အခန်း ၁၁၈

အခန်း (၁၁၈) နန်လီတစ်ခွင် ကျော်ကြားသွားခြင်း

ဝမ်တုစိမ့်ညွန်။

လောကရှိ အညစ်အကြေးများအားလုံး စုဝေးရာနေရာဟု တင်စားခေါ်ဝေါ်ကြပြီး မိုင်တစ်ထောင်ခန့် ကျယ်ဝန်းကာ အပြင်ဘက်ပိုင်းတွင်ပင် အဆိပ်ငွေ့များ အမြဲတမ်း ဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် လူအများကို ကြောက်ရွံ့နောက်ဆုတ်သွားစေသည်။

သို့သော် အဆိပ်ငွေ့များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေများ ထူးခြားသောကြောင့် ဤနေရာတွင် သီးသန့်ပေါက်ရောက်သော သဘာဝဝိညာဉ်ဆေးပင်များစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဝမ်တုစိမ့်ညွန်တည်ရှိရာ ဒေသတွင် 'ဆေးရှာသမား' ဟူသော ထူးခြားသည့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ဆေးရှာသမားများမှာ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သိုင်းပညာ တတ်ကျွမ်းရန် လိုအပ်ရုံသာမက အဆိပ်ငွေ့များကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်စွမ်းနှင့် အဆိပ်ဖြေနိုင်စွမ်းလည်း မြင့်မားရန် လိုအပ်ပေသည်။ ထို့အပြင် ဝမ်တုစိမ့်ညွန်အတွင်းရှိ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားများထံသို့ အမြဲတမ်း ပူဇော်သက္ကာများ ဆက်သရန်လည်း လိုအပ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ဝမ်တုစိမ့်ညွန်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းမှာ အလွန်အန္တရာယ်များသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝမ်တုစိမ့်ညွန်မှာ အလွန်ကြီးမားကျယ်ဝန်းပြီး လူသားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာကြီးများ အများအပြား ရှိနေရုံသာမက အသိဉာဏ် မပွင့်သေးသော အဆင့်နိမ့်နတ်ဆိုးများလည်း အများအပြား ရှိနေသဖြင့် ထိုနတ်ဆိုးများနှင့် တွေ့ဆုံပါက တိုက်ခိုက်ရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိသောကြောင့်ပင်။

ဝမ်တုစိမ့်ညွန်၏ တောင်ဘက်ဒေသတစ်ခုတွင်။

အစိမ်းရောင် အဆိပ်ငွေ့များ ပြည့်နှက်နေသည်။

ထိုအဆိပ်ငွေ့များအတွင်းတွင် လူရိပ်သုံးခု လျှောက်သွားနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

သူတို့အားလုံးက အထူးဆေးရည်များ သုတ်လိမ်းထားသော စိုစွတ်သည့် ခေါင်းပေါင်းများဖြင့် နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်ကို ဖုံးအုပ်ထားကြပြီး ခြေထောက်တွင်လည်း ဝါးချပ်အချို့ကို စည်းနှောင်ထားသဖြင့် စိမ့်ညွန်ပေါ်တွင် ချောမွေ့စွာ လျှောတိုက်သွားလာနိုင်ကြလေသည်။

ယခုအချိန်မှာ ဆေးရှာရန် အကောင်းဆုံးအချိန် မဟုတ်ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအချိန်မှာ အဆိပ်ငွေ့များ အထူထပ်ဆုံးအချိန်ဖြစ်ပြီး ဝမ်တုစိမ့်ညွန်အတွင်းရှိ နတ်ဆိုးများ အလှုပ်ရှားဆုံး အချိန်လည်းဖြစ်သောကြောင့် ဤအချိန်တွင် ဆေးရှာထွက်ခြင်းမှာ အလွန်အန္တရာယ်များလှပေသည်။

သို့သော် ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် ဤအချိန်တွင် ရရှိသော ဆေးပင်များ၏ ဈေးနှုန်းမှာ ပုံမှန်ထက် များစွာ ပိုမိုဈေးကြီးလေ့ရှိပြီး အထူးသဖြင့် လတ်ဆတ်သော ဆေးပင်များဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဈေးကြီးလှပေသည်။

လူသုံးယောက်က စိမ့်ညွန်ပေါ်တွင် အလျင်အမြန် လျှောတိုက်သွားလာနေကြသည်။

သူတို့အားလုံး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးချီစွမ်းအင်များ ပြည့်ဝနေပြီး အားလုံးမှာ သိုင်းပညာ အဆင့် ၇ ခန့် ရှိကြလေသည်။

ရုတ်တရက်...

အရှေ့ဆုံးမှ သွားနေသော လျိုချန်း ရပ်တန့်သွားသည်။

"ဟိုမှာ ကြည့်လိုက်"

သူက အရှေ့ဘက်သို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်သည်။

ဘေးနားရှိ လူနှစ်ယောက်လည်း ရပ်တန့်သွားပြီး သူတို့သုံးယောက်စလုံး အရှေ့ဘက်ရှိ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အားလုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့် ဝမ်းသာသည့် အမူအရာအချို့ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။

အနီးအနားတစ်ဝိုက်တွင် အစိမ်းရောင် အဆိပ်ငွေ့များ ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း အရှေ့ဘက်တည့်တည့်ရှိ နေရာတစ်ခုတွင်မူ လုံးဝသန့်ရှင်းနေပြီး အဆိပ်ငွေ့ အနည်းငယ်မျှပင် မရှိဘဲ အဆိပ်ငွေ့များကြားတွင် အလွန်ထူးဆန်းသော လေဟာနယ်နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ အတွေ့အကြုံရှိသော ဆေးရှာသမားများအနေဖြင့် သူတို့သုံးယောက်စလုံး တစ်ချက်တည်းနှင့် အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားကြသည်။

