အခန်း ၁၁၄

အခန်း (၁၁၄) အဆင့် ၂ ကောင်းကင်နတ်မင်း

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

မိစ္ဆာနတ်ဘုရား မြောင်မုက အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းမှာ လော့ယန် ရေကန်၏ ဗဟိုချက်မှ ကွေ့ရွှေ (ရေဓာတ်) အဆီအနှစ်ကို ထုတ်ယူကာ လေ့ကျင့်ထားသော မိစ္ဆာပညာရပ် ဖြစ်ပြီး အရပ်လေးမျက်နှာကို လင်းထိန်စေကာ တောင်တန်းများကိုပင် ဖောက်ထွင်းနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

သို့သော် ယခုအခါ ချန်မု၏ အရှေ့တွင် မျှော်လင့်မထားဘဲ ရပ်တန့်သွားပြီး ရှေ့သို့ လက်တစ်ဆစ်မျှပင် ဆက်လက် မတိုးနိုင်တော့ချေ။

အခြား မိစ္ဆာနတ်ဘုရား သုံးပါးလည်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

"ပျက်စမ်း..."

ချန်မုက ဒုတိယ စကားလုံးကို တည်ငြိမ်စွာ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

ထိုစကားလုံး ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကြားရှိ နွေဦးလေပြေအလား နွေးထွေးမှုများမှာ ဆောင်းရာသီ၏ အေးခဲမှုအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

အဆုံးအစမရှိသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များက လောကကြီးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး ဓားသွားအလား ထက်မြက်သော လေအေးတစ်ခု တိုက်ခတ်သွားကာ ပေရာပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသော အစိမ်းရောင် လက်သီးရာကြီးကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လွင့်စင် ပျက်စီးသွားစေတော့သည်။

အခြား မိစ္ဆာနတ်ဘုရား သုံးပါး၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှာလည်း ထိုလေအေး၏ တိုက်ခတ်မှုအောက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ဓားသွားများဖြင့် ခုတ်ထစ်ခံလိုက်ရသည့်အလား အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပြိုကွဲသွားတော့သည်။

ထို လေအေးမှာ မည်သည့် အတားအဆီးမျှ မရှိဘဲ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ဝမ်လီ ဆီသို့ ဆက်လက် တိုက်ခတ်သွားတော့သည်။

ဝမ်လီ ၏ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"ဒုက္ခပဲ... အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ကြ..."

သူက အကျယ်ကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ကြိုတင် ခံစားမိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ အသက်ရှင် နေထိုင်လာခဲ့သော နှစ်ပေါင်း လေးရာ အတွင်း မြေကမ္ဘာနတ်မင်း များနှင့် မတိုက်ခိုက်ဖူးသည် မဟုတ်သော်လည်း ယခု မျက်စိရှေ့ရှိ ချန်မု အသုံးပြုနေသော နည်းလမ်းများမှာ မြေကမ္ဘာနတ်မင်း တစ်ပါး၏ စွမ်းအားနှင့် လုံးဝ မတူညီတော့ချေ။

မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ဝမ်လီ ၏ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ အခြား မိစ္ဆာနတ်ဘုရား သုံးပါး လည်း အခြေအနေ မကောင်းတော့ကြောင်း သတိထားမိသွားကြသည်။

အသီးသီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

"အန်..."

"ယွီ..."

မိစ္ဆာနတ်ဘုရား မန်ယာ က ထူးဆန်းသော စကားလုံး နှစ်လုံးကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

ထိုစကားလုံးများတွင် ထူးဆန်းသော မိစ္ဆာအသံများ ပါဝင်နေပြီး ရွတ်ဆိုလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတစ်ကိုယ်လုံး လျင်မြန်စွာ ကြီးမားလာကာ အမြင့် ခြောက်ကျန်းခန့်ရှိသော ဧရာမ မိစ္ဆာကြီး အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အရိုးလှံကြီးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေသော မိစ္ဆာစွမ်းအင်များကို ပေါက်ကွဲထုတ်လိုက်တော့သည်။

"သေစမ်း..."

မိစ္ဆာနတ်ဘုရား မန်ယာ က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အရိုးလှံကြီးကို ကိုင်ကာ လေအေးများကို ဆွဲဖြဲပြီး ချန်မု ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်တော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ချန်မု သည် သူ၏ အကြည့်ကို ရွှေ့ကာ မန်ယာ ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ညာဘက်လက်ကို တည်ငြိမ်စွာ မြှောက်လိုက်သည်။

လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ကို ပူးကာ ဓားတစ်လက်အလား ဖန်တီး၍ ကျဆင်းလာသော အရိုးလှံကြီးကို ဆီးကြို ထောက်လိုက်သည်။

"ဒေါင်..."

