အခန်း ၁၂၁

အခန်း (၁၂၁) မြို့တော်

မြို့တော်။

နန်းတော်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာရှိ တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းသော ခြံဝင်းတစ်ခုအတွင်း။

လုံကျန်း ဧကရာဇ်သည် အေးမြသော လေညင်းဆောင်ငယ်လေး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ ရှေ့ရှိ ကျောက်စားပွဲပေါ်တွင် စာရေးကိရိယာများ ချထားကာ ဧကရာဇ်သုံး စုတ်တံကို ကိုင်၍ တစ်ခုခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရေးသားနေလေသည်။

ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးမှာ အလွန် တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေပြီး တိတ်ဆိတ်လွန်းသဖြင့် အသက်ရှူကျပ်မတတ် ဖြစ်နေကာ ဘေးနားတွင် အလုပ်အကျွေးပြုနေသော နန်းတွင်းသူများနှင့် မိန်းမစိုးများမှာလည်း ခေါင်းငုံ့ကာ ရုပ်တုများအလား ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေကြလေသည်။

ဤ ဖိနှိပ်မှု ခံစားချက်မှာ ဤခြံဝင်းလေး တစ်ခုတည်းကိုသာ လွှမ်းမိုးထားခြင်း မဟုတ်ချေ။

နန်းတော် တစ်ခုလုံးနှင့် မြို့တော် တစ်ခုလုံးကိုပါ လွှမ်းမိုးထားလေသည်။

လုံကျန်း ဧကရာဇ်၏ ရှေ့တွင် ကောင်းကင်ကွန်ရက် အဖွဲ့မှ သတင်းထောက်လှမ်းသူ တစ်ဦးမှာ မြေကြီးပေါ်တွင် ဝပ်စင်းကာ ငြိမ်သက်စွာ နေလေသည်။

အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည်မသိဘဲ။

လုံကျန်း ဧကရာဇ်သည် စာရေးခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဧကရာဇ်သုံး စုတ်တံကို ချထားကာ မိမိ ရေးသားထားသော စာရွက်ကို ကောက်ကိုင်၍ နေရောင်အောက်တွင် သေသေချာချာ ကြည့်ရှုရင်း တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို... ကျိန့်နန်ခရိုင်လည်း ကျဆုံးသွားပြီပေါ့လေ။"

"မှန်လှပါ အရှင်မင်းကြီး။"

ထို သတင်းထောက်လှမ်းသူက တိုးတိုးလေး ပြန်လျှောက်တင်လိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော တစ်လခန့်က ပြည်နယ် လေးခုတွင် နတ်ဆိုးများ ဆူပူမှု စတင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ချန်မု ရှင်းလင်းခဲ့သော ချင်းကျိုး ပြည်နယ်နှင့် ဖိနှိပ်ခဲ့သော ယူကျိုး ပြည်နယ်များ အပါအဝင် နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်ခတ်လာခဲ့ပြန်သည်။

အစပိုင်းတွင် အားလုံးက နတ်ဆိုးကပ်ဘေး အသစ် တစ်ခု စတင်သည်ဟုသာ ထင်မှတ်ခဲ့ကြသော်လည်း ဆယ်ရက်ခန့် အကြာတွင်မူ ပြည်နယ် လေးခုစလုံးမှာ ပုံမှန် မဟုတ်ကြောင်း သိရှိလာကြတော့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤတစ်ကြိမ် ဆူပူမှုမှာ အစီအစဉ် မကျဘဲ ပြည်နယ် အသီးသီးတွင် နတ်ဆိုး အများအပြား ထွက်ပေါ်လာကာ တစ်နေရာတည်းသို့ စုစည်းမည့် အရိပ်အယောင် မရှိသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း ၎င်းမှာ ပြည်နယ် တစ်ခုတည်း၏ ရှုထောင့်မှ ကြည့်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ပြည်နယ် လေးခုစလုံး၏ သတင်းများကို စုစည်းကြည့်လိုက်သောအခါ ထို နတ်ဆိုးများ အားလုံးမှာ ဦးတည်ချက် တစ်ခုတည်းဆီသို့ သွားနေကြကြောင်း အံ့အားသင့်ဖွယ် တွေ့ရှိလိုက်ရပြီး ထို ဇာစ်မြစ်မှာ ပင်ကျိုး ပြည်နယ် ပင် ဖြစ်သည်။

