အခန်း ၁၁၅

အခန်း (၁၁၅) အံ့မခန်းဖွယ်ရာ

အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည်မသိဘဲ နောက်ဆုံးတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က တဖြည်းဖြည်း သတိပြန်ဝင်လာသည်။

"သူ... သူက ကောင်းကင်နတ်မင်း ပဲ..."

လုရှီယွင်၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အဆုံးစမဲ့သော အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ကောင်းကင်နတ်မင်း။

ယင်းမှာ တာအိုဆရာမျိုးနွယ်၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ရပ်တည်နေသော တည်ရှိမှုဖြစ်ပြီး အဆင့် ၂ တာအိုဆရာကို ကောင်းကင်နတ်မင်းအဖြစ် ရိုသေစွာ ခေါ်ဝေါ်ကြခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ သိုင်းပညာ၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်ဖြစ်သော အဆင့် ၁ သိုင်းသူတော်စင်ထက်ပင် ပိုမိုမြင့်မားသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

နန်လီပြည်နယ်မှာ ကျယ်ပြောလှပြီး မိုင်ပေါင်းသောင်းချီ ကျယ်ဝန်းသော်လည်း နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်အတွင်း ကောင်းကင်နတ်မင်းတစ်ပါးမျှ ပေါ်ထွက်ခဲ့ဖူးခြင်း မရှိချေ။

တာယွမ်နိုင်ငံ၏ ခေတ်အဆက်ဆက်မှ အဆင့် ၂ တာအိုဆရာများသည် နန်လီသို့ တစ်ခါတစ်ရံ ရောက်ရှိလာတတ်ကြပြီး သူတို့ရောက်လာတိုင်း နန်လီတွင် ဒဏ္ဍာရီများကို ချန်ထားခဲ့ကာ နန်လီ၏ ဂေဟစနစ်ကို ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့ကြသည်။ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်အတွင်း စုစုပေါင်း သုံးကြိမ်သာ ရှိခဲ့ဖူးသည်။

ယခုမူ...

၎င်းမှာ စတုတ္ထအကြိမ်မြောက်ပင် ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်နတ်မင်းတစ်ပါး နန်လီသို့ ကြွချီလာခြင်းက လူသားမျိုးနွယ် ထွန်းကားလာတော့မည့် နိမိတ်ပင်။

ယခုအခါ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားလေးပါး ကြွေလွင့်သွားပြီဖြစ်ရာ အနာဂတ် အနည်းဆုံး ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ထိုမိစ္ဆာကြီးများသည် အပြင်ထွက်၍ သောင်းကျန်းရဲတော့မည်မဟုတ်ဘဲ အန္တရာယ်ရှိသော ဒေသများနှင့် သေမင်းတမန်နယ်မြေများအတွင်း၌သာ ပုန်းအောင်းနေကြရတော့မည်ဖြစ်သည်။

လူတစ်ယောက်တည်းက နန်လီ၏ ဂေဟစနစ်ကို သတ်မှတ်ပြီး နန်လီ၏ ကောင်းကင်ကို ပြောင်းလဲပစ်ခြင်းမှာ ကောင်းကင်နတ်မင်း၏ စစ်မှန်သော စွမ်းပကားပင် ဖြစ်တော့သည်။

...

နန်လီပြည်နယ်မှ မိုင်တစ်ထောင်ခန့်အကွာတွင်။

လေဟာနယ်ထဲ၌။

လူရိပ်နှစ်ခုသည် လေထဲတွင် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြပြီး သူတို့၏ဘေးတွင် တိမ်ဖြူများ လွင့်မျောနေသည်။

ထိုအထဲမှ လူရိပ်တစ်ခုမှာ ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင် စစ်မှန်သောစွမ်းအင် အလင်းစက်များ ဝန်းရံနေကာ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ သိုင်းဆရာသခင်အဆင့်ထက် များစွာ သာလွန်နေလေသည်။ သူကား နန်လီ၏ တစ်ဦးတည်းသော သိုင်းပညာ အဆင့် ၂ သိုင်းဆရာသခင်ကြီးဖြစ်သည့် ဖူဖုန်းမြို့စားပင် ဖြစ်သည်။