အိုဟောင်းနေသော ခေါင်းလောင်းကြီး တစ်လုံး မြည်ဟည်းသွားသည့်အလား လေးလံသော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းနှင့်အတူ ပြင်းထန်သော လေမုန်တိုင်း တစ်ခုက အရပ်လေးမျက်နှာသို့ တိုက်ခတ်သွားပြီး အောက်ဘက်ရှိ မြေကြီးကိုပင် ဖုန်တလုံးလုံး ထသွားစေတော့သည်။

မန်ယာ ၏ လက်မောင်း နှစ်ဖက် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး လက်ထဲရှိ အရိုးလှံကြီး မှာလည်း မျက်စိဖြင့် မြင်တွေ့နိုင်လောက်အောင် တုန်ခါသွားကာ သူက အစွမ်းကုန် ဖိချရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုံးဝ ဖိမချနိုင်တော့ဘဲ လက်မောင်း နှစ်ဖက် လွင့်ထွက်သွားကာ သူတစ်ကိုယ်လုံးလည်း အနောက်ဘက်သို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးများ စီးကျလာသည်။

ထို တိုက်ခိုက်မှု တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် ဒဏ်ရာ ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤမြင်ကွင်းက အောက်ဘက်ရှိ နင်ဖုန်း မြို့ မှ မရေမတွက်နိုင်သော သိုင်းသမားများနှင့် လုအိမ်တော်၏ ဘိုးဘေး တို့ကို အံ့အားသင့် မှင်သက်သွားစေပြီး လုရှီယွင် ဆိုလျှင် မေးရိုး ပြုတ်ကျမတတ် အံ့အားသင့်နေတော့သည်။

ပိုင်တန် တောင် ၏ အရှင်သခင်၊ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား မန်ယာ သည် ချန်မု ၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်နှစ်ချောင်းဖြင့် ကာကွယ်မှုကိုပင် လုံးဝ မခံနိုင်ခဲ့ချေ။

"မဆိုးဘူး..."

ချန်မု က ဓားလက်ဟန် အတိုင်း ထားရှိကာ တည်ငြိမ်စွာ မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

လူစကားပြောအဆင့် မိစ္ဆာစွမ်းအင် ကို အသုံးပြု၍ သူ၏ စိတ်ဓား တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံနိုင်ခဲ့ခြင်းက အမှန်တကယ်ပင် မဆိုးလှသော မိစ္ဆာပညာရပ် တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ စိတ်ဓား မှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ကိုသာမက စိတ်ဝိညာဉ်ကိုပါ ဖြတ်တောက်နိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း မန်ယာ ၏ မိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမှုက စိတ်ဝိညာဉ် ပိုင်းဆိုင်ရာ ခုခံနိုင်စွမ်းကိုပါ မြင့်တက်လာစေသဖြင့် စိတ်ဝိညာဉ် ဖျက်ဆီးမှုကို အနိုင်နိုင် ခုခံနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကွေ့ရွှေ နတ်ဘုရားအလင်းတန်း..."

မိစ္ဆာနတ်ဘုရား မြောင်မု က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး တောက်ပသော အပြာရောင် အလင်းတန်း နှစ်ခုကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ထို အလင်းတန်းများမှာ ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော ကြယ်တံခွန် များအလား တောက်ပလွန်းလှပြီး ယခင် တိုက်ခိုက်မှုထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းကာ လော့ယန် ရေကန် ၏ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား အဖြစ် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ထားခဲ့သော သူ၏ အသက်သွေးကြော မိစ္ဆာပညာရပ် ပင် ဖြစ်သည်။

"ပိုးစုန်းကြူးလောက် အလင်းရောင်လေးနဲ့များ အလင်းလာဖြာပြနေသေးတယ်..."

ချန်မု က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများ နက်ရှိုင်းသွားပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တစ်ခုလုံး ပေါ်ထွက်လာကာ ထို ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကြားတွင် ဖန်ရောင် တောက်ပနေသော ဓားတစ်လက် ပေါ်ထွက်လာပြီး ထိုဓားက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ဆက်စပ်ပေးကာ လောကကြီး တစ်ခုလုံးကို ထောက်မထားသည့်အလား ပင်။

မျက်ဝန်းထဲမှ ဓားရိပ် က ဓားအလင်းတန်း နှစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျံသန်းသွားပြီး တောက်ပသော အပြာရောင် ကွေ့ရွှေ မိစ္ဆာအလင်းတန်း များနှင့် ရင်ဆိုင်မိသွားတော့သည်။

ခဏတာ အားပြိုင်ပြီးနောက် ကွေ့ရွှေ မိစ္ဆာအလင်းတန်း များကို တစ်လက်မချင်းစီ ခုတ်ပိုင်း ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထို မိစ္ဆာအလင်းတန်း နှစ်ခုလုံးကို လုံးဝ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်တော့သည်။

"အား..."