ပင်ကျိုး ပြည်နယ်။

၎င်းမှာ အလွန် သာမန် ပြည်နယ် တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ပြည်နယ် ကိုးခု အနက် နောက်ဆုံး အဆင့်တွင် ရှိကာ ယူကျိုး ပြည်နယ်ထက် အနည်းငယ်သာ သာလွန်လေသည်။ ထူးခြားချက် တစ်ခုသာ ရှိသည်ဆိုပါက ပင်ကျိုး ပြည်နယ်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ထူးခြားသော နေရာတစ်ခု ရှိနေခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ မိုင်ရာပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းသော ဝါးတော တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ဝါးရွက် တစ်ရွက်စီတိုင်းမှာ ကျောက်စိမ်းများအလား ကြည်လင် တောက်ပနေသဖြင့် ကျောက်စိမ်း ဝါးတော ဟု အမည်တွင်လေသည်။

ကောင်းချီးမင်္ဂလာ ရှိသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သင့်ပေသည်။

သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။

ထိုနေရာမှာ တာယွမ် တစ်ခုလုံး၏ သေမင်းတမန် နယ်မြေ တစ်ဆယ့်သုံးခု ထဲမှ တစ်ခု ပင် ဖြစ်သည်။

သေမင်းတမန် နယ်မြေများထဲတွင် ဧရိယာ သိပ်မကြီးမားလှသော်လည်း အထူးဆန်းဆုံး သေမင်းတမန် နယ်မြေ တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ထိုနေရာသို့ ဝင်ရောက်သွားသူတိုင်း မည်သူမျှ ပြန်မထွက်လာနိုင်ခဲ့ချေ။ အဆင့် ၂ သိုင်းဆရာသခင်ကြီး တစ်ဦး ပင်လျှင် ထိုနေရာတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ဖူးလေသည်။

ပြည်နယ် လေးခု နတ်ဆိုး ဆူပူမှု၏ ဇာစ်မြစ်မှာ ပင်ကျိုး ပြည်နယ် သို့ ညွှန်ပြနေပြီး ပင်ကျိုး ပြည်နယ်မှာလည်း သေမင်းတမန် နယ်မြေ ဖြစ်သော ကျောက်စိမ်း ဝါးတော သို့ ညွှန်ပြနေလေသည်။

သတင်းထောက်လှမ်းသူ အများအပြားကို ပင်ကျိုး ပြည်နယ် သို့ စေလွှတ်ကာ ကျောက်စိမ်း ဝါးတော အနီးတစ်ဝိုက်တွင် စုံစမ်း ထောက်လှမ်းစေခဲ့သော်လည်း လွန်ခဲ့သော ဆယ်ရက်က သတင်းထောက်လှမ်းသူ အားလုံးနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီး သိုင်းနန်းတော် မှ သိုင်းဆရာသခင် တစ်ဦး ပင်လျှင် အစအန မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။

ပြန်လည် ပေးပို့နိုင်ခဲ့သော တစ်ခုတည်းသော သတင်းမှာ လူတစ်ယောက်က မိုင်ရာပေါင်းများစွာ အကွာမှနေ၍ ကြီးမားလှသော အနက်ရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး အဆုံးအစမရှိ ကြီးမားလှသော နတ်ဆိုးစွမ်းအင် များနှင့်အတူ ကောင်းကင် တစ်ခုလုံးကို အနက်ရောင် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည် ဟူသော သတင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤ နတ်ဆိုးစွမ်းအင် မျိုးမှာ လူစကားပြောအဆင့် မိစ္ဆာကြီး များ ပိုင်ဆိုင်နိုင်သော အရာ မဟုတ်ချေ။

ပြည်နယ် လေးခုရှိ နတ်ဆိုးများ ဆူပူမှု နှင့် ယခင်က ဖြစ်ပွားခဲ့ဖူးသော နတ်ဆိုးကပ်ဘေး သုံးကြိမ်၏ သမိုင်းကြောင်းများကို ပေါင်းစပ် ကြည့်လိုက်ပါက အရာအားလုံးမှာ ရှင်းလင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

