အခန်း ၁၂၀

အခန်း (၁၂၀) နတ်ဆိုးဘုရင် ပေါ်ထွက်လာတော့မည်

သီးသန့်ကျင့်စဉ်ခန်းထဲမှ ခြေလှမ်းထွက်လာချိန်တွင်။

ပထမဆုံး မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ ထူးခြားသော ထိုင်ဟန်တစ်ခုဖြင့် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် သီးသန့်ကျင့်စဉ်ခန်း အပြင်ဘက်တွင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ရှူရှိုက်ကာ ကျင့်ကြံနေခြင်း ဖြစ်ပြီး သူမကား လုရှီယွင် ပင် ဖြစ်သည်။

အဆင့် ၇ သိုင်းသမားများမှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ သွင်းယူရန်အတွက် အမျိုးမျိုးသော ကိုယ်ဟန်များကို အားကိုးရဆဲဖြစ်သော်လည်း၊ အဆင့် ၆ သိုင်းသမားများမှာမူ စစ်မှန်သောစွမ်းအင်များကို လည်ပတ်စေကာ အသက်ရှူခြင်း နည်းစနစ်ဖြင့် တိုက်ရိုက် စုပ်ယူနိုင်ကြပြီ ဖြစ်သည်။

လုရှီယွင်မှာ ချန်မု ထွက်လာသည်ကို သတိမပြုမိသေးဘဲ မျက်လုံးများကို မှိတ်၍ ထိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဟင်..."

ချန်မုက သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အံ့အားသင့်သွားသည်။

လုရှီယွင်၏ ကျင့်ကြံမှု သို့မဟုတ် သူမ၏ အဆင့်အတန်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ဝိညာဉ်အမြင်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်၌ ရှိရင်းစွဲ မဟုတ်သော မှေးမှိန်သည့် ကြိုးမျှင်တစ်ခု ရစ်ပတ်နေသည်ကို မသဲမကွဲ မြင်တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤမျှသာ ဆိုလျှင် ချန်မု အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်မည် မဟုတ်သော်လည်း၊ ထိုမှေးမှိန်သော ကြိုးမျှင်မှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ဆန့်ထွက်လာပြီး အခြားတစ်ဖက်မှာမူ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ရစ်ပတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါက..."

ချန်မု မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသည်။

ယခင်ကလည်း သူသည် လုရှီယွင်ကို အကြိမ်ကြိမ် စောင့်ကြည့်ဖူးသော်လည်း ဤထူးဆန်းသော ကြိုးမျှင်ကို တစ်ကြိမ်မျှ မမြင်ခဲ့ဖူးချေ။

ချန်မုက ထိုကြိုးမျှင်ကို ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ဆွဲဖြတ်ရန် ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း ထိတွေ့လိုက်ချိန်တွင် မြင်သာသော်လည်း ကိုင်တွယ်၍ မရကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ စိတ်ဓားကို အသုံးပြုလျှင်တောင်မှ ထိုမှေးမှိန်သော ကြိုးမျှင်ကို ဖြတ်တောက်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။

သို့သော် ယခုအခါ သူ၏ အဆင့်မှာ လူသားဝိညာဉ် ရောက်ရှိနိုင်သော အမြင့်ဆုံး အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး ကောင်းကင်နှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်ခြင်း အတားအဆီးဆီသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ၊ အခြားတစ်ဖက်ရှိ ကျယ်ပြောလှသော လောကကြီးကို အနည်းငယ်မျှ ထိတွေ့နိုင်စွမ်း ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အရာအားလုံး၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ထွင်းဖောက်သိမြင်နိုင်သော မဟာပညာမျိုး မရှိသေးသော်လည်း ဉာဏ်အလင်း အချို့တော့ ရရှိထားပြီ ဖြစ်သည်။

အတွေးအချို့ ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် ဤကြိုးမျှင်မှာ ဘာလဲဆိုသည်ကို ချန်မု နားလည်သွားတော့သည်။

ကံကြမ္မာ အကြောင်းအကျိုး ။

ဤသည်မှာ ကံကြမ္မာ၏ ကြိုးမျှင်ပင် ဖြစ်သည်။

လုရှီယွင်က သူ့ကို လုအိမ်တော်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခြင်း၊ လမ်းပြပေးခြင်း၊ ကူဆန်းရွာကို ရှာဖွေပေးခြင်းတို့မှာ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် တည်ဆောက်ထားသော ကံကြမ္မာ အကြောင်းအကျိုးများ ဖြစ်ပြီး၊ ယခုအခါ ထိုအရာက ကြိုးမျှင်တစ်ခုအဖြစ် သူ၏ ဝိညာဉ်အမြင်တွင် ပေါ်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခင်က သူ၏ အဆင့်မှာ မလုံလောက်သေးသဖြင့် အဆင့် ၂ သို့ ရောက်ရှိနေလျှင်ပင် ကံကြမ္မာကို မမြင်နိုင်ခဲ့ချေ။ ယခုအခါ အဆင့် ၂ တာအိုဆရာ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိပြီး ကောင်းကင်နှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်ခြင်း အဆင့်သို့ ချဉ်းကပ်လာချိန်မှသာ ကံကြမ္မာကို ထွင်းဖောက်မြင်နိုင်သော စွမ်းရည် ရရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကံကြမ္မာ အကြောင်းအကျိုး ဆိုတာကိုး..."

ချန်မုက ထိုမှေးမှိန်သော ကြိုးမျှင်ကို ကြည့်ရင်း စဉ်းစားနေသည့် အမူအရာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

မကြာမီ သူသည် အချို့သော အချက်များကို သဘောပေါက်သွားသည်။

ယခုကဲ့သို့သော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ကံကြမ္မာ ကြိုးမျှင်ကို မြင်တွေ့ရခြင်းမှာ အကြောင်းရင်း ရှိပေသည်။

အဆင့် ၂ တာအိုဆရာ၏ အကန့်အသတ်မှာ လူသားတစ်ဦး၏ ပြီးပြည့်စုံမှုကို ကိုယ်စားပြုပြီး၊ နောက်တစ်ဆင့်မှာ ထိုပြီးပြည့်စုံမှုမှ ခုန်ထွက် ကာ အချုပ်အနှောင်များမှ လွတ်မြောက်၍ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ချည်နှောင်မှုများကို စွန့်ခွာရန် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ရာတွင် လောကီနယ်ပယ်ရှိ ကံကြမ္မာ အကြောင်းအကျိုး အားလုံးမှာ အနှောင်အဖွဲ့များ ဖြစ်လာသည်။

မိမိကိုယ်ပေါ်တွင် ကပ်ငြိနေသော ကံကြမ္မာများ နည်းပါးလေလေ၊ နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ပိုမို လွယ်ကူလေလေ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပါက လောကီကံကြမ္မာ ကြိုးမျှင်များကို မြင်တွေ့နိုင်စရာ အကြောင်းရှိပြီး အတိတ်က ကံကြမ္မာ အကြောင်းအကျိုးများကို တစ်ခုချင်းစီ ဖြေရှင်းကာ၊ ထိုကြိုးမျှင်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြတ်တောက်၍ အနှောင်အဖွဲ့များကို ဖယ်ရှားရန် လိုအပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင်။