မိစ္ဆာနတ်ဘုရား မြောင်မု က အကျယ်ကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မျက်လုံး နှစ်ဖက်စလုံး ချက်ချင်း ပိတ်သွားပြီး မျက်တောင်စွန်းမှ သွေးတစ်စက် စီးကျလာကာ လေထဲမှ အောက်သို့ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

ချန်မု က မြောင်မု ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူတစ်ကိုယ်လုံး ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်ပြီး မိစ္ဆာနတ်ဘုရား အဲ့ ဆီသို့ လက်ညှိုး တစ်ချက် ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ဝုန်း..."

ပေတစ်ထောင် ရှည်လျားသော ကြီးမား ခမ်းနားလှသည့် ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုက ကောင်းကင်ယံကို လင်းထိန်သွားစေပြီး အဲ့ ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ကျဆင်းလာတော့သည်။

အဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် အပုပ်နံ့များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ပါးစပ်မှ တစ်ခုခုကို ရွတ်ဆိုကာ ပြင်ဆင်နေစဉ် ရှေ့မှ ရောက်လာသော ကြီးမား ခမ်းနားလှသည့် ဓားအလင်းတန်းကြီး ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားကာ ထူးဆန်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အမည်းရောင် ရေများကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

ထို အမည်းရောင် ရေများက ကြီးမားသော ဓားအလင်းတန်း နှင့် ထိတွေ့သွားချိန်တွင် ဓားအလင်းတန်း ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို အရည်ပျော်သွားစေသော်လည်း ကျန်ရှိနေသော ဓားအလင်းတန်း မှာ အဲ့ ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ဆက်လက် ကျဆင်းလာတော့သည်။

"ရွှီး..."

ဓားအလင်းတန်း ဖြတ်သန်းသွားသည်။

အဲ့ သူတစ်ကိုယ်လုံး လေထဲတွင် တောင့်တင်းသွားပြီး သွေးမျဉ်းတစ်ကြောင်းက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အထက်အောက် ဖြတ်သန်းသွားကာ တစ်ကိုယ်လုံး လျင်မြန်စွာ ပြိုကွဲသွားပြီး ပုပ်ဟောင်နေသော စိမ့်ညွန်ရွှံ့များ အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အောက်သို့ ကျဆင်းသွားတော့သည်။ သို့သော် လေထဲတွင် လူ့ပုံစံ ပြန်လည် စုစည်းသွားသော်လည်း သူ၏ အရှိန်အဝါများမှာ သိသိသာသာ အားနည်းသွားတော့သည်။

ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်နေရတာလဲ...။

အဲ့ က ချန်မု ကို ကြည့်ရင်း မယုံကြည်နိုင်သည့် အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

မြေကမ္ဘာနတ်မင်း တစ်ပါးက ဝိညာဉ်သွေးကြော အနေအထား ကို ချိတ်ဆက်ကာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ စွမ်းအား ကို အသုံးပြုပြီး ကိုယ်ပိုင် စွမ်းအားထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို အစွမ်းထက်သော စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်နိုင်သည် မှန်သော်လည်း ချန်မု ၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်လွန်းနေပြီး ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိလောက်အောင် ပင် ဖြစ်နေလေသည်။

သူကဲ့သို့သော မိစ္ဆာနတ်ဘုရား တစ်ပါး ပင်လျှင် တိုက်ခိုက်မှု တစ်ချက်ကို လုံးဝ မခုခံနိုင်ခဲ့ချေ။

"နန်လီ ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ အုပ်ချုပ်လာခဲ့တာဆိုတော့ ကိုယ်ပိုင် လျှို့ဝှက်ချက် တွေတော့ အသီးသီး ရှိကြသားပဲ..."

ချန်မု သည် အဲ့ က သူ၏ ဓားချက်ကို ခံလိုက်ရသော်လည်း အသက်မသေဘဲ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာသာ ရရှိသွားသည်ကို တွေ့သောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဤ လူစကားပြောအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ ဆယ်စုနှစ်၊ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သော မိစ္ဆာကြီးများမှာ ကူရိ နှင့် လုံးဝ မတူညီကြောင်း သိသာလှပေသည်။

သို့သော်လည်း...

