါက်ကြီး တစ်ခု ပေါ်လာကာ သူ၏ နတ်ဆိုး မျက်လုံးများထဲတွင် သေခါနီး အချိန်၌ မယုံကြည်နိုင်သည့် အမူအရာ အချို့ ကျန်ရှိနေဆဲ ပင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်အာ နှင့် အခြားသူများမှာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အားလုံး ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြပြီး လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်ကာ နေရာတွင် တောင့်တင်းသွားကြပြီး မြွေဟောက်ကြီး ၏ ခေါင်းမှာ မြေကြီးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွားပြီး "ဘုန်း" ခနဲ အသံ ထွက်လာမှသာ အိပ်မက်မှ နိုးလာသည့်အလား ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

ဘေးသို့ ခက်ခက်ခဲခဲ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ...

မလှမ်းမကမ်းရှိ ချန်မု က လေထဲသို့ ညွှန်ပြထားသော ဘယ်ဘက် လက်ညှိုးကို ဖြည်းညှင်းစွာ အောက်ချလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး မြွေဟောက်ကြီး ကို တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်ဘဲ ပိုင်ကု တောင် ၏ အတွင်းပိုင်းကိုသာ တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေလေသည်။

ထို့နောက်...

ချန်မု က ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရာ သူ တစ်ယောက်လုံး အဖြူရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု အဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး အရိုးဖြူ တောအုပ် အတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

တစ်စက္ကန့်။

နှစ်စက္ကန့်။

သုံးစက္ကန့်။

အဝေးရှိ ကောင်းကင်ယံတွင် ပြင်းထန်သော အဖြူရောင် ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုက ကောင်းကင်မြစ်ကြီး တစ်စင်းအလား အမြင်အာရုံ၏ အဆုံးရှိ ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာပြီး ပိုင်ကု တောင် ၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘုန်း..."

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို တုန်လှုပ်သွားစေလောက်အောင် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ပိုင်ကု တောင် တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေကာ ကောင်းကင်မှ ကြယ်များ မြေကြီးပေါ်သို့ ကျဆင်းလာပြီး လောကကြီး တစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားသည့်အလား ပင်။

ဝမ်အာ နှင့် အခြားသူများ အားလုံး ခြေမခိုင်တော့ဘဲ မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားကြပြီး အဝေးရှိ မြင်ကွင်းကို အံ့အားသင့်စွာနှင့် မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေကြတော့သည်။

"ရွှီး..."

ထို့နောက် အဖြူရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုက အမြင်အာရုံ၏ အဆုံးတွင် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖြတ်ပြေးသွားပြီး တောင်တစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်နေသော အရိုးဖြူ သစ်ပင်များကို လွှမ်းခြုံသွားကာ တောင်တစ်ခုလုံးရှိ အရိုးဖြူ သစ်ပင်များ အားလုံးကို အလယ်ဗဟိုမှ ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။

တောင်တန်း တစ်ခုလုံး အထက်အောက် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားသည့်အလား ပင်။

"ဒီနေ့ကစပြီး ပိုင်ကု တောင် ဆိုတာ မရှိတော့ဘူး..."

ချန်မု ၏ တည်ငြိမ်သော အသံက ကောင်းကင်ယံမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အသံတွင် အဆုံးအစမရှိသော အရှိန်အဝါများ ပါဝင်နေပြီး တောင်တန်းများ ကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားကာ အချိန်အတော်ကြာအောင် ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ချေ။

...

နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင်။

"ဒီနေရာက ယဲ့ချာ (ဘီလူး) တောအုပ် လား..."

ချန်မု သည် မည်းမှောင်နေသော တောအုပ်ကြီး တစ်ခု၏ အထက် ကောင်းကင်ယံတွင် ပေါ်လာပြီး အောက်ဘက်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ငုံ့ကြည့်ကာ ဘေးနားရှိ လုရှီယွင် ကို မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်... ဟုတ်ပါတယ်..."

လုရှီယွင် ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီနေလေသည်။

ဤအချိန်တွင် သူမသည် တည်ငြိမ်မှုကို မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့ဘဲ စိတ်ထဲတွင် လှိုင်းလုံးကြီးများ ဆက်တိုက် ရိုက်ခတ်နေလေသည်။

ယဲ့ချာ တောအုပ်။

နောက်ထပ် နာမည်ကြီး နတ်ဆိုး အင်အားစု တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ယဲ့ချာ မိစ္ဆာနတ်မင်း နှစ်ပါး အုပ်ချုပ်ကာ မိုင်တစ်ထောင်ခန့် ကျယ်ဝန်းသော နယ်မြေကို ယဲ့ချာ တောအုပ် က အုပ်ချုပ်ထားလေသည်။

ပိုင်ကု တောင် မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ချန်မု သည် မည်သည့် နေရာတွင်မှ မရပ်တန့်ဘဲ ယဲ့ချာ တောအုပ် သို့ တိုက်ရိုက် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဓိပ္ပာယ်မှာ ရှင်းလင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

ပိုင်ကု တောင် ကို အမြစ်ပြတ် ရှင်းလင်းပြီးနောက် ယဲ့ချာ တောအုပ် ကိုပါ ထပ်မံ ရှင်းလင်းရန် ပင် ဖြစ်သည်။

ဤမျှသာ ဆိုလျှင် ပြဿနာ မရှိသေးသော်လည်း လုရှီယွင် က လမ်းခရီးတွင် ချန်မု သည် ယဲ့ချာ တောအုပ် နှင့် ပိုင်ကု တောင် အပါအဝင် နတ်ဆိုး အင်အားစု ဆယ်ခုကျော်ခန့်၏ အခြေအနေများကို သူမအား ဆက်တိုက် မေးမြန်းခဲ့သည်ကို သတိရသွားတော့သည်။

ချန်မု သည် ပိုင်ကု တောင် နှင့် ယဲ့ချာ တောအုပ် ကိုသာ ရည်ရွယ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ နန်လီ တစ်ခုလုံးရှိ နတ်ဆိုး အင်အားစုများကို တိုက်ခိုက်ရန် ရည်ရွယ်ထားပြီး ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ မပြောင်းလဲခဲ့သော နန်လီ ၏ ဂေဟစနစ်ကို လှုပ်ခတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

"ရွှီး..."