ဆေးမြစ်ကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီ။

အလွန်ရှားပါးသော သဘာဝဝိညာဉ်ဆေးပင် အချို့သာလျှင် ဝမ်တုစိမ့်ညွန်၏ အဆိပ်ငွေ့များကြားတွင် ကျယ်ပြန့်သော လေဟာနယ်နေရာတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ဆေးရှာသမားအများအပြားမှာ တစ်သက်လုံး ဆေးရှာလာခဲ့သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော သဘာဝဝိညာဉ်ဆေးပင်မျိုးကို တစ်ကြိမ်မျှပင် မမြင်တွေ့ဖူးကြချေ။ ၎င်း၏တန်ဖိုးမှာ တိုင်းတာ၍ မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားပြီး သူတို့၏ ကံကြမ္မာကိုပင် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သည့် ကြီးမားသော အခွင့်အရေးကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း...

ကြီးမားသော အခွင့်အရေးဆိုသည်မှာ ကြီးမားသော အန္တရာယ်နှင့် ယှဉ်တွဲနေလေ့ရှိသည်။

ဤကဲ့သို့သော ရှားပါးသဘာဝဝိညာဉ်ဆေးပင်မျိုး၏ အနီးအနားတွင် နတ်ဆိုးများ စောင့်ကြပ်နေနိုင်ပြီး မစဉ်းမစားဘဲ ဝင်ရောက်သွားပါက အစွမ်းထက်သော နတ်ဆိုးတစ်ကောင်နှင့် တိုက်ရိုက် တွေ့ဆုံရနိုင်ပေသည်။

သို့သော် သူတို့သုံးယောက်စလုံး တိတ်တဆိတ် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် အားလုံး သွားကြိတ်လိုက်ကြသည်။

အသက်နှင့်ရင်း၍ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကို ရှာဖွေရမည်။

ဆေးရှာသမားများအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးမျိုးကို အမြဲတမ်း အိပ်မက်မက်နေခဲ့ကြပြီး ကံကြမ္မာ ပြောင်းလဲသွားသည့် ပုံပြင်များစွာကိုလည်း ကြားဖူးခဲ့ကြသဖြင့် ယခုအခါ အခွင့်အရေးက မျက်စိရှေ့တွင် ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ အန္တရာယ်များမှန်း သိသော်လည်း လက်လွှတ်ခံရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

"သတိထားကြ။"

"အင်း..."

"မိုးကြိုးမီးလုံးတွေကို အသင့်ပြင်ထားကြ။"

လျိုချန်းတို့သုံးယောက်က တိုးတိုးလေး အလျင်အမြန် တိုင်ပင်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် လူသုံးယောက်က တြိဂံပုံစံ နေရာယူကာ စိမ့်ညွန်ပေါ်တွင် လျှောတိုက်သွားလာရင်း အဆိပ်ငွေ့များ ကင်းစင်နေသော လေဟာနယ်နေရာအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြတော့သည်။

ထိုနေရာအတွင်းရှိ လေထုမှာ လုံးဝလတ်ဆတ်နေကြောင်း သိသာစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

အပြင်ဘက်ရှိ အစိမ်းရောင် အဆိပ်ငွေ့များမှာ အဆိပ်ပြင်းရုံသာမက ဝမ်တုစိမ့်ညွန်၏ အပုပ်နံ့များလည်း ပါဝင်နေသဖြင့် အလွန်ဆိုးရွားလှပြီး သာမန်လူတစ်ဦး ရှူရှိုက်မိပါက အန်ထွက်လာလောက်အောင် ဆိုးရွားလှကာ သူတို့ကဲ့သို့သော ဆေးရှာသမားများသာလျှင် ဤကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေသားကျနေသဖြင့် မျက်နှာမပျက်ဘဲ ခံနိုင်ရည်ရှိကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုမျက်စိရှေ့ရှိ နေရာအတွင်းတွင်မူ အဆိပ်ငွေ့များ ကင်းစင်နေရုံသာမက အနံ့မှာလည်း လတ်ဆတ်နေပြီး အောက်ဘက်ရှိ စိမ့်ညွန်မှာလည်း အစိမ်းရင့်ရောင် မဟုတ်တော့ဘဲ အစိမ်းနုရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လူသုံးယောက်က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး အားလုံး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။

အနံ့များကိုပါ သန့်စင်ပေးနိုင်သည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤအခြေအနေမှာ သူတို့ ခန့်မှန်းထားသည်ထက်ပင် ပိုမိုထူးခြားနေပြီး ဤဆေးမြစ်ကြီး၏ အဆင့်အတန်းနှင့် တန်ဖိုးမှာ သူတို့ယခင်က ခန့်မှန်းထားသည်ထက် ပိုမိုမြင့်မားနေကြောင်း သိသာလှပေသည်။

"ဘယ်လိုလဲ"

လျိုချန်းက ခြေလှမ်းများကို နှေးလိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ အဖော်နှစ်ယောက်ကို လေးနက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

တန်ဖိုးကြီးမားလေလေ၊ အန္တရာယ် ပိုများလေလေ ဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ဆယ်နှစ်ကျော် အတွေ့အကြုံရှိသော ဆေးရှာသမားဟောင်းများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ခဏတာ ဝမ်းသာပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ သတိပြန်ဝင်လာကြပြီး ဤအချိန်တွင် ဝမ်းသာမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ အားလုံး မျက်နှာများ ပျက်ယွင်းနေကြသည်။

ဆေးမြစ်၏ အဆင့်အတန်း အရမ်းမြင့်လွန်းလျှင်လည်း မကောင်းချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအရာမှာ သူတို့အဆင့်ဖြင့် ရှာဖွေနိုင်သော အရာမဟုတ်တော့ဘဲ အဆင့်အရမ်းမြင့်မားလွန်းသော ဆေးမြစ်၏ အန္တရာယ်မှာလည်း ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်သလို အကယ်၍ အမှန်တကယ် ရရှိခဲ့လျှင်တောင်မှ သူတို့အနေဖြင့် ရောင်းချရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

သေရွာပြန် အသက်ကို ပေးဆပ်၍ ရယူခဲ့သော တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းမှာ ကောင်းကျိုးဖြစ်လာမည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော်လည်း...