ချန်မုသည် ရှေ့လျှောက်ရမည့် လမ်းစဉ်ကို အလွန် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"အဆင့် ၂ တာအိုဆရာကနေ ရှေ့ကို ထပ်တက်ချင်ရင်တော့ အခြေခံအကျဆုံး လမ်းစဉ်က သိုင်းပညာကို အထွတ်အထိပ်သို့ မြှင့်တင်ပြီး ရုပ်နာမ်နှစ်ပါးကို ပေါင်းစပ်ရမယ်။ ပြီးရင် လောကီကံကြမ္မာ အနှောင်အဖွဲ့ အားလုံးကို ဖြတ်တောက်ပြီး လောကီဘောင်ကနေ လုံးဝ လွတ်မြောက်အောင် လုပ်ရမယ်။"

"အရင်က ပေါ်ထွက်ခဲ့ဖူးတဲ့ အဆင့် ၂ တာအိုဆရာတွေကတော့ ငါ့ရဲ့ လက်ရှိ အဆင့်အထိ မရောက်ခဲ့ကြပုံပဲ။ ကံကြမ္မာ ကြိုးမျှင်တွေကို မမြင်ရတော့ ဒီအချက်တွေကို တွေးမိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ အဆင့်တွေမှာလည်း ပြဿနာ တစ်ခုခု ရှိနေလောက်တယ်။"

လွန်ခဲ့သော အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ချန်မုသည် မိမိနှင့် အခြား တာအိုဆရာများကြားတွင် မမြင်နိုင်သော ကွာခြားချက်တစ်ခု ရှိနေကြောင်း ခံစားခဲ့ရသော်လည်း အခြား တာအိုဆရာများကို စောင့်ကြည့်ခဲ့ချိန်တွင် ထိုကွာခြားချက်၏ အရင်းအမြစ်ကို ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။

သို့သော် ယခုအခါ သူသည် ကံကြမ္မာ ကြိုးမျှင်များကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီဖြစ်သလို ယခင်က မမြင်ဖူးသော အရာများစွာကိုလည်း မြင်တွေ့နိုင်ပြီ ဖြစ်ရာ၊ နောက်တစ်ကြိမ် အခြား တာအိုဆရာများကို သွားရောက် စောင့်ကြည့်မည်ဆိုပါက သူ အမြဲတစေ တွေးတောနေခဲ့သော အချက်ကို အတည်ပြုနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင်။

သူသည် နောက်ထပ် အချက်တစ်ချက်ကိုလည်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

တာအိုဆရာ မျိုးနွယ်တွင် သေချာပေါက် ကျင့်စဉ်လမ်းစဉ်တစ်ခု ရှိခဲ့ရမည်။

ယခု သူ၏ အဆင့်တွင် မည်သို့ ရှေ့ဆက်ရမည်ကို တိကျစွာ ဆုံးဖြတ်နိုင်သည်ဆိုပါက၊ ယခင် အဆင့်တိုင်းတွင်လည်း တက်လှမ်းလာနိုင်မည့် လမ်းစဉ်တစ်ခုစီ ရှိခဲ့မည်မှာ သေချာလှသည်။

ယခု သူ၏ အဆင့်နှင့် သွေးကျောက်စိမ်းပေတံဆီမှ ရရှိထားသော နက်နဲသည့် သိမြင်မှုများကို ပေါင်းစပ်ကာ အနောက်သို့ ပြန်လည် တွက်ချက်မည်ဆိုပါက၊ တာအိုဆရာများ၏ ကျင့်စဉ်စနစ်တစ်ခုကို သူ အမှန်တကယ်ပင် ပြန်လည် ဖော်ထုတ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း။

ချန်မုတွင် အချိန်တိုအတွင်း ထိုကဲ့သို့ ဖော်ထုတ်ရန် အစီအစဉ် မရှိသေးချေ။

တစ်ဖက်တွင် ထိုသို့ ဖော်ထုတ်ရန်မှာ အချိန်အလွန် များပြားစွာ ပေးရမည်ဖြစ်ပြီး နှစ်အနည်းငယ် သို့မဟုတ် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ၊ တာအိုဆရာများ၏ ကျင့်စဉ်လမ်းစဉ်မှာ ရှိခဲ့ပါလျက်နှင့် သမိုင်းကြောင်းအတွင်း အဘယ်ကြောင့် ပျောက်ကွယ်သွားရသနည်း ဆိုသည်မှာ သေချာပေါက် အကြောင်းရင်း ရှိရမည် ဖြစ်သည်။ အကြောင်းရင်းကို မသိရသေးဘဲ အတင်းအဓမ္မ ပြောင်းလဲမှုများ ပြုလုပ်ခြင်းမှာ အန္တရာယ် ရှိနိုင်ပေသည်။

ထိုအရာများ၏ နောက်ကွယ်တွင် မည်သည့် လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။

"ငါက အားနည်းနေသေးတာပဲ..."

ချန်မုက စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သူသည် လောက၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ သေမင်းတမန် နယ်မြေများကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ခက်ခဲနေဆဲဖြစ်သလို၊ သမိုင်းရေစီးကြောင်းအတွင်း မြုပ်နှံထားသော လျှို့ဝှက်ချက်များကိုလည်း စိုးရိမ်နေရဆဲ ဖြစ်သည်။

သူ့အတွက် ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်၊ အရာအားလုံးကို မကြောက်မရွံ့ ရင်ဆိုင်နိုင်သော စွမ်းအား၊ အရာအားလုံးကို တိုက်ရိုက် ဖြိုခွဲနိုင်သော အစွမ်းမျိုး လိုအပ်နေသည်။

အဆင့် ၁…

သူသည် ထိုခြေလှမ်းကို အမြန်ဆုံး လှမ်းပြီး အဆင့် ၁ သို့ တက်လှမ်းရန် လိုအပ်သည်။

ကျင့်စဉ်စနစ် မရှိလျှင်လည်း ပြဿနာ မရှိ၊ သိုင်းပညာ အဆင့် မမီလျှင်လည်း ပြဿနာ မရှိ၊ ကံကြမ္မာ ကြိုးမျှင်များကို ဖြတ်တောက်ရမည့် ခြေလှမ်းကိုပင် ချန်မုက တိုက်ရိုက် ကျော်ဖြတ်နိုင်မည်ဟု ခံစားနေရသည်။

ထို ကံကြမ္မာ ကြိုးမျှင်များကို ဂရုမစိုက်လျှင်တောင်မှ၊ စနစ်၏ အကူအညီဖြင့် သူ အတင်းအဓမ္မ တက်လှမ်းနိုင်မည်သာ ဖြစ်သည်။

ချန်မု ဤသို့ အတွေးများ လွင့်မျောနေစဉ်။

အရှေ့ဘက်တွင်။

လုရှီယွင်သည် နက်ရှိုင်းသော ကျင့်ကြံမှုမှ တဖြည်းဖြည်း နိုးထလာသည်။

မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ချန်မုသည် သူမ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လုရှီယွင်သည် ခေတ္တမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် ထိတ်လန့်သွားကာ အလျင်အမြန် ထရပ်ပြီး ချန်မုကို အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ "ရှီယွင် က အရှင်နတ်မင်း ကို ဂါရဝပြုပါတယ်... အရှင်နတ်မင်း တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံရာကနေ ထွက်လာပြီလား"

သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ချန်မု၏ အတွေးများ ပြန်လည် စုစည်းလာသည်။

သူ၏ အကြည့်က မိန်းကလေး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ တစ်ပတ် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအကြည့်ကြောင့် လုရှီယွင်သည် မိမိတစ်ကိုယ်လုံးကို ထွင်းဖောက် မြင်တွေ့ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ မည်သည့် လျှို့ဝှက်ချက်မျှ ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် ရှက်ရွံ့မှု အချို့ ပေါ်ထွက်လာသော်လည်း ရှောင်လွှဲခြင်း မပြုခဲ့ချေ။ ရှက်ရွံ့မှုနှင့်အတူ ဝမ်းသာသည့် ခံစားချက် အချို့ပင် ပါဝင်နေသေးသည်။

အခြားသူများက ဤကဲ့သို့ ရဲရဲတင်းတင်း ကြည့်မည်ဆိုပါက စော်ကားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ချန်မုမှာမူ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားများကို သတ်ဖြတ်ကာ နန်လီကို ငြိမ်းချမ်းစေခဲ့သူဖြစ်ပြီး ယခုအခါ နန်လီကို စိုးမိုးထားသော အသက်ရှင်လျက်ရှိသည့် ကောင်းကင်နတ်မင်း တစ်ပါး ဖြစ်ရာ၊ ချန်မု၏ အကြည့်ဖြင့် အစစ်ဆေးခံရခြင်းမှာ သူမအတွက် ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်စရာပင် ဖြစ်သည်။

ချန်မုသည် လုရှီယွင်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရစ်ပတ်နေသော ကံကြမ္မာ ကြိုးမျှင်များကို အသေအချာ ခေတ္တမျှ စောင့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူက စကားမပြောသဖြင့် လုရှီယွင်လည်း မနှောင့်ယှက်ရဲဘဲ နေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေရုံသာ ရှိတော့သည်။ ချန်မု၏ အကြည့်အောက်တွင် ရှက်ရွံ့မှု၊ ထိတ်လန့်မှုနှင့်အတူ မျှော်လင့်ချက် အချို့လည်း ရောနှောနေလေသည်။

ခဏအကြာတွင်။

ချန်မုက အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

"ငါ ထွက်သွားတော့မယ်"

ဤသည်မှာ ချန်မု၏ ပထမဆုံး စကားဖြစ်ပြီး လုရှီယွင်၏ နှလုံးခုန်သံကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားစေသည်။ ချန်မုက နန်လီမှ ထွက်ခွာသွားမည် ဖြစ်ကြောင်းကို သူမ သိရှိထားသော်လည်း ဤမျှ ရုတ်တရက် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့မိချေ။

ထို့နောက် ချန်မု၏ ဒုတိယမြောက် စကားကို ကြားလိုက်ရပြန်သည်။

"မင်း ဘာလိုချင်လဲ"

ချန်မုက လုရှီယွင်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။

စနစ် ရှိနေသရွေ့ ထို ကံကြမ္မာ ကြိုးမျှင်များကို သူ ဂရုမစိုက်ဘဲ အဆင့်တက်နိုင်မည် ဖြစ်သော်လည်း၊ တင်ရှိနေသော ကံကြမ္မာ အကြွေးများကို ဖြေရှင်းပေးလိုက်ခြင်းမှာမူ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေသည်။

လုရှီယွင်မှာ ထက်မြက်သူဖြစ်ရာ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး ဝမ်းသာအားရဖြင့် ချန်မုကို ဒူးထောက် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ "ရှီယွင် အနေနဲ့ အရှင်နတ်မင်း ရဲ့ အနောက်ကို လိုက်ပြီး အရှင်နတ်မင်း ရဲ့ ဘေးမှာ အလုပ်အကျွေး ပြုခွင့် ရချင်ပါတယ်"

သူမ အမြဲတမ်း မျှော်လင့်နေခဲ့သော အရာမှာ ဤအချိန်ပင် ဖြစ်သည်။

သူမ တစ်ဦးတည်း မဟုတ်ဘဲ လုအိမ်တော် တစ်ခုလုံးကလည်း လုရှီယွင်အနေဖြင့် ချန်မု၏ နောက်သို့ လိုက်ပါခွင့် ရရှိကာ သူ၏ ဘေးတွင် အလုပ်အကျွေး ပြုခွင့်ရရန် မျှော်လင့်နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ယင်းက လုအိမ်တော်ကို မျိုးဆက်တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘဲ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ထွန်းကားစည်ပင်စေမည် မဟုတ်ပါလော။

ချန်မုက ဒူးထောက်နေသော လုရှီယွင်ကို ကြည့်ကာ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။

"ရတာပေါ့"

လုရှီယွင်ကို သူ့နောက်မှ လိုက်ပါခွင့် ပေးခြင်းက ရေရှည်တွင် ကံကြမ္မာ ပိုမို ရှုပ်ထွေးလာစေနိုင်သော်လည်း၊ ရေတိုတွင်မူ သူမနှင့် လုအိမ်တော်အပေါ် တင်ရှိနေသော ကံကြမ္မာ အကြွေးအားလုံးကို တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် ဖြေရှင်းပြီးသား ဖြစ်သွားမည် ဖြစ်သည်။

ချန်မု လိုအပ်သည်မှာလည်း ရေတိုအတွက်သာ ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ဤအဆင့်တွင် အချိန်အကြာကြီး နေထိုင်မည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

...

နီရဲနေသော သွေးရောင် တိမ်တိုက်တန်းတစ်ခုက ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။

နှစ်နာရီခန့် အချိန်အတွင်းမှာပင်။

နန်လီနှင့် တာယွမ်၏ နယ်စပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်ပါက ထို သွေးရောင် တိမ်တိုက်တန်းမှာ ကြီးမားလာသော သွေးကျောက်စိမ်းပေတံပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ အကျယ်မှာ သုံးပေခန့် ရှိပြီး အလျားမှာ သုံးကျန်းခန့် ရှိကာ တစ်ကိုယ်လုံး သွေးရောင် ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများ တောက်ပနေပြီး နက်နဲသော တာအိုအမှတ်အသားများ ယှက်နွှယ်နေလေသည်။

ကနဦး သန့်စင်ရုံမျှသာ ရှိသေးသော်လည်း ချန်မု၏ သွေးကျောက်စိမ်းပေတံကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမှာ ဝမ်လီထက် များစွာ သာလွန်လှသည်။ ဤ ဓမ္မလက်နက်မှာ သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိရုံသာမက မိမိ စိတ်ကြိုက် အကြီးအသေး ပြုလုပ်နိုင်လေသည်။

ထို့အပြင် ကြီးမားအောင် လုပ်လိုက်ပြီးနောက် ပျံသန်းနိုင်သော ဓမ္မလက်နက်အဖြစ် အသုံးပြုနိုင်ပြီး၊ ၎င်း၏ အရှိန်မှာ မိမိဘာသာ ပျံသန်းသည်ထက် များစွာ ပိုမို မြန်ဆန်ရုံသာမက လေတိုးနှုန်းကိုလည်း တားဆီးပေးနိုင်သဖြင့် သာမန်လူများပင်လျှင် ဘေးကင်းစွာ စီးနင်းနိုင်လေသည်။

