အခန်း ၁၁၇

အခန်း (၁၁၇) ကျိုရိတောင်သို့ တက်လှမ်းခြင်း

အချိန်များ လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သုံးရက်ကြာသွားခဲ့ပြီ။

ချန်မုသည် သွေးကျောက်စိမ်းပေတံပေါ်ရှိ ဝမ်လီ၏ အမှတ်အသားအားလုံးကို အောင်မြင်စွာ ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့ပြီး၊ အဆင့်အတန်း မသိရသော ဤဓမ္မလက်နက်မှာ နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်ပါက ဤဓမ္မလက်နက်ပေါ်တွင် ယခင်ကကဲ့သို့ သွေးရောင်အလင်းများ တောက်ပနေခြင်း မရှိတော့ဘဲ ချန်မု၏ရှေ့ လေထဲတွင် သာမန်အတိုင်းပင် အထက်အောက် လွင့်မျောနေလေသည်။

"ရွှီး..."

ချန်မုက လက်ညှိုးတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ဆွဲယူပြီး သွေးကျောက်စိမ်းပေတံကို အင်္ကျီလက်စအတွင်းသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ဤဓမ္မလက်နက်ကို အသေးစိတ် မည်သို့ သန့်စင်ရမည်ကိုမူ သူ အသေအချာ မသိသေးချေ။ အနည်းဆုံးတော့ အချိန်အတန်ကြာ လေ့လာရဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း လောလောဆယ်တွင် သူ အလျင်မလိုသေးပေ။

ဝမ်လီ၏ အမှတ်အသားကို ဖယ်ရှားပြီး ငြိမ်သက်သွားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ယင်းကို ထိန်းချုပ်ရန် သူ အပိုအာရုံစိုက်နေစရာ မလိုတော့ချေ။

ချန်မုက စနစ်ပြကွက်ကို ခေါ်ထုတ်လိုက်သည်။

အမည် - ချန်မု

အသက် - ၁၇

သိုင်းစွမ်းရည် - ဆင်ဆယ့်နှစ်ကောင်အား

စိတ်ဝိညာဉ် - အစပျိုးဝိညာဉ် အဆင့် ၄၀ (+)

ဝိညာဉ်အမှတ် - ၂၈၃ မှတ်

မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ဝမ်လီအပါအဝင် ကြီးမြတ်သော မိစ္ဆာလေးပါးကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ရရှိခဲ့သော ဝိညာဉ်အမှတ်များကို သူ အသုံးမပြုရသေးချေ။

ယခုအခါ သွေးကျောက်စိမ်းပေတံကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်ပြီဖြစ်၍ လက်အားသွားပြီဖြစ်ရာ ဤဝိညာဉ်အမှတ်များကို အရင်ဆုံး အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မည်သည့် တွေဝေမှုမျှ မရှိဘဲ ချန်မုသည် ဝိညာဉ်အမှတ်များကို အသုံးပြု၍ စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်ကို စတင် မြှင့်တင်လိုက်သည်။

ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဆက်တိုက် တောက်ပလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်မှာ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် တက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ အေးမြသော ခံစားချက်တစ်ခုနှင့်အတူ သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားတွင် ပြီးပြည့်စုံသော တစ်သားတည်းဖြစ်ခြင်း အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအား တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ ချန်မုသည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ အရာအားလုံးနှင့် ပေါင်းစပ်သွားကာ ပြီးပြည့်စုံသော အမှတ်တစ်ခုဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်သွားနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

မကြာမီမှာပင် ချန်မု၏ စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်မှာ အဆင့် ၄၆ သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ပြီးပြည့်စုံသော တစ်သားတည်းဖြစ်ခြင်း အခြေအနေကို ပိုမို သိသာစွာ ခံစားလာရသည်။ ယင်းမှာ စိတ်ဝိညာဉ်၏ ချို့ယွင်းချက်များကို ပြန်လည်ဖြည့်ဆည်းပေးရုံသာမက မမြင်နိုင်သော အခြားအရာတစ်ခုကိုပါ ဖြည့်ဆည်းပေးနေသကဲ့သို့ပင်။

ထိုအရာမှာ အလွန်ပင် နက်နဲလှသည်။ ချန်မုအနေဖြင့် တိကျသော စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြရန် ခက်ခဲသော်လည်း ဇာတာကံကြမ္မာနှင့် ဆက်စပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ လူသားတစ်ဦးအဖြစ် မွေးဖွားလာချိန်တွင် ကံကြမ္မာမှာ မပြည့်စုံမှုများ ရှိနေတတ်သော်လည်း ဤအဆင့်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအား တိုးတက်လာမှုက မိမိ၏ ကံကြမ္မာကိုပါ ပြန်လည်ဖြည့်ဆည်းပေးပြီး မွေးရာပါ အပြစ်အနာအဆာကင်းသော အခြေအနေသို့ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ရောက်ရှိစေခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်မု၏ စိတ်ထဲတွင် စကားတစ်ခွန်း ပေါ်လာသည်။

"ငါ့ကံကြမ္မာဟာ ငါ့လက်ထဲမှာပဲ ရှိတယ်၊ မိုးနတ်မင်းလက်ထဲမှာ မဟုတ်ဘူး"

အဆင့် ၂ တာအိုဆရာ အဆင့်မှာ လူသားဝိညာဉ် ရောက်ရှိနိုင်သော အမြင့်ဆုံး အထွတ်အထိပ် ဖြစ်ပုံရသည်။ ယင်းထက် ပို၍ မြင့်မားသော အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန်မှာ သာမန်လူသား ကံကြမ္မာကို အမှန်တကယ် ကျော်လွန်ရမည်ဖြစ်ပြီး အပြစ်အနာအဆာကင်းကာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ချုပ်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်ရမည် ဖြစ်သည်။

"ကြည့်ရတာ... အဆင့် ၁ တာအိုဆရာကို အဆင့် ၁ လို့ မခေါ်သင့်ဘူး ထင်တယ်"

ချန်မုက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

စနစ်ပြကွက်က သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို ဖော်ပြရာတွင် အမြဲတမ်း နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ် ရှိနေခဲ့သည်။ ယခုကဲ့သို့ အဆင့် ၂ တာအိုဆရာ သို့ ရောက်နေလျှင်တောင် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်ကို 'အစပျိုးဝိညာဉ်' ဟုသာ ဖော်ပြနေဆဲ ဖြစ်သည်။