ဤအတိုင်း လက်လျှော့လိုက်ရန်မှာလည်း အလွန်နှမြောစရာ ကောင်းလှပေသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ဆေးရှာလာခဲ့သော်လည်း ဆေးမြစ်ကြီးတစ်ခုကို တွေ့ရခဲပြီး ဤကဲ့သို့သော တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းတစ်ခုက မျက်စိရှေ့တွင် ရောက်နေသည့် ခံစားချက်က သူတို့၏ သွေးများကို ဆူပွက်လာစေပြီး စိတ်ခံစားမှုများကို ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲစေတော့သည်။

"အဆင့်အတန်းက အရင်က ခန့်မှန်းထားတာထက် ပိုမြင့်မယ့်ပုံပဲ။"

"အကယ်၍ ဒဏ္ဍာရီလာ ဆေးမြစ်တွေသာ ဆိုရင် ရခဲ့ရင်တောင် ရောင်းရဖို့ ခက်လိမ့်မယ်။"

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီလောက် အန္တရာယ်များချင်မှလည်း များမှာပါ... ဒဏ္ဍာရီလာ ဆေးမြစ်အချို့က အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပဲ ခြောက်သွေ့သေဆုံးသွားတတ်ပြီး ပေါ်မလာခင်မှာလည်း ထူးခြားတဲ့ လက္ခဏာ သိပ်မပြတတ်ဘူး... ဖြစ်နိုင်တာက အနီးအနားမှာ နတ်ဆိုးတွေ မသိလောက်သေးဘူး... အနည်းဆုံးတော့ ငါ နတ်ဆိုးအငွေ့အသက်တွေကို အာရုံမခံမိသေးဘူး။"

လူအချို့က တိုးတိုးလေး အလျင်အမြန် တိုင်ပင်လိုက်ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အားလုံး သွားကြိတ်လိုက်ကြပြီး လက်မလျှော့ဘဲ ရှေ့သို့ ဆက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

နောက်ထပ် အနည်းငယ် ဆက်သွားပြီးနောက်...

နောက်ဆုံးတွင်...

အရှေ့ဘက်ရှိ အဆိပ်စိမ့်ညွန်တွင် အပြောင်းအလဲများ ထပ်မံဖြစ်ပေါ်လာပြီး အစိမ်းနုရောင် စိမ့်ညွန်မှာ တဖြည်းဖြည်း မြေဝါရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ သာမန်မြေကြီးအရောင်အတိုင်း ဖြစ်သွားပြီး အပုပ်အဆိပ်များ အနည်းငယ်မျှ မပါဝင်တော့သည့်အလားပင်။

ထို မြေဝါရောင် မြေကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းများ တောက်ပနေသော ဝိညာဉ်မြက်ပင်တစ်ပင် ပေါက်ရောက်နေပြီး ထိုဝိညာဉ်မြက်ပင်တွင် အရွက်ကိုးရွက် ရှိကာ အရွက်ကိုးရွက်စလုံးမှာ ကြယ်လေးများအလား တောက်ပနေလေသည်။

"အရွက်ကိုးရွက် သက်စောင့်မြက်..."

လျိုချန်းက အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဤလောကတွင် မည်သည့် သဘာဝဝိညာဉ်ဆေးပင်များက အဖိုးတန်ဆုံးလဲ ဟု မေးလာပါက အဆင့်မြင့်ဆုံးနေရာတွင် အန်းဟွန်းသီး၊ ကျင်းဟွန်းမြက် စသည့် တာအိုဆရာများ၏ အဆင့်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သော သဘာဝဝိညာဉ်ဆေးပင်များ ရှိမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

သိုင်းသမားများအတွက် အကျိုးရှိသော ဆေးမြစ်များမှာ တာအိုဆရာများအတွက် အကျိုးရှိသော ဆေးမြစ်များကို လုံးဝမမီနိုင်ဘဲ အကောင်းဆုံးအဆင့်ရှိ ကျင်းလင်ဓာတ်လုံး ပင်လျှင် အလွန်တန်ဖိုးကြီးမားသော ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ထိုဆေးမြစ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားလှပေသည်။

သို့သော်လည်း...

တာအိုဆရာများ၏ ဆေးမြစ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သော နောက်ထပ် ဆေးမြစ်တစ်မျိုး ရှိသေးသည်။

၎င်းမှာ... သက်တမ်းတိုးစေသော ဆေးမြစ်များပင် ဖြစ်သည်။

ဤဆေးမြစ်မျိုးမှာ အလွန်ရှားပါးလှပြီး အဆင့် ၁ သိုင်းသူတော်စင်နှင့် အဆင့် ၂ တာအိုဆရာများမှအစ၊ ပြိုင်ဘက်ကင်း မိစ္ဆာနတ်ဘုရားများ၊ တာယွမ်ဧကရာဇ်များ အဆုံး မည်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးမဆို သက်တမ်းတိုးစေနိုင်သော သဘာဝဝိညာဉ်ဆေးပင်များကို အလွန်လိုလားကြပေသည်။

အရွက်ကိုးရွက် သက်စောင့်မြက်မှာ ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး အလွန်ရှားပါးလှကာ ၎င်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာလည်း အလွန်ထူးခြားပြီး ကိုးနှစ်တိုင်တိုင် သက်တမ်းတိုးစေနိုင်သဖြင့် အရွက်ကိုးရွက် သက်စောင့်မြက် ဟု အမည်တွင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်...

