အခန်း ၁၁၉

အခန်း (၁၁၉) အုတ်မြစ်ချခြင်း

လဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်။

နင်ဖုန်းမြို့၊ လုအိမ်တော် ခြံဝင်းအတွင်း။

အနက်ရှိုင်းဆုံး သီးသန့်ကျင့်စဉ်ခန်းအတွင်းတွင် ချန်မုသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

သူ၏ ရှေ့တွင် သွေးရောင်ပေတံတစ်ခုက သူ့ကိုယ်ပတ်လည်တွင် အဆက်မပြတ် လှည့်ပတ် ပျံသန်းနေပြီး အလွန် သွက်လက် လှုပ်ရှားနေသည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။ ဤသည်မှာ ချန်မုက ထိန်းချုပ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဤ ဓမ္မလက်နက်က သူ့အလိုလို လှည့်ပတ် ပျံသန်းနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ အသက်ဝင်မှု ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် ကိုယ်ပိုင် အသိစိတ် ရှိနေသည့်အလား ပင်။

သို့သော်လည်း...

ဤသည်မှာ အပေါ်ယံ အသွင်အပြင်မျှသာ ဖြစ်သည်။

သွေးကျောက်စိမ်းပေတံမှာ အလွန် သွက်လက် လှုပ်ရှားနေသော်လည်း လူသားများနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။ အသက်ဝင်မှု မြင့်မားသော်လည်း အသိဉာဏ် နှင့်မူ အခြေခံအားဖြင့် များစွာ ကွာခြားနေဆဲ ပင်။

သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား ဤ ဓမ္မလက်နက်က ချန်မုကို အံ့အားသင့်စေဆဲပင်။ လဝက်နီးပါး အချိန်ယူခဲ့ရသော်လည်း ဤ ဓမ္မလက်နက်ကို ကနဦး သန့်စင်ရုံမျှသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူ၏ သန့်စင်မှု အတိုင်းအတာမှာ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ဝမ်လီ ထက် များစွာ ပိုမို နက်ရှိုင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဝမ်လီ မှာ လူစကားပြောအဆင့် မိစ္ဆာကြီး တစ်ကောင်သာ ဖြစ်ပြီး အဆင့်အတန်း အရပင်လျှင် အဆင့် ၂ တာအိုဆရာ နှင့် အဆင့်တစ်ခု ကွာဟနေပြီး တာအိုအမှတ်အသား များကို လေ့လာ စူးစမ်းရာတွင်မူ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကဲ့သို့ ကွာခြားလှပေသည်။

ယခင်က ဝမ်လီ ၏ သန့်စင်မှုမှာ အလွန် ရိုင်းစိုင်း ကြမ်းတမ်းလှပြီး မိမိ၏ အရှိန်အဝါဖြင့် အတင်းအဓမ္မ လွှမ်းမိုး ထိန်းချုပ်ထားရုံသာ ဖြစ်ကာ ဤ ဓမ္မလက်နက်၏ တိကျသော ဖွဲ့စည်းပုံနှင့် တာအိုအမှတ်အသား များကိုမူ လုံးဝ နားမလည်ခဲ့ချေ။

ဒူးလေး တစ်လက်ကို မြားပစ်ရန် အသုံးမပြုဘဲ ဒူးလေးဖြင့် လူကို ရိုက်နှက်ရန် အသုံးပြုနေသည့်အလား ပင်။

"ငါ အရင်က ခန့်မှန်းခဲ့တာ မှန်ပုံရတယ်... တာအိုဆရာ မျိုးနွယ်မှာ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ကျင့်စဉ်စနစ် တစ်ခု ရှိသင့်တယ်... ဒီ ဓမ္မလက်နက်က အဲဒီ ကျင့်စဉ်စနစ်ရဲ့ အဆက်အနွယ် တစ်ခုပဲ။"

"ဒါပေမဲ့ ဘာကြောင့် ဒီ ကျင့်စဉ်စနစ်က လောကမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားရတာလဲ ဆိုတာတော့ မသိဘူး... နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင် အတွင်း တာအိုဆရာ ဘယ်လောက်များများ ရှေ့ဆက်ပြီး လေ့လာ စူးစမ်းခဲ့ကြပေမယ့် ဘာ သဲလွန်စမှ မရခဲ့ကြဘူးလေ။"

ချန်မု စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

အကယ်၍ ယခင်က သူ သံသယ ဖြစ်ရုံသာ ရှိသေးသည် ဆိုပါက ယခုအခါတွင်မူ ဤလောကတွင် တာအိုဆရာများ၏ ကျင့်စဉ်စနစ်၊ သို့မဟုတ် တာအိုဆရာများနှင့် ဆင်တူသော ကျင့်စဉ်စနစ် တစ်ခု သေချာပေါက် ရှိနေကြောင်း သူ လုံးဝ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤ စနစ်မှာ သိုင်းပညာထက် ပိုမို ပြီးပြည့်စုံပြီး သိုင်းပညာထက် ပိုမို ကျယ်ပြန့်ကာ မှန်းဆ၍မရနိုင်သော ကြီးမား ကျယ်ပြန့်သည့် လောကတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်နေကြောင်း ဤ ဓမ္မလက်နက် မှတစ်ဆင့် ရေခဲတောင်၏ အပေါ်ယံ အပိုင်းအစလေးကို မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့သော စနစ်မှာ ယခုအခါ လောကတွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်က ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သနည်း။

ချန်မု သည် နန်လီ ကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် ရက်အနည်းငယ် အတွင်း နန်လီ နေရာအနှံ့သို့ သွားရောက်ကာ နန်လီ ၏ သမိုင်းကြောင်းများကို စူးစမ်း ရှာဖွေခဲ့ပြီး ဤနေရာ၏ သမိုင်းကြောင်းမှာလည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ခန့် အထိသာ ခြေရာခံနိုင်ပြီး တာယွမ် နှင့် ဆင်တူကာ ထိုအချိန်တွင် ပြတ်တောက်သွားပြီး ထိုထက်စောသော သမိုင်းကြောင်းများမှာ အမှောင်ထု အတွင်း ဖုံးကွယ်နေကာ အမှန်တရားကို မမြင်နိုင်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။