အစပျိုး ဆိုသည်မှာ ကနဦး အစအဆင့်ကိုသာ ဆိုလိုခြင်းဖြစ်ရာ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ ကနဦးအဆင့်တွင်သာ ရှိနေသေးသည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ သူ၏ ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်ပါက အဆင့် ၄၉ မှာ အစပျိုးဝိညာဉ်၏ အမြင့်ဆုံး အကန့်အသတ် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထိုအကန့်အသတ်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ပါက မည်သူမျှ မသိနိုင်သော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အဆင့်အတန်း တစ်ခုလုံး မြင့်တက်သွားမည်မှာ သေချာလှသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ... လူသားအဆင့်မှ နတ်ဘုရားအဆင့် (သို့မဟုတ်) အမတအဆင့်သို့ ကူးပြောင်းခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ ထိုသို့သာ မှန်ကန်ပါက အဆင့် ၁ တာအိုဆရာ ဟူသော အဆင့်ခွဲခြားသတ်မှတ်မှုမှာ လုံးဝ ပြဿနာ ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အတိအကျ ဆိုရလျှင် အဆင့် ၂ မှာ ကျင့်စဉ်နယ်ပယ်တစ်ခု၏ အထွတ်အထိပ် ဖြစ်ပြီး အဆင့် ၁ သို့ ရောက်ရှိသွားပါက လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော အဆင့်သစ်တစ်ခု၊ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော အယူအဆသစ်တစ်ခုသို့ ပြောင်းလဲသွားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"အဆင့် ၂ တာအိုဆရာကိုမှ အဆင့် ၁ လို့ ခေါ်သင့်ပြီး သိုင်းသူတော်စင်နဲ့ အဆင့်တူ ကျင့်စဉ်နယ်ပယ်လို့ သတ်မှတ်သင့်တယ်။"

"အဆင့် ၁ တာအိုဆရာ ဆိုတာကတော့ နယ်ပယ်ကို ကျော်လွန်သွားတဲ့ အဆင့် လို့ သတ်မှတ်သင့်တယ်... အဆင့်နိမ့် သိုင်းကမ္ဘာတွေက ဟင်းလင်းပြင်ကို ချိုးဖျက်ခြင်း အဆင့်မျိုးပေါ့။"

"ဒါပေမဲ့ ဒီကမ္ဘာမှာတော့ ဟင်းလင်းပြင်ကို ချိုးဖျက်တဲ့ အဆင့်မျိုး မရှိဘူး ထင်တယ်။"

ချန်မုက စိတ်ထဲတွင် စဉ်းစားနေမိသည်။

စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်ကို ၄၀ မှ ၄၆ သို့ မြှင့်တင်လိုက်ခြင်းက ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပြောင်းလဲမှုကိုသာမက မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြီးပြည့်စုံသော တစ်သားတည်းဖြစ်ခြင်း အခြေအနေသို့ ပိုမို နီးကပ်သွားစေခဲ့သည်။

သူသည် အတွေးတစ်ချက်ဖြင့် ကောင်းကင်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နိုင်သလို၊ အတွေးတစ်ချက်ဖြင့်လည်း ကိုယ်ပိုင် စကြာဝဠာငယ်လေးတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်သည်။

ယခုအခါ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပမာဏနှင့် ပြင်းထန်မှုမှာ ယခင်ကထက် ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့် သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယင်းမှာ အမှန်တကယ် ကြီးမားသော တိုးတက်မှုပင်။

သူ၏ တစ်ဝက်ခန့် တိုးလာသော စွမ်းအားမှာပင် မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသနည်း။

သိုင်းပညာ အဆင့် ၂ သိုင်းဆရာသခင်ကြီး သုံးငါးယောက်ကိုပင် အလွယ်တကူ ဖိနှိပ် သတ်ဖြတ်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် ချန်မုသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအား တိုးတက်လာမှုအပေါ် အချိန်အကြာကြီး နစ်မြောမနေဘဲ သတိပြန်ဝင်လာကာ ပြောင်းလဲသွားသော စနစ်ပြကွက်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

အမည် - ချန်မု

အသက် - ၁၇

သိုင်းစွမ်းရည် - ဆင်ဆယ့်နှစ်ကောင်အား

စိတ်ဝိညာဉ် - အစပျိုးဝိညာဉ် အဆင့် ၄၆ (+)

ဝိညာဉ်အမှတ် - ၂၂ မှတ်

ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ပြီးနောက် ယခင်က ရရှိထားသော ဝိညာဉ်အမှတ်များစွာမှာလည်း ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။

အဆင့် ၂ တာအိုဆရာ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိရန် အဆင့်ငယ် သုံးဆင့်သာ လိုတော့သည်။

အကယ်၍ အဆင့် ၄၉ မှာ နယ်ပယ်တစ်ခု၏ အကန့်အသတ် အမှန်တကယ် ဖြစ်မည်ဆိုပါက ထိုအကန့်အသတ်ကို ကျော်ဖြတ်ရန် ဝိညာဉ်အမှတ် အမြောက်အမြား လိုအပ်မည်မှာ သေချာလှသည်။

"ဝိညာဉ်အမှတ်တွေက နည်းနေသေးတယ်။"

ချန်မုက စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

အကယ်၍ တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် ဝိညာဉ်အမှတ် တစ်သိန်း၊ ရှစ်သောင်းလောက် ရရှိမည်ဆိုပါက အလွန် ကောင်းမွန်မည် ဖြစ်သော်လည်း စိတ်မကောင်းစရာမှာ ယခုအခါ ဆယ်မှတ်လောက်ရဖို့ပင် သူ ကိုယ်တိုင် သွားရောက် အားထုတ်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

အဆင့် ၁ ၏ အကန့်အသတ်ကို ကျော်ဖြတ်ရန် ဝိညာဉ်အမှတ် အများကြီး လိုသည်ဖြစ်စေ၊ မလိုသည်ဖြစ်စေ အနည်းဆုံးတော့ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်ကို အဆင့် ၂ ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ အရင်ဆုံး မြှင့်တင်ထားရန် လိုအပ်ပေသည်။

"အပြင်ထွက်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ"

ချန်မုက မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

မိစ္ဆာနတ်ဘုရား လေးပါးကို သတ်ဖြတ်လိုက်သဖြင့် ထိုကလေးငယ် ဝိညာဉ်အုပ်စု၏ နောက်ဆုံးဆန္ဒများမှာ အတော်လေး ပြည့်ဝသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးလျှင်ပင် သူက လက်လွတ်ခံမည် မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်အမှတ်များ ရရှိရန်အတွက် ကိုယ်တိုင် သွားရောက် ရှင်းလင်းရဦးမည် ဖြစ်သည်။

သီးသန့်ကျင့်စဉ်ခန်း တံခါးမှာ ဝုန်းခနဲ ပွင့်သွားသည်။

သီးသန့်ကျင့်စဉ်ခန်း၏ အပြင်ဘက်မှာ ပိုမို ကျယ်ဝန်းသော အခန်းတစ်ခု ဖြစ်ပြီး လုရှီယွင်သည် ချန်မု၏ အမိန့်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း ထိုနေရာတွင် တစ်ချိန်လုံး စောင့်ကြပ်နေခြင်း ဖြစ်ကာ ချန်မု ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း ရှေ့တိုး၍ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"အရိုအသေပေးနေစရာ မလိုပါဘူး"

ချန်မုက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ တားဆီးလိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ "ငါ အပြင်ကို တစ်ခေါက်လောက် သွားဦးမယ်... မကြာခင် ပြန်လာခဲ့မယ်... လီချန်ရှင်းကိုတော့ မင်းတို့ဆီမှာပဲ ထားခဲ့လိုက်မယ်။"

ထိုစကား အဆုံးတွင် သူက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရာ နေရာတွင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ လုရှီယွင်ကဲ့သို့သော နန်လီဒေသခံကို လမ်းပြရန် ခေါ်သွားစရာ မလိုတော့ချေ။ ယခင် ခရီးစဉ်အတွင်း နန်လီ၏ မြေအနေအထားကို သူ အတော်လေး ကျွမ်းကျင်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ ခေါင်းထဲတွင်လည်း မြေပုံများစွာကို မှတ်သားထားသဖြင့် သာမန် နန်လီသားများထက်ပင် နန်လီ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပိုမို သိရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"..."