ကိုးနှစ်တိုင်တိုင် သက်တမ်းတိုးစေနိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိကိုမူ မည်သူမျှ မသိကြချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသဘာဝဝိညာဉ်ဆေးပင်မျိုးမှာ ဆေးရှာသမားများ၏ ပါးစပ်ရာဇဝင်များတွင်သာ ကြားဖူးကြပြီး နန်လီ၏ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင် သမိုင်းကြောင်းတစ်လျှောက်တွင် အပင်အနည်းငယ်မျှသာ ပေါ်ထွက်ခဲ့ဖူးသောကြောင့်ပင်။

၎င်း၏ တိကျသော ဂုဏ်သတ္တိများ၊ မည်သို့ သိမ်းဆည်းရမည်၊ မည်သို့ ခူးဆွတ်ရမည်ကိုလည်း မည်သူမျှ မသိကြချေ။

၎င်း၏ ပြင်ပပုံပန်းသဏ္ဍာန် လက္ခဏာများသာ လက်ဆင့်ကမ်း သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါ..."

လျိုယွမ်သည် ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းများ တောက်ပနေသော ထိုအရွက်ကိုးရွက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အချိန်တိုအတွင်း မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး သူ၏ စိတ်ထဲရှိ သတိထားမှုနှင့် စိုးရိမ်မှုများအားလုံး ဤအချိန်တွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဆယ်နှစ်ကျော် ဆေးရှာလာခဲ့သော အတွေ့အကြုံများကြောင့်သာ အသိစိတ် အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးခြင်း ဖြစ်သည်။

တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်း။

သေချာပေါက် တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းတစ်ခုပင်။

ထို့အပြင် ဤအရာမှာ အလွန်ထူးခြားလှပေသည်။

အကယ်၍ အခြားရှားပါးသော ဆေးမြစ်များဆိုပါက သူတို့ရရှိခဲ့လျှင်တောင်မှ မီးခဲကိုင်မိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေမည်ဖြစ်ပြီး ရောင်းချရန် ခက်ခဲမည်ဖြစ်သော်လည်း အရွက်ကိုးရွက် သက်စောင့်မြက်မှာမူ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော အရာတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

အရွက်ကိုးရွက် သက်စောင့်မြက်တစ်ပင်ဖြင့် မည်သည့် သိုင်းဆရာသခင်ထံတွင်မဆို အကာအကွယ် တောင်းခံပါက ငြင်းပယ်ခံရမည် မဟုတ်ဘဲ ဖူဖုန်းမြို့စားထံသို့ ဆက်သပါက တစ်သက်လုံး အေးချမ်းစွာ နေထိုင်ခွင့်ရရန်မှာ လုံးဝ ပြဿနာမရှိနိုင်ချေ။

လျိုချန်းနှင့် လျိုယွမ်တို့ အသက်ရှူ မြန်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်များ အနည်းငယ် တုန်ရီလာကာ စိတ်ခံစားမှုများကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ အရွက်ကိုးရွက် သက်စောင့်မြက်ဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်သွားကြချိန်တွင်...

"ဝုန်း..."

စိမ့်ညွန် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားသည်။

အရွက်ကိုးရွက် သက်စောင့်မြက်နှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ အဆိပ်စိမ့်ညွန်အတွင်းမှ လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ယခင်က အဆိပ်စိမ့်ညွန်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် နစ်မြောနေပုံရကာ ယခုမှသာ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သဖြင့် ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ပုံရသည်။

လူရိပ်ဟု ဆိုသော်လည်း လူသားများ၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်မျိုးသာ ရှိပြီး ခေါင်းမှာ အနက်ရောင်နှင့် အညိုရောင် ရောနှောနေကာ အကြေးခွံအချို့ကိုပင် တွေ့မြင်နေရပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း အဆုံးအစမရှိသော နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်နေလေသည်။

လူသားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာကြီး။

လူသားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင် ပါလား။

ရေအေးတစ်ခွက်ဖြင့် ခေါင်းပေါ်မှ လောင်းချလိုက်သည့်အလား လူသုံးယောက်၏ ရင်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်နေသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများအားလုံး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ရေခဲတိုက်အတွင်းသို့ ကျရောက်သွားသည့်အလား ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

"တွေ့... တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် အရှင်မိစ္ဆာကြီး... ကျွန်တော်တို့က ဆေးလာရှာတာပါ... ဒီနေရာက အရှင်မိစ္ဆာကြီးရဲ့ နယ်မြေမှန်းမသိလို့ မရည်ရွယ်ဘဲ စော်ကားမိသွားပါတယ်... အရှင်မိစ္ဆာကြီးရဲ့ အိပ်စက်ခြင်းကို အနှောင့်အယှက် ပေးမိသွားတဲ့အတွက် ကျွန်တော်တို့ အခုပဲ ထွက်သွားပါ့မယ်... အရှင်မိစ္ဆာကြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ..."

ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဆိုးစွမ်းအင်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး အဆိပ်စိမ့်ညွန်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် မျက်လုံးများ လုံးဝအခြေအနေမကောင်းသော ထိုလူသားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာကြီးကို ကြည့်ရင်း လျိုချန်းတစ်ယောက် တုန်ရီသွားပြီး ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စွာဖြင့် အလျင်အမြန် တောင်းပန်လိုက်တော့သည်။

"..."