ချန်မု နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

လက်ညှိုး တစ်ချက် ညွှန်ပြလိုက်သည်။

လှည့်ပတ် ပျံသန်းနေသော သွေးကျောက်စိမ်းပေတံ မှာ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ အင်္ကျီလက်စ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

ဤ ဓမ္မလက်နက်ကို တိတိကျကျ မည်သို့ သန့်စင်ရမည် ဆိုသည်ကို သူ အသေအချာ မသိသေးဘဲ အနည်းဆုံးတော့ အချိန်အတန်ကြာ လေ့လာရဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း လောလောဆယ်တွင် သူ အလျင်မလိုသေးပါ။

ဝမ်လီ ၏ အမှတ်အသားကို ဖယ်ရှားပြီး ငြိမ်သက်သွားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ယင်းကို ထိန်းချုပ်ရန် သူ အပိုအာရုံစိုက်နေစရာ မလိုတော့ချေ။

ချန်မု က မတ်တတ်ရပ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်...

နားထဲတွင် စနစ် ၏ သတိပေးသံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒင်... ဝိညာဉ်အမှတ် ၂၂ မှတ် ရရှိပါသည်။"

ဤ ရုတ်တရက် ဝိညာဉ်အမှတ် ရရှိမှုက ချန်မု ကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားစေသော်လည်း များမကြာမီ သူ တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး ဝိညာဉ်အမြင် ကို ဖွင့်ကာ အပြင်ဘက်သို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

လီချန်ရှင်း အဆင့်တက်သွားပြီပဲ။

သူ့ကဲ့သို့သော အဆင့် ၂ တာအိုဆရာ တစ်ဦးက ဆရာအဖြစ် ရှိနေပြီး လုအိမ်တော် တွင်လည်း အရင်းအမြစ်များစွာကို ခံစားခွင့် ရရှိကာ မူလကတည်းက ပါရမီ အရည်အချင်း အလွန် မြင့်မားသူ ဖြစ်သဖြင့် တစ်လကျော်လေး အတွင်းမှာပင် သိုင်းပညာ အဆင့် ၉ သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး ပထမဆုံး အတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီချန်ရှင်း ၏ အဆင့် တိုးတက်လာမှုကြောင့် သူနှင့် သက်ဆိုင်သော ဝိညာဉ်၏ နောက်ဆုံးဆန္ဒများမှာလည်း အနည်းငယ် ထပ်မံ ပြည့်ဝသွားသဖြင့် ဝိညာဉ်အမှတ် အနည်းငယ် ထပ်မံ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်မု အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းကာ စနစ်ပြကွက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

အမည် - ချန်မု

အသက် - ၁၇

သိုင်းစွမ်းရည် - ဆင်ဆယ့်ခြောက်ကောင်အား

စိတ်ဝိညာဉ် - အစပျိုးဝိညာဉ် အဆင့် ၄၈ (+)

ဝိညာဉ်အမှတ် - ၅၇ မှတ်

နန်လီ ကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် သူသည် ဝိညာဉ်အမှတ် အများအပြား ထပ်မံ ရရှိခဲ့ပြီး စိတ်ဝိညာဉ် အဆင့်ကို အဆင့် ၄၈ သို့ မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့ကာ အဆင့် ၄၉ သို့ ရောက်ရှိရန် အနည်းငယ်သာ လိုတော့သည်။

လီချန်ရှင်း ၏ အဆင့်တက်မှုကြောင့် ထပ်မံ ရရှိလိုက်သော ဝိညာဉ်အမှတ်များ နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ရာ သူ၏ အဆင့်ကို နောက်ဆုံး အုတ်မြစ် တစ်ခု ထပ်မံ ဖြည့်တင်းပေးရန် လုံလောက်သွားပြီး အဆင့် ၂ တာအိုဆရာ ၏ အထွတ်အထိပ် သို့ တက်လှမ်းရန် လုံလောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

မည်သည့် တွေဝေမှုမျှ မရှိဘဲ။

ချန်မု က စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်ပြီး တိုက်ရိုက် မြှင့်တင်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

"ဝုန်း..."

ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ တောက်ပသွားသည်။

ရင်းနှီးနေသော အေးမြသည့် ခံစားချက်က စိတ်ဝိညာဉ် ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး စိတ်ဝိညာဉ် တစ်ခုလုံးကို အတွင်းမှ အပြင်သို့ အားဖြည့်ပေးကာ ဤအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ် သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ တက်လှမ်းသွားစေတော့သည်။

အကယ်၍ ချန်မု ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ရေတစ်အိုင် အဖြစ် တင်စားမည် ဆိုပါက အဆင့် ၂ သို့ စတင် တက်လှမ်းချိန်တွင် ထိုရေအိုင်မှာ စက်ဝိုင်းပုံစံ အဖြစ် အနိုင်နိုင် စုစည်းထားရုံသာ ရှိပြီး စက်ဝိုင်းပုံစံကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သော်လည်း ချို့ယွင်းချက်များ ရှိနေကာ အပြင်ပန်း ပုံစံကိုသာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ ထို စက်ဝိုင်းပုံစံ အတွင်းတွင် တဖြည်းဖြည်း ပြည့်နှက်လာတော့သည်။

ဤအချိန်အထိ ပင်။

စိတ်ဝိညာဉ် အဆင့်ကို ၄၈ မှ ၄၉ သို့ မြှင့်တင်လိုက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံး အုတ်မြစ်ကို ဖြည့်တင်းလိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်ရာ စိတ်ဝိညာဉ် တစ်ခုလုံးမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြီးပြည့်စုံသွားပြီ ဖြစ်ပြီး စက်ဝိုင်းပုံစံ တစ်ဝိုက်တွင် လှည့်ပတ်နေခြင်း မဟုတ်တော့ဘဲ သူကိုယ်တိုင်ပင် လုံးဝ ပြီးပြည့်စုံသော စက်ဝိုင်းပုံစံ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ မည်သည့် အပြစ်အနာအဆာမျှ မရှိတော့ချေ။

သို့သော် ဤသည်မှာ နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ် တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး ချန်မု အနေဖြင့် ပြီးပြည့်စုံသော စက်ဝိုင်း ဟူသော စကားလုံးကို အသုံးပြု၍ ဖော်ပြရန် ကြိုးစားသော်လည်း တိတိကျကျ ဖော်ပြနိုင်ခြင်း မရှိသေးချေ။

နောက်ဆုံးတွင်...