သွေးကျောက်စိမ်းပေတံပေါ်တွင် လူသုံးဦး ပါရှိသည်။

၎င်းတို့မှာ ချန်မု၊ လီချန်ရှင်းနှင့် လုရှီယွင် တို့ ဖြစ်ကြသည်။

ချန်မုက လုရှီယွင်ကို ခေါ်ဆောင်သွားရန် ခွင့်ပြုလိုက်ကြောင်း ကြားသိရသောအခါ လုအိမ်တော် ဘိုးဘေးနှင့် တစ်အိမ်တော်လုံးမှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားကြသော်လည်း၊ သူတို့ အောင်ပွဲခံရန် မပြင်ဆင်နိုင်မီမှာပင် ချန်မုက လုရှီယွင်နှင့် လီချန်ရှင်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ ချက်ချင်း ထွက်ခွာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နှစ်နာရီအတွင်းမှာပင် မိုင်သောင်းချီ ခရီးကို ဖြတ်ကျော်ကာ နန်လီနယ်စပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

နန်လီနယ်စပ်နှင့် တာယွမ်နယ်စပ်ကြားတွင် တောင်တန်းကြီးတစ်ခုက တားဆီးထားပြီး ၎င်း၏အမည်မှာ နန်လီတောင်တန်း ဖြစ်သည်။ ဤတောင်တန်းမှာလည်း အန္တရာယ်ရှိသော နေရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး သိုင်းဆရာသခင်များသာလျှင် ဘေးကင်းစွာ ဖြတ်သန်းနိုင်လေ့ရှိကာ၊ သိုင်းဆရာသခင် အောက် အဆင့်ရှိသူများ ဖြတ်သန်းရန် ကြိုးစားပါက အလွန် ခက်ခဲပြီး အသက်အန္တရာယ် ရှိလှပေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် သိုင်းဆရာသခင် အောက် အဆင့်ရှိသူများမှာ ဤတောင်တန်းကို ဖြတ်သန်းရန် ဝန်လေးကြသဖြင့် နန်လီနှင့် တာယွမ်ကြားတွင် ဆက်သွယ်မှုနှင့် ကူးလူးသွားလာမှု အလွန် နည်းပါးရခြင်း ဖြစ်သည်။

"နန်လီတောင်တန်း..."

လုရှီယွင်သည် သွေးကျောက်စိမ်းပေတံ၏ ဘေးတစ်ဖက်တွင် ထိုင်ကာ အောက်ဘက်ရှိ တောင်တန်းကြီးများကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။ ဤအန္တရာယ်ရှိသော နေရာကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် နိမ့်ပါးသော တောင်ကုန်းငယ်လေးများကို ကြည့်နေရသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေတော့သည်။

သူမသည် နန်လီမှ တစ်ကြိမ်မျှ ထွက်ဖူးခြင်း မရှိသလို နန်လီတောင်တန်းသို့လည်း ရောက်ဖူးခြင်း မရှိချေ။ ဤနေရာမှာ အန္တရာယ်ရှိသော နေရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး သိုင်းဆရာသခင် မဟုတ်ပါက ဖြတ်သန်းရန် စွန့်စားရမည် ဖြစ်ကြောင်းကိုသာ သိရှိထားသည်။

သို့သော် ယခုအခါ။

သွေးကျောက်စိမ်းပေတံပေါ်တွင် စီးနင်းလိုက်ပါရင်း နှစ်နာရီပင် မပြည့်သေးသည့် အချိန်အတွင်း နန်လီ၏ ထက်ဝက်ကျော် ခရီးကို ဖြတ်ကျော်ကာ နန်လီတောင်တန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး၊ ဤနေရာမှ ငုံ့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ထိုအန္တရာယ်ရှိသော နေရာမှာ အလွန် သေးငယ်နေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤအချက်ကို သိမြင်လေလေ၊ ချန်မု ပိုင်ဆိုင်ထားသော အဆုံးစမဲ့ မဟာစွမ်းပကားမှာ လောကီသိုင်းသမားများထက် များစွာ သာလွန်နေကြောင်း ပိုမို ခံစားရလေ ဖြစ်သည်။ သိုင်းဆရာသခင်တစ်ဦး ပင်လျှင် ချန်မုအတွက်မူ ဖုန်မှုန့်တစ်စလေးမျှသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဘေးနားတွင်။

လုရှီယွင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက လီချန်ရှင်းမှာမူ များစွာ ပိုမို တည်ငြိမ်နေသည်။

တစ်ဖက်တွင် နန်လီသို့ လာစဉ်ကလည်း ချန်မုက သူ့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ နန်လီတောင်တန်းကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ဖူးခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ သူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ မူလကတည်းက အေးစက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှု နည်းပါးသူ ဖြစ်သောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် နန်လီသို့ လာစဉ်အချိန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူသည် သာမန်လူငယ်လေး တစ်ဦး မဟုတ်တော့ဘဲ အဆင့် ၉ သို့ ရောက်ရှိနေသည့် စစ်မှန်သော သိုင်းသမားတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အသက် ဆယ့်နှစ်၊ ဆယ့်သုံး နှစ်အရွယ်တွင် နှစ်လပင် မပြည့်သေးသည့် အချိန်အတွင်း အဆင့် ၉ သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခြင်းမှာ ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိလောက်အောင် မြန်ဆန်လှသော်လည်း၊ အဆင့် ၂ တာအိုဆရာတစ်ဦး၏ တပည့် အနေဖြင့်မူ ၎င်းမှာ ပုံမှန်ကိစ္စတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။

အရှေ့တွင်။

ချန်မုက စကားမပြောချေ။

သူက လက်နောက်ပစ်၍ သွေးကျောက်စိမ်းပေတံ၏ အရှေ့ဆုံးတွင် မတ်မတ်ရပ်ကာ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကောင်းကင်ယံမှ ဖြတ်သန်းနေလေသည်။

မိုင်ထောင်ချီ ရှည်လျားသော နန်လီတောင်တန်းမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နန်လီတောင်တန်းကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် ရှေ့တွင် ကျယ်ပြောလှသော လွင်ပြင်ကြီး ပေါ်ထွက်လာပြီး အဆုံးကို မမြင်ရချေ။

"ပြန်ရောက်ပြီ"

ချန်မုက အရှိန်ကို အနည်းငယ် လျှော့ချလိုက်ပြီးနောက် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ဖွဖွ ချလိုက်သည်။

တစ်လကျော် အချိန်ယူခဲ့ရပြီးနောက်၊

နောက်ဆုံးတွင် တာယွမ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သွားစဉ်က သူသည် သာမန် အဆင့် ၃ တာအိုဆရာ တစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ နန်လီတွင် အခက်အခဲများစွာကို ကျော်ဖြတ်ကာ နောက်ဆုံးဆန္ဒများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြည့်ဆည်းပေးရင်း ကြိုးစား တက်လှမ်းလာခဲ့ရာ၊ ယခု ပြန်လာချိန်တွင်မူ အဆင့် ၂ ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ အမှန်တကယ် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤတစ်လမှာ အလွန်တိုတောင်းသော်လည်း ချန်မုအတွက်မူ အလွန် ရှည်လျားလှပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ စုစုပေါင်း တစ်နှစ်ပင် မပြည့်သေးဘဲ နန်လီခရီးစဉ်ကပင် အချိန်အတော်များများကို နေရာယူထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ရွှီး..."