ထို လူသားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာကြီးက လူသုံးယောက်ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါကြီး ကျရောက်လာသဖြင့် လူသုံးယောက်စလုံး နဖူးမှ ချွေးအေးများ စီးကျလာပြီး စိမ့်ညွန်ပေါ်တွင် ဒူးထောက် ကျဆင်းသွားကာ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ စိမ့်ညွန်အတွင်းသို့ နစ်ဝင်သွားသော်လည်း မလှုပ်ရဲကြချေ။

"ဂလု..."

လူသားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာကြီးက အေးစက်သော စကားလုံးတစ်လုံးကို ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဘာမှန်း နားမလည်သော်လည်း လျိုယွမ်နှင့် အခြားသူများအားလုံး စိတ်နှလုံးများ အေးစက်သွားပြီး မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကြတော့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အားလုံးက သဘာဝအတိုင်း အေးစက်သော ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသောကြောင့်ပင်။

ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ...

ထို လူသားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာကြီးက လက်ညှိုးကို မြှောက်ထားပြီး လက်ထိပ်တွင် နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များ စုစည်းကာ အဝါခြောက်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လူသုံးယောက်ဆီသို့ ညွှန်ပြထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ လူသုံးယောက်ကို ဝမ်တုစိမ့်ညွန်အတွင်းသို့ ထာဝရ နစ်မြုပ်သွားအောင် လုပ်ဆောင်တော့မည့်အလားပင်။

ဒုက္ခပါပဲ။

လျိုချန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သည့် အမူအရာအချို့ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

လူသားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ထွက်ပြေးရန် အတွေးပင် မပေါ်လာတော့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုမျိုး၏ အရှေ့တွင် ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေး လုံးဝ မရှိနိုင်ဘဲ အသက်ရှင်ခြင်း သေဆုံးခြင်းမှာ တစ်ဖက်လူ၏ စိတ်ဆန္ဒအပေါ်တွင်သာ မူတည်နေသောကြောင့်ပင်။

ထို့အပြင် တကယ်ထွက်ပြေးချင်လျှင်တောင်မှ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါကြီးက သူတို့သုံးယောက်စလုံးကို တောင်ကြီးတစ်တောင် ထမ်းထားရသည့်အလား ဖြစ်စေပြီး လှုပ်ရှားရန်ပင် ခက်ခဲနေကာ ထွက်ပြေးရန်ဆိုသည်မှာ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ချေ။

လျိုယွမ်လည်း မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေတော့သည်။

စိတ်ထဲတွင်လည်း လောဘစိတ်ကြောင့် အမြင်အာရုံများ ဖုံးကွယ်သွားခဲ့မိသည်ကို အလွန် နောင်တရနေမိတော့သည်။ ဤအဆင့်ရှိ သဘာဝဝိညာဉ်ဆေးပင်မျိုးမှာ သူတို့ ယူငင်နိုင်သော အရာများ မဟုတ်ချေ။

မူလလမ်းကြောင်းအတိုင်း ပြန်လှည့်သွားပြီးနောက် လမ်းကြောင်းကို မှတ်သားကာ ဤနေရာတွင် ဆေးမြစ်ကြီးတစ်ခု ရှိကြောင်း သတင်းကို ရောင်းချသင့်သည်။ ဤသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြင့် ငွေများများ မရနိုင်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ဤနေရာတွင် အသက်မသေနိုင်ချေ။

သို့သော်လည်း...

သူတို့သုံးယောက်စလုံး မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေချိန်တွင် ထိုလူသားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာကြီး၏ လက်ထိပ်မှ အလင်းတန်းမှာ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ကျဆင်းမလာခဲ့ချေ။

သေဖို့ စောင့်နေသော လျိုချန်းသည် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် မျက်လုံးကို ဖွင့်ကာ အရှေ့ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ ထိုလူသားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာကြီးမှာ သူတို့ကို လုံးဝ မကြည့်တော့ဘဲ ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုမျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်သည့် အမူအရာများ ပေါ်ထွက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် လျိုချန်းနှင့် အခြားသူများ အံ့အားသင့်သွားကြတော့သည်။

သတိလစ်မတတ် ဖြစ်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုလူသားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာကြီး ကြည့်နေသော နေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှ မတွေ့ရဘဲ အထက်ကောင်းကင်ယံ တစ်ခုလုံးကို အစိမ်းရောင် အဆိပ်ငွေ့များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အရွက်ကိုးရွက် သက်စောင့်မြက်၏ အနီးအနားရှိ ဤနေရာတစ်ခုတည်းသာ အဆိပ်ငွေ့ ကင်းစင်သော လေဟာနယ်နေရာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။

သို့သော် လျိုချန်းနှင့် အခြားသူများ သံသယ ဖြစ်နေစဉ်...

"ဝုန်း..."