ချန်မု သည် လုရှီယွင် ကို ခေါ်ဆောင်ကာ အောက်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး လုရှီယွင် ကို ယဲ့ချာ တောအုပ် ၏ အပြင်ဘက်တွင် ထားရစ်ခဲ့ကာ သူ တစ်ယောက်တည်း အဖြူရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ယဲ့ချာ တောအုပ် အတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်မျှ အကြာတွင် အဖြူရောင် ဓားအလင်းတန်း က ကောင်းကင်ယံကို ဖောက်ထွင်း၍ ယဲ့ချာ တောအုပ် တစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေတော့သည်။

မိုင်ရာပေါင်းများစွာ အတွင်းရှိ...

မရေမတွက်နိုင်သော ရွာများ အားလုံး မျက်မြင်သက်သေ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

လူမည်မျှက ယဲ့ချာ တောအုပ် ရှိရာဘက်သို့ အဝေးမှ လှမ်းကြည့်နေကြပြီး ထို ထူးဆန်းသော ဓားအလင်းတန်းကြီး ၏ ကောင်းကင် ဖြစ်စဉ်ကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေမှန်း မသိဘဲ ဖြစ်နေကြသည်ကို မသိနိုင်ချေ။

ဓားအလင်းတန်း လုံးဝ မပျောက်ကွယ်မီမှာပင် ချန်မု သည် ယဲ့ချာ တောအုပ် အတွင်းမှ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ တစ်ယောက်လုံး မျက်နှာ တည်ငြိမ်နေကာ ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားများပေါ်တွင် သွေးစက်များနှင့် ဖုန်မှုန့်များ အနည်းငယ်မျှပင် စွန်းထင်းနေခြင်း မရှိချေ။

လုရှီယွင် ၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် အလင်းတန်း က သူမကို ပြန်လည် ရစ်ပတ်လိုက်သည်။

"နောက်တစ်ခု..."

ချန်မု က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် ထပ်မံ၍ အလင်းတန်း ကို အသုံးပြုကာ ကောင်းကင်ယံတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

...

ရီမု တောင်။

အနီရောင် ဓားအလင်းတန်း က တောက်ပသော နေလုံးကြီး အလား လောကသို့ ကျဆင်းလာပြီး ပေတစ်ထောင် ပတ်လည်ရှိ နယ်မြေကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မြေပြင်နှင့် တစ်ပြေးတည်း ဖြစ်သွားစေကာ မရေမတွက်နိုင်သော ကျောက်တုံးများ အားလုံး အရည်ပျော်သွားပြီး တောင်ကြား တစ်လျှောက် ချော်ရည်များ အဖြစ် စီးဆင်းသွားတော့သည်။

...

ဝူရှန်း ရေကန်။

အပြာရောင် ဓားအလင်းတန်း က ရေကန် အလယ်ဗဟိုမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကောင်းကင်ယံကို ဖောက်ထွင်းသွားကာ မိုင်တစ်ရာခန့် ကျယ်ဝန်းသော ရေကန်ကြီး ကို ပေါက်ကွဲသွားစေပြီး ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေသော လှိုင်းလုံးကြီးများကို အရပ်လေးမျက်နှာသို့ လွင့်စင်သွားစေတော့သည်။

...

ဝမ်ယန် တောင်ကြား။

ဆန်းရှန်း တောင်။

ယိုဖို ချောက်ကမ်းပါး။

စုစုပေါင်း နတ်ဆိုး အင်အားစု နှစ်ဆယ့်သုံးခု မှာ သုံးရက် အတွင်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု အမြစ်ပြတ် ရှင်းလင်းခံခဲ့ရပြီး ၎င်းတို့ အတွင်းရှိ လူသားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာကြီး များမှ အစပြု၍ သာမန် နတ်ဆိုးများ အထိ အားလုံး မျိုးတုံး သတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရသည်။

...

နန်လီ သက္ကရာဇ် တစ်ထောင့်နှစ်ရာလေးဆယ့်ကိုးနှစ်၊ ဇူလိုင်လ နှစ်ဆယ့်ငါးရက်။

မြေကမ္ဘာနတ်မင်း ချန်မု နန်လီ သို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ပိုင်ကု တောင် ကို အမြစ်ပြတ် ရှင်းလင်းကာ ယဲ့ချာ တောအုပ် ကို ဖျက်ဆီးပြီး ဝမ်ယန် တောင်ကြား ကို ပြိုကျစေကာ ဆန်းရှန်း တောင် ကို ရှင်းလင်းခဲ့သည်... သုံးရက် အတွင်း နန်လီ တစ်ခုလုံးကို အရပ်လေးမျက်နှာ လှည့်လည်သွားလာကာ နတ်ဆိုးတောင် ဆယ့်တစ်ခု၊ နတ်ဆိုးတောင်ကြား ခုနစ်ခု နှင့် နတ်ဆိုးရေကန် ငါးခု တို့ကို ဆက်တိုက် အမြစ်ပြတ် ရှင်းလင်းပစ်ခဲ့သည်။

သတင်းများ ပျံ့နှံ့သွားချိန်တွင်...

နန်လီ တစ်ခုလုံး... တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။