စိတ်ဝိညာဉ် မှာ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။

ချန်မု လည်း အဆင့် ၂ တာအိုဆရာ ၏ အထွတ်အထိပ် သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်ပြီး စိတ်ဝိညာဉ် တွင် မည်သည့် အပြစ်အနာအဆာမျှ မရှိတော့ချေ။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် ထူးဆန်းသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပျက်လာတော့သည်။

အဆင့် ၂ သို့ ရောက်ရှိပြီးကတည်းက အဆင့်ငယ် တစ်ခုစီ တက်လှမ်းတိုင်း ချန်မု သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် တဖြည်းဖြည်း ပြီးပြည့်စုံလာကြောင်း ခံစားခဲ့ရပြီး အထူးသဖြင့် ယခင် အဆင့်တွင် ထိုခံစားချက်မှာ ပိုမို ပြင်းထန်ခဲ့သည်။

သီအိုရီ အရ ဤခြေလှမ်းကို လှမ်းပြီးနောက် စိတ်ဝိညာဉ် အဆင့် ၄၉ သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် နောက်ဆုံး အဆင့်သို့ လုံးဝ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်ရာ စစ်မှန်သော ပြီးပြည့်စုံသည့် ခံစားချက်ကို ရရှိသင့်ပေသည်။

သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။

ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ပြီးပြည့်စုံသည့် ခံစားချက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ယခင်က တစ်လှမ်းချင်း ပြီးပြည့်စုံမှုဆီသို့ တက်လှမ်းနေသည့် ခံစားချက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ၎င်း၏ အစား အလွန် ပြင်းထန်သော လစ်ဟာမှု ခံစားချက် တစ်ခု ဝင်ရောက်လာတော့သည်။

မိမိကိုယ်ကိုယ် အမှန်တကယ် တည်ရှိနေသော သွေးသားခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်ပြီး မိမိ၏ စိတ်ဝိညာဉ် မှာလည်း ပြီးပြည့်စုံနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အတွင်းပိုင်းရှိ အရာအားလုံးမှာ အခွံချည်းသာ ဖြစ်ပြီး အနှစ်သာရ မရှိသကဲ့သို့ ခံစားနေရလေသည်။

"ထူးဆန်းတယ်..."

ချန်မု ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးဆန်းသည့် အမူအရာ အချို့ ပေါ်ထွက်လာသည်။

သူ၏ စွမ်းအားများ အားနည်းသွားသည်ဟု မခံစားရဘဲ အဆင့် ၂ တာအိုဆရာ ၏ အထွတ်အထိပ် သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား မှာ အနည်းဆုံး နောက်ထပ် နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့် ထပ်မံ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး နောက်ထပ် ခုန်ပျံကျော်လွှားမှု သေးသေးလေး တစ်ခု ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် စွမ်းအားများ တိုးတက်လာသော်လည်း ကျေနပ်သည့် ခံစားချက်ကို မရရှိဘဲ လစ်ဟာမှု ခံစားချက်ကိုသာ ရရှိစေကာ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းတွင် တစ်ခုခု လိုအပ်နေသကဲ့သို့၊ ဖြည့်ဆည်းရန် တစ်ခုခု လိုအပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရလေသည်။

"လိုအပ်နေတာက... သိုင်းပညာ အဆင့် လား..."

ချန်မု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ခံစားရသော်လည်း အပြည့်အဝ မှန်ကန်သည်ဟုလည်း မခံစားရချေ။

အတွေးများ ရှုပ်ထွေးနေသဖြင့် ချန်မု အနည်းငယ် စိတ်မရှည်သကဲ့သို့ ဖြစ်လာသော်လည်း များမကြာမီ အတင်းအဓမ္မ ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်ပြီးနောက် မိမိ၏ အခြေအနေကို ပြန်လည် ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ သိုင်းပညာ အဆင့်မှာ အဆင့် ၄ သို့ ရောက်ရှိရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်။

သူ အဆင့် ၅ သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်မှာ နှစ်လခန့်သာ ရှိသေးသော်လည်း ဤအချိန်ကာလ အတွင်း သူသည် တာအိုဆရာ အဆင့် ၃ နှင့် အဆင့် ၂ နှစ်ခုစလုံးကို ဆက်တိုက် ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို လေ့ကျင့်ခြင်းကိုလည်း တစ်ကြိမ်မျှ မရပ်နားခဲ့ချေ。

အဆင့် ၂ တာအိုဆရာ ၏ စိတ်ဝိညာဉ် မှာ မည်မျှ အစွမ်းထက်သနည်း။

အသုံးပြုနိုင်သော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ မိုင်ဆယ်ဂဏန်းခန့် အထိ လွှမ်းခြုံနိုင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို လေ့ကျင့်သည့် အရှိန်မှာ ခန္ဓာကိုယ်၏ ခံနိုင်ရည် အကန့်အသတ် သို့ အပြည့်အဝ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုလက်ရှိ ချန်မု အတွက် ဆိုလျှင် သာမန်လူ တစ်ဦးကိုပင် ရက်အနည်းငယ် အတွင်း အဆင့် ၄ အထိ ရောက်ရှိအောင် အတင်းအဓမ္မ မြှင့်တင်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

သို့သော် ဤသို့ လုပ်ဆောင်ရန် အတွက် ခန္ဓာကိုယ်က ဤကဲ့သို့ မြှင့်တင်မှုကို ခံနိုင်ရည် ရှိရန် လိုအပ်ပေသည်။

ဤသည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။

မည်သူကမျှ ခံနိုင်ရည် မရှိနိုင်သလို နတ်ဆိုးများ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပင်လျှင် မခံနိုင်ဘဲ အတင်းအဓမ္မ မြှင့်တင်ခြင်းက ခန္ဓာကိုယ်ကို အချိန်တိုအတွင်း မခံနိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားစေပြီး လုံးဝ ပေါက်ကွဲ ပြိုကွဲသွားစေမည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ချန်မု သည်လည်း ခန္ဓာကိုယ်၏ ခံနိုင်ရည် အကန့်အသတ် အရသာ တဖြည်းဖြည်း မြှင့်တင်ရပြီး သိုင်းပညာ အဆင့် ၅ မှ အဆင့် ၄ သို့ တက်လှမ်းရန် အတွက် ခန္ဓာကိုယ်က ခံနိုင်ရည် ရှိလာစေရန် အမြန်ဆုံး အချိန် နှစ်လခန့် ကြာမြင့်မည် ဖြစ်သည်။

ရက်အနည်းငယ်ကပင် ချန်မု ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အဆင့် ၄ ၏ အတားအဆီး သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ အချိန်ကျရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။

အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ချန်မု သည် နောက်ဆုံးတွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်ပြီး သိုင်းပညာ အဆင့်ကို အဆင့် ၄ သို့ မြှင့်တင်ကာ ခန္ဓာကိုယ်၏ လူသားစွမ်းအားလွန် အကန့်အသတ်ကို ကျော်ဖြတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သိုင်းပညာ အဆင့် ၄ မှာ သူ့အတွက် ဘာမှ မဟုတ်သော်လည်း ဤ အကန့်အသတ်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် အပြောင်းအလဲ အချို့ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်ဟု သူ ခံစားနေရသည်။

အဆင့် ၄။

လူသားစွမ်းအားလွန် အဆင့်။

အမည်နှင့် လိုက်ဖက်စွာပင် ဤသည်မှာ သာမန်လူသား ဘဝမှ လူသားစွမ်းအားလွန် ဘဝသို့ အသွင်ကူးပြောင်းခြင်း ဖြစ်ပြီး ဤခြေလှမ်းကို လှမ်းပြီးပါက ခန္ဓာကိုယ်သည် ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိလောက်သော စွမ်းရည်များကို ပိုင်ဆိုင်လာမည် ဖြစ်ကာ ဥပမာအားဖြင့် အစာမစားဘဲ နေနိုင်ခြင်း၊ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကိုသာ ရှူရှိုက် နေထိုင်နိုင်ခြင်း စသည်တို့ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် အဆင့် ၆ မှ စတင်၍ လေ့ကျင့်ခဲ့သော သိုင်းစိတ်ဆန္ဒ မှာလည်း အဆင့် ၄ တွင် လုံးဝ ပုံပေါ်လာမည် ဖြစ်ပြီး သိုင်းသမားများက ဤအဆင့်ကို မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းခြင်း ဟု သတ်မှတ်ကြသည်။

သိုင်းပညာ ဆိုသည်မှာ ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့ အယူအဆ တစ်ခု ဖြစ်သည်။

လူတစ်ဦးစီတိုင်း၏ သိုင်းစိတ်ဆန္ဒ များမှာ မတူညီကြချေ။

သိုင်းပညာ အဆင့် ၆ တွင် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် သိုင်းပညာ အခြေခံ ပုံစံကို သတ်မှတ်ပြီး၊ သိုင်းပညာ အဆင့် ၅ တွင် ထို အခြေခံ ပုံစံကို ဖြည့်စွက်ကာ၊ အဆင့် ၄ တွင်မူ ထို ခြေလှမ်းကို အမှန်တကယ် လှမ်း၍ မိမိ သတ်မှတ်ထားသော လမ်းစဉ် အတိုင်း လျှောက်လှမ်းခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

ချန်မု သည် လွန်ခဲ့သော အချိန်အတော်ကြာကတည်းက စိတ်ဓား ဖြင့် သိုင်းစိတ်ဆန္ဒ ကို အပြည့်အဝ အစားထိုးနိုင်ကြောင်း အတည်ပြုခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

သို့မဟုတ်ပါက စိတ်ဓား သည် သိုင်းစိတ်ဆန္ဒ ၏ အထက်တွင် ရှိနေပြီး မှိုင်းဝေ မပီပြင်သော သိုင်းစိတ်ဆန္ဒ ထက် အခြေခံအားဖြင့် ပိုမို သန့်စင်ကာ ပိုမို ရှင်းလင်းပြတ်သားနေခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

ချန်မု သည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှိတ်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်အမြင် ကို ဖွင့်လိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းရှိ သွေးကြော တိုင်းတွင် သွေးများ အဆက်မပြတ် စီးဆင်းနေသည်ကို မြင်တွေ့ရပြီး ပြည့်ဝသော စစ်မှန်သောစွမ်းအင် များက ကလီစာ ငါးခု အတွင်းမှ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာကာ သွေးကြောများ အတိုင်း အရိုးအဆစ်များ အားလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

"စုစည်းစမ်း..."

ချန်မု က စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်...

ပြည့်ဝသော စစ်မှန်သောစွမ်းအင် များက အရိုးအဆစ်များ အားလုံးမှ ခန္ဓာကိုယ်၏ အလယ်ဗဟိုသို့ စုစည်းလာပြီး နှလုံး အတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာကာ တောက်ပသော မီးအိမ် တစ်လုံး အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နှလုံး တစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေတော့သည်။

"ဒုတ်... ဒုတ်..."

နှလုံး ခုန်သံ တိုင်းမှာ ပိုမို လေးလံလာသော်လည်း နှလုံး ခုန်လိုက်တိုင်း တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးကြောများ အားလုံး လင်းထိန်လာပြီး တောက်ပလိုက်၊ မှေးမှိန်လိုက် ဖြစ်နေလေသည်။

ထိုသို့ဖြင့် အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည်မသိဘဲ...

နှလုံး အတွင်းရှိ စစ်မှန်သောစွမ်းအင် များမှာ အထွတ်အထိပ် သို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အလား ရုတ်တရက် ပျံ့နှံ့သွားပြီး နှလုံး မှတစ်ဆင့် သရက်ရွက် သို့၊ ထို့နောက် အဆုတ် နှစ်ဖက် သို့၊ ထို့နောက် ကျောက်ကပ် သို့၊ နောက်ဆုံးတွင် အသည်း သို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် နှလုံး သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာတော့သည်။

ဒြပ်စင်ငါးပါး အပြန်အလှန် ပံ့ပိုးမှု အစီအစဉ် အတိုင်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု လင်းထိန်လာပြီး ကိုယ်တွင်း ကလီစာ ငါးခု မှာ ဤအချိန်တွင် တောက်ပသော မီးအိမ် ငါးလုံး အလား အရိုးအဆစ်များ အားလုံးကို လင်းထိန်သွားစေပြီး သွေးကြောများ အားလုံးကို လင်းထိန်သွားစေတော့သည်။

အကယ်၍ ချန်မု ၏ ဘေးတွင် ရပ်ကြည့်နေမည် ဆိုပါက ဤအချိန်တွင် ချန်မု တစ်ယောက်လုံး တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့ရမည် ဖြစ်ပြီး ဤ အလင်းတန်းများမှာ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ကာ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းတွင် မီးအိမ်များ ထွန်းညှိထားသည့်အလား ပင်။

ဒြပ်စင်ငါးပါး အပြန်အလှန် ပံ့ပိုးမှု။

ကလီစာငါးခု အလင်းတန်း အမြဲတမ်း တောက်ပနေခြင်း။

မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလှသော သွေးကြောများမှာ နှလုံး ခုန်သံ နှင့်အတူ တောက်ပလိုက်၊ မှေးမှိန်လိုက် အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပေါ်နေပြီး ယင်နှင့်ယန် အပြန်အလှန် အစားထိုးခြင်း သဘောတရား များကို ပြသနေလေသည်။

ထိုသို့ အဆက်မပြတ် တောက်ပလိုက်၊ မှေးမှိန်လိုက် ဖြစ်နေစဉ် ချန်မု ၏ အမြင်အာရုံများ ရုတ်တရက် အနည်းငယ် မှိုင်းဝေသွားပြီး မျက်စိရှေ့တွင် ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းရှိ အခြေအနေများ မရှိတော့ဘဲ ရုတ်တရက် လုံးဝ မှောင်မိုက်သွားတော့သည်။

အမှောင်ထုက အမြင်အာရုံ အားလုံးကို ဖုံးကွယ်သွားတော့သည်။

လက်ဆန့်တန်းလိုက်လျှင်ပင် လက်ချောင်းများကို မမြင်ရတော့ချေ။

လောကကြီး အတွင်းရှိ အရာအားလုံး ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အလား မိမိ တစ်ယောက်တည်းသာ ဤ လေဟာနယ် အတွင်းတွင် အဆက်မပြတ် လွင့်မျောနေပြီး မည်သည့် နေရာမှ လာမှန်း မသိသလို မည်သည့် နေရာသို့ သွားရမှန်းလည်း မသိတော့ချေ။

"ပုံရိပ်ယောင် လား... မဟုတ်ဘူး..."

ချန်မု ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စဉ်းစားနေသည့် အမူအရာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

အကယ်၍ သိုင်းသမား တစ်ဦးသာ ဤအခြေအနေ နှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက အချိန်တိုအတွင်း မှိုင်းဝေသွားနိုင်ပြီး ဤသည်မှာ အဆင့် ၄ သို့ တက်လှမ်းချိန်တွင် ကြုံတွေ့ရမည့် အရာ ဖြစ်ကာ သိုင်းသမား အများစုက ၎င်းကို စိတ်အာရုံလှည့်စားမှု ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။

သိုင်းပညာ အဆင့် ၄ သို့ တက်လှမ်းရန် ခန္ဓာကိုယ်ကို မြှင့်တင်ရုံသာမက မိမိ လေ့ကျင့်ထားသော သိုင်းစိတ်ဆန္ဒ ကို အသုံးပြု၍ မိမိ၏ စိတ်အာရုံလှည့်စားမှု ကိုလည်း ချိုးဖျက်ရမည် ဖြစ်သည်။

ဤလုပ်ငန်းစဉ် အတွင်း စိတ်ဆန္ဒ မှာ အလွန် ခိုင်မာရမည် ဖြစ်ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် အနည်းငယ်မျှပင် သံသယ ဝင်ခြင်း၊ တွေဝေခြင်း မရှိရဘဲ အကယ်၍ ရှိခဲ့ပါက တက်လှမ်းမှု ကျရှုံးသွားမည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ကျရှုံးသွားပါက အသိစိတ် ထိခိုက်ရုံသာမက ခန္ဓာကိုယ် ကိုပါ ကြီးမားစွာ ထိခိုက်စေနိုင်ပြီး စစ်မှန်သောစွမ်းအင် များ ပြောင်းပြန် စီးဆင်းကာ အပေါ့စား ဆိုလျှင် သွေးအန်ပြီး သွေးကြောများ ရှုပ်ထွေးသွားနိုင်ကာ အပြင်းစား ဆိုလျှင် နေရာမှာတင် သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။

သိုင်းပညာ၊ အဆင့် ၅ မှာ လွယ်ကူပြီး အဆင့် ၄ မှာ ခက်ခဲလှပေသည်။

အဆင့် ၅ သိုင်းသမား မည်မျှမှာ ဤ အတားအဆီး အရှေ့တွင် ပိတ်မိနေခဲ့ကြသနည်း။

ယခုအခါ ချန်မု ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီး သိုင်းသမားများ အတွက် ဤခြေလှမ်းမှာ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ခက်ခဲရသနည်း ဆိုသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားတော့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသည်မှာ ပုံရိပ်ယောင် မဟုတ်ဘဲ စိတ်နှလုံး ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာ ဖြစ်နေသောကြောင့် ပင်။

ဤနေရာတွင် မည်သည့် စိတ်ခံစားမှု အနည်းငယ်မျှမဆို အဆုံးအစမရှိ ကြီးမားသွားမည် ဖြစ်သည်။

မည်သည့် အတွေးအနည်းငယ်မျှ၊ မည်သည့် အတိတ်က အမှတ်ရစရာများမဆို ဤနေရာတွင် အတိတ်က ပုံရိပ်များ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်စိရှေ့တွင် ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်ထွက်လာမည် ဖြစ်သည်။

အတိတ်က ဒေါသများ၊ အတိတ်က မကျေနပ်မှုများ၊ အတိတ်က အမျက်ဒေါသများ၊ အတိတ်က ကြောက်ရွံ့မှုများ... အားလုံး အပါအဝင် ပြန်လည် မမှတ်မိချင်သော အရာများ အားလုံး ဤနေရာတွင် ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်ဘဲ အားလုံး ပေါ်ထွက်လာမည် ဖြစ်သည်။

မည်သည့် သိုင်းသမား က ကြောက်ရွံ့မှု မရှိခဲ့ဖူးသနည်း။

မည်သူက အမျက်ဒေါသ မရှိခဲ့ဖူးသနည်း။

လင်းယွဲ့ ကဲ့သို့သော ဂိုဏ်းကြီး ရှစ်ခု ၏ အဓိက တပည့် ပင်လျှင် အားနည်းသည့် အချိန်မှစ၍ တစ်လှမ်းချင်းစီ တိုက်ခိုက်လာခဲ့ရပြီး အခက်အခဲများစွာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရကာ ပြန်လည် မမှတ်မိချင်သော အရာများ သေချာပေါက် ရှိနေမည် ဖြစ်သည်။

ထိုအရာ အားလုံးကို ဤနေရာတွင် ချိုးဖျက်ရမည် ဖြစ်ပြီး မိမိ၏ မူလ စိတ်ဆန္ဒ ကို ခိုင်မာစွာ ထိန်းသိမ်းထားရမည် ဖြစ်သည်။

သိုင်းသမားများ အဘယ်ကြောင့် သိုင်းစိတ်ဆန္ဒ ကို လေ့ကျင့်ရသနည်း ဆိုသည်ကို ချန်မု နားလည်သွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သိုင်းစိတ်ဆန္ဒ မှာ လမ်းညွှန်ချက် တစ်ခု ဖြစ်ပြီး မိမိကို လမ်းညွှန်ပေးကာ ပိုမို ခိုင်မာလေ၊ ပိုမို ပြင်းထန်လေ ဤနေရာတွင် မူလ စိတ်ဆန္ဒ ကို ပိုမို ခိုင်မာစွာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်လေ ဖြစ်သောကြောင့် ပင်။

သို့သော် သူကတော့ ထိုအရာများ မလိုအပ်ချေ။

တာအိုဆရာ တစ်ဦး အနေဖြင့်၊ အဆင့် ၂ တာအိုဆရာ အနေဖြင့်၊ ကောင်းကင်ဖြစ်တည်မှု အဆင့် ၏ အထွတ်အထိပ် သို့ ရောက်ရှိနေပြီး စိတ်ဝိညာဉ် မှာ ပြီးပြည့်စုံနေပြီ ဖြစ်ရာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မည်သည့် အနှောင့်အယှက်မျှ မရှိဘဲ အတွေးတိုင်းကို လွတ်လပ်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်လေသည်။

အတိတ်က အရာများ အားလုံး၊ အမှတ်ရစရာများ အားလုံး သူ၏ စိတ်နှလုံး တွင် မည်သည့် ဂယက်မျှ မရိုက်ခတ်နိုင်ချေ။

အကယ်၍ အဆင့် ၂ တာအိုဆရာ တစ်ဦး၊ စိတ်ဝိညာဉ် ပြီးပြည့်စုံနေပြီ ဖြစ်သော သူတစ်ဦး က သာမန် စိတ်အာရုံလှည့်စားမှု လေးတစ်ခုကိုပင် မချိုးဖျက်နိုင်ပါက လောကကြီး အတွက် ရယ်စရာ အကောင်းဆုံး ပြက်လုံးကြီး တစ်ခု ဖြစ်သွားမည် ပင်။

"ပျက်စမ်း..."

ချန်မု ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ရမ်းလိုက်သည်။

မည်သည့် အားထုတ်မှုမျှ မလိုအပ်ဘဲ ရိုးရှင်းသော အတွေးလေး တစ်ခုဖြင့် မျက်စိရှေ့ရှိ အဆုံးအစမရှိသော အမှောင်ထုမှာ မှန်ချပ် တစ်ခုအလား အက်ကွဲကြောင်းများ ပေါ်လာတော့သည်။

"ဝုန်း..."

လောကကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသည်။

အမှောင်ထု ပြိုကျသွားပြီးနောက် ပေါ်လာသည်မှာ အဆုံးအစမရှိသော အဖြူရောင် လောကကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပြီး အဆုံးကို မမြင်ရချေ။

ထို အဆုံးအစမရှိသော အဖြူရောင် လောကကြီး ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ဓားတစ်လက် လွင့်မျောနေပြီး ၎င်း၏ ကြီးမား ခမ်းနားမှုမှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ထောက်မထားသည့်အလား ဖြစ်နေသလို ၎င်း၏ သေးငယ်မှုမှာလည်း အတွေးတစ်ချက်တည်းဖြင့် လက်ချောင်းများ ကြားတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်သည့်အလား ပင်။

အဝေးမှ ထိုဓားကို လှမ်းကြည့်နေရသည့်အလား ဖြစ်နေသလို မိမိကိုယ်တိုင်က ထိုဓား ဖြစ်နေပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်နေရသည့်အလား ပင်။

"ငါ ရွေးချယ်ဖို့ လိုသေးလို့လား..."

ချန်မု က ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ရမ်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်ရာ စိတ်ဓား မှာ အသံတိတ်စွာဖြင့် လက်ဝါးထဲသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ဝုန်း..."

အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး အဖြူရောင် လောကကြီး တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်တောက်သွားတော့သည်။

ဓားကို မိမိ၏ လမ်းစဉ် အဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်ရာ နောက်ထပ် ပြောင်းလဲရန် အကြောင်း မရှိတော့သလို စိတ်ဓား ဖြင့် သိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်ခြင်းမှာ ချန်မု ၏ အမြင်တွင် ပြီးပြည့်စုံသော လမ်းစဉ် မှန် တစ်ခု ပင် ဖြစ်သည်။

"ရွှီး..."

မျက်စိရှေ့ရှိ လောကကြီးမှာ နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီး အသိစိတ်များမှာ စိတ်နှလုံး အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ ပြန်လည် ထွက်ခွာလာကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာတော့သည်။

သီးသန့်ကျင့်စဉ်ခန်း အတွင်းရှိ ချန်မု သည် မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။

မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်း နှလုံး ခုန်သံများ ပိုမို မြန်ဆန်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးကြောများ၏ အလင်းနှင့်အမှောင် အစားထိုးမှုများမှာလည်း နှလုံး ခုန်သံ နှင့်အတူ ပိုမို မြန်ဆန်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တဖြည်းဖြည်းဖြင့် အလင်းနှင့်အမှောင် မှာ ယင်နှင့်ယန် အပြန်အလှန် ရောနှောသွားသည့်အလား ခွဲခြား၍ မရနိုင်တော့ချေ။

"ဘုန်း..."

တစ်ခုခု ပျက်စီးသွားသည့်အလား အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချန်မု သည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဤအချိန်တွင် သံကြိုး တစ်ခုကို နောက်ဆုံးတွင် ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

နှလုံး၏ ပြင်းထန်သော ခုန်သံများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး အသက်ရှူကြိမ် နှစ်ကြိမ်ခန့် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ပြန်လည် ခုန်လာကာ တိုက်ရိုက် ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားတော့သည်။

ချန်မု ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ဖြင့် ဆွဲယူထားသော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ ဆွဲငင်မှု တစ်ခု ခံလိုက်ရသည့်အလား ချန်မု ၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းသို့ ရူးသွပ်စွာ တိုးဝင်လာပြီး ချန်မု ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လျင်မြန်စွာ အသွင်ပြောင်းလဲသွားစေတော့သည်။

စစ်မှန်သောစွမ်းအင် များမှာ အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာပင် တစ်ဆခန့် တိုးတက်လာပြီး ဆက်လက် တိုးတက်နေဆဲ ပင် ဖြစ်သည်။

ချန်မု ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အညစ်အကြေးများ မရှိသလောက် ပင် ဖြစ်သော်လည်း ဤသည်မှာ တာအိုဆရာ ၏ စွမ်းအားဖြင့် ထိန်းသိမ်းထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ဆဲလ်တိုင်းမှာ အလိုအလျောက် အသွင်ပြောင်းလဲနေပြီး ယခုမှစ၍ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် သန့်ရှင်းမှုကို မထိန်းသိမ်းလျှင်တောင်မှ ဖုန်မှုန့်များ မကပ်ငြိတော့ဘဲ မည်သည့် အညစ်အကြေးမျှ ရှိတော့မည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော်လည်း...

ဤအရာများမှာ အရေးအကြီးဆုံး မဟုတ်ချေ။

အရေးအကြီးဆုံး အချက်မှာ ချန်မု သည် ထူးဆန်းသော ခံစားချက် တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး မိမိသည် နောက်ဆုံးတွင် တစ်ခုခုကို သတ်မှတ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ကာ ယခင်က လစ်ဟာနေသော ခံစားချက်မှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားတော့သည်။

"လူသားစွမ်းအားလွန်..."

"မဟုတ်ဘူး... ဒီအဆင့်ကို ပိုပြီး သင့်တော်တဲ့ နာမည် တစ်ခု ပေးသင့်တယ်..."

ချန်မု စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ခန္ဓာကိုယ် အသွင်ပြောင်းလဲမှု ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် စိတ်ဓား ဖြင့် လမ်းစဉ် ကို အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပြီး သိုင်းသမားများက ဤအဆင့်ကို လူသားစွမ်းအားလွန် ဟု ခေါ်ဆိုကာ ငါးကြင်း နဂါးဖြစ်သည့် ခြေလှမ်းဟု သတ်မှတ်ကြသော်လည်း သူ၏ အမြင်တွင်မူ ဤသည်မှာ အစမှတ် တစ်ခုကို လှမ်းလိုက်ခြင်း နှင့် ပိုတူနေလေသည်။

အချိန်တိုအတွင်း ချန်မု ၏ ခေါင်းထဲတွင် မွေးရာပါ၊ တာအို အုတ်မြစ် စသည့် စကားလုံးများစွာ ပေါ်လာသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဤစကားလုံး တစ်လုံးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

"ဒါကို... အုတ်မြစ်ချခြင်း လို့ ခေါ်သင့်တယ် ထင်တယ်..."

ဤအတွေး ပေါ်လာသည်နှင့် ချန်မု သည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် ၏ ပြီးပြည့်စုံသော်လည်း လစ်ဟာနေသော ထူးဆန်းသည့် အခြေအနေကို ပြန်လည် သတိရသွားတော့သည်။

အကယ်၍ လုံလောက်သော စစ်မှန်သောစွမ်းအင် များကို အခြေခံအဖြစ် အသုံးပြုကာ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား များနှင့် ပေါင်းစပ်ပြီး မိမိ လျှောက်လှမ်းမည့် လမ်းစဉ်၊ မိမိ၏ ကံကြမ္မာ၊ အရာအားလုံးကို တစ်နေရာတည်းသို့ စုစည်းကာ အဆုံးအစမရှိ သေးငယ်သော အမှတ်တစ်ခု အဖြစ် ဖန်တီးပြီး ထို ပြီးပြည့်စုံမှုကို အရာဝတ္ထု တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပါက အရည်အသွေးပိုင်း ဆိုင်ရာ ခုန်ပျံကျော်လွှားမှု တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ပေသည်။

မမြင်နိုင်သော ကြိုတင် ခံစားမှု တစ်ခု အရ၊

ဤသည်မှာ မှန်ကန်သော ဦးတည်ချက် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ချန်မု ၏ အတွေးများ ခဏတာ လွင့်မျောသွားသော်လည်း များမကြာမီ ပြန်လည် စုစည်းလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထူးဆန်းသော အတွေးများ ပေါ်လာသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် လက်တွေ့ အကောင်အထည် ဖော်၍ မရနိုင်သေးသောကြောင့် ပင်။

ခန္ဓာကိုယ်၏ အဆင့်မှာ အရမ်း နိမ့်လွန်းနေပြီး ထိုအဆင့်သို့ လုံးဝ မရောက်သေးကြောင်း သိသာစွာ ခံစားနေရသဖြင့် စိတ်ဝိညာဉ် ၏ 'ကောင်းကင်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်ခြင်း' အဆင့်နှင့် ညီမျှသော အဆင့်သို့ ရောက်မှသာ စမ်းသပ်ကြည့်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

စိတ်ဝိညာဉ် ၏ ကောင်းကင်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်ခြင်း မှာ ကောင်းကင်ဖြစ်တည်မှု အဆင့် ဖြစ်ပြီး အဆင့် ၂ တာအိုဆရာ ဖြစ်သည်။

ခန္ဓာကိုယ် ၏ ကောင်းကင်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်ခြင်း မှာ အဆင့် ၁ သိုင်းသူတော်စင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချန်မု ကို အနည်းငယ် စိတ်ပျက်စေသည်မှာ သိုင်းပညာ အဆင့်က တာအိုဆရာ အဆင့်ကို လိုက်မီရန် သူ့အတွက် အတော်လေး ခက်ခဲနေခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် အဆင့် ၂ တာအိုဆရာ ဖြစ်ပြီး လေ့ကျင့်သည့် အရှိန်မှာ သာမန် သိုင်းသမားများထက် များစွာ သာလွန်သော်လည်း သိုင်းပညာ အဆင့် ၄ သို့ ရောက်ပြီးနောက် တိုးတက်သည့် အရှိန်မှာ အလွန် နှေးကွေးသွားမည် ဖြစ်သည်။

ယခုလက်ရှိ အခြေအနေ အရ သိုင်းပညာ အဆင့် ၃ သို့ တက်လှမ်းရန် အနည်းဆုံး တစ်နှစ်ခန့် ကြာမြင့်မည် ဖြစ်ပြီး အဆင့် ၂ ဆိုလျှင် ပို၍ ကြာမြင့်မည် ဖြစ်ကာ အဆင့် ၁ ဆိုလျှင်မူ မျှော်လင့်ချက်ပင် မရှိသေးချေ။

၎င်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက စနစ် ရှိနေသဖြင့် သူ၏ တာအိုဆရာ အဆင့်မှာ မကြာမီ အဆင့် ၁ သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

ချန်မု က စနစ်ပြကွက်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ စနစ်ပြကွက်တွင် အပြောင်းအလဲ အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အမည် - ချန်မု

အသက် - ၁၇

သိုင်းစွမ်းရည် - ဆင်သုံးဆယ်ကောင်အား

အဆင့် - အုတ်မြစ်ချခြင်း

စိတ်ဝိညာဉ် - အစပျိုးဝိညာဉ် အဆင့် ၄၉ (+)

ဝိညာဉ်အမှတ် - ၈ မှတ်

"တကယ်ပဲ အုတ်မြစ်ချခြင်း ဆိုတဲ့ အဆင့်တစ်ခု ပေါ်လာတာလား..."

ချန်မု သည် စနစ်ပြကွက်ပေါ်ရှိ အပြောင်းအလဲများကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် စဉ်းစားနေသည့် အမူအရာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

စနစ် က သူ၏ အတွေးများ အတိုင်း ပြောင်းလဲပေးလိုက်ခြင်းလား၊ သို့မဟုတ် ဤအဆင့်ကို အမှန်တကယ်ပင် အုတ်မြစ်ချခြင်း ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းလား၊ ပထမ အချက်ကို ခဏ ထားလိုက်ပြီး ဒုတိယ အချက်သာ ဆိုလျှင်...

ချန်မု ခဏတာ စဉ်းစားနေမိသည်။

သို့သော် အချိန်အကြာကြီး မစဉ်းစားဘဲ သူက စိတ်ဝိညာဉ် ကို မြှင့်တင်ရန် စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ ဝိညာဉ်အမှတ် မလုံလောက်ကြောင်း သတိပေးချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ယခင်က သူ၏ အတွေးများကို အတည်ပြုပေးလိုက်သည်။

အစပျိုးဝိညာဉ် အဆင့် ၄၉ မှာ အမှန်တကယ်ပင် အဆင့်တစ်ခု၏ အကန့်အသတ် ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နောက်တစ်ဆင့် တက်လှမ်းရန် အတွက် ဝိညာဉ်အမှတ် ၅၀ မဟုတ်ဘဲ ၃၀၀ အထိ လိုအပ်သောကြောင့် ပင်။

ဤသည်မှာ သိသာထင်ရှားသော အဆင့် ကွာဟချက်ကြီး တစ်ခု ပင် ဖြစ်သည်။

အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ချန်မု သည် စနစ်ပြကွက်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး အတွေးများကို ရုပ်သိမ်းကာ မတ်တတ်ရပ်၍ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

"ပြန်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ"

နန်လီ သို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ တစ်လနီးပါး ရှိပြီ ဖြစ်ပြီး လုပ်စရာရှိသည်များကိုလည်း အားလုံး လုပ်ဆောင်ပြီးပြီ ဖြစ်ကာ အဆင့်ကိုလည်း အဆင့် ၂ တာအိုဆရာ ၏ အထွတ်အထိပ် သို့ မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ဤနေရာတွင် ဆက်နေရန် အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့သဖြင့် ပြန်လည် ထွက်ခွာရန် အချိန်တန်ပြီ ဖြစ်သည်။

နန်လီ နှင့် တာယွမ် မှာ အနည်းငယ် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်နေပြီး ဤတစ်လ အတွင်း တာယွမ် ဘက်မှ သတင်းများကို သိပ်မကြားရသဖြင့် နတ်ဆိုးကပ်ဘေး မည်မျှအထိ ရောက်ရှိနေပြီကို မသိရသေးသော်လည်း သူ ထွက်လာချိန်က တိုင်းပြည်မှာ အတော်လေး တည်ငြိမ်နေပြီး ယခုမှ တစ်လခန့်သာ ရှိသေးသဖြင့် ပြဿနာကြီးများ ဖြစ်ပေါ်လာမည် မဟုတ်လောက်ချေ။

ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ရမ်းလိုက်သည်။

ချန်မု က သီးသန့်ကျင့်စဉ်ခန်း ထဲမှ ထွက်လာခဲ့တော့သည်။