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး အရောင်ပြောင်းသွားတော့သည်။

ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော အရှိန်အဝါကြီးတစ်ခု ကောင်းကင်ယံမှ ကျရောက်လာပြီး ဝမ်တုစိမ့်ညွန်တစ်ခုလုံး ချက်ချင်း အရောင်မှေးမှိန်သွားကာ ဤလောကကြီးတစ်ခုလုံး အလင်းရောင် ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အလားပင်။

ကောင်းကင်ယံရှိ အစိမ်းရောင် အဆိပ်ငွေ့များအားလုံး လှိုင်းလုံးများအလား ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို ခံလိုက်ရသည့်အလား ပြင်ပလောကရှိ ကြည်လင်ပြာလဲ့နေသော ကောင်းကင်ကြီး ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ကောင်းကင်ယံတွင်။

လူရိပ်တစ်ခု လေထဲတွင် ရပ်တည်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ထိုလူရိပ်မှာ သိပ်မကြီးမားလှသော်လည်း ကောင်းကင်ယံတွင် ရပ်တည်နေချိန်၌ သူ၏ လူရိပ်မှာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ထောက်မထားပြီး အဆုံးအစမရှိသော ကမ္ဘာမြေကြီးကို နင်းထားကာ အဆုံးအစမရှိ ကြီးမားခမ်းနားလှသည့် ခံစားချက်တစ်ခုကို ပေးစွမ်းနေလေသည်။

ကောင်းကင်ယံရှိ လူရိပ်က ဤနေရာမှ အခြေအနေများကို သတိထားမိသွားပုံရပြီး ဤဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လာသည်။

"ရွှီး..."

ထို့နောက် သူ၏ လူရိပ်မှာ လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လျိုချန်းနှင့် အခြားသူများမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အရှေ့ဘက်တွင် ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေမှန်း မသိသော ရိုးရှင်းသည့် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အပြင်ပန်း ပုံပန်းသဏ္ဍာန်အရ အလွန်ငယ်ရွယ်ပုံရသော်လည်း မျက်နှာမှာ အလွန်တည်ငြိမ်နေလေသည်။

"အရွက်ကိုးရွက် သက်စောင့်မြက် လား..."

ချန်မုက လျိုချန်းနှင့် အခြားသူများကို မကြည့်သလို ထိုလူသားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာကြီးကိုလည်း မကြည့်ဘဲ အဝါရောင် မြေကြီးပေါ်တွင် ပေါက်ရောက်နေသော ထူးဆန်းသည့် ဝိညာဉ်မြက်ပင်ကိုသာ အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

အားလပ်ချိန်များတွင် သူသည် စာအုပ်များစွာကို ဖတ်ရှုခဲ့ပြီး ထိုအထဲတွင် သဘာဝဝိညာဉ်ဆေးပင်များ၏ အသေးစိတ် ပုံပန်းသဏ္ဍာန်များ ပါဝင်သဖြင့် ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းများ တောက်ပနေသော ဤဝိညာဉ်မြက်ပင်ကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချက်ချင်း မှတ်မိသွားတော့သည်။

အရွက်ကိုးရွက် သက်စောင့်မြက်။

သက်တမ်းတိုးစေသော သဘာဝဝိညာဉ်ဆေးပင်။

တာယွမ်မှတ်တမ်းများအရ သုံးကြိမ်သာ ပေါ်ထွက်ခဲ့ဖူးပြီး တစ်ခုကို ယခင်မျိုးဆက် စစ်ထျန်းထိုင်၏ ကောင်းကင်ဆရာသခင်က ရရှိခဲ့ကာ တစ်ခုကို တာယွမ်၏ စတုတ္ထမြောက် သိုင်းသူတော်စင်က ရရှိခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတစ်ခုမှာမူ ထိုခေတ်က ဧကရာဇ်ထံသို့ ဆက်သရန် သွားရာလမ်းတွင် လုယက်ခံလိုက်ရပြီး မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်သွားမှန်း မသိတော့ချေ။

ဤ အရွက်ကိုးရွက် သက်စောင့်မြက်မှာ ချန်မုအတွက်မူ သိပ်အသုံးမဝင်လှချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ယခုအခါ အလွန်ငယ်ရွယ်သေးပြီး သက်တမ်းမလုံလောက်မည့် ပြဿနာ လုံးဝမရှိသလို သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာလည်း အလွန်မြန်ဆန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး တစ်နှစ်ပင် မပြည့်သေးသည့် အချိန်အတွင်း အဆင့် ၂ တာအိုဆရာတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အဆင့် ၂ တာအိုဆရာမှာ သက်တမ်း မတိုးနိုင်သလို တာယွမ်သမိုင်းတစ်လျှောက်က အဆင့် ၂ တာအိုဆရာ သုံးဦးစလုံး အသက်တစ်ရာ မပြည့်မီ သေဆုံးခဲ့ကြရပြီး ခေတ်အဆက်ဆက်က တာအိုဆရာများမှာ အသက်ရှည်သူ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သော်လည်း ချန်မုကမူ သူ ထိုကဲ့သို့သော ပြဿနာ မရှိကြောင်း ခံစားနေရသည်။

သူ၏ လက်ရှိ အခြေအနေအရ နောက်ထပ် အနှစ်တစ်ရာ့ငါးဆယ်ခန့် အသက်ရှင်ရန်မှာ လုံးဝ ပြဿနာမရှိနိုင်ဘဲ အနည်းဆုံးတော့ သိုင်းသူတော်စင်များနှင့် ညီမျှပြီး ပို၍ပင် ရှည်ကြာနိုင်သေးသည်။

သူ၏ တာအိုဆရာအဆင့်မှာ ရုတ်တရက် နိုးထလာခြင်း မဟုတ်ဘဲ စနစ်က ပေးစွမ်းထားခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်လှမ်းချင်းစီ တက်လှမ်းလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ကာ ဤသည်မှာ သူနှင့် သာမန်တာအိုဆရာများ၏ ကွာခြားချက်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း...

မည်သူကမှ အသက်ရှည်ရှည် နေရမည်ကို မမုန်းကြချေ။

အရွက်ကိုးရွက် သက်စောင့်မြက် တစ်ပင်ကို တွေ့လိုက်ရခြင်းမှာ ချန်မုအတွက်လည်း မျှော်လင့်မထားသော ဝမ်းသာစရာတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်...