လုရှီယွင်သည် တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ချန်မု ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမက ပါးစပ်လေး ဟကာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ယခင်က ချန်မု အပြင်ထွက်တိုင်း သူမကို လမ်းပြခိုင်းခဲ့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူမကို ထားရစ်ခဲ့ပြီး စကားလည်း အများကြီး မပြောသွားသဖြင့် သူမ တစ်ခုခု မှားယွင်းလုပ်ဆောင်မိသလားဟု စိုးရိမ်နေမိခြင်း ဖြစ်သည်။

...

ချန်မုကတော့ လုရှီယွင်၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ဂရုမစိုက်ပါ။

လုအိမ်တော်သည် သူ၏ နန်လီခရီးစဉ်အတွင်း အဆင်ပြေချောမွေ့အောင် များစွာ ကူညီပေးခဲ့သဖြင့် လုအိမ်တော်ကို သူ၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် ထားရှိရန်နှင့် သူ၏ အမည်နာမကို အသုံးပြု၍ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ထွန်းကားစေရန် သူ ဝန်မလေးပါ။

အကယ်၍ လုရှီယွင်က သူ၏ ဘေးတွင် အလုပ်အကျွေးပြုကာ နန်လီမှ ထွက်ခွာ၍ တာယွမ်သို့ လိုက်ပါလိုလျှင်လည်း သူ ထွက်ခွာချိန်တွင် အခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးရန် ဝန်မလေးချေ။

ဒါတွေက အရေးမကြီးတဲ့ ကိစ္စအသေးအမွှားလေးတွေသာ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် အရေးအကြီးဆုံးမှာ နန်လီရှိ နတ်ဆိုးများကို ထပ်မံ ရှင်းလင်းရန် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ အဆင့် ၂ သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ချန်မု၏ ပျံသန်းနှုန်းမှာ ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို မြန်ဆန်လာခဲ့ပြီး တစ်ရက်အတွင်း မိုင်သောင်းချီ ခရီးကို အလွယ်တကူ သွားလာနိုင်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ရက်တည်းနှင့်ပင် နန်လီ၏ အရှေ့နှင့် အနောက်ကို အသွားအပြန် လုပ်ရန် လုံလောက်ပေသည်။

နင်ဖုန်းမြို့မှ ကျိုရိတောင်သို့ မိုင်တစ်ထောင်ခန့်သာ ဝေးကွာသဖြင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ကျိုရိတောင်။

​မိုးထိအောင်မြင့်မားနေသော တောင်ထွတ် ကိုးခုမှာ အပြင်ဘက် ၅ ခု၊ အတွင်းဘက် ၃ ခု နှင့် အလယ်တွင် ၁ ခု အနေအထားဖြင့် တည်ရှိနေသည်။

ချန်မုသည် ကျိုရိတောင်၏ အထက် ကောင်းကင်ယံတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ဝိညာဉ်အမြင်ဖြင့် တောင်တန်းကြီးများကို ထွင်းဖောက် မြင်တွေ့ရပြီး အရပ်လေးမျက်နှာမှ ကြီးမားလှသော မြေအောက် ဝိညာဉ်သွေးကြောများမှာ ဤတောင်ထွတ် ကိုးခုဆီသို့ မြစ်ကြီးများအလား စုဝေး စီးဆင်းနေသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ရသည်။

မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ဝမ်လီ သေဆုံးသွားသည့် သတင်းမှာ ကျိုရိတောင်သို့ စောစီးစွာကတည်းက ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ကျိုရိတောင်ရှိ နတ်ဆိုးများ အားလုံးမှာ ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်နေကြသည်။

ကျိုရိတောင်ရှိ နတ်ဆိုးများသာမက မိုင်ထောင်ချီအတွင်းရှိ နတ်ဆိုးများစွာမှာလည်း နင်ဖုန်းမြို့၏ အပြောင်းအလဲများကို သိရှိသွားကြပြီးနောက် ကျိုရိတောင်ဆီသို့ အသီးသီး စုဝေးလာကြသည်။

ကျိုရိတောင်မှာ ယခုအချိန်တွင် လုံခြုံမှု မရှိတော့သော်လည်း အန္တရာယ်ရှိသော ဒေသ၊ သေမင်းတမန် နယ်မြေ ဖြစ်နေဆဲပင်။

အခြားနေရာများထက်တော့ ပို၍ လုံခြုံလိမ့်မည်ဟု သူတို့ ယူဆထားကြသည်။

ထို့ကြောင့် ချန်မု ကျိုရိတောင်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် တောင်တစ်ခုလုံးတွင် နတ်ဆိုးများစွာ စုဝေးနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။ အချို့က သူတို့၏ အရှိန်အဝါများကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး အချို့ကမူ အလယ်ဗဟိုရှိ တောင်ထွတ်၏ အစွန်းတွင် ပုန်းအောင်းနေကြသည်။

သို့သော် ဤအရာအားလုံးမှာ သူ၏ ဝိညာဉ်အမြင်အောက်တွင်မူ ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်ချေ။

ထိုအထဲမှ...

အပြင်ဘက်ဆုံး တောင်ထွတ် ၅ ခုပေါ်တွင် နတ်ဆိုးအများဆုံး စုဝေးနေပြီး ၎င်းတို့၏ အဆင့်များမှာ မမြင့်မားလှချေ။

အတွင်းဘက်ရှိ တောင်ထွတ် ၃ ခုမှာမူ အန္တရာယ်ရှိသော နေရာများ အဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီး ဝိညာဉ်သွေးကြော အနေအထားများမှာ စတင် ရှုပ်ထွေးနေကာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ စွမ်းအားများမှာလည်း တွန့်လိမ်နေသည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေပြီး မိစ္ဆာကြီး အဆင့်နှင့် နီးစပ်သော နတ်ဆိုး အနည်းငယ်သာ ထိုနေရာတွင် ပုန်းအောင်းနေကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင်...