ဒီလောက်ပါပဲ။

ချန်မု က နောက်ထပ် ဓားတစ်ချက် ထပ်မံ ခုတ်ပိုင်းရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော ထူးဆန်းသည့် အငွေ့အသက် တစ်ခုက ဘေးဘက်မှ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။

ချန်မု မျက်ခုံး အနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အစောဆုံး နောက်ဆုတ်သွားခဲ့သော မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ဝမ်လီ ၏ အရှေ့တွင် ဘယ်အချိန်ကတည်းက ပေါ်လာမှန်း မသိသော အနီရောင် အလင်းတန်း ဖျော့ဖျော့ တောက်ပနေသည့် သွေးကျောက်စိမ်း ပေတံ တစ်ချောင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤ သွေးကျောက်စိမ်း ပေတံ မှာ ချန်မု ယခုအချိန်အထိ တွေ့ဖူးသမျှ လက်နက်များနှင့် လုံးဝ မတူညီသလို မန်ယာ အသုံးပြုသော အရိုးလှံ နှင့်လည်း လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေလေသည်။

ဝိညာဉ်အမြင် ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ ဤ သွေးကျောက်စိမ်း ပေတံ ပေါ်တွင် ထူထပ်စွာ ရေးဆွဲထားသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် အစီအရင် အမှတ်အသား များကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ရပြီး ထို အမှတ်အသား တိုင်းမှာ အဆုံးအစမရှိသော နက်နဲမှုများ ပါဝင်နေပုံ ရသည်။

"ဓမ္မလက်နက် လား..."

"မဟုတ်သေးဘူး... ဒါက နည်းနည်း အရမ်း..."

ချန်မု ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှု အချို့ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဤ သွေးကျောက်စိမ်း ပေတံ ကို စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြရန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။

သူသည် တာအိုဆရာ များ ဖန်တီးထားသော အစီအရင် အလံများ၊ ဓမ္မလက်နက် များကို မြင်ဖူးသလို သူကိုယ်တိုင်ပင် ဖန်တီးခဲ့ဖူးပြီး သူ၏ ပျံသန်းနေသော ဓားသုံးလက်ပေါ်တွင်လည်း တာအို အမှတ်အသား များစွာကို ရေးဆွဲထားခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ဤ သွေးကျောက်စိမ်း ပေတံ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အလွန် ရိုးရှင်း လွယ်ကူနေပြီး ယှဉ်ပြိုင်၍ပင် မရနိုင်လောက်အောင် ကွာခြားလှပေသည်။

ဤ သွေးကျောက်စိမ်း ပေတံ ပေါ်ရှိ အမှတ်အသား တိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင် အစီအရင် အနေအထားများ ဖြစ်နေပြီး အပိုင်းတစ်ခုစီ တိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင် စနစ်တစ်ခု ဖြစ်နေကာ ၎င်း၏ ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် ပြီးပြည့်စုံမှုမှာ သူ ယခုအချိန်အထိ တွေ့ဖူးသမျှ အရာအားလုံးထက် များစွာ သာလွန်လှပေသည်။

"သွားစမ်း..."

မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ဝမ်လီ က အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ရှေ့သို့ လက်ညှိုး တစ်ချက် ညွှန်ပြလိုက်ပြီး သွေးကျောက်စိမ်း ပေတံ အတွင်းသို့ မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ ထည့်သွင်းလိုက်ရာ ဤ သွေးကျောက်စိမ်း ပေတံ မှာ အလင်းတန်းများ အစွမ်းကုန် တောက်ပလာတော့သည်။

ထို့နောက် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း နေရာတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထပ်မံ ပေါ်လာချိန်တွင် ချန်မု ၏ မျက်ခုံး ကြားသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချန်မု ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မထိတွေ့နိုင်မီမှာပင် ချန်မု က သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ် ကို အသုံးပြု၍ ညှပ်ထားလိုက်တော့သည်။

"ဝီ..."

သွေးကျောက်စိမ်း ပေတံ က အဆက်မပြတ် တုန်ခါ အော်ဟစ်နေသည်။

အလွန် အသက်ဝင်နေသည့်အလား ချန်မု ၏ လက်ချောင်းများ ကြားတွင် အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်နေပြီး ယခုလက်ရှိ ချန်မု ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ဖြင့်ပင် အနိုင်နိုင် ဖိနှိပ်ထားရလုမတတ် ဖြစ်နေလေသည်။

ချန်မု က သူ၏ လက်ချောင်းများ ကြားရှိ သွေးကျောက်စိမ်း ပေတံ ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ရင်း

"ဒါက ဘာ ဓမ္မလက်နက် လဲ... မင်း ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ..." ဟု မေးလိုက်သည်။

ဤ သွေးကျောက်စိမ်း ပေတံ မှာ ယခုလက်ရှိ သူပင်လျှင် အတုခိုး ဖန်တီးနိုင်မည် မဟုတ်သဖြင့် ဝမ်လီ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားသော အရာ မဟုတ်ကြောင်း သေချာလှပေသည်။

သို့သော်...