နတ်ဆိုးဘုရင် ပေါ်ထွက်လာခြင်း ပင်။

နတ်ဆိုးဘုရင် မှာ နန်လီ မှသာ ထွက်ပေါ်လာမည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ပင်ကျိုး ပြည်နယ် မှ ထွက်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ကြချေ။

နတ်ဆိုးဘုရင် ပေါ်ထွက်လာကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်မှာ ဆယ်ရက်တိုင်တိုင် ရှိသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤဆယ်ရက် အတွင်း ထို နတ်ဆိုးဘုရင် နှင့် ပတ်သက်သော တိကျသည့် သတင်းအချက်အလက် တစ်ခုမျှ မရရှိသေးဘဲ ယခုအချိန်အထိ အားလုံး လစ်ဟာနေဆဲ ပင် ဖြစ်သည်။

သတင်းထောက်လှမ်းရန် စေလွှတ်ထားသော သူများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြသည်။

ပျောက်ကွယ် မသွားသော တစ်ဦးတည်းသော သူမှာ စစ်ထျန်းထိုင် မှ အဆင့် ၅ တာအိုဆရာ တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ် အခွံသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ညဘက် ဝိညာဉ်ခွဲထွက်သွားသော သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် မှာ ပြန်လည် ရောက်ရှိမလာတော့ချေ။

ပင်ကျိုး ပြည်နယ် ကျောက်စိမ်း ဝါးတော ကို ဗဟိုပြု၍ မိုင်ထောင်ချီ ကျယ်ဝန်းသော ဧရိယာ တစ်ခုလုံးမှာ တားမြစ်နယ်မြေ တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ထိုနယ်မြေ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသော သက်ရှိ သတ္တဝါ အားလုံးမှာ ချွင်းချက်မရှိ အားလုံး အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားခဲ့ကြသည်။

ထို့အပြင်။

ဤ အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားသော နယ်မြေမှာ အဆက်မပြတ် ကျယ်ပြန့်လာနေပြီး ၎င်း ဖြတ်သန်းသွားသော ရွာများ၊ မြို့များ အားလုံးမှာ အသံတိတ်စွာဖြင့် ကျဆင်းသွားကာ မည်သည့် သတင်းမျှ ပြန်လည် မရရှိတော့ချေ။

ယခုလက်ရှိ သိရှိထားသော တစ်ခုတည်းသော သတင်းမှာ ထိုနယ်မြေမှာ မြို့တော် ဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာနေပြီး လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က မြို့တော်မှ မိုင်သုံးထောင် အကွာရှိ ပြည်နယ်မြို့တော် တစ်ခုကို မျိုချသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ခရိုင် တစ်ခုလုံး အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။

ယနေ့အချိန်အထိ မည်သည့် သတင်းမျှ ပြန်လည် ရောက်ရှိမလာသေးချေ။

ကောင်းကင်ကွန်ရက် အဖွဲ့မှ စုံစမ်းနိုင်သော သတင်းမှာ ထိုနယ်မြေ၏ အကျယ်အဝန်း သာ ဖြစ်ပြီး ယခု နံနက်ပိုင်း အထိ ဆိုလျှင် မြို့တော် နှင့် မိုင်နှစ်ထောင် အကွာ အထိပင် ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။

"..."

လုံကျန်း ဧကရာဇ်သည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် "ထွက်သွားတော့။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကောင်းကင်ကွန်ရက် မှ သတင်းထောက်လှမ်းသူ မှာ တိတ်တဆိတ် အရိုအသေပေးလိုက်ပြီးနောက် လုံကျန်း ဧကရာဇ် ၏ ရှေ့မှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

လုံကျန်း ဧကရာဇ်သည် လက်ထဲရှိ အဝါရောင် စာရွက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချထားလိုက်ပြီးနောက် လေညင်းဆောင် ဘေးရှိ ရေကန် ထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ချလိုက်ရာ အဝါရောင် စာရွက်မှာ ရေကန်ရေ ကြောင့် လျင်မြန်စွာ စိုစွတ်သွားပြီး မှင်စက်များမှာ ရေထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

လုံကျန်း ဧကရာဇ်သည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လျှောက်သွားကာ လေညင်းဆောင် ၏ အစွန်းသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် တိမ်မည်းများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မှောင်မိုက်နေကာ ထို တိမ်မည်းများ အားလုံးမှာ ထူးဆန်းသော ပုံစံများ ရှိနေပြီး မိစ္ဆာများက ကောင်းကင် တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးထားသည့်အလား ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းပြီး ဖိနှိပ်မှုများ ပါဝင်နေလေသည်။

အသံတိတ်စွာဖြင့်...