လျိုချန်းနှင့် အခြားသူများ၏ အကြည့်များအောက်တွင် ချန်မုက မည်သူ့ကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ အရွက်ကိုးရွက် သက်စောင့်မြက်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ညာဘက်လက်ကို ဖြန့်ပြီး ရှေ့သို့ ဖိချလိုက်ရာ အရွက်ကိုးရွက် သက်စောင့်မြက်ကို အမြစ်ပါမကျန် နုတ်ယူလိုက်ပြီးနောက် အနီးအနားရှိ ရေခိုးရေငွေ့များကို စုပ်ယူကာ ရေခဲအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး အရွက်ကိုးရွက် သက်စောင့်မြက်ကို ရေခဲတုံးအတွင်းတွင် အေးခဲ သိမ်းဆည်းလိုက်တော့သည်။

ဤအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက်မှ ချန်မုက လှည့်ကြည့်လာတော့သည်။

ထို လူသားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာကြီးမှာ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုများ အပြည့်ရှိနေပြီး ချန်မုက အရွက်ကိုးရွက် သက်စောင့်မြက်ကို ခူးဆွတ်သွားသည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်နေရသော်လည်း မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မလုပ်ရဲဘဲ ချန်မုက လှည့်ကြည့်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ထူးဆန်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အဝေးသို့ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

"မင်း အချိန်အတော်ကြာအောင် စောင့်ကြပ်နေခဲ့တာဆိုတော့ ကျေးဇူးတင်စကား တစ်ခွန်းတော့ ပြောသင့်ပါတယ်။"

ချန်မုက ထွက်ပြေးသွားသော လူသားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာကြီး၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ လက်ညှိုးတစ်ချက် ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ဝုန်း..."

အဖြူရောင် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး မိုးကြိုးတစ်စင်းအလား လေဟာနယ်ကို ဖောက်ထွင်းသွားကာ ထွက်ပြေးနေသော ထိုလူသားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာကြီးကို ချက်ချင်း ထိမှန်သွားပြီး ပေရာပေါင်းများစွာ အကွာတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ရိုက် တောင့်တင်းသွားစေတော့သည်။

ထို့နောက် သူတစ်ကိုယ်လုံး သွေးအိုင်များအဖြစ် တိုက်ရိုက် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

ယခုလက်ရှိ ချန်မုအတွက်မူ လူသားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာကြီးများမှာ အလွန်အားနည်းသော တည်ရှိမှုများ ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တိုက်ခိုက်မှု တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဘေးနားတွင်...

လျိုချန်းနှင့် အခြားသူများအားလုံး ဤမြင်ကွင်းကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေကြတော့သည်။

ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်ညှိုးတစ်ချက် ညွှန်ပြလိုက်ရုံဖြင့် လူသားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်ကို သွေးအိုင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေခြင်းမှာ မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုမျိုးနည်း။

"အရှင်မြေကမ္ဘာနတ်မင်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

အံ့အားသင့်နေရာမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက် လျိုချန်းနှင့် အခြားသူများအားလုံး ချန်မုကို အလျင်အမြန် ဒူးထောက် အရိုအသေပေးလိုက်ကြသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က လောကတွင် အသက်ရှင်နေသော မြေကမ္ဘာနတ်မင်းတစ်ပါးက နန်လီ၏ နတ်ဆိုးနယ်မြေများစွာကို အမြစ်ပြတ် ရှင်းလင်းပစ်ခဲ့ပြီး နတ်ဆိုးများစွာကို မျိုးတုံး သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်ဟု ကြားသိရပြီး ဤမျက်စိရှေ့ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးမှာ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကြီးပင် ဖြစ်မည်လား။

ချန်မုက လျိုချန်းနှင့် အခြားသူများကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ဘာမှ မပြောချေ။

သူ၏ အင်္ကျီလက်စကိုသာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

လေမုန်တိုင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်လာပြီး လူသုံးယောက်စလုံးကို ချက်ချင်း ရစ်ပတ်ကာ စိမ့်ညွန်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဝမ်တုစိမ့်ညွန်၏ အပြင်ဘက်သို့ တိုက်ရိုက် လွင့်စင်သွားစေတော့သည်။

လူသုံးယောက်စလုံး ထိုလေမုန်တိုင်း၏ ရစ်ပတ်မှုအောက်တွင် လုံးဝ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိဘဲ မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းများ အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲသွားကာ ခေါင်းမူးနောက်သွားစေတော့သည်။

ရှုပ်ထွေးမှုများကြားမှ နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး လူသုံးယောက်စလုံး အနိုင်နိုင် သတိပြန်ဝင်လာကာ အရပ်လေးမျက်နှာကို လိုက်လံကြည့်ရှုလိုက်ရာ သူတို့သုံးယောက်စလုံး ဝမ်တုစိမ့်ညွန်၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရပြီး ထိုလေမုန်တိုင်းက သူတို့ကို တိုက်ရိုက် ခေါ်ထုတ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

လူသုံးယောက် အံ့အားသင့်နေစဉ်...

အမြင်အာရုံ၏ အဆုံးရှိ အလွန်ဝေးကွာသော ကောင်းကင်ယံတွင် အဖြူရောင် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုက ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော ငွေရောင်မြစ်ကြီးတစ်စင်းအလား ဝမ်တုစိမ့်ညွန်အတွင်းသို့ ကျဆင်းသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မလှမ်းမကမ်းရှိ ဝမ်တုစိမ့်ညွန်အတွင်းမှ အဆိပ်ငွေ့များ ချက်ချင်း လှိုင်းလုံးများအလား ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ရူးသွပ်စွာ လွင့်စင်လာတော့သည်။

အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်မျှ အကြာတွင်...