ဝမ်လီ က ချန်မု ၏ မေးခွန်းကို ပြန်မဖြေဘဲ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကြောက်ရွံ့ ထိတ်လန့်သည့် အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ဤ သွေးကျောက်စိမ်း ပေတံ မှာ သူ သေမင်းတမန် နယ်မြေ တစ်ခု အတွင်းမှ မတော်တဆ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး သူ၏ မိစ္ဆာစွမ်းအင် များကို အသုံးပြု၍ နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကျော်ကြာအောင် သန့်စင်ပြီးမှသာ အသုံးပြုနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ပြင်းထန်လှပြီး တူညီသော အဆင့်ရှိ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား များကိုပင် တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်နိုင်ကာ သိုင်းပညာ အဆင့် ၁ ပြိုင်ဘက်ကင်း သိုင်းသူတော်စင် များ ပင်လျှင် ဤ သွေးကျောက်စိမ်း ပေတံ ၏ ထက်မြက်မှုကို ရှောင်ရှားရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချန်မု က ၎င်းကို လက်ဗလာဖြင့် ဖမ်းဆုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သွေးကျောက်စိမ်း ပေတံ ကိုပါ အသေအချာ ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။

"...မင်း၊ မင်းက မြေကမ္ဘာနတ်မင်း မဟုတ်ဘူး... မင်းက အဆင့် ၂ ကောင်းကင်နတ်မင်း ပဲ..."

ဝမ်လီ က အသံပြဲကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူ နောက်ဆုံးတွင် တည်ငြိမ်မှုကို မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့ဘဲ ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

မြေကမ္ဘာနတ်မင်း တစ်ပါး အနေဖြင့် မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ ဤမျှအထိ လုပ်ဆောင်နိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နည်းလမ်းများကို ပိုင်ဆိုင်သူမှာ လောကတွင် အသက်ရှင်နေသော ကောင်းကင်နတ်မင်း တစ်ပါး သာလျှင် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

တာယွမ် ၏ အဆင့် ၂ တာအိုဆရာ တစ်ဦး ယခင်က နန်လီ သို့ ရောက်လာခဲ့ဖူးပြီး ကျိုရိ တောင် သို့ လာရောက်ခဲ့ဖူးကာ ထိုအချိန်ကလည်း သူက သွေးကျောက်စိမ်း ပေတံ ကို အသုံးပြု၍ တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း သွေးကျောက်စိမ်း ပေတံ ကို တစ်ဖက်လူက လုယူလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ဖူးသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သေမင်းတမန် နယ်မြေ အတွင်းသို့ ထွက်ပြေးသွားမှသာ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

မြေကမ္ဘာနတ်မင်း နှင့် ကောင်းကင်နတ်မင်း မှာ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော အဆင့် နှစ်ခု ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်နတ်မင်း မှာ အမှန်တကယ် ကောင်းကင်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်ကာ အဆုံးအစမရှိသော စွမ်းအားများ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး လောကကြီး၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ရပ်တည်နေသူ ပင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်လီ ၏ နဖူးမှ ချွေးအေးများ စီးကျလာသည်။

ကောင်းကင်နတ်မင်း။

ကောင်းကင်နတ်မင်း တစ်ပါး ပါလား။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ တကယ်ကို အမှားကြီး မှားသွားပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်လူက သူတို့ကို နယ်မြေများထဲမှ ထွက်လာအောင် တမင်တကာ မြူဆွယ်ပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း မျိုးတုံး သတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားပုံ ရသည်။

အကယ်၍ သူ တစ်ကောင်တည်းသာ လာရောက်ခဲ့ခြင်းသာ ဆိုပါက အခြား မိစ္ဆာနတ်ဘုရား သုံးပါး မပါဝင်ခဲ့ပါက ယခုအခါ ထွက်ပြေးရန်ပင် အခွင့်အရေး ရတော့မည် မဟုတ်ချေ။

"ကောင်း... ကောင်းကင်နတ်မင်း..."