လူတစ်ယောက်က မလှမ်းမကမ်းတွင် ပေါ်လာသည်။

ထိုသူမှာ အဖြူရောင် တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ၎င်းမှာ စစ်ထျန်းထိုင် ၏ တာအိုဝတ်ရုံ ဖြစ်ကာ ဝတ်ရုံ၏ ရင်ဘတ်တွင် ကြာပန်းပွင့်ဖတ် ခုနစ်ခု ပါဝင်သော ပန်းပွင့် တစ်ပွင့်ကို ထိုးနှယ်ထားလေသည်။ ကြာပန်းပွင့်ဖတ် တစ်ခုလျှင် အဆင့် ၉၊ နှစ်ခုလျှင် အဆင့် ၈... ခုနစ်ခု ဆိုလျှင် အဆင့် ၃ ပင် ဖြစ်သည်။

သူကား စစ်ထျန်းထိုင် ၏ အခြား ဌာနမှူး တစ်ဦး ဖြစ်သော ရာသီဥတု လေးပါး အနက် ဆောင်းရာသီ ကို ကိုယ်စားပြုသော ဌာနမှူး ပင် ဖြစ်သည်။

ရှီယန်။

သူက ရေကန် ဘေးရှိ ကျောက်ဆောင် တစ်ခု ပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး သူ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခြံဝင်း တစ်ခုလုံး၏ အပူချိန်မှာ ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားကာ ကျောက်ဆောင် ပေါ်တွင်ပင် နှင်းခဲများ ဖုံးလွှမ်းသွားစေတော့သည်။

ကျောက်ဆောင် အောက်သို့ ဆင်းသွားကာ ရေကန် ၏ အစွန်းတွင် အသံတိတ်စွာဖြင့် ရေခဲလွှာ ပါးပါးလေး တစ်လွှာ အဖြစ် အေးခဲသွားစေတော့သည်။

"အဲဒီ နတ်ဆိုးဘုရင်ရဲ့ အနီးတစ်ဝိုက်မှာ စုဝေးနေတဲ့ လူစကားပြောအဆင့် မိစ္ဆာကြီး စုစုပေါင်း ခုနစ်ကောင် ရှိတယ်။ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ ကောင်တွေ ရှိမရှိကိုတော့ အတည်မပြုနိုင်သေးဘူး။"

ရှီယန် က ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

လုံကျန်း ဧကရာဇ်သည် ထိုစကားကို ကြားသော်လည်း ကောင်းကင်ယံကို ဆက်လက် မော့ကြည့်နေပြီး ခဏအကြာမှသာ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းကာ ရှီယန် ကို ကြည့်၍ မှောင်မိုက်သော အကြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဌာနမှူး ရှီယန် ရဲ့ အမြင်က ဘယ်လိုရှိလဲ။"

ရှီယန် က စကားလုံး တစ်လုံးတည်းကိုသာ ပြောလိုက်သည်။

"ခုခံမယ်။"

"... ဟုတ်တာပေါ့လေ။ ခုခံရုံကလွဲလို့ တခြား ရွေးချယ်စရာမှ မရှိတော့တာကိုး။"

လုံကျန်း ဧကရာဇ် ၏ အကြည့်များ မှိုင်းဝေသွားသည်။

တာယွမ် နိုင်ငံ တည်ထောင်ပြီးကတည်းက နှစ်ပေါင်း ခုနစ်ရာကျော် အတွင်း သိုင်းပညာများ ထွန်းကားခဲ့ပြီး ဘေးအန္တရာယ် များစွာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း အကြိမ်တိုင်းတွင် ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုလက်ရှိ တာယွမ် မှာ နှစ်ပေါင်း ခုနစ်ရာ အတွင်း အားအနည်းဆုံး အချိန် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လောကသို့ ဆင်းသက်လာသော အဆင့် ၂ ကောင်းကင်ဆရာသခင် လည်း မရှိသလို၊ လောကကို စိုးမိုးထားသော အဆင့် ၁ သိုင်းသူတော်စင် လည်း မရှိချေ။