သေမင်းတမန် နယ်မြေ အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသော အလယ်ဗဟို တောင်ထွတ်၏ အစွန်းတွင်မူ အရှိန်အဝါများကို အစွမ်းကုန် ဖုံးကွယ်ထားသည့် လူသားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာကြီး ခုနစ်ဦး၊ ရှစ်ဦးခန့် ရှိနေသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ သေမင်းတမန် နယ်မြေ၏ အစွန်းသို့ ရောက်ရှိနေကြသော်လည်း အတွင်းသို့ လွယ်လွယ်နှင့် မဝင်ရဲကြချေ။

ကျိုရိတောင်ရှိ နတ်ဆိုးအချို့တွင် အမြင်အာရုံ အလွန် ထက်မြက်သူများ ရှိသလို အမြင်အာရုံဆိုင်ရာ မိစ္ဆာပညာရပ်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူများလည်း ရှိရာ ချန်မု ကောင်းကင်ယံသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချန်မု၏ တည်ရှိမှုကို သတိထားမိသွားကြသည်။

"ရွှီး..."

သတိပေးသည့်အလား အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချန်မု၏ မျက်နှာမှာ အေးချမ်းနေပြီး သူ၏ ပုံရိပ်ကို တမင်တကာ ဖုံးကွယ်ခြင်း မပြုသလို အရှိန်အဝါများကိုလည်း ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် တစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။

"ဝုန်း..."

အဆင့် ၂ တာအိုဆရာ၏ ကြီးမား ကျယ်ပြန့်သော အရှိန်အဝါကြီးမှာ ကောင်းကင်၏ အမိန့်အလား ကျိုရိတောင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်လာပြီး လောကီဘောင်ကို ကျော်လွန်သွားသည့်အလား ပြီးပြည့်စုံသော တစ်သားတည်းဖြစ်ခြင်း အငွေ့အသက်များဖြင့် အရာအားလုံးကို ဖိနှိပ်လိုက်တော့သည်။

ယခုအခါ ချန်မု၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသနည်း။

စနစ်၏ အကူအညီနှင့် မြှင့်တင်မှုများကြောင့် သူ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ အလွန် တည်ငြိမ်ပြီး ခိုင်မာလှရာ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပြင်းထန်မှုနှင့် အရည်အသွေးမှာ ခေတ်အဆက်ဆက်က မည်သည့် အဆင့် ၂ တာအိုဆရာထက်မဆို သာလွန်လှပေသည်။

ထို အရှိန်အဝါများမှာ စိတ်ဆန္ဒ အဆင့်တွင်သာ ဖိနှိပ်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း တာအိုဆရာ၏ အရှိန်အဝါမှာမူ စစ်မှန်သော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား ဖြစ်သဖြင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရပါ တိုက်ရိုက် ဖိနှိပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း..."

အဆင့်နိမ့်သော နတ်ဆိုးအချို့မှာ ထို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါဖိနှိပ်မှုကို လုံးဝ မခံနိုင်တော့ဘဲ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်များမှာ နေရာမှာတင် ပြိုကွဲသွားပြီး သွေးအိုင်များအဖြစ် ပေါက်ကွဲသွားကြတော့သည်။

အဆင့်မြင့်သော နတ်ဆိုးအချို့ပင်လျှင် ထို အရှိန်အဝါဖိနှိပ်မှုကို မခံနိုင်ဘဲ မြေကြီးပေါ်တွင် ဝပ်စင်းသွားကြရပြီး သူတို့၏ နတ်ဆိုးမျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

သို့သော် ချန်မုကတော့ ရပ်တန့်မသွားခဲ့ပါ။

ဤ နန်လီတွင် လူမစားသော နတ်ဆိုး မရှိသလောက်ပင်။ အဆင့်မြင့် နတ်ဆိုးတိုင်းမှာ လူသားများကို အစားအစာအဖြစ် အနည်းနှင့်အများ ဆိုသလို စားသုံးကြပြီး နန်လီသားများ၏ ပူဇော်သက္ကာများကို လက်ခံကြသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤသည်မှာ နန်လီ၏ ဂေဟစနစ် ဖြစ်နေပြီး နန်လီမှ ပြည်သူများပင်လျှင် လက်ခံနေကြခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သို့သော် ချန်မု လုပ်ဆောင်လိုသည်မှာ ဤ နန်လီ၏ ကောင်းကင်ကို ပြောင်းလဲပစ်ရန် ဖြစ်သည်။

သူက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။

ကြီးမားလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ချိတ်ဆက်သွားပြီး အမြင့် ပေနှစ်ထောင်ခန့် ရှိသော ဧရာမ ပုံရိပ်ကြီး တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာကာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားတွင် နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဆင်းသက်လာသည့်အလား ရပ်တည်နေတော့သည်။

ဤ ခမ်းနားလှသော ဧရာမ ပုံရိပ်ကြီးမှာ ချန်မု၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ပြီး တူညီသော လှုပ်ရှားမှုကို ပြုလုပ်ကာ အနီးဆုံးရှိ တောင်ထွတ်ပေါ်သို့ ခြေတစ်ဖက်ဖြင့် နင်းချလိုက်တော့သည်။

"ဘုန်း..."

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။

ထို ခြေတစ်ချက် နင်းချမှုအောက်တွင် နတ်ဆိုး မည်မျှမှာ အသားစိမ်းများအဖြစ် ဖိခြေခံလိုက်ရသည်ကို မသိနိုင်ချေ။

ချန်မုကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ကျိုရိတောင်၏ တောင်ကိုယ်ထည်မှာ သူ၏ ခြေတစ်ချက် နင်းချမှုအောက်တွင် ပုံပျက်သွားခြင်း မရှိဘဲ မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ သစ်ပင်များ အားလုံးသာ ပြိုလဲ ပျက်စီးသွားပြီး တောင်ကိုယ်ထည်မှာမူ အနည်းငယ်သာ တုန်ခါသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ ခိုင်မာမှုမှာ မှန်းဆ၍မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။

"တကယ်ပဲ ထူးခြားတဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ။"

ချန်မုက ထိုတောင်ကိုယ်ထည်ကို သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထူးခြားသော ကုန်ကြမ်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ တောင်ကိုယ်ထည်အတွင်းတွင် အလွန် လေးလံပြီး ပြင်းထန်သော မြေအောက် ဝိညာဉ်သွေးကြောများ တည်ရှိနေသဖြင့် တောင်တစ်ခုလုံးမှာ လုံးဝ မလှုပ်မယှက် တည်ရှိနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ချန်မုက ကျိုရိတောင်၏ တောင်ထွတ်တစ်ခုကို ခြေဖြင့် နင်းခြေလိုက်ခြင်းက အခြား တောင်ထွတ်များပေါ်ရှိ နတ်ဆိုးများကို ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သွားစေပြီး မရေမတွက်နိုင်သော နတ်ဆိုးများမှာ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ရင်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး နင်းမိကာ သေဆုံးနေကြသည်။