မိစ္ဆာနတ်ဘုရား မြောင်မု လည်း မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားတော့သည်။

ဤလောကတွင် ဘယ်အချိန်က ကောင်းကင်နတ်မင်း တစ်ပါး ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သနည်း။

ကောင်းကင်နတ်မင်း တစ်ပါး ပေါ်ထွက်လာခြင်းမှာ မည်မျှ ကြီးမားသော ကိစ္စရပ် ဖြစ်သနည်း။ နန်လီ တွင် ဆိုလျှင်တောင်မှ ကြိုတင် မကြားသိရဘဲ မနေနိုင်ချေ။

မိစ္ဆာနတ်ဘုရား မန်ယာ နှင့် မိစ္ဆာနတ်ဘုရား အဲ့ တို့လည်း ထိတ်လန့်သွားကြပြီး တစ်ဖက်လူ၏ တိုက်ခိုက်မှု စွမ်းအားက ဘာကြောင့် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေရသနည်း ဆိုသည်ကို နားလည်သွားကြကာ အချိန်တိုအတွင်း မလှုပ်ရှားရဲတော့ဘဲ စိတ်ထဲတွင် နောက်ဆုတ်ရန် အတွေးများ ပေါ်လာတော့သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင်...

ဝမ်လီ က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "တိုက်ခိုက်ကြ... မကြောက်ကြနဲ့... သူက ငါ့ရဲ့ သွေးကျောက်စိမ်း ပေတံ ကို ဖိနှိပ်ထားရလို့ စွမ်းအားတွေ သိပ်အများကြီး မထုတ်နိုင်တော့ဘူး... အကယ်၍ ထွက်ပြေးမယ် ဆိုရင် သူ့ရဲ့ တစ်ယောက်ချင်းစီ သတ်ဖြတ်တာကို ခံရလိမ့်မယ်..."

သူ ဤအချိန်တွင် အလွန် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။ သွေးကျောက်စိမ်း ပေတံ ၏ စွမ်းအားမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ချန်မု က ၎င်းကို ဖိနှိပ်ထားရသော်လည်း ချန်မု ၏ စွမ်းအား အများအပြားကို ဆွဲထားနိုင်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူ တစ်ကောင်တည်းသာ ဤနေရာတွင် ရှိနေပါက ဘာမှ လုပ်၍ မရနိုင်သော်လည်း အခြား မိစ္ဆာနတ်ဘုရား သုံးပါး ရှိနေသေးသဖြင့် အခွင့်အရေး ရှိနေသေးသည်။

မန်ယာ နှင့် အခြားသူများမှာလည်း သွေးထွက်သံယို တိုက်ပွဲများစွာကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့သော မိစ္ဆာနတ်ဘုရား များ ဖြစ်ကြသဖြင့် ဝမ်လီ ၏ သတိပေးချက်ကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်း အခြေအနေကို နားလည်သွားကြသည်။

ဤအခွင့်အရေးကို လုံးဝ လက်လွတ်ခံ၍ မရနိုင်ချေ။

"တိုက်ခိုက်ကြ..."

မည်သူက အော်ဟစ်လိုက်မှန်း မသိချေ။

အမည်းရောင် အလင်းတန်းများ၊ ရှည်လျားသော အရိုးလှံ၊ ကြီးမား ခမ်းနားသော လက်သီးရာများ... စသည့် မိစ္ဆာပညာရပ် များ အားလုံး စုပေါင်း၍ ချန်မု ဆီသို့ မိုးရွာချသည့်အလား ကျဆင်းလာတော့သည်။

ချန်မု က ဘယ်ဘက်လက်ရှိ လက်ချောင်း နှစ်ချောင်းဖြင့် သွေးကျောက်စိမ်း ပေတံ ကို ဖိနှိပ်ထားပြီး ညာဘက်လက်ကို မြှောက်ကာ ရှေ့သို့ တွန်းထုတ်လိုက်ရာ မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော ဓားအလင်းတန်း များ ယှက်နွှယ်သွားပြီး ကျဆင်းလာသော တိုက်ခိုက်မှုများကို ဖြတ်တောက်ကာ အားလုံးကို ခုခံ ကာကွယ်လိုက်သည်။

"ဆက်တိုက်..."

ချန်မု က ခုခံနေရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိသည်ကို တွေ့သောအခါ မန်ယာ နှင့် အခြားသူများ၏ ကြောက်ရွံ့မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရက်စက်သော အမူအရာများ ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာကြသည်။

အချိန်တိုအတွင်း မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး မိစ္ဆာနတ်ဘုရား လေးပါး စလုံးက ချန်မု ကို ဝိုင်းရံကာ ကြမ်းတမ်း ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုများကို ဆက်တိုက် ပြုလုပ်ကြတော့သည်။

ချန်မု ၏ ဓားအလင်းတန်း များက ဓားစက်ကွင်း တစ်ခု ဖန်တီးကာ တိုက်ခိုက်မှုများ အားလုံးကို အပြင်ဘက်တွင် တားဆီးထားသော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဤ ဓားစက်ကွင်း မှာ ဖိနှိပ်ခံရသဖြင့် တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်လာတော့သည်။