ဖူဖုန်းမြို့စား၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသူမှာမူ ကျား၊ မ ခွဲခြားရန် ခက်ခဲပြီး ရုပ်ရည်မှာ အလယ်အလတ်ကျကာ မျက်နှာထား တည်ငြိမ်လှသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အပြာရောင်တောက်နေပြီး ကျောက်မျက်ရတနာများအလား ထူးဆန်းသော အရောင်အသွေး ရှိလေသည်။

သူကား လော့ယန်ရေကန်မှ အခြား မိစ္ဆာနတ်ဘုရားတစ်ပါးဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ဇီဟိုင် ပင်။

ဇီဟိုင်သည် ဖူဖုန်းမြို့စားနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ထိုင်ကာ တည်ငြိမ်သောလေသံဖြင့် စကားပြောလိုက်သည်။ "ဒီနန်လီရဲ့ ကောင်းကင်က နှစ်ပေါင်းတစ်ရာလောက် မပြောင်းလဲဘဲ တည်ရှိနေတာ... မင်းအနေနဲ့ ဒါကို ထိတွေ့ဖို့ မကြိုးစားသင့်ဘူး"

ဖူဖုန်းမြို့စားက ရိုးသားစွာပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ငါက နန်လီရဲ့ ကောင်းကင်ကို ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ မတွေးဖူးသလို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားလည်း မရှိပါဘူး... ငါက အဲဒီ မြေကမ္ဘာနတ်မင်းကို ကျေးဇူးကြွေးလေး တစ်ခုလောက် တင်အောင် လုပ်ချင်ရုံသက်သက်ပါ"

ဇီဟိုင်က ခပ်ဖွဖွရယ်မောလိုက်ပြီး "မင်းတို့ လူသားတွေက အမြဲတမ်း အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အလုပ်တွေကို ပတ်ချွဲနွယ်ချွဲ လုပ်ရတာ ဝါသနာပါတာပဲ... သေမယ့်လူဆီက ကျေးဇူးကြွေးရတော့ရော ဘာထူးမှာလဲ"

ဖူဖုန်းမြို့စားက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "သူက မြေကမ္ဘာနတ်မင်းပဲ၊ သိုင်းသမားမဟုတ်ဘူး... သူ အရေးနိမ့်ခဲ့ရင်တောင် သေချင်မှ သေမှာ... ပြီးတော့ သူက တာယွမ်ကလာတာ၊ ငါ့လိုမျိုး မိဘမဲ့တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး"

ဇီဟိုင်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ဟုတ်တယ်... ဝမ်လီကလည်း သူ့ကို နန်လီကနေ မောင်းထုတ်ရုံပဲ ကြံရွယ်ထားတာ ဖြစ်မှာပါ"

လူသားမျိုးနွယ်က အင်အားကြီးလွန်းသည်။

နန်လီမှာ ရှိနေပြီး အရပ်လေးမျက်နှာကို အုပ်ချုပ်နေသော မိစ္ဆာနတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်သော်လည်း ဇီဟိုင်အနေဖြင့် ဤမရေမတွက်နိုင်သော နှစ်များတစ်လျှောက် လူသားမျိုးနွယ်က မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ကို အမြဲတမ်း ဖိနှိပ်ထားခဲ့ကြောင်း ဝန်ခံရမည်ဖြစ်သည်။

နန်လီသည် အချိန်အတော်ကြာ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်၏ နယ်မြေဖြစ်နေသော်လည်း နန်လီမှ ပေါ်ထွက်ခဲ့သော နတ်ဆိုးဘုရင်များသည် လူသားမျိုးနွယ်ကို အနိုင်ယူပြီး ကောင်းကင်သစ်တစ်ခု ဖန်တီးနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ဘဲ အားလုံး ကြွေလွင့်ခဲ့ကြရသည်။

နန်လီမှာ အန္တရာယ်ရှိသော နေရာများနှင့် သေမင်းတမန် နယ်မြေများစွာ ရှိနေသောကြောင့်သာ မိစ္ဆာများက ထိုမြေအနေအထားကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ ဒေသတစ်ခုကို အုပ်ချုပ်နိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။

အကယ်၍ တာယွမ်နိုင်ငံမှ သိုင်းသူတော်စင် သို့မဟုတ် ကောင်းကင်နတ်မင်းတစ်ပါးသာ နန်လီသို့ ရောက်လာခဲ့ပါက ၎င်းတို့ကဲ့သို့သော မိစ္ဆာနတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာနတ်မင်းများသည် အန္တရာယ်ရှိသော နေရာများအတွင်းသို့ အတင်းအဓမ္မ ဝင်ရောက်ပုန်းအောင်းကြရပြီး ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ခေါင်းမပြူရဲကြတော့ချေ။

ဇီဟိုင်က အေးအေးလူလူပင် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ သူ့နောက်မှာ တာယွမ်ရှိနေပေမယ့် မင်းကတော့ တစ်ယောက်တည်းပဲ... ငါတို့ နောက်မှ မင်းကို စာရင်းရှင်းမှာကို မကြောက်ဘူးလား"

ဖူဖုန်းမြို့စားက ပြုံးလိုက်ပြီး "ငါ့ကို ဘာလာစာရင်းရှင်းမှာလဲ... ငါက လော့ယန်ရေကန်ရဲ့ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားနဲ့ တိုက်ဆိုင်လို့ ဆုံကြပြီး တာအိုအကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြတာပဲဥစ္စာ... ဘာမကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိပါဘူး"

ဇီဟိုင်ကို တားဆီးထားခြင်းမှာ သူ၏ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုသာဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဇီဟိုင်က ဤနေရာကို မဖြစ်မနေ ဖြတ်ကျော်သွားမည်၊ မဟုတ်လျှင် တိုက်ပွဲတစ်ခု ဆင်နွှဲမည်ဟု ဆိုပါက သူက အတင်းအဓမ္မ တားဆီးမည်မဟုတ်ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းမှာ နန်လီ၏ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားများနှင့် လုံးဝ ရန်သူဖြစ်သွားမည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ထိုသို့ဖြစ်ပါက သူသည် အဆင့် ၂ သိုင်းဆရာသခင်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်နေလင့်ကစား နန်လီမှ အရှက်တကွဲ ထွက်ပြေးကာ တာယွမ်တွင် ခိုလှုံရပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဇီဟိုင်၏ သဘောထားမှာ အလွန် ပျင်းရိလှသည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ဇီဟိုင်သည် လော့ယန်ရေကန်မှလွဲ၍ အခြားမိစ္ဆာများကို အစကတည်းက ဂရုမစိုက်ချေ။ သူ၏ အမြင်တွင် အခြားနတ်ဆိုးအင်အားစုများသည် သူနှင့် မည်သို့မျှ မပတ်သက်သလို သူ၏ သွေးမျိုးဆက်များလည်း မဟုတ်သောကြောင့် ထိုမိစ္ဆာများ မည်မျှပင် သေဆုံးပါစေ သူ ဂရုမစိုက်ချေ။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်လည်း ဝမ်လီက အတင်းအကျပ် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သောကြောင့် ငြင်းဆန်၍မရခြင်းနှင့် မြောင်မုက ဤကိစ္စကို အလွန်အလေးထားကာ ကိုယ်တိုင်သွားလိုသောကြောင့်သာ သူက မလွှဲမရှောင်သာ လိုက်ပါလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် လမ်းတစ်ဝက်တွင် ဖူဖုန်းမြို့စားနှင့် ဆုံခဲ့သည်။

တစ်ဦးက မသွားချင်၊ တစ်ဦးကလည်း အတင်းအကျပ် မတားချင်သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ဇီဟိုင်က ဖူဖုန်းမြို့စားကို ရင်ဆိုင်ရန် ဤနေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး မြောင်မုကိုမူ နင်ဖုန်းမြို့သို့ တစ်ဦးတည်း လွှတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ဖူဖုန်းမြို့စားသည်လည်း ဇီဟိုင်၏ အတွေးကို လျင်မြန်စွာ နားလည်သွားပြီး ထိုအခြေအနေကို ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံကာ ဇီဟိုင်နှင့် 'ထိုင်လျက် တာအိုဆွေးနွေး' ကာ အချိန်ဖြုန်းနေခြင်းဖြစ်သည်။ နင်ဖုန်းမြို့ဘက်မှ ရလဒ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် သူတို့လည်း လူစုခွဲကြမည်ဖြစ်သည်။

သူက မိစ္ဆာနတ်ဘုရားတစ်ပါးကို တားဆီးထားနိုင်ခဲ့သဖြင့် အင်အားအချို့ ထုတ်သုံးခဲ့သလို ဖြစ်သွားပြီး ချန်မုကိုလည်း ကျေးဇူးတင်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ ချန်မု အသက်ရှင်ခဲ့ပါက ဤကျေးဇူးကြွေးက နောင်တစ်ချိန်တွင် အလွန်အသုံးဝင်လာနိုင်သည်။

ဇီဟိုင်အနေဖြင့်လည်း လူသားမြေကမ္ဘာနတ်မင်းနှင့် ပတ်သက်သော ပြဿနာများထဲတွင် ဝင်မပါရသဖြင့် ဝမ်းသာနေလေသည်။

သို့သော် ဖူဖုန်းမြို့စားက သူ့ထက် ပို၍ အမြတ်ထွက်နေသည်ဟု သူ ခံစားရသဖြင့် သူက ပျင်းရိပျင်းတွဲဖြင့် တစ်ခါတစ်ရံ ခြိမ်းခြောက်စကား အနည်းငယ် ပြောကာ ဖူဖုန်းမြို့စားကို စိတ်အေးလက်အေး မနေနိုင်အောင် လုပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

"ဟိုဘက်မှာတော့ မကြာခင် ပြီးတော့မှာ ထင်တယ်"

ဇီဟိုင်က မေးကို လက်ဖြင့်ထောက်ကာ နင်ဖုန်းမြို့ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဤနေရာမှ နင်ဖုန်းမြို့သို့ မိုင်တစ်ထောင်ခန့် ဝေးကွာသောကြောင့် သူပင်လျှင် ထိုမျှဝေးသော နေရာရှိ အခြေအနေများကို အသေးစိတ် မမြင်နိုင်ချေ။

သို့သော် ဝမ်လီကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ပြီး စုစုပေါင်း မိစ္ဆာနတ်ဘုရားလေးပါး ရှိနေသည်ဖြစ်ရာ ထိုဘက်မှ ကိစ္စများကို အလျင်အမြန် ဖြေရှင်းနိုင်မည်ဟု သူ ယူဆထားသည်။ ယခုအချိန်တွင်မူ ပြီးဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေလောက်ပြီ။

မကြာခင်မှာပင် ရလဒ် ထွက်ပေါ်လာတော့မည်ဖြစ်သည်။

"သိပ်မကြာလောက်ပါဘူး"

ဖူဖုန်းမြို့စားကလည်း နင်ဖုန်းမြို့ဘက်သို့ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

အကယ်၍ ဝမ်လီတစ်ဦးတည်း၊ သို့မဟုတ် မိစ္ဆာနတ်ဘုရား နှစ်ပါး၊ သုံးပါးသာ ဆိုပါက မြေအနေအထားကို အသုံးပြုနိုင်သော မြေကမ္ဘာနတ်မင်းတစ်ပါးအတွက် မည်သို့ဖြစ်မည်ကို ပြောရန် ခက်သော်လည်း မိစ္ဆာနတ်ဘုရားလေးပါးကိုမူ သေချာပေါက် ခုခံနိုင်မည်မဟုတ်ချေ။

မြေကမ္ဘာနတ်မင်းက ဝိညာဉ်သွေးကြော အစီအရင်ဖြင့် အစွမ်းထက်သည် မှန်သော်လည်း နင်ဖုန်းမြို့မှာ မြို့ငယ်လေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သဖြင့် အသုံးပြုနိုင်သော စွမ်းအားက အကန့်အသတ် ရှိပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ သူ၏ ဖူဖုန်းမြို့တွင်သာ ဆိုပါက အနည်းငယ် ပို၍ တောင့်ခံနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထိုသို့ပြောရင်း...

ဖူဖုန်းမြို့စားက ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ရမ်းလိုက်သည်။

သူ၏ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်မှု အနည်းငယ် ရှိနေဆဲပင်။ ဝမ်လီနှင့် အခြားသူများက တကယ်ပဲ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပြင်းထန်ပြီး ချန်မုကို နင်ဖုန်းမြို့မှာ ဝိုင်းရံသတ်ဖြတ်လိုက်မည်ကို သူ စိုးရိမ်နေသည်။ ထိုသို့ဖြစ်ပါက သူ စွန့်စား၍ ပေးခဲ့သော ကျေးဇူးကြွေးမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့သည့်အပြင် ဤကိစ္စကြီးက ပို၍ ကြီးထွားသွားပေလိမ့်မည်။

တာယွမ်နိုင်ငံတွင် ယခုအခါ နတ်ဆိုးကပ်ဘေးများ ဖြစ်ပွားနေသဖြင့် နန်လီ၏ ကိစ္စများကို လောလောဆယ် ဂရုမစိုက်နိုင်သေးသော်လည်း နတ်ဆိုးကပ်ဘေးများ ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် အဆင့် ၃ တာအိုဆရာတစ်ဦး နန်လီတွင် သေဆုံးသွားခြင်းကို တာယွမ်က လျစ်လျူရှုထားမည် မဟုတ်ချေ။

ထိုအချိန်တွင် နန်လီ၌ ကြီးမားသော စစ်ပွဲကြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲလာနိုင်ပေသည်။

၎င်းမှာ သူ မြင်လိုသော အခြေအနေ မဟုတ်ချေ။

သူသည် အသက်အရွယ် ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်ပြီး သိုင်းပညာ အဆင့် ၁ သို့ တက်လှမ်းရန် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့သဖြင့် သူ၏ ဖူဖုန်းမြို့ကိုသာ စောင့်ရှောက်ရင်း ထူးချွန်သော မျိုးဆက်သစ်အချို့ကို ပြုစုပျိုးထောင်ကာ အေးချမ်းစွာ အနားယူလိုသူသာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်လည်း သူသည် ချန်မုအပေါ် အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေမိသည်။ ဘာမဟုတ်သည့် ကိစ္စဖြင့် နန်လီသို့ လာရောက်ကာ တစ်နယ်လုံးကို ဆူပူအောင် လုပ်ပြီး သူ့ကိုပါ မလွှဲမရှောင်သာ ပါဝင်ပတ်သက်စေခဲ့သောကြောင့်ပင်။

ဖူဖုန်းမြို့စားက စဉ်းစားခန်း ဝင်နေချိန်တွင်...

မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ဇီဟိုင်ကလည်း ကောင်းကင်ယံကို ငေးကြည့်ရင်း ဘာတွေ တွေးနေမှန်း မသိချေ။

အချိန်များ တိတ်ဆိတ်စွာ ကုန်လွန်သွားသည်။

အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားသည်မသိဘဲ အဝေးရှိ တောင်တန်းများကြားတွင် လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ရောက်လာပြီ"

ဖူဖုန်းမြို့စား၏ မျက်ဝန်းများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

ရောက်လာသူမှာ သူ၏ ဘေးတွင် အလုပ်အကျွေးပြုနေသော အဆင့် ၄ သိုင်းသမားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး နင်ဖုန်းမြို့အနီးသို့ အခြေအနေ စုံစမ်းရန် သူ စေလွှတ်ထားသူ ဖြစ်သည်။ ယခု ဤနေရာတွင် ပေါ်လာသည်ဖြစ်ရာ နင်ဖုန်းမြို့ဘက်တွင် ရလဒ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီမှာ သေချာလှသည်။

ချန်မုက အရေးနိမ့်၍ ထွက်ပြေးသွားသလား၊ သို့မဟုတ် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားလေးပါး၏ ဝိုင်းရံသတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီလား ဆိုသည်ကိုသာ သူ မသိရသေးချေ။

မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ဇီဟိုင်ကလည်း အဝေးမှ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ပြေးလာနေသော လူရိပ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးသွားပြီ ထင်တယ်"

ထိုသို့ပြောရင်း...

သူက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ လော့ယန်ရေကန်သို့ ပြန်ကာ အိပ်စက်အနားယူရန်သာ ရည်ရွယ်ထားတော့သည်။

အသေးစိတ်ရလဒ်ကို သူ နားထောင်ရန် စိတ်မဝင်စားတော့ချေ။ မည်သည့်ရလဒ်ဖြစ်စေ သူ ဂရုမစိုက်သလို၊ သေသွားသည်ဖြစ်စေ၊ မောင်းထုတ်ခံရသည်ဖြစ်စေ သူနှင့် မည်သို့မျှ မသက်ဆိုင်ချေ။

ဖူဖုန်းမြို့စားက ဇီဟိုင်၏ လှုပ်ရှားမှုကို မြင်သော်လည်း ဂရုမစိုက်ဘဲ မတားဆီးခဲ့ချေ။ သူ လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာများကို လုပ်ဆောင်ပြီးပြီဖြစ်ရာ ယခုအခါ ရလဒ်ကို သိရှိပြီးနောက် ပြန်လည်ပြင်ဆင်မှုများ လုပ်ဆောင်ရန်သာ လိုတော့သည်။

"ရွှီး... ရွှီး..."

ထို အဆင့် ၄ သိုင်းသမား၏ အရှိန်မှာ အလွန် မြန်ဆန်လှပြီး ခဏအတွင်းမှာပင် တောင်ထွတ်ကို ကျော်ဖြတ်ကာ ဖူဖုန်းမြို့စား၏ အောက်ဘက်ရှိ တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

"မြို့စားမင်း"

ထိုသိုင်းသမားက တောင်ထိပ်သို့ ရောက်သည်နှင့် ကောင်းကင်ယံရှိ ဖူဖုန်းမြို့စားကို အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

ဖူဖုန်းမြို့စားက လေထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး တောင်ထိပ်ရှိ ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးပေါ်တွင် ရပ်ကာ သူ၏ အစေခံကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ရလဒ်က ဘယ်လိုလဲ"

ဖူဖုန်းမြို့စား၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ထိုသိုင်းသမားက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ထဲမှ တုန်လှုပ်မှုများကို အတင်းအဓမ္မ ထိန်းချုပ်နေသော်လည်း သူ၏ အသံမှာ ဖုံးကွယ်၍မရသော တုန်ရီမှုများ ပါဝင်နေဆဲပင်။

"မြို့စားမင်းကို တင်ပြပါတယ်... ဝမ်လီ၊ မြောင်မု၊ မန်ယာ၊ အဲ့... မိစ္ဆာနတ်ဘုရား လေးပါးလုံး ကြွေလွင့်သွားပါပြီ"

ဖူဖုန်းမြို့စားက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ...

ပထမဆုံးအနေဖြင့် ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် ထိုလူကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ…"

ဖူဖုန်းမြို့စား တစ်ဦးတည်း မဟုတ်ချေ။

အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ဇီဟိုင်မှာလည်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့သည်။

ထို့နောက်...

ထိုသိုင်းသမားက တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် နင်ဖုန်းမြို့ပြင်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"..."

ဖူဖုန်းမြို့စားသည် အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်နေသော်လည်း နားထောင်လေလေ ပို၍ တုန်လှုပ်လာလေဖြစ်ပြီး အဆုံးသတ်တွင် သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲ၌ အံ့သြမှင်သက်မှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုများ အပြည့်အဝ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

တာယွမ်နိုင်ငံမှ တာအိုဆရာ ချန်မုသည် မြေကမ္ဘာနတ်မင်း မဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်နတ်မင်း တစ်ပါး ဖြစ်နေသည်တဲ့လား။

ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ…

သူ စုံစမ်းရရှိထားသော သတင်းများအရ ချန်မုသည် တာယွမ်၏ စစ်ထျန်းထိုင် ဌာနမှူး တစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး မြေကမ္ဘာနတ်မင်း တစ်ပါးသာ ဖြစ်သင့်သည်။ ဝမ်လီနှင့် အခြားမိစ္ဆာနတ်ဘုရားများသည်လည်း ဤသတင်းများကို စုံစမ်းထားပြီး ဖြစ်ရမည်။

မြေကမ္ဘာနတ်မင်းတစ်ပါးက ရုတ်တရက် ကောင်းကင်နတ်မင်းတစ်ပါး ဖြစ်သွားခြင်းမှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားလှပေသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း မိစ္ဆာနတ်ဘုရားလေးပါးလုံး နင်ဖုန်းမြို့ပြင်မှာ ကြွေလွင့်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

ကောင်းကင်နတ်မင်း ပါလား။

ယင်းမှာ သိုင်းပညာ၏ အထွတ်အထိပ် အဆင့် ၁ သိုင်းသူတော်စင်နှင့် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်သော တည်ရှိမှုပင်။

မဟုတ်သေးဘူး၊ ထိုမျှမကသေးချေ။ ကောင်းကင်နတ်မင်းတစ်ပါး စောင့်ကြပ်နေသော နေရာသည် ဤလောကတွင် အလုံခြုံဆုံးနေရာဟု ဆိုနိုင်သည်။ သိုင်းသူတော်စင်တစ်ဦး စောင့်ကြပ်နေသည်ထက်ပင် ပို၍ ခိုင်မာလှပြီး နတ်ဆိုးဘုရင်တစ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာလျှင်တောင်မှ ရှောင်ရှားရပေလိမ့်မည်။

အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည်မသိဘဲ ဖူဖုန်းမြို့စားသည် အံ့အားသင့်နေရာမှ နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာသည်။

အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ...

စောစောက အဝေးသို့ ထွက်ခွာရန် ပြင်နေသော မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ဇီဟိုင်မှာ ဘယ်အချိန်ကတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားမှန်း မသိရတော့ချေ။ သူ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သော်လည်း ဖူဖုန်းမြို့စားအနေဖြင့် ထိုသူ၏ အံ့အားသင့်နေသော မျက်နှာပေးကို မြင်ယောင်ကြည့်နိုင်ပေသည်။

ဖူဖုန်းမြို့စားသည် ခဏမျှ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီးနောက် လော့ယန်ရေကန် ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ကာ ရုတ်တရက် ရယ်ချင်စိတ် ပေါ်လာတော့သည်။

"မင်းရဲ့ အိပ်စက်ခြင်းကတော့... နောက်ဆိုရင် ဘယ်တော့မှ အေးချမ်းတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..”