"ဘုန်း..."

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။

ဤသည်မှာ မပြီးသေးဘဲ ထိုအဖြူရောင် ဓားအလင်းတန်းက အနီးမှ အဝေးသို့ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ပေါ်လာတိုင်း ဆူပူသောင်းကျန်းနေသော ပင်လယ်လှိုင်းတံပိုးကြီးများအလား ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

ဤကပ်ဘေးကြီးအလား ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းက လျိုချန်းနှင့် အခြားသူများကို ကြက်သီးမွှေးညင်းများ ထသွားစေတော့သည်။

ဤမျှ ဝေးကွာသော နေရာမှပင် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဂယက်ရိုက်ခတ်မှုများကို ခံစားနေရသည်ဆိုပါက ဝမ်တုစိမ့်ညွန်၏ အတွင်းပိုင်းတွင် မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာများ ဖြစ်ပျက်နေမည်ကို သိနိုင်ပြီး ထိုအဖြူရောင် ဓားအလင်းတန်းများမှာလည်း မည်မျှ အံ့မခန်း ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းမည်နည်း။

"အရှင်မြေကမ္ဘာနတ်မင်းက... ဝမ်တုစိမ့်ညွန်ကို တိုက်ခိုက်နေတာလား"

လျိုချန်းက အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ဤကဲ့သို့ အကြီးအကျယ် ဝမ်တုစိမ့်ညွန်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ တိုက်ခိုက်နေခြင်းက နတ်ဆိုးအင်အားစုကြီးလေးခုထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော ဝမ်တုစိမ့်ညွန်ကို တိုက်ခိုက်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည်မသိဘဲ...

အရာအားလုံး တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်...

ဝမ်တုစိမ့်ညွန်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ အလင်းတန်းတစ်ခု ကောင်းကင်ယံကို ဖောက်ထွင်း၍ အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားပြီး ထိုအလင်းတန်းအတွင်းရှိ အခြေအနေကို မမြင်ရသော်လည်း ထိုရင်းနှီးနေသော အရှိန်အဝါမှာ ချန်မု၏ အရှိန်အဝါဖြစ်ကြောင်း သေချာလှပေသည်။

လျိုချန်းနှင့် အခြားသူများအားလုံး အံ့အားသင့်မှုထဲတွင် နစ်မြောနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

နှစ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီအတွင်း ဝမ်တုစိမ့်ညွန်ကို မည်သူက လာရောက် တိုက်ခိုက်ရဲသနည်း။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ရာက ဒဏ္ဍာရီများအရ တာယွမ်မှ သိုင်းသူတော်စင်တစ်ဦး ဝမ်တုစိမ့်ညွန်ကို လာရောက် တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးပြီး ဝမ်တုစိမ့်ညွန်ကို ခြေမွှပစ်ခဲ့ဖူးကြောင်း ကြားဖူးရုံသာ ရှိသည်။

ယနေ့တွင်မူ...

သူတို့သည် သမိုင်းသစ်တစ်ခုကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

...

နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင်။

ပိုင်တန်တောင်နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင်။

ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုက အနောက်ဘက်မှ ရောက်ရှိလာပြီး ကောင်းကင်ယံကို ဖောက်ထွင်းကာ ပိုင်တန်တောင်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ကျဆင်းသွားပြီးနောက် လေမုန်တိုင်းများ တိုက်ခတ်ကာ မြေကြီးများ တုန်လှုပ်သွားပြီး အလွန်ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည့်အလားပင်။

သို့သော် အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပင် ပိုင်တန်တောင်မှာ ပြန်လည် ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

...

နောက်ထပ် နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင်။

လော့ယန်ရေကန်။

အဝေးရှိ လူအများအပြား၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ရွှေရောင် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာပြီး ရေကန်၏ အလယ်ဗဟိုသို့ တိုက်ရိုက် ကျဆင်းသွားရာ မိုင်ပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းသော ရေကန်မျက်နှာပြင်မှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

ရေကန်ရေများမှာ ကြီးမားလှသော ဆူနာမီလှိုင်းတံပိုးကြီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ရူးသွပ်စွာ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

ကမ္ဘာပျက်မည့်နေ့အလား လောကကြီးတစ်ခုလုံး ဆက်တိုက် တုန်လှုပ်နေပြီး ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်မှ အရာအားလုံး တဖြည်းဖြည်း ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

...

နန်လီသက္ကရာဇ် တစ်ထောင့်နှစ်ရာလေးဆယ့်ကိုးနှစ်၊ သြဂုတ်လ တစ်ဆယ့်တစ်ရက်။

တစ်ရက်တည်းအတွင်းမှာပင်။

နန်လီ၏ နတ်ဆိုးအင်အားစုကြီး လေးခုစလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

နန်လီတွင် သတင်းများ ပျံ့နှံ့မှု နှေးကွေးသဖြင့် ဆယ်ရက်ကျော်ခန့် ကြာပြီးနောက်မှသာ ကောင်းကင်နတ်မင်းတစ်ပါး ပေါ်ထွက်လာပြီး နတ်ဆိုးအင်အားစုကြီး လေးခုစလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည့် သတင်းက လူအများကြားတွင် ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် လူသားများအားလုံး ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြပြီး နတ်ဆိုးများအားလုံး ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်သွားကြတော့သည်။

ကောင်းကင်နတ်မင်း၏ အမည်နာမက...

နန်လီတစ်ခွင် ကျော်ကြားသွားတော့သည်။