အခွင့်အရေး ရှိပြီ...။

မိစ္ဆာနတ်ဘုရား လေးပါး စလုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်သော အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။

ကောင်းကင်နတ်မင်း တစ်ပါး ဆိုသည်မှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး နန်လီ တစ်ခုလုံးကို အုပ်ချုပ်ကာ နတ်ဆိုးများ အားလုံးကို ခေါင်းမပြူရဲအောင် လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ယခုအခါ သူတို့ ဤနေရာတွင် ချန်မု ကို ဝိုင်းရံ သတ်ဖြတ်နိုင်ပါက ကောင်းကင်လောက် ကြီးမားသော ပြဿနာကြီး တစ်ခုကို ဖြေရှင်းနိုင်လိုက်ခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်...

မိစ္ဆာနတ်ဘုရား လေးပါး က ပိုမို ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်လေလေ၊ ချန်မု ၏ မျက်နှာမှာ ပိုမို တည်ငြိမ်လေလေ ဖြစ်နေပြီး သွေးကျောက်စိမ်း ပေတံ ကို အတင်းအဓမ္မ ဖိနှိပ်ထားကာ လွတ်ထွက်မသွားစေရန် ထိန်းချုပ်ထားလေသည်။

ဓားစက်ကွင်း မှာ တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်လာပြီး သူနှင့် ပိုမို နီးကပ်လာချိန်တွင် သူက နောက်ဆုံးတော့ သွေးကျောက်စိမ်း ပေတံ ထံမှ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်သည်။

"အကယ်၍ မင်းတို့ဆီမှာ နတ်ဆိုးဘုရင် ရဲ့ စွမ်းအား ရှိနေပြီး ဒီပစ္စည်းကို အသုံးပြုမယ် ဆိုရင်တော့ ငါလည်း ရှောင်တိမ်းရလိမ့်မယ်..."

"ကြည့်ရတာ မင်းတို့ကို တကယ်ပဲ အထင်သေးမိသွားတာပဲ... သေမင်းတမန် နယ်မြေတွေကို ဆယ်စုနှစ်၊ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ကြပ်နေခဲ့ကြတာ ဆိုတော့ ကိုယ်ပိုင် လျှို့ဝှက်ချက် တွေတော့ အသီးသီး ရှိကြသားပဲ..."

"ဒါဆိုရင်လည်း... ငါ နည်းနည်းလောက် အတည်လုပ်ပြရတာပေါ့..."

ချန်မု က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ညာဘက်လက်ကို မြှောက်ကာ လေဟာနယ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ကြီးမားလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ချက်ချင်း ချိတ်ဆက်သွားပြီး သူတစ်ကိုယ်လုံး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး အကြား ရောနှောသွားသည့်အလား ဖြစ်သွားတော့သည်။

သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်မှာ လျင်မြန်စွာ ကြီးမားလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပေတစ်သောင်း မြင့်မားသော ဧရာမ ပုံရိပ်ကြီး အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကြားတွင် မတ်မတ် ရပ်တည်နေတော့သည်။

မဟာကိုယ်ပွားတော်ကြီး။

အဆင့် ၃ တွင် သူသည် ဝိညာဉ်သွေးကြော အနေအထား ကို အသုံးပြုမှသာ မဟာကိုယ်ပွားတော်ကြီး ကို ဖန်တီးနိုင်သော်လည်း ယခုအခါ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သွေးကျောက်စိမ်း ပေတံ ကို ဖိနှိပ်ထားရင်း ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကို ချိတ်ဆက်ကာ ကြီးမား ခမ်းနားလှသော မဟာကိုယ်ပွားတော်ကြီး ကို တိုက်ရိုက် ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ အဆင့် ၂ တာအိုဆရာ၊ ကောင်းကင်ဖြစ်တည်မှု အဆင့် ၏ စွမ်းအား ပင် ဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာနတ်ဘုရား လေးပါး စလုံး၏ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

အထူးသဖြင့် မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ဝမ်လီ ဖြစ်သည်။

"ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး... မင်းဆီမှာ ဒီလို စွမ်းအားတွေ ကျန်နေသေးတာလား..."