နတ်ဆိုးအများအပြားမှာ ထိတ်လန့်လွန်းသဖြင့် အတွင်းဘက်ရှိ တောင်ထွတ် ၃ ခု (အန္တရာယ်ရှိသော နေရာများ) အတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားကြရာ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မရှိဘဲ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် 'ဘုန်း' ခနဲ အသံနှင့်အတူ သွေးအိုင်များအဖြစ် ပေါက်ကွဲသွားကြတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ချန်မု မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"အော်... ဒါကြောင့်ကိုး။"

သူက မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။

အပြင်ဘက် တောင်ထွတ် ၅ ခု၏ ဝိညာဉ်သွေးကြောများမှာ အလွန် ပြင်းထန်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အတွင်းဘက် တောင်ထွတ် ၃ ခုမှာမူ စွမ်းအားများမှာ အလိုအလျောက် ပေါက်ကွဲထွက်နေသည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေပြီး မီးတောင် သုံးလုံးကဲ့သို့ပင် မည်သည့် နေရာတွင်မဆို ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာနိုင်ပေသည်။

ဤကဲ့သို့သော ပေါက်ကွဲမှုများအောက်တွင် လူသားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာကြီးများမှလွဲ၍ သာမန် နတ်ဆိုးများမှာ လုံးဝ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိဘဲ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြရုံသာ ရှိတော့သည်။

ဒါကြောင့်မို့လို့ ကျိုရိတောင်ရဲ့ အတွင်းဘက် တောင်ထွတ် ၃ ခုကို အန္တရာယ်ရှိတဲ့ နေရာလို့ သတ်မှတ်ကြတာကိုး။

တကယ်ကို အန္တရာယ် ရှိလှပေသည်။

အနည်းဆုံးတော့ သိုင်းဆရာသခင် အဆင့် ရှိမှသာ ထိုနေရာသို့ ဝင်ရောက် စူးစမ်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဤအဆင့်ရှိသော အန္တရာယ်များမှာ ချန်မုအတွက်မူ ဘာမှ မဟုတ်ချေ။ ဤ ဝိညာဉ်သွေးကြောများမှာ သူပင်လျှင် လုံးဝ မလှုပ်ခါနိုင်သလို မထိန်းချုပ်နိုင်လောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေသော်လည်း သူ့ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ရန်မှာမူ မဖြစ်နိုင်ချေ။

"လောကပြာမှုန့်။"

ချန်မုက ရှေ့သို့ လက်ညှိုး တစ်ချက် ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ပေတစ်သောင်း မြင့်မားသော ဧရာမ ပုံရိပ်ကြီးမှာ လက်မောင်း နှစ်ဖက်ကို အထက်သို့ မြှောက်လိုက်ရာ နေမင်းကြီးကို လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည့်အလား ပင်။

လောကကြီး တစ်ခုလုံး ခဏအတွင်း မှောင်မိုက်သွားပြီး အဆုံးစမဲ့သော အလင်းတန်းများ အားလုံးကို ထို ဧရာမ ပုံရိပ်ကြီး၏ လက်ဝါးနှစ်ဖက်က ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ ၎င်းတို့ကို စုစည်း၍ တောက်ပလွန်းသော အလင်းတန်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်တော့သည်။

ထို့နောက် ဧရာမ ပုံရိပ်ကြီးက ဓားတစ်လက်အလား ထိုအလင်းတန်းကို ဝှေ့ယမ်း ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

"ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း..."

ဆက်တိုက် ဓားလေးချက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

ကျိုရိတောင်၏ အပြင်ဘက် တောင်ထွတ် ၅ ခုအနက် ယခင်က နင်းခြေခံထားရသော တောင်ထွတ်မှလွဲ၍ ကျန်ရှိသော တောင်ထွတ် ၄ ခုမှာ လုံးဝ ပြောင်သလင်းခါသွားပြီး သစ်ပင်များနှင့် နတ်ဆိုးများ အားလုံးမှာ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေသော တောင်ကိုယ်ထည်များသာ အရည်မပျော်ဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ထို့နောက်...

ချန်မုက အတွင်းဘက် တောင်ထွတ် ၃ ခုဆီသို့ ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ပြန်သည်။

သူ၏ ဓားချက်မှာ အပြင်ဘက် တောင်ထွတ် ၅ ခုပေါ်တွင် ကြီးမားသော အမှတ်အသားများကို ချန်ထားနိုင်သော်လည်း အတွင်းဘက် တောင်ထွတ် ၃ ခုပေါ်သို့ ကျရောက်ချိန်တွင်မူ သေးငယ်သော အမှတ်အသား အချို့သာ ချန်ထားနိုင်တော့သည်။

"လောကပြာမှုန့်" ၏ ဓားချက် တစ်ချက်က နေရာအနည်းငယ်တွင်သာ မီးသွေးခဲများအလား အမှတ်အသားများ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

သို့သော် အပြင်ဘက်ရှိ နတ်ဆိုးများ အားလုံး မျိုးတုံး သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်ပြီး အတွင်းဘက်ရှိ နတ်ဆိုး အနည်းငယ်မှာလည်း ဓားအလင်းတန်းများ၏ အောက်တွင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု သေဆုံးသွားကြသဖြင့် ကျိုရိတောင်မှာ ရှင်းလင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်မုက ရှေ့သို့ တိုးကာ အတွင်းဘက် တောင်ထွတ် ၃ ခု၏ နယ်မြေအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။

သူ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဖိနှိပ်မှုတစ်ခုက သူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း ကျရောက်လာကြောင်း ခံစားလိုက်ရပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ စွမ်းအားများမှာ တွန့်လိမ် ပြောင်းလဲနေကာ ပြင်ပလောကနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော နယ်ပယ်တစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။

ဤ ဖိနှိပ်မှုမှာ ချန်မုအတွက် ဘာမှ မဟုတ်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်သည့် အမူအရာ အချို့ ပေါ်ထွက်လာစေရန် လုံလောက်ပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအခါ သူသည် လေထဲတွင် ပျံသန်းနေပြီး ထိုတောင်ထွတ်များ၏ အထက် ကောင်းကင်ယံတွင် ရှိနေခြင်းကြောင့် ပင်။

တောင်ပေါ်တွင် ခြေဖြင့် နင်းနေခြင်း မဟုတ်ချေ။

တောင်ထွတ်များ၏ အထက် ကောင်းကင်ယံတွင်ပင် လွှမ်းမိုးမှု ခံနေရသဖြင့် အန္တရာယ်ရှိသော နေရာ ဟူသော အမည်နှင့် အမှန်တကယ် လိုက်ဖက်လှပေသည်။

တိတိကျကျ ပြောရလျှင် ဤသည်မှာ ချန်မု အန္တရာယ်ရှိသော နေရာတစ်ခု အတွင်းသို့ ပထမဆုံး အကြိမ် အမှန်တကယ် ဝင်ရောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခင်က ယူကျိုးပြည်နယ်တွင် လင်းယွဲ့နှင့်အတူ ချင်းယို သီးကို သွားယူခဲ့သော နေရာမှာ စစ်မှန်သော အန္တရာယ်ရှိသော နေရာဟု မသတ်မှတ်နိုင်ချေ။