ဤသည်မှာ သူက နန်းတွင်းရေးရာများကို ငြီးငွေ့ပြီး တိုင်းပြည် အရေးကို ဂရုမစိုက်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်မှု ရှိနိုင်သော်လည်း လုံးဝ ဆက်စပ်နေသည်ဟုတော့ မဆိုနိုင်ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် လောကကြီး တစ်ခုလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း သိုင်းပညာကို မထိန်းချုပ်နိုင်သလို သိုင်းပညာ၏ အထွတ်အထိပ် ကိုလည်း ပို၍ပင် မထိန်းချုပ်နိုင်သောကြောင့် ပင်။

တိုင်းပြည် အင်အား နည်းပါးချိန်တွင် သိုင်းသူတော်စင် ပေါ်ထွက်လာနိုင်သလို တိုင်းပြည် အင်အား ကြီးမားချိန်တွင်လည်း သိုင်းသူတော်စင် ပေါ်ထွက်လာမည်ဟု တပ်အပ် မပြောနိုင်ချေ။ အောက်ခြေရှိ သိုင်းသမားများကို ထိန်းချုပ်နိုင်သော်လည်း အဆင့် ၃ အထက် ရှိသူများကိုမူ ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်ချေ။

နတ်ဆိုးဘုရင် ပေါ်ထွက်လာပြီ။

လူသားများ ကပ်ဘေး ဆိုက်ပြီ။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ကံတရား အရသာ လွှဲအပ်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

ရှီယန် က လုံကျန်း ဧကရာဇ် ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ရမ်းလိုက်ကာ နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံး အသံတိတ်စွာဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ရှီယန် အသံတိတ်စွာ ထွက်ခွာသွားခြင်းအပေါ် လုံကျန်း ဧကရာဇ် က ဘာမှ မပြောဘဲ မှောင်မိုက်နေသော ကောင်းကင်ယံကိုသာ ဆက်လက် မော့ကြည့်ရင်း နေရာတွင် အချိန်အတော်ကြာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေလေသည်။

အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည်မသိဘဲ။

ကျောက်ကောင်း က ခြံဝင်း အတွင်းသို့ အသံတိတ်စွာဖြင့် ရောက်လာပြီး လုံကျန်း ဧကရာဇ် ၏ ဘေးဘက် အနောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားကာ ခါးညွှတ် အရိုအသေပေးရင်း တိုးတိုးလေး လျှောက်တင်လိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး... သိုင်းဆရာသခင် ယန် နဲ့ သိုင်းဆရာသခင် မု တို့ ပြန်ရောက်လာပါပြီ။ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ဒဏ်ရာရလာပေမဲ့ ဌာနမှူး ရှီယန် နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး သတင်း အချို့တော့ ရလာခဲ့ပုံပေါ်ပါတယ်။"

ကျောက်ကောင်း ပြောသော သိုင်းဆရာသခင် ယန် မှာ ယန်နန် ဖြစ်ပြီး သိုင်းဆရာသခင် မု မှာ မုလီ ဖြစ်ကာ ၎င်းတို့မှာ သာမန် သိုင်းဆရာသခင် များ မဟုတ်ဘဲ သိုင်းနန်းတော် ၏ မဏ္ဍိုင် ခုနစ်ခု ထဲမှ နှစ်ခု ဖြစ်သည်။

နှစ်ယောက်စလုံးမှာ သိုင်းပညာ အဆင့် ၂ ဖြစ်ကြသည်။

ယန်နန်၊ လောကတွင် အဆင့် ၇။

မုလီ၊ လောကတွင် အဆင့် ၉။

သိုင်းနန်းတော် ၏ မဏ္ဍိုင် ခုနစ်ခု အနေဖြင့် အဆင့်အတန်းမှာလည်း အလွန် မြင့်မားပြီး ဌာနမှူး ရှီယန် ကဲ့သို့ပင် လုံကျန်း ဧကရာဇ် အနေဖြင့် ၎င်းတို့ကို တန်းတူ အဆင့်အတန်း ထား၍ ဆက်ဆံရလေသည်။