သူက မယုံကြည်နိုင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သွေးကျောက်စိမ်း ပေတံ ကို ဖိနှိပ်ရန် အတွက် ချန်မု ၏ စွမ်းအား အများအပြားကို အသုံးပြုထားရမည် ဖြစ်ပြီး ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ချန်မု က မဟာကိုယ်ပွားတော်ကြီး ကို ဖန်တီးနိုင်သေးသည် ဆိုပါက ချန်မု ၏ စွမ်းအားမှာ မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေမည်နည်း။

ကောင်းကင်နတ်မင်း နှင့် ညီမျှသော သိုင်းပညာ အဆင့် ၁ ပြိုင်ဘက်ကင်း သိုင်းသူတော်စင် များ ပင်လျှင် ချန်မု ကဲ့သို့ ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိလောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားမျိုး ရှိသင့်သည် မဟုတ်ချေ။

"မင်းတို့က အရမ်း အားနည်းလွန်းနေတာပါ..."

ချန်မု က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပြီး နောက်ထပ် စကားများများ ပြောရန် စိတ်မဝင်စားတော့ဘဲ မဟာကိုယ်ပွားတော်ကြီး ၏ ညာဘက်လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ အသံတိတ်စွာဖြင့် ဝမ်လီ အပါအဝင် မိစ္ဆာနတ်ဘုရား လေးပါး စလုံးကို လက်ဝါးထဲတွင် ဖမ်းဆုပ်လိုက်တော့သည်။

အကယ်၍ သူသာ အဆင့် ၃ တွင် ရှိနေသေးပါက အဆင့် ၂ စွမ်းအားဖြင့် မိစ္ဆာနတ်ဘုရား လေးပါး ကို မသတ်ဖြတ်နိုင်ပါက လောကကြီး အတွက် ရယ်စရာ အကောင်းဆုံး ပြက်လုံးကြီး တစ်ခု ဖြစ်သွားမည် ပင်။

မိစ္ဆာနတ်ဘုရား လေးပါး စလုံး မျက်နှာ ပျက်ယွင်းသွားပြီး ချက်ချင်း မိမိတို့၏ မိစ္ဆာစွမ်းအင် များကို အစွမ်းကုန် ပေါက်ကွဲထုတ်လိုက်ရာ အလင်းတန်းများ ယှက်နွှယ်သွားပြီး ချန်မု ၏ လက်ဝါးထဲမှ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားကြတော့သည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်...

တောင်ကြီး တစ်တောင်အလား ကြီးမားလှသော လက်ချောင်း ငါးချောင်းက အတွင်းသို့ စုစည်းလာတော့သည်။

လက်ချောင်း ငါးချောင်း ကြားတွင် တောက်ပသော အဖြူရောင် ဓားစက်ကွင်း တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး မိစ္ဆာနတ်ဘုရား လေးပါး စလုံးကို ပိတ်လှောင်ထားလိုက်သည်။

ဤ အဖြူရောင် ဓားစက်ကွင်း တွင် ကြီးမားသော ဓားစိတ်ဆန္ဒများ ပါဝင်နေပြီး လက်ချောင်း ငါးချောင်း စုစည်းလာသည်နှင့်အမျှ တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်လာကာ အလယ်ဗဟိုသို့ စုစည်းသွားတော့သည်။

"ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း..."

မိစ္ဆာနတ်ဘုရား လေးပါး မှာ ဓားစက်ကွင်း အတွင်းတွင် အစွမ်းကုန် ရုန်းကန် တိုက်ခိုက်ကြပြီး ဓားစက်ကွင်း ကို အနည်းငယ် ကျယ်လာအောင်ပင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ချန်မု ၏ လက်ချောင်း ငါးချောင်း ၏ ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း အတွင်းသို့ စုစည်းသွားတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဓားစက်ကွင်း မှာ အလယ်ဗဟိုသို့ စုစည်းသွားပြီး လက်ချောင်း ငါးချောင်း ချက်ချင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်တော့သည်။

"ဖောင်း..."

တစ်ခုခု ပေါက်ကွဲသွားသည့်အလား အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

ချန်မု က ညာဘက်လက်ကို ဖြန့်ကာ ခါချလိုက်ရာ လက်ချောင်းများ ကြားမှ အမှုန့်အချို့ မြေကြီးပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားပြီး နင်ဖုန်း မြို့ နှင့် မလှမ်းမကမ်းသို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် မဟာကိုယ်ပွားတော်ကြီး မှာ လျင်မြန်စွာ မှေးမှိန် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ချန်မု တစ်ကိုယ်လုံး လည်း တစ်ချက် လက်သွားကာ လေထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေသော လုအိမ်တော်၏ ဘိုးဘေး နှင့် အံ့အားသင့်လွန်း၍ ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေသော လုရှီယွင် တို့သာ ကောင်းကင်ကို ငေးကြည့်လျက် ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

စောစောက... သူတို့ ဘာတွေ မြင်လိုက်ရတာလဲ...။