နီရဲသော သွေးရောင် တိမ်တိုက်တန်းက ကောင်းကင်ယံကို ဆက်လက် ဖြတ်သန်းနေသည်။

မိုင်ရာပေါင်းများစွာကို ထပ်မံ ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မီးခိုးတန်းအချို့ကို စတင် မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး အောက်ဘက် မြေပြင်ပေါ်တွင်လည်း ရွာငယ်လေးအချို့ ပေါ်ထွက်လာသည်။

သို့သော် ချန်မုက ရပ်တန့်ခြင်း မပြုဘဲ ရှေ့သို့ ဆက်လက် ထွက်ခွာခဲ့သည်။

နောက်ထပ် မိုင်ရာပေါင်းများစွာကို ထပ်မံ ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ရှေ့တွင် ခမ်းနားလှသော မြို့တော်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

လင်နန်မြို့။

ဤနေရာမှာ နန်လီနှင့် အနီးဆုံးရှိ မြို့ဖြစ်ပြီး ပြည်နယ်မြို့တော် မဟုတ်သော်လည်း ၎င်း၏ ခမ်းနားမှုမှာ မည်သည့် ပြည်နယ်မြို့တော်ထက်မဆို မလျော့နည်းချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤမြို့မှာ နန်လီမှ လာမည့် အန္တရာယ်များကို ကာကွယ်ပေးထားသည့် ပထမဆုံး ခံစစ်စည်း ဖြစ်သောကြောင့် ပင်။

နန်လီနှင့် တာယွမ်မှာ ကူးလူးသွားလာမှု နည်းပါးသော်လည်း နတ်ဆိုးများမှာမူ နန်လီမှ မကြာခဏ ခိုးထွက်လာကာ တာယွမ်ဘက်သို့ လာရောက် သောင်းကျန်းလေ့ ရှိကြသည်။

နန်လီတွင် နယ်မြေများစွာ ခွဲခြားထားပြီး ဧရိယာ အများစုကို မိစ္ဆာကြီးများက အုပ်ချုပ်ထားသဖြင့် သာမန် နတ်ဆိုးများမှာ လွယ်လွယ်နှင့် မလှုပ်ရှားရဲကြသော်လည်း တာယွမ်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင်မူ မည်သည့် စိုးရိမ်မှုမျှ မရှိတော့ဘဲ လူသားများကို စိတ်ကြိုက် စားသုံးကာ ဒုက္ခပေးလေ့ ရှိကြသည်။

လင်နန်မြို့မှာ နှစ်တိုင်းလိုလို နတ်ဆိုးများ၏ နှောင့်ယှက်မှုကို ခံရလေ့ ရှိသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် လင်နန်မြို့မှာ အလွန် အရေးကြီးသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်နေပြီး၊ ဤနေရာတွင် စစ်ထျန်းထိုင်မှ အဆင့် ၄ တာအိုဆရာ တစ်ဦး အမြဲတမ်း စောင့်ကြပ်နေကာ လင်နန်မြို့၏ ဝိညာဉ်သွေးကြော အစီအရင်ကို ထိန်းချုပ်ထားလေသည်။

အကယ်၍ နန်လီမှ လူသားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာကြီး တစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာပြီး လင်နန်မြို့ကို ကျူးကျော်ရန် ကြိုးစားပါက ထို တာအိုဆရာက ဖိနှိပ် သတ်ဖြတ်မည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ လူစကားပြောအဆင့် မိစ္ဆာကြီး တစ်ကောင် ပေါ်လာလျှင်တောင်မှ အချိန်အတန်ကြာ အနိုင်နိုင် ခုခံထားနိုင်ပေသည်။

ခဏတာ ခုခံထားနိုင်လျှင်ပင် လုံလောက်လှပြီ ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လင်နန်မြို့မှ မြောက်ဘက် မိုင်ခြောက်ရာ အကွာတွင် ဂိုဏ်းကြီး ရှစ်ခုထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သော စိမ့်ယွဲ့ဂိုဏ်း၏ နယ်မြေ တည်ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်ကာ၊ အကယ်၍ လူစကားပြောအဆင့် မိစ္ဆာကြီး ပေါ်လာပါက စိမ့်ယွဲ့ဂိုဏ်းက ချက်ချင်း လာရောက် ကူညီပြီး နတ်ဆိုးကို တိုက်ထုတ်မည် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လင်နန်မြို့၏ မြို့ရိုးပေါ်တွင်။

ကင်းစောင့်အချို့မှာ တောင်ဘက် ကောင်းကင်ယံမှ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ လာနေသော ထို သွေးရောင် တိမ်တိုက်တန်းကို စောစောကတည်းက သတိပြုမိခဲ့ကြသည်။

"အဲဒါ ဘာလဲ"

"နတ်ဆိုးလား"

"အမြန် သတိပေးကြ အမြန် သတင်းပို့ကြ"

ခဏအတွင်းမှာပင် မြို့ရိုးပေါ်ရှိ လူအများအပြား မျက်နှာ ပျက်ယွင်းသွားကြပြီး ထို သွေးရောင် တိမ်တိုက်တန်းကို သတိကြီးစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ နတ်ဆိုး အရှိန်အဝါများကို မခံစားရသော်လည်း အားလုံးက အလွန်အမင်း သတိထားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သွေးရောင် တိမ်တိုက်တန်း၏ အရှိန်မှာ အလွန် မြန်ဆန်လှပြီး၊ ခဏအတွင်းမှာပင် လင်နန်မြို့၏ အထက် ကောင်းကင်ယံသို့ ရောက်ရှိလာကာ လင်နန်မြို့ အလယ်ဗဟိုရှိ အိမ်တော်တစ်ခု အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဆင်းသက်သွားတော့သည်။

"ဝုန်း..."

လင်နန်မြို့ အလယ်ဗဟို အိမ်တော်အတွင်းမှ သိုင်းဆရာသခင်တစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

"ဘယ်သူကများ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း... ဟင်၊ ချန်ဌာနမှူးလား"

ထို အရှိန်အဝါမှာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခဏချင်းမှာပင် လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ခံလိုက်ရသည့်အလား ချက်ချင်း ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အိမ်တော်အတွင်းရှိ ခြံဝင်းတစ်ခုတွင် ကြီးမားသော သွေးကျောက်စိမ်းပေတံမှာ လေထဲတွင် ရပ်တန့်နေပြီး ချန်မုက ထိုပေတံပေါ်မှ တစ်လှမ်းချင်း ဆင်းသက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ အနောက်တွင်၊

လီချန်ရှင်းက တိတ်တဆိတ် ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး လုရှီယွင်လည်း နောက်မှ လိုက်ပါ ဆင်းသက်လာသည်။

ထို့နောက် ချန်မုက ညာဘက်လက်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သွေးကျောက်စိမ်းပေတံမှာ လျင်မြန်စွာ သေးငယ်သွားပြီး ကြည်လင် တောက်ပနေသော သွေးရောင် ပေတံလေးတစ်ခု အဖြစ် ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားကာ သူ၏ အင်္ကျီလက်စ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဤကဲ့သို့သော ထူးဆန်းသည့် မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသော မြို့တွင်းရှိ ထို သိုင်းဆရာသခင်မှာ အံ့အားသင့် မှင်သက်သွားသော်လည်း၊ များမကြာမီ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ချန်မုကို အရိုအသေပေးလိုက်ကာ ရိုသေစွာဖြင့်

"အရှင် ဌာနမှူး... ပြန်လာပြီလား ခင်ဗျ" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ချန်မုသည် လွန်ခဲ့သော တစ်လခန့်က လင်နန်မြို့သို့ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ဖူးသည်။

ကျုံးရိသည် ချန်မု နန်လီသို့ သွားခဲ့ကြောင်း သိရှိထားသည်။ ချန်မု နန်လီသို့ ဘာသွားလုပ်သည်ကို သူ မသိသော်လည်း ဤ ဌာနမှူးမှာ နတ်ဆိုးကပ်ဘေးအတွက် နန်လီသို့ ကိုယ်တိုင် သွားရောက် စူးစမ်းခြင်း ဖြစ်မည်ဟု သူ ခန့်မှန်းထားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ခေတ်အဆက်ဆက် နတ်ဆိုးကပ်ဘေးများ ဖြစ်ပွားချိန်တွင် နန်လီမှ နတ်ဆိုးဘုရင် တစ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာလေ့ ရှိသော်လည်း နန်လီ၏ သတင်းများကို စုံစမ်းရန်မှာ အလွန် ခက်ခဲသောကြောင့် ချန်မုကဲ့သို့သော ဌာနမှူးတစ်ဦး ကိုယ်တိုင် သွားရောက်ခြင်းမှာ အလွန် ပုံမှန်ဖြစ်သော ကိစ္စပင်။

အကယ်၍ ပြဿနာတစ်ခုခု အမှန်တကယ် ပေါ်ပေါက်လာပါက တာယွမ်ဘက်မှ ကြိုတင် ပြင်ဆင်နိုင်ရန် ဖြစ်သည်။

"အင်း"

ချန်မုက တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

ကျုံးရိက သတိကြီးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "အရှင် ဌာနမှူး... နန်လီဘက်က အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိပါသလဲ"

"ထူးထူးခြားခြား ပြောင်းလဲမှုတော့ မရှိပါဘူး"

ချန်မုက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အချိန်တိုအတွင်းမှာတော့ နတ်ဆိုးဘုရင် တစ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ လောလောဆယ်တော့ နန်လီဘက်အတွက် စိုးရိမ်စရာ မရှိပါဘူး"

ဤစကားကြောင့် လုရှီယွင်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ထူးဆန်းသည့် အမူအရာတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ထူးထူးခြားခြား ပြောင်းလဲမှု မရှိဘူး တဲ့လား...။

နန်လီ တစ်ခုလုံးရဲ့ ကောင်းကင်ကို ချန်မုက လှန်ပစ်လိုက်တာ မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် ချန်မုအတွက်မူ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားသော ပြောင်းလဲမှု မဟုတ်နိုင်ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မိစ္ဆာနတ်ဘုရား အချို့သာ သေဆုံးသွားခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ အမှန်တကယ် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော နတ်ဆိုးဘုရင် တစ်ကောင်မျှ ပေါ်ထွက်လာခြင်း မရှိသောကြောင့် ပင်။

"ဒါဆိုရင်တော့ တော်သေးတာပေါ့"

ကျုံးရိသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါမှ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အဝဝ ချလိုက်နိုင်သည်။

ချန်မုသည်လည်း အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် ထူးဆန်းစွာ မေးလိုက်သည်။ "စစ်ချန် ချွီဟို ကော"

ချွီဟိုမှာ လင်နန်မြို့တွင် စောင့်ကြပ်နေသော အဆင့် ၄ တာအိုဆရာ ဖြစ်ပြီး စစ်ထျန်းထိုင်၏ စစ်ချန် များထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်ကာ၊ ချန်မု နန်လီသို့ သွားစဉ်ကလည်း သူ့ကို အရိုအသေပေးခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ထိုသူကို မတွေ့ရသဖြင့် ထူးဆန်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်နန်မြို့ကို စောင့်ကြပ်နေသော စစ်ချန် အနေဖြင့် ပုံမှန်အားဖြင့် မြို့မှ တစ်လှမ်းမျှ ထွက်ခွာလေ့ မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"စစ်ချန် ချွီဟို က မြို့တော်ကို ပြန်သွားပါပြီ"

"မြို့တော်ကို ပြန်သွားတယ်"

ချန်မု မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွားပြီး စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော ကြိုတင် ခံစားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူ ထင်သည့်အတိုင်းပင် ကျုံးရိက ဆက်လက် ပြောပြလေသည်။ "အရှင် ဌာနမှူး ကို တင်ပြပါတယ်... မနေ့က မြို့တော်ကနေ သတင်းရောက်လာပါတယ်။ ချင်းကျိုး၊ ကျိကျိုး၊ ပင်ကျိုး၊ ယူကျိုး... ဒီ လေးပြည်နယ်မှာ ရှိတဲ့ နတ်ဆိုးတွေ အားလုံး ဆူပူ သောင်းကျန်းနေကြပြီး၊ အားလုံးက ဦးတည်ချက် တစ်ခုတည်းဆီကို စုဝေးနေကြပုံ ရတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ဒါကြောင့် စစ်ထျန်းထိုင်က အမိန့်ထုတ်ပြီး စစ်ချန် ချွီဟိုကို ချက်ချင်း ပြန်ခေါ်လိုက်တာပါ"

"ဌာနမှူး ပိုင်ကျယ် ကလည်း ကျွန်တော့်ကို မှာထားပါတယ်။ အရှင် ဌာနမှူး ပြန်လာရင် နန်လီက ကိစ္စတွေကို ခေတ္တ ရပ်နားထားပြီး မြို့တော်ကို အမြန်ဆုံး ပြန်လာဖို့ ပြောခိုင်းထားပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း နန်လီကို လူလွှတ်ပြီး ရှာခိုင်းထားတာပါ၊ အခု အရှင် ဌာနမှူး က တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ပြန်ရောက်လာတာပဲ"

ကျုံးရိ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက်။

ချန်မု၏ မျက်နှာမှာမူ ပိုမို တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။ "ဒီလိုကိုး"

ချန်မု၏ တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို ကြည့်ရင်း ကျုံးရိမှာ ပါးစပ်လေး ဟကာ ကြောင်အမ်းသွားပြီး၊ ပြည်နယ် လေးခုရှိ နတ်ဆိုးများ ဆူပူ သောင်းကျန်းနေခြင်းက ဘာကို ဆိုလိုသလဲဆိုသည်ကို ချန်မု မသိလေရော့သလားဟု သံသယ ဝင်သွားမိသည်။

လူစကားပြောအဆင့် မိစ္ဆာကြီး တစ်ကောင်တည်းနှင့်ပင် ပြည်နယ် လေးခုလုံးရှိ နတ်ဆိုးများ အားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆူပူအောင် မလုပ်နိုင်ချေ။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းမှာ သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် အကြိမ်အနည်းငယ်သာ ရှိခဲ့ဖူးပြီး၊ အကြိမ်တိုင်းတွင် ရလဒ်တစ်ခုတည်းကိုသာ ဦးတည်နေလေသည်။

နတ်ဆိုးဘုရင် ပေါ်ထွက်လာခြင်း ပင်။

နတ်ဆိုးဘုရင် တစ်ကောင် ပေါ်ထွန်းလာမှသာ ဤမျှ ကြီးမားသော လှုပ်ရှားမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ယခုလောကတွင် အလွန် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော နတ်ဆိုးဘုရင် တစ်ကောင် အမှန်တကယ် ပေါ်ထွက်လာနိုင်သည့် အခြေအနေ ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

နတ်ဆိုးဘုရင်။

၎င်းမှာ အဆင့် ၁ သိုင်းသူတော်စင် မှသာ အနိုင်ယူနိုင်သော တည်ရှိမှုမျိုး ဖြစ်သည်။

ယခုခေတ်တွင် အသက်ရှင်လျက်ရှိသော သိုင်းသူတော်စင် မရှိသဖြင့်၊ ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်း နတ်ဆိုးဘုရင် တစ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာခြင်းမှာ တာယွမ် တစ်ခုလုံးအတွက် ပျက်စီးခြင်း ကပ်ဘေးကြီး တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။

"အရှင် ဌာနမှူး... ပြည်နယ် လေးခုမှာ နတ်ဆိုးတွေ ဆူပူနေတာက အရင်က နတ်ဆိုးကပ်ဘေးတွေ အရ ဆိုရင် ဖြစ်နိုင်တာက..."

ချန်မု အခြေအနေကို သေချာ မသိသေးဟု ထင်သဖြင့် ကျုံးရိက သတိပေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ စကားမဆုံးမီမှာပင် ချန်မုက စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"နတ်ဆိုးဘုရင် ပေါ်လာတော့မယ် ဆိုတာ မဟုတ်လား"

ချန်မုက တည်ငြိမ်စွာပင် နောက်ဆုံး စကားလုံးကို ဖြည့်စွက် ပြောလိုက်သည်။

သူက ညာဘက်လက်ကို ခပ်ဖွဖွ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သွေးကျောက်စိမ်းပေတံမှာ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ လက်ညှိုး တစ်ချက် ညွှန်ပြလိုက်ရာ ထို သွေးကျောက်စိမ်းပေတံမှာ လေနှင့်အတူ ကြီးမားလာပြီး နောက်တစ်ကြိမ် သုံးကျန်းခန့် ကြီးမားသွားပြန်သည်။

"မနေ့က သတင်းရောက်လာတာ ဆိုရင်တော့ ငါ အချိန်မီ ရောက်နိုင်ပါသေးတယ်"

ချန်မုက တည်ငြိမ်စွာ ပြောရင်း သွေးကျောက်စိမ်းပေတံပေါ်သို့ လှမ်းတက်လိုက်သည်။

မြို့တော်မှ သတင်းများ လင်နန်မြို့သို့ ရောက်ရှိရန် အနည်းဆုံး လဝက်ခန့် ကြာမြင့်မည် ဖြစ်သဖြင့်၊ အကယ်၍ ရောက်လာသော သတင်းက နတ်ဆိုးဘုရင် ပေါ်ထွက်လာပြီး မြို့တော်ကို တိုက်ခိုက်နေပြီ ဆိုလျှင်တော့ သူ သေချာပေါက် အချိန်မီမည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ယခု ရောက်ရှိလာသော သတင်းမှာ ပြည်နယ် လေးခုရှိ နတ်ဆိုးများ ဆူပူနေခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး အားလုံး စုစည်းမိခြင်း မရှိသေးသလို နတ်ဆိုးဘုရင် ပေါ်ထွက်လာကြောင်းကိုလည်း အတည်ပြုနိုင်ခြင်း မရှိသေးသဖြင့်၊ သူ့အတွက် အချိန် အနည်းငယ် ရှိနေသေးသည်။

ဘေးနားတွင် လီချန်ရှင်းမှာ နတ်ဆိုးဘုရင်၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သိပ်နားမလည်သဖြင့် မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိသော်လည်း၊ လုရှီယွင်မှာမူ အလွန် ကောင်းစွာ သိရှိထားသဖြင့် သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အံ့သြ ထိတ်လန့်မှုများ ပေါ်ထွက်နေလေသည်။

နတ်ဆိုးဘုရင်။

ဝမ်လီ ကဲ့သို့သော မိစ္ဆာနတ်ဘုရားများ ပင်လျှင် ဤအမည်နာမကို အသုံးပြုရန် မဝံ့ရဲကြချေ။ နတ်ဆိုးဘုရင်ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သူမှာ နတ်ဆိုးအားလုံး၏ စစ်မှန်သော ဘုရင်ဖြစ်ပြီး သက်ရှိ သတ္တဝါ အားလုံး၏ အထက်တွင် ရှိကာ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားများ ပင်လျှင် ခစားရမည် ဖြစ်သည်။

နန်လီတွင် နတ်ဆိုးဘုရင်နှင့် ပတ်သက်သော ဒဏ္ဍာရီများစွာ ရှိပြီး လက်ဟန်ခြေဟန် တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် တောင်တန်းများကို ဖြိုခွဲနိုင်ကာ အတွေးတစ်ချက်တည်းဖြင့် မြို့များကို ဖျက်ဆီးနိုင်ပြီး၊ သူ ရောက်ရှိလေရာ အရပ်တိုင်းမှာ ကမ္ဘာပျက်မည့်နေ့ အလား ဖြစ်ပေါ်လာလေ့ ရှိသည်။

"သွားကြစို့"

ချန်မုက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လီချန်ရှင်းနှင့် လုရှီယွင် တို့မှာ ချက်ချင်း အမိန့်နာခံလိုက်ကြပြီး သွေးကျောက်စိမ်းပေတံပေါ်သို့ နောက်မှ လိုက်ပါ တက်လှမ်းလိုက်ကြသည်။

"ဝုန်း..."

သွေးကျောက်စိမ်းပေတံမှ နီရဲသော သွေးရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု တောက်ပလာပြီးနောက် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လေဟာနယ်ကို ဖောက်ထွင်း၍ ထွက်ခွာသွားကာ သွေးရောင် တိမ်တိုက်တန်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အဝေးရှိ ကောင်းကင်ယံတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သိုင်းဆရာသခင် ကျုံးရိ တစ်ယောက်တည်းသာ နေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ချန်မု ထွက်ခွာသွားသော လမ်းကြောင်းကို လှမ်းကြည့်ရင်း ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်နေပြီးနောက် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို ချလိုက်ကာ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် နက်နဲသော စိုးရိမ်မှုများ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

နတ်ဆိုးဘုရင် ပါလား။

နတ်ဆိုးကပ်ဘေး ဖြစ်ပွားချိန်တွင် နတ်ဆိုးဘုရင် ပေါ်ထွက်လာမည်မှာ သေချာသလောက် ရှိနေသဖြင့် အားလုံးက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားကြသော်လည်း၊ ပြည်နယ် လေးခုရှိ နတ်ဆိုးများ ဆူပူနေသည့် သတင်းကို အမှန်တကယ် ကြားလိုက်ရချိန်တွင်မူ အရပ်လေးမျက်နှာလုံး တုန်လှုပ်သွားကြတော့သည်။

ရောက်ရှိလာသော သတင်းမှာ ပြည်နယ် လေးခုရှိ နတ်ဆိုးများ ဆူပူနေခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး နတ်ဆိုးဘုရင် ပေါ်ထွက်လာကြောင်း အတည်မပြုနိုင်သေးသော်လည်း၊ လင်နန်မြို့နှင့် မြို့တော်မှာ အလွန် ဝေးကွာလှသဖြင့် ယခုအချိန်တွင် ထိုဘက်၌ ကမ္ဘာပျက်မည့် မြင်ကွင်းများ ဖြစ်ပေါ်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

အသက်ရှင်လျက်ရှိသော သိုင်းသူတော်စင် မရှိဘဲနှင့် နတ်ဆိုးဘုရင်ကို မည်သို့ ခုခံမည်နည်း။

"ဌာနမှူး ပိုင်ကျယ် က ကွမ်ရှင်းမျှော်စင်မှာ နေရာယူပြီး မြို့တော်ရဲ့ ဝိညာဉ်သွေးကြော အစီအရင်ကို အသုံးချရင်တော့ နတ်ဆိုးဘုရင်ကို ခဏလောက် ခုခံနိုင်မှာပါ... ဒါပေမဲ့... မြို့တော် တစ်ခုတည်းပဲ ရှိမှာလေ"

ကျုံးရိက စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

စစ်ထျန်းထိုင်တွင် ဌာနမှူး တစ်ဦးတည်း မဟုတ်ဘဲ ချန်မုလည်း ပြန်ရောက်လာပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ မြို့တော်မှလွဲ၍ အခြားနေရာများမှာ ပြည်နယ်မြို့တော်များ ဖြစ်လျှင်တောင်မှ ၎င်းတို့၏ ဝိညာဉ်သွေးကြော အစီအရင်များမှာ နတ်ဆိုးဘုရင်ကို ခုခံရန် မလုံလောက်ချေ။

ဆိုလိုသည်မှာ မြို့တော်မှလွဲ၍ တာယွမ်၏ ပြည်နယ် ကိုးခုလုံးမှာ ပျက်စီးသွားနိုင်ပေသည်။

ထို့အပြင်။

မြို့တော်သည်ပင်လျှင် ခုခံနိုင်မည်ဟု မသေချာချေ။

ဝိညာဉ်သွေးကြော အစီအရင်ကို အသုံးပြုခြင်းမှာ အချိန်ခဏတာ အတွက်သာ ဖြစ်ပြီး ရေရှည်အတွက် မဟုတ်သဖြင့်၊ နတ်ဆိုးဘုရင်ကို ခဏတာ တားဆီးနိုင်လျှင်တောင်မှ တစ်သက်လုံး တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

အကယ်၍ အဆင့် ၂ တာအိုဆရာ တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာလျှင် သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ဦးက သိုင်းသူတော်စင် အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်လျှင်မှသာ ဖြစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

အဆင့် ၂ တာအိုဆရာ ဆိုသည်မှာ မှန်းဆ၍မရနိုင်သော အရာဖြစ်သဖြင့် သိုင်းသူတော်စင် အဆင့်မှာမူ အနည်းငယ် ပို၍ ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိသော်လည်း၊ ယခု မျိုးဆက်ရှိ သိုင်းပညာ အဆင့် ၂ ရှိသူ တစ်ဆယ့်ကိုးဦး အနက် မည်သူက သိုင်းသူတော်စင် ဖြစ်လာနိုင်မည်နည်း။

အမည်များစွာကို စိတ်ထဲတွင် တွေးကြည့်မိသော်လည်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြန်လည် ပယ်ဖျက်လိုက်ရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

သို့သော်လည်း။

ကျုံးရိ သက်ပြင်းချနေစဉ်မှာပင် လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

"အရှင် မြို့စား... နန်လီဘက်မှာ ကိစ္စကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေပါပြီ"

ထိုသူက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

နန်လီတွင် ကိစ္စဖြစ်သည်ဟု ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ကျုံးရိ၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ယခုအခါ နတ်ဆိုးဘုရင် ပေါ်ထွက်လာပြီး လူသားများ ဒုက္ခရောက်နေချိန်တွင် နန်လီဘက်မှပါ ပြဿနာ ထပ်ဖြစ်မည်ဆိုပါက ၎င်းမှာ လောကကြီး ပျက်စီးမည့် ကပ်ဘေးကြီး ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော်လည်း ချက်ချင်းပင်။

ကျုံးရိ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သံသယ ဖြစ်သည့် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချန်မု စောစောက ပြောသွားသော "နန်လီတွင် ထူးထူးခြားခြား ပြောင်းလဲမှု မရှိပါဘူး" ဟူသော စကားမှာ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲ ဖြစ်သောကြောင့် ပင်။ ချန်မု ထွက်လာပြီးချင်း နန်လီတွင် ကိစ္စဖြစ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။

နန်လီ၏ သတင်းများမှာ ပိတ်ဆို့နေသဖြင့် သတင်းထောက်လှမ်းသူများ အနေဖြင့် သတင်း သွားရောက် စုံစမ်းရန် အနည်းဆုံး တစ်လခန့် အချိန်ယူရမည် ဖြစ်သဖြင့် မည်သို့ပင် ဖြစ်စေ ချန်မုထက် မြန်ဆန်စွာ သတင်းရရှိရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သောကြောင့် ပင်။

သူ သံသယ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင်။

ထို သတင်းထောက်လှမ်းသူက အလျင်အမြန် အစီရင်ခံလေသည်။ "ဌာနမှူး ချန်မု နန်လီကို ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် နတ်ဆိုး အင်အားစုကြီး လေးခုကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု သွားရောက် စိန်ခေါ်ခဲ့ပါတယ်။ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ငါးပါးလုံး အတူတကွ လာရောက် တိုက်ခိုက်အောင် မြူဆွယ်ခဲ့ပြီးနောက်မှာ၊ ချန်ဌာနမှူးက ရုတ်တရက် အဆင့် ၂ စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်ပြီး မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ငါးပါးလုံးကို သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ကျိုရိတောင်၊ ပိုင်တန်တောင်၊ ဝမ်တုစိမ့်ညွန်၊ လော့ယန်ရေကန် ဆိုတဲ့ အင်အားစုကြီး လေးခုလုံးကိုပါ အမြစ်ပြတ် ရှင်းလင်းပစ်ခဲ့ပြီး၊ အခြား နတ်ဆိုး အင်အားစု အငယ်စားလေးတွေကိုလည်း အားလုံး မျိုးတုံး သတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့ပါတယ်"

"အခုဆိုရင် နန်လီ တစ်ခုလုံးမှာရှိတဲ့ နတ်ဆိုးရန်တွေ အားလုံးကို ချန်ဌာနမှူးက အပြီးတိုင် နှိမ်နင်းလိုက်ပါပြီ"

ထိုစကား အဆုံးတွင်။

ခြံဝင်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

ကျုံးရိ တစ်ယောက်လုံးမှာ နေရာတွင် တောင့်တင်းသွားပြီး ကျောက်ရုပ်တစ်ခုအလား ဖြစ်သွားကာ၊ အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည်မသိဘဲ အကြည့်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရွှေ့ကာ ထို သတင်းထောက်လှမ်းသူကို ကြည့်၍ အံ့အားသင့် မှင်သက်စွာဖြင့် မေးလိုက်မိသည်။

"မင်း... ဘာပြောလိုက်တာလဲ..."