သိုင်းနန်းတော် မဏ္ဍိုင် ခုနစ်ခု ထဲမှ နှစ်ခု စလုံး ဒဏ်ရာ ရလာခြင်းမှာ မြို့တော် တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်စေနိုင်သော ကိစ္စကြီး တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း စောစောက ရှီယန် က ထိုကိစ္စကို မပြောသွားသဖြင့် ၎င်းတို့ နှစ်ဦး၏ ဒဏ်ရာများမှာ မပြင်းထန်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

"ကိုယ်တော် ဌာနမှူး ရှီယန် နဲ့ တွေ့ပြီးပြီ။"

လုံကျန်း ဧကရာဇ် က အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းကာ ကျောက်ကောင်း ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ကျောက်ကောင်း က မျက်လွှာချကာ ဘေးတွင် ရပ်ရင်း တိုးတိုးလေး ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ဝန်ကြီးချုပ် နဲ့ မင်းသား လေးပါး က အခုလေးတင် လျှောက်တင်ထားပါတယ်။ နတ်ဆိုးတွေက အလွန် ရိုင်းစိုင်းပြီး အရှိန်အဟုန် ပြင်းထန်လွန်းတဲ့အတွက် အရှင်မင်းကြီး အနေနဲ့ မြို့တော် ကနေ ခေတ္တ ရှောင်တိမ်းပြီး အန္တရာယ်ကို ရှောင်ရှားဖို့ တောင်းဆိုထားပါတယ်။"

"ရှောင်တိမ်းရမယ်... ဟက်၊ ဘယ်ကိုများ ရှောင်တိမ်းရမှာလဲ။"

ကျောက်ကောင်း ၏ တင်ပြချက်ကို ကြားသောအခါ လုံကျန်း ဧကရာဇ် က သရော်သည့်အလား ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။

ယခုအခါ ထို နတ်ဆိုးဘုရင် မှာ မြို့တော် ဘက်သို့ လာနေကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိရှိရပြီ ဖြစ်ပြီး အကယ်၍ မြို့တော် သာ ကျဆုံးသွားပါက ဤလောကတွင် မည်သည့် နေရာမျှ လုံခြုံတော့မည် မဟုတ်ချေ။

"သူတို့ကို သွားပြောလိုက်။ ခပ်နုံ့နုံ့ နတ်ဆိုးလေးတွေကိုများ ဘာကြောက်စရာ ရှိလို့လဲလို့။"

"ကိုယ်တော် ဒီမှာရှိတယ်။"

"အဲဒီ နတ်ဆိုးဘုရင် ဆိုတဲ့ကောင် က ဒီ မိုင်သိန်းချီ ကျယ်ဝန်းတဲ့ တိုင်းပြည်ကြီးကို လှုပ်ခါနိုင်မလား ဆိုတာ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့။"

ဤအသံမှာ အလွန် တည်ငြိမ်လှသည်။

အလွန် တိုးညင်းလှသည်။

မည်သည့် နက်နဲသော သိုင်းပညာ အဆင့်မျှ မပါဝင်သလို တာအိုဆရာ ၏ အဆင့်လည်း မပါဝင်ဘဲ မည်သည့် လက်တွေ့ကျသော အရှိန်အဝါ နှင့် ဖိအားမျှ မပါဝင်သော်လည်း ခြံဝင်း အတွင်းရှိ ဖိနှိပ်မှုများကို အသံတိတ်စွာဖြင့် အနည်းငယ် လျော့ကျသွားစေတော့သည်။

အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်ယံရှိ လှုပ်ရှားနေသော တိမ်မည်းများမှာလည်း ယခင်ကလောက် မကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းတော့သည့်အလား ပင်။

"အမိန့်တော် အတိုင်းပါ ဘုရား။"

ကျောက်ကောင်း က တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထို့နောက် တိတ်တဆိတ် ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။

လုံကျန်း ဧကရာဇ် တစ်ယောက်တည်းသာ လေညင်းဆောင် ဘေးတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး လက်နောက်ပစ်ကာ မှောင်မိုက်နေသော ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်နေတော့သည်။

...

ရွှမ်ကော် စံအိမ်တော်။

ချန်ကွမ် သည် ခြံဝင်း တစ်ခု အတွင်းတွင် ရပ်နေသည်။

"အရာအားလုံး ပြင်ဆင်ပြီးပြီလား။"

သူက ဖြည်းညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

ဘေးနားရှိ အစေခံအိုကြီး က ခေါင်းငုံ့ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အရာအားလုံး အဆင်သင့်ပါပဲ သခင်ကြီး။ လမ်းကြောင်းလည်း သတ်မှတ်ပြီးပါပြီ။ မြို့တော် ကနေ ထွက်သွားတာနဲ့ သခင်လေးတို့ကို တောင်ဘက်ဆီ တောက်လျှောက် ပို့ဆောင်ပေးသွားမှာပါ။"

နတ်ဆိုးဘုရင် ပေါ်ထွက်လာသည့် သတင်းမှာ အားလုံးကြားတွင် မပျံ့နှံ့သေးသော်လည်း ရွှမ်ကော် စံအိမ်တော် အနေဖြင့်မူ သိရှိခွင့် ရှိပေသည်။

ချန်ကွမ် သည် နောက်ဆုတ်ရန် လမ်းကြောင်း တစ်ခုကို ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤ လမ်းကြောင်းမှာ သူ့အတွက် ပြင်ဆင်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ရွှမ်ကော် စံအိမ်တော် ၏ သွေးသား မျိုးဆက် အချို့အတွက် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ကို မြို့တော် မှ ခေါ်ထုတ်ကာ တောင်ဘက်သို့ ပို့ဆောင်ရန် ဖြစ်သည်။

ဤသို့ ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် အကယ်၍ မြို့တော် တွင် အန္တရာယ် တစ်ခုခု ဖြစ်ပေါ်လာပါက အနည်းဆုံးတော့ လူ့လောကတွင် သွေးသား မျိုးဆက် အချို့ ကျန်ရစ်နေဦးမည် ဖြစ်သည်။

သူ့ကိုယ်သူ အတွက်မူ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော ရွှမ်ကော် မြို့စား တစ်ဦး အနေဖြင့် မြို့တော် မှ ထွက်ခွာ၍ မရနိုင်သလို မြို့တော် တွင်သာ နေထိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။

"ယောင်အာ က မသွားဘူးတဲ့လား။"

ချန်ကွမ် က မေးလိုက်သည်။

တောင်ဘက်သို့ ပို့ဆောင်မည့် သူများကို သေချာစွာ ရွေးချယ်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး စံအိမ်တော် အတွင်းမှ အထူးချွန်ဆုံး သွေးသား မျိုးဆက် အချို့ကို ရွေးချယ်ထားခြင်း ဖြစ်ကာ ထိုအထဲတွင် လွန်ခဲ့သော အချိန် အနည်းငယ်က မြို့တော် သို့ ပြန်ရောက်လာသော ချန်ယောင် လည်း ပါဝင်လေသည်။

ယွမ်ထျန်း ကင်းတပ်ဖွဲ့ဝင် တစ်ဦး အနေဖြင့် ချန်ယောင် မှာ ထွက်ခွာခွင့် မရှိသော်လည်း ချန်မု ရှိနေသဖြင့် သူမ အနေဖြင့် ယွမ်ထျန်း ကင်းတပ်ဖွဲ့မှ နုတ်ထွက်ရန်မှာ အလွန် လွယ်ကူလှသော်လည်း သူမက ငြင်းဆန်ခဲ့လေသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့လေ။ သူ မသွားချင်ဘူးဆိုရင်လည်း နေပါစေတော့။"

ချန်ကွမ် က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

အသိုက် ပြိုကျသွားပါက ဥများ ကျန်ရစ်ရန် မဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့ အကယ်၍ မြို့တော် သာ အမှန်တကယ် ကျဆုံးသွားပါက မည်သည့် နေရာသို့ ပြေးပြေး အတူတူပင် ