အခန်း ၁၁၆

အခန်း (၁၁၆) ကျင့်စဉ်စနစ်

နင်ဖုန်းမြို့။

အကယ်၍ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားလေးပါး မကြွရောက်မီအချိန်က နင်ဖုန်းမြို့တစ်မြို့လုံးတွင် လူအများအပြား ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ခဲ့ကြသည်ဆိုလျှင်၊ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားလေးပါး ကျဆုံးပြီးနောက်တွင်မူ ဤနန်လီပြည်နယ်၌ နင်ဖုန်းမြို့ထက် ပို၍ စိတ်အေးချမ်းသာစွာ နေထိုင်နိုင်သည့်နေရာ မရှိတော့ချေ။

ဖူဖုန်းမြို့ပင်လျှင် ဤမြို့ကို မမီတော့ပေ။ တာယွမ်နိုင်ငံတွင်ပင် မြို့တော်တစ်ခုတည်းသာ ဤမြို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် ကောင်းကင်နတ်မင်းတစ်ပါး စံမြန်းနေသည့်နေရာထက် ပို၍ လုံခြုံသည့်နေရာ ရှိပါဦးမည်လော။ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားလေးပါးလုံး မြို့ပြင်မှာတင် ကြွေလွင့်ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော။

၎င်းတို့ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာလည်း ခြင်တစ်ကောင်၊ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို ဖိသတ်လိုက်သည့်အလား ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင်။ နန်လီကို စိုးမိုးထားသည့် ထိုကြောက်မက်ဖွယ် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားများသည် ကောင်းကင်နတ်မင်းတစ်ပါး၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ အလွန်ပင် နုနယ်လွန်းလှသည်။

ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့ရသဖြင့် ဝမ်းသာနေကြသည့် လူအများကြားတွင် နင်ဖုန်းမြို့၌ ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် လုအိမ်တော်သားများမှာမူ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော် ကျင်းပနေသည့်အလား ပျော်ရွှင်နေကြပြီး သူတို့၏ တက်ကြွမှုမှာ လမ်းအနည်းငယ်အကွာမှပင် ခံစားသိရှိနိုင်ပေသည်။

ကောင်းကင်နတ်မင်းတစ်ပါး ပါလား။ သူတို့၏ လုအိမ်တော်တွင် စံမြန်းနေသူမှာ အသက်ရှင်လျက်ရှိသော ကောင်းကင်နတ်မင်းတစ်ပါး ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။ လုအိမ်တော်က ချန်မုကို မြေပုံအချို့နှင့် လမ်းပြပေးရုံမျှသာ ကူညီခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ချန်မုက သူတို့အိမ်တော်တွင် ခဏတာ တည်းခိုနေခြင်းကပင် အလွန်ကြီးမားသော ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်စရာ ကိစ္စပင်။

ထို့အပြင် လုအိမ်တော်အနေဖြင့် ချန်မု၏ အရိပ်အောက်တွင် ခိုလှုံခွင့်ရနိုင်သည့် အခွင့်အရေးလည်း ရှိနေသည်။ အကယ်၍ ကောင်းကင်နတ်မင်းတစ်ပါး၏ အကာအကွယ်ကို ရရှိမည်ဆိုပါက အနည်းဆုံး နှစ်တစ်ရာတိုင်တိုင် ထွန်းကားစည်ပင်နေမည်မှာ သေချာလှသည်။

ကောင်းကင်နတ်မင်းတစ်ပါး၏ စကားတစ်ခွန်းတည်းကပင် မိသားစုတစ်ခု၏ အောင်မြင်ပျက်စီးမှုကို ဆုံးဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ နန်လီတွင်သာမက တာယွမ်နိုင်ငံတွင်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင်။ အဆင့် ၂ တာအိုဆရာတစ်ဦးမှာ တစ်နိုင်ငံလုံး၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေပြီး တာယွမ်ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင်ပင် ကောင်းကင်ဆရာသခင် အဖြစ် ဘွဲ့နှင်းအပ်နှင်းကာ ဆရာတစ်ဦးအလား ရိုသေကြရသည်။

နန်းတွင်း၏ ခြေလှမ်းများနှင့် လောကကြီး၏ အပြောင်းအလဲများကို စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် သတ်မှတ်နိုင်သူ ဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ်အဟောင်းနှင့် ဧကရာဇ်အသစ် အပြောင်းအလဲမှာပင် ချန်မု၏ သဘောထားကို မေးမြန်းရန် လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။ ဒါက နန်လီ၏ အဆင့် ၂ ကောင်းကင်နတ်မင်း၊ တာယွမ်၏ အဆင့် ၂ ကောင်းကင်ဆရာသခင်ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချန်မုမှာမူ ယခင် သီးသန့်ကျင့်စဉ်ခန်းထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအခန်းမှာ ယခင်အတိုင်း ဘာမှမရှိဘဲ ဖျာကြမ်းတစ်ချပ်သာ ရှိသော်လည်း ချန်မုက ထိုဖျာပေါ်တွင် မထိုင်ဘဲ လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသည်။

သူ၏ လက်နှစ်ဖက်မှာ ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် တစ်ဖက်က အပေါ်၊ တစ်ဖက်က အောက် အနေအထားဖြင့် ရှိနေပြီး လက်ဝါးနှစ်ဖက်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် သွေးရောင်တောက်ပနေသော ကျောက်စိမ်းပေတံတစ်ချောင်း ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ဝမ်လီထံမှ လုယူခဲ့သည့် သွေးကျောက်စိမ်းပေတံပင်။

ဤပေတံမှာ ယခုအချိန်အထိ တဝီဝီမြည်ကာ အဆက်မပြတ် ရုန်းကန်နေဆဲဖြစ်သည်။ အလွန်အသက်ဝင်လှပြီး ချန်မု၏ လက်ဝါးထဲမှ ရုန်းထွက်၍ လေဟာနယ်ကို ဖောက်ထွင်းကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သည်။ ယခင် တိုက်ပွဲကြီးအတွင်းမှာပင် ချန်မုက ၎င်းကို အလွယ်တကူ ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်ဖြစ်ရာ ယခုအခါ လက်အားနေချိန်တွင် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အားလုံးကို အသုံးပြု၍ ပိုမို ခိုင်မာစွာ ဖိနှိပ်ထားနိုင်လေသည်။

သို့သော် ဤလက်နက်၏ အသက်ဝင်မှုက ချန်မုကို အံ့အားသင့်စေသလို ၎င်းပေါ်တွင် ထူထပ်စွာ ရေးဆွဲထားသော တာအိုအမှတ်အသားများသည်လည်း ပြီးပြည့်စုံလွန်းလှသဖြင့် ကြည့်လေလေ ပို၍ အံ့မခန်း ဖြစ်လေလေပင်။ ဤကဲ့သို့ ပြီးပြည့်စုံသော ဓမ္မလက်နက်မျိုးမှာ အလိုအလျောက် ပေါ်ထွက်လာနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိချေ။ ဘယ်အဆင့် ၂ တာအိုဆရာကမှ ရုတ်တရက်ကြီး စိတ်ကူးပေါက်ပြီး ဖန်တီးနိုင်သည့်အရာလည်း မဟုတ်ချေ။

"ဒါက တာအိုဆရာ တစ်ဆက်နှစ်ဆက်လောက်နဲ့ ဖော်ထုတ်နိုင်တဲ့ အရာမဟုတ်ဘူး..." ချန်မု စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ဤအဓိပ္ပာယ်မှာ သူ့ကဲ့သို့သော အဆင့် ၂ တာအိုဆရာ ဦးဆောင်ပြီး အခြား တာအိုဆရာ ရာနှင့်ချီကာ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပေးဆပ်၍ လေ့လာဖော်ထုတ်ကြသော်လည်း ဤမျှ ရှုပ်ထွေးပြီး တိကျလွန်းသော ဓမ္မလက်နက်မျိုးကို ဖန်တီးနိုင်ရန်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ၊ မျိုးဆက်များစွာ ကြာမြင့်နိုင်ပေသည်။

ချန်မုသည် သမိုင်းမှတ်တမ်းများထဲရှိ အရူးတစ်ပိုင်း အဆင့် ၁ တာအိုဆရာကြီးအကြောင်းနှင့် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသော နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင် သမိုင်းကြောင်းကိုလည်း တွေးမိသွားသည်။

ထို့ပြင် ရှေ့ဆက်စရာ လမ်းမရှိဘဲ ထူးဆန်းသော နိုးထမှုများကိုသာ အားကိုးနေရသည့် လက်ရှိ တာအိုဆရာ မျိုးနွယ်စုအကြောင်းကိုလည်း စဉ်းစားမိပြန်သည်။

"တာအိုဆရာ မျိုးနွယ်မှာ တကယ်ပဲ ကျင့်စဉ်စနစ် တစ်ခု ရှိခဲ့တာလား..."

သိုင်းပညာမှာ မရေမတွက်နိုင်သော သိုင်းသမားများ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ဖော်ထုတ်ခဲ့ကြသည့် စနစ်တစ်ခု ရှိသကဲ့သို့ပင်။ ဤသွေးကျောက်စိမ်းပေတံပေါ်ရှိ တာအိုအမှတ်အသားများသည်လည်း ပြီးပြည့်စုံလုနီးပါးဖြစ်သော ကျင့်စဉ်စနစ်တစ်ခုကို ကိုယ်စားပြုနေသည်။

ချန်မုသည် လွန်ခဲ့သော အချိန်အတော်ကြာက မြို့တော်တွင် သူသတ်ဖြတ်ခဲ့သော မိစ္ဆာဂိုဏ်းဝင်များအကြောင်းကို သတိရသွားသည်။

အဆင့် ၅၊ အဆင့် ၄ အထိ ရောက်ရှိနေသော ထိုသိုင်းသမားများသည် သိုင်းပညာအပေါ် ယုံကြည်မှုကို စွန့်လွှတ်ကာ ထာဝရသခင်ကြီး (ကျိန်းရန်) ဆိုသော အရာတစ်ခုကို အဘယ်ကြောင့် ကိုးကွယ်ခဲ့ကြသနည်း။

"ထျန်းရှန့်ဂိုဏ်း၊ ကျိလဲ့ဂိုဏ်း... ကြည့်ရတာ မင်းတို့နဲ့ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောဖို့ အချိန်တန်ပြီ ထင်တယ်..." ချန်မု စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ချန်မုသည် ငရဲပြည် အကြောင်းကိုလည်း ပြန်တွေးမိပြန်သည်။ ယခုအခါ သူသည် အဆင့် ၂ တာအိုဆရာ ဖြစ်လာပြီး လောကကို စိုးမိုးနိုင်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ငရဲပြည်၏ အစွန်းအစလေးကိုပင် မမြင်နိုင်သေးချေ။

ငရဲပြည်ရှိ မြူမည်းကြီးများသည် ယခင်အတိုင်း ထူးဆန်းပြီး မှန်းဆ၍မရနိုင်သေးသလို ညိုမှိုင်းခြောက်သွေ့သော သင်္ချိုင်းမြေကြီးမှာလည်း လက်တစ်ဆုပ်စာမျှ ယူလိုက်လျှင်ပင် လူ့လောကတစ်ခုလုံးကို တစ္ဆေနယ်မြေအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သည့်အလား ရှိနေဆဲပင်။

ချန်မု ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အတွေးများကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ အဆင့် ၂ တာအိုဆရာ၏ အထက်တွင် အဆင့် ၁ ရှိနေသေးသည်။ စနစ် ရှိနေသရွေ့ သူ၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်စရာ မလိုချေ။

အချိန်လုံလောက်စွာ ရရှိမည်ဆိုပါက သူသည် တစ်လှမ်းချင်း ကောင်းကင်သို့ တက်လှမ်းသွားနိုင်ပြီး မည်သူမျှ မမှန်းဆနိုင်သော အမြင့်သို့ ရောက်ရှိသွားမည်ဖြစ်သည်။

ချန်မု၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ သူ၏ လက်ထဲရှိ သွေးကျောက်စိမ်းပေတံဆီသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသည်။ ဝမ်လီဆိုသော ထိုလူစကားပြောအဆင့် မိစ္ဆာကြီးမှာ ဤလက်နက်၏ စွမ်းအားအစစ်အမှန်ကို လုံးဝ ထုတ်ဖော်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ချေ။

"ဒီပစ္စည်းက ဒီအဆင့်ကလူတွေ သုံးဖို့ မဟုတ်ဘူး... ငါကိုယ်တိုင်တောင် အနိုင်နိုင် သုံးရမယ့်ပုံပဲ..." ချန်မု စိတ်ထဲမှ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သွေးကျောက်စိမ်းပေတံ၏ ရုန်းကန်မှုမှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာပြီး သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သည်။

သန့်စင်ပြီးပါက သူ၏ စွမ်းအားကိုလည်း ကြီးမားစွာ တိုးတက်စေမည် ဖြစ်သည်။ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားလေးပါးကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် သူသည် တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် ဝိညာဉ်အမှတ် ၂၃၇ မှတ်အထိ ရရှိခဲ့သည်။

"မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ငါးပါးထဲမှာ တစ်ပါး လိုနေသေးတယ်..." ချန်မုသည် နန်လီ၏ အင်အားစုကြီးလေးခုမှ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ငါးပါးအကြောင်းကို တွေးမိသွားသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လေးပါးသာ ရောက်လာခဲ့ပြီး တစ်ပါး ကျန်နေသေးသည်။ ထိုနောက်ဆုံးတစ်ပါးမှာ လော့ယန်ရေကန်မှ ဇီဟိုင် ဆိုသူ ဖြစ်ရမည်။

"အကယ်၍ စိတ်ဓားနဲ့ ဒီလက်နက်ရဲ့ စွမ်းအားအပြည့်ကို ထုတ်သုံးနိုင်မယ်ဆိုရင်... ဒီတိုက်ခိုက်မှုမျိုးမှာ တောင်တန်းများကို အမှန်တကယ် ဖြောက်တောက်နိုင်ပေလိမ့်မယ်..." ချန်မု၏ စိတ်ထဲတွင် ခဏတာ နှမြောတသဖြစ်သွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုခေတ်တွင် သိုင်းသူတော်စင်လည်း မရှိသလို နတ်ဆိုးဘုရင်လည်း မရှိသောကြောင့်ပင်။ ယခု နတ်ဆိုးကပ်ဘေးအတွင်း နန်လီတွင် နတ်ဆိုးဘုရင်တစ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာနိုင်သည့် အခွင့်အရေး ရှိခဲ့သော်လည်း သူက လူစကားပြောအဆင့် မိစ္ဆာကြီးလေးကောင်ကို ဆက်တိုက် သတ်ဖြတ်လိုက်သဖြင့် ထိုအခွင့်အရေးမှာမူ လုံးဝ မရှိတော့သလောက်ပင် ဖြစ်သွားတော့သည်။