ဤ ကျိုရိတောင်၏ အတွင်းဘက် တောင်ထွတ် ၃ ခုမှာ အန္တရာယ်ရှိသော နေရာဟု ဆိုခြင်းထက် သေမင်းတမန် နယ်မြေ၏ အပြင်ဘက် နယ်မြေဟု ဆိုလျှင် ပိုမှန်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် ပြင်ပလောကနှင့် လုံးဝ မတူညီသော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ စွမ်းအားများကို ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်မု၏ အကြည့်က ကျိုရိတောင်၏ အလယ်ဗဟိုဆီသို့ ကျရောက်သွားသည်။

ထိုနေရာမှာ နန်လီ၏ သေမင်းတမန် နယ်မြေ ခုနစ်ခုအနက် တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ကျိုရိတောင် အလယ်ဗဟို တောင်ထွတ်။

ချန်မုသည် ထိုတောင်ထွတ်၏ အစွန်းတွင် ပုန်းအောင်းနေသော လူသားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာကြီးများကို စောစောကတည်းက မြင်တွေ့ခဲ့သော်လည်း ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုဘဲ ကျိုရိတောင် အပြင်ဘက်ရှိ နတ်ဆိုးများကို အရင် ရှင်းလင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထို မိစ္ဆာကြီးများမှာ လမ်းကြောင်း စမ်းသပ်ရန်အတွက် အလွန် ကောင်းမွန်သော ကျောက်တုံးများ ဖြစ်နေသောကြောင့် ပင်။

ဒဏ္ဍာရီလာ သေမင်းတမန် နယ်မြေ တစ်ခု အနေဖြင့် ကျိုရိတောင်၏ အလယ်ဗဟို တောင်ထွတ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ထိုအမည်နှင့် လိုက်ဖက်လှပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုလက်ရှိ ချန်မု၏ အဆင့်ဖြင့်ပင် ထို တောင်ထွတ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါက မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို ကြည့်နေရသည့်အလား ဖြစ်နေသောကြောင့် ပင်။

ဝိညာဉ်အမြင်ဖြင့်ပင် ထွင်းဖောက် မမြင်နိုင်ချေ။

တောင်ကိုယ်ထည် တစ်ခုလုံးမှာ မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ထူးဆန်းစွာပင် အမှောင်ထုများ အတွင်း နစ်မြောနေခြင်း ဖြစ်ပြီး အပြင်ဘက်တွင် နေ့ခင်းဘက် ဖြစ်နေသော်လည်း ထိုတောင်မှာမူ လုံးဝ မတူညီသော ကမ္ဘာတစ်ခု အလား ထာဝရည အဖြစ် တည်ရှိနေလေသည်။

ဤနေရာတွင် ရပ်နေရင်း ထိုတောင်ထွတ်နှင့် အလွန် နီးကပ်နေသော်လည်း တောင်ပေါ်ရှိ အခြေအနေများကို အနည်းငယ်မျှ မမြင်နိုင်သလို အာရုံခံစားမှုများမှာလည်း လုံးဝ အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်ခြင်း ခံထားရလေသည်။

"ဒါက သေမင်းတမန် နယ်မြေပဲ..."

ချန်မုသည် ကျိုရိတောင် အလယ်ဗဟို တောင်ထွတ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လေးနက်မှု အချို့ ပေါ်ထွက်လာသည်။

အကယ်၍ ကျိုရိတောင် အပြင်ဘက် တောင်ထွတ် ၅ ခု၏ ဝိညာဉ်သွေးကြောများမှာ ပုံမှန်ထက် ပိုမို လေးလံနေခြင်း ဖြစ်သည်ဆိုပါက အတွင်းဘက် တောင်ထွတ် ၃ ခုမှာမူ လုံးဝ ပုံပျက်သွားပြီ ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားတွင် ဤမျှအထိ စုစည်းနေသော ဝိညာဉ်သွေးကြောများ မရှိသင့်သလို ၎င်းမှာ ဤနေရာ၏ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကိုပင် တွန့်လိမ်သွားစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံး တောင်ထွတ်မှာမူ ဝိညာဉ်သွေးကြောများကို လုံးဝ အာရုံခံစား၍ မရတော့ဘဲ အတွင်းပိုင်းတွင် မည်မျှအထိ တွန့်လိမ် ပြောင်းလဲနေမည်ကို ခန့်မှန်း၍ပင် မရနိုင်တော့ချေ။

ဒါကြောင့်မို့လို့ သေမင်းတမန် နယ်မြေ လို့ ခေါ်ကြတာကိုး။

ဒါကြောင့်မို့လို့ သိုင်းသူတော်စင်တွေတောင် မဝင်ရဲကြတာပေါ့။

ဤကဲ့သို့သော မသိနိုင်သည့် နေရာတစ်ခု အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းမှာ သိုင်းသူတော်စင် တစ်ဦး ပင်လျှင် အသက်အန္တရာယ် ကြုံတွေ့ရနိုင်ပြီး အဆင့် ၂ တာအိုဆရာများမှာ အနည်းငယ် ပိုကောင်းနိုင်သော်လည်း အန္တရာယ် ရှိနေမည်မှာ သေချာလှသည်။

"ဒါကြောင့်လည်း ဝမ်လီက ဒီလောက်ကြာအောင် အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့တာပဲ။"

ချန်မုသည် ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်များ တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။

ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် ပုန်းအောင်းနေပါက နန်လီသို့ ရောက်လာခဲ့သော သိုင်းသူတော်စင်များနှင့် ကောင်းကင်ဆရာသခင်များမှာ အတင်းအဓမ္မ လိုက်လံ သတ်ဖြတ်ရန် ဝန်လေးကြမည်မှာ သေချာလှသလို သူကိုယ်တိုင်လည်း ဝင်ရောက်ရန် ဆန္ဒမရှိချေ။

သို့သော်လည်း ရောက်မှရောက်လာပြီဖြစ်ရာ အနည်းငယ်တော့ စူးစမ်းကြည့်သင့်ပေသည်။

ချန်မု ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် ညာဘက်လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ကို ပူးကာ ဓားလက်ဟန် ပြုလုပ်၍ အလယ်ဗဟို တောင်ထွတ်၏ အစွန်းရှိ နေရာတစ်ခုသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ဝုန်း..."

ပြင်းထန်သော ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုက ကြီးမားလှသော မြစ်ကြီး တစ်စင်းအလား အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ထွက်ပေါ်သွားတော့သည်။

ထိုဘက်တွင် အရှိန်အဝါများကို ဖုံးကွယ်၍ အစွမ်းကုန် ပုန်းအောင်းနေသော လူသားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာကြီး တစ်ကောင်မှာ ကြီးမားလှသော ဓားအလင်းတန်းကြီး ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာ ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားပြီး ၎င်း၏ စွမ်းအားကို ခံစားမိသည်နှင့် အလွန် ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

မည်သည့် တွေဝေမှုမျှ မရှိဘဲ သူ ပုန်းအောင်းနေသော နေရာမှ ချက်ချင်း ခုန်ထွက်လိုက်ပြီး လူရိပ်တစ်ခုအလား လက်တစ်ကမ်းတွင် ရှိနေသော အလယ်ဗဟို တောင်ထွတ် သေမင်းတမန် နယ်မြေ အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်သွားတော့သည်။

ချန်မု၏ ဓားအလင်းတန်းမှာလည်း နောက်မှ တိုက်ရိုက် လိုက်ပါသွားတော့သည်။

"ရွှီး..."

ဓားအလင်းတန်းက အလယ်ဗဟို တောင်ထွတ်၏ အစွန်းရှိ အမှောင်ထုအချို့ကို ခဏတာ ဆွဲဖြဲလိုက်သည်။

အတွင်းပိုင်းတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်မှာ သာမန် ဖြစ်နေသော တောင်ကိုယ်ထည် အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

မှောင်မိုက်နေသော ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် မီးအိမ် တစ်လုံးဖြင့် နေရာတစ်ခုကို လှမ်းထိုးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ဓားအလင်းတန်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် ထို သာမန် တောင်ကိုယ်ထည်မှာလည်း အမှောင်ထု အတွင်း ပြန်လည် နစ်မြောသွားတော့သည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။"

ချန်မု၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စဉ်းစားနေသည့် အမူအရာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထို့နောက် သူက လက်ကို ထပ်မံ မြှောက်လိုက်ပြီး ဓားအလင်းတန်း အချို့ကို ထပ်မံ ပစ်လွှတ်လိုက်ပြန်သည်။

အခြား ပုန်းအောင်းနေသော လူသားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာကြီးများမှာလည်း သူ၏ ဓားအလင်းတန်းများကြောင့် အတင်းအဓမ္မ ထွက်ပေါ်လာကြရပြီး အချို့မှာ ဓားအလင်းတန်းများ၏ အောက်တွင် တိုက်ရိုက် အသတ်ခံလိုက်ရသလို အချို့မှာမူ အလွန် အရှက်တကွဲဖြင့် သေမင်းတမန် နယ်မြေ အတွင်းသို့ ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။

ဓားအလင်းတန်းများက အမှောင်ထုကို ထပ်မံ ဆွဲဖြဲလိုက်ရာ အတွင်းပိုင်း အခြေအနေ အချို့ကို ထပ်မံ မြင်တွေ့လိုက်ရပြန်သည်။

ယခင်အတိုင်းပင် သာမန် တောင်ကိုယ်ထည်သာ ဖြစ်သည်။

သာမန် သစ်ပင်များ ပေါက်ရောက်နေသည်ကိုပင် မြင်တွေ့နေရလေသည်။

အနီးအနားရှိ အမှောင်ထုများက လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် စုစည်းလာပြီး အရာအားလုံးကို ပြန်လည် မျိုချသွားကာ ထို မိစ္ဆာကြီးများမှာလည်း အမှောင်ထု အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သဲလွန်စ ရှာမရတော့ချေ။

ချန်မု မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

"ရွှီး..."

ဓားတစ်ချက် ထပ်မံ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ပြန်သည်။

နောက်ထပ် မိစ္ဆာကြီး တစ်ကောင်မှာလည်း အတင်းအဓမ္မ အမှောင်ထု အတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားပြန်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အပြောင်းအလဲတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဓားအလင်းတန်း ဆွဲဖြဲလိုက်သော အမှောင်ထု အတွင်းတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်မှာ သာမန် တောင်ကိုယ်ထည်ပင် ဖြစ်သော်လည်း ထိုတောင်ကိုယ်ထည်ပေါ်တွင် အလွန် ရိုးရှင်းသော တောင်ပေါ် လမ်းကလေး တစ်ခု ရှိနေလေသည်။

ထို တိုးဝင်သွားသော မိစ္ဆာကြီးမှာ ထို တောင်ပေါ် လမ်းကလေး ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ကျရောက်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မရှိဘဲ သူ တောင့်တင်းသွားတော့သည်။

အမှောင်ထုက အရာအားလုံးကို ပြန်လည် မျိုချသွားတော့မည့် နောက်ဆုံး အချိန်တွင် ချန်မု မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ ထို မိစ္ဆာကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ခေါင်းမှ စတင်၍ တစ်လက်မချင်းစီ ဆွေးမြည့် ပျက်စီးသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နှစ်ပေါင်း သန်းနှင့်ချီသော အချိန်များကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ရသည့်အလား ပင်။

"ဒါက ဘာလဲ။"

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ချန်မု၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့သြ ထိတ်လန့်မှုများ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

"ရွှီး..."

သူက နောက်ထပ် ဓားတစ်ချက် ထပ်မံ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ပြန်သည်။

ဓားအလင်းတန်းက ထိုနေရာမှ အမှောင်ထုကို ခွဲထုတ်လိုက်ရာ ထို တောင်ပေါ် လမ်းကလေးကို ထပ်မံ မြင်တွေ့လိုက်ရပြန်သည်။

သို့သော် ထို လမ်းကလေးပေါ်တွင် စောစောက မိစ္ဆာကြီး၏ ပုံရိပ်ကို လုံးဝ မတွေ့ရတော့သလို ဖုန်မှုန့် တစ်စလေးပင် မကျန်တော့ဘဲ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

အသံတိတ်စွာဖြင့်...

အမှောင်ထုက အရာအားလုံးကို ထပ်မံ မျိုချသွားပြန်ပြီး ချန်မု၏ အမြင်အာရုံကို ထပ်မံ ဖုံးကွယ်သွားပြန်သည်။

"..."

ချန်မု၏ မျက်နှာမှာ အလွန် လေးနက်သွားတော့သည်။

သူကိုယ်တိုင်လည်း မိစ္ဆာကြီး တစ်ကောင်ကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သော်လည်း စောစောက ထို တောင်ပေါ် လမ်းကလေးမှာမူ မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မရှိဘဲ ထူးဆန်းစွာဖြင့် တစ်ဖက်လူကို အစအန မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဤနေရာမှ လှမ်းကြည့်လျှင်လည်း မည်သည့် ထူးခြားမှုမျှ မမြင်တွေ့ရချေ။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အတွင်းနှင့် အပြင်မှာ လုံးဝ အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်နေခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပြီး အကယ်၍ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပါက အဆင့် ၂ တာအိုဆရာ၏ စွမ်းရည်ဖြင့် ထို လမ်းကလေး၏ ထူးခြားမှုကို အာရုံခံစားနိုင်မည် ဖြစ်ကာ ထိုကဲ့သို့သော အန္တရာယ်များကို ရှောင်ရှားနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ရှောင်ရှားနိုင်လျှင်တောင်မှ မိစ္ဆာကြီး တစ်ကောင်ကို အသံတိတ်စွာဖြင့် အစအန မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်သော ထို ထူးဆန်းမှုမှာ ချန်မုကို အတင်းအဓမ္မ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက် စူးစမ်းရန် ဝန်လေးသွားစေတော့သည်။

"ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး..."

ချန်မုသည် အလယ်ဗဟို တောင်ထွတ်ကို ကွေ့ပတ် ပျံသန်းရင်း ဓားအလင်းတန်းများကို အဆက်မပြတ် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဤ ဓားအလင်းတန်း တိုင်းမှာ သူ၏ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်မှုများ ဖြစ်သော်လည်း ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုစီ တိုင်းမှာ တောင်ပေါ်ရှိ ပေအနည်းငယ်ခန့် ရှိသော အမှောင်ထုကိုသာ ဆွဲဖြဲနိုင်ပြီး အတွင်းပိုင်း အခြေအနေ အနည်းငယ်ကိုသာ မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။

အထူးဆန်းဆုံးမှာ ထို အမှောင်ထု အတွင်းမှ မြင်တွေ့ရသော တောင်ကိုယ်ထည် အစိတ်အပိုင်း တိုင်းမှာ အလွန် သာမန် ဖြစ်နေပြီး ဤကဲ့သို့သော ထူးဆန်းသည့် အမှောင်ထု အတွင်း ဖုံးကွယ်မထားပါက သာမန် တောင်ငယ်လေး တစ်ခုနှင့် လုံးဝ ခြားနားမှု မရှိခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် သာမန် ဖြစ်နေလေလေ၊ ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလေလေ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

ချန်မုသည် ပိုမို လေ့လာလေလေ၊

သူ၏ မျက်နှာမှာ ပိုမို လေးနက်လာလေ ဖြစ်သည်။

ဤတောင်က သူ့ကို ပေးစွမ်းနေသော ခံစားချက်မှာ ငရဲပြည်လောက် မကြောက်မက်ဖွယ် မကောင်းသလို၊ ငရဲပြည်ရှိ အဆုံးအစမရှိသော သင်္ချိုင်းမြေကြီးနှင့် ခြောက်သွေ့နေသော သွေးမည်းများလောက် မဆိုးရွားသော်လည်း ပြဿနာမှာ ဤနေရာတွင် သူ့ကို ကာကွယ်ပေးမည့် စနစ် မရှိခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူသည် စနစ်၏ ထို ရွှေရောင်အလင်းတန်း များဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်ပါက အေးအေးလူလူ ဝင်ရောက်သွားလျှင်တောင်မှ မည်သည့် ပြဿနာမျှ ရှိမည် မဟုတ်သော်လည်း ထို ရွှေရောင်အလင်းတန်း မှာ ငရဲပြည်သို့ ဝိညာဉ်ခွဲထွက်ချိန်တွင်သာ ပေါ်ထွက်လာလေ့ရှိပြီး ပုံမှန်အချိန်တွင် မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ ထုတ်ဖော်၍ မရနိုင်ချေ။

ကြည့်ရသည်မှာ သူ ငရဲပြည်သို့ ဝင်ရောက်ချိန်တွင်သာ သူ့ကို ကာကွယ်ပေးရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်ပုံ ရသည်။

"ဒီနေရာက ထူးဆန်းမှုနဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းမှုက ငရဲပြည်ကို မမီပေမယ့် ငါ့ရဲ့ လက်ရှိ အဆင့်ထက်တော့ ပိုမြင့်နေသေးတယ်... အနည်းဆုံးတော့ ယခုလက်ရှိ ငါ့အနေနဲ့ ဒီလို နေရာမျိုးကို ဘယ်လိုမှ မဖန်တီးနိုင်သေးဘူး။"

ချန်မုက စိတ်ထဲမှ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ၏ လက်ရှိ အဆင့်ဖြင့်ဆိုပါက အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ဝင်ရောက်ပြီးနောက် အန္တရာယ် အချို့ကိုလည်း ရှောင်ရှားနိုင်မည် ဖြစ်ရာ အပြင်ဘက် တစ်ပတ်လောက် ပတ်ကြည့်ရန်မှာ ပြဿနာ မရှိနိုင်ချေ။

သို့သော် အတွင်းပိုင်းသို့ ပိုမို ဝင်ရောက်သွားရန်မှာမူ ပြောရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

ပိုမို အတွင်းကျသော နေရာများမှာ ပိုမို နက်ရှိုင်းသော အမှောင်ထု အတွင်း ဖုံးကွယ်နေပြီး သူ၏ ဓားအလင်းတန်းများ ပင်လျှင် ထိုမျှအထိ နက်ရှိုင်းသော အမှောင်ထုကို မခွဲထုတ်နိုင်သဖြင့် အတွင်းပိုင်း အခြေအနေများကို လုံးဝ မသိရှိနိုင်ချေ။

"ထားလိုက်ပါတော့။"

ချန်မုသည် နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့သော မသိနိုင်သည့် အခြေအနေမျိုးတွင် စွန့်စားရန် မလိုအပ်ချေ။

သူ့တွင် စနစ် ရှိနေသဖြင့် အနှေးနှင့်အမြန် အဆင့် ၂ ၏ အကန့်အသတ်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မည် ဖြစ်ပြီး အဆင့် ၁ တာအိုဆရာ၊ သို့မဟုတ် ပိုမို မြင့်မားသော အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည် ဖြစ်ရာ ထိုအချိန်သို့ ရောက်မှသာ ဤ သေမင်းတမန် နယ်မြေ အတွင်းတွင် ဘာတွေ ရှိသည်ကို သိလိုပါက နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လာခဲ့ရုံသာ ရှိတော့သည်။

မည်မျှပင် ထူးဆန်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းပါစေ၊ ထိုအချိန်ကျမှသာ အားလုံးကို တိုက်ရိုက် ဖြိုခွဲပစ်လိုက်ရုံ ပင်။

အတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားသော ထို လူသားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာကြီးများ အနေဖြင့်မူ ဤကဲ့သို့သော ထူးဆန်းသည့် နေရာတွင် အသက်ရှင်ရန်မှာ မလွယ်ကူလှသလို အကယ်၍ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အသက်ရှင် ကျန်ရစ်ခဲ့လျှင်တောင်မှ ဤအဖြစ်အပျက်ကို ကြုံတွေ့ပြီးနောက် ကျိုရိတောင်မှ အပြင်သို့ ခြေတစ်လှမ်းပင် ထွက်ရဲကြတော့မည် မဟုတ်ချေ။

နောက်ဆုံးတွင်...

ချန်မုသည် ကျိုရိတောင် အလယ်ဗဟို သေမင်းတမန် နယ်မြေကို နက်နဲစွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ အလင်းတန်း တစ်ခုကို အသုံးပြု၍ အဝေးရှိ ကောင်းကင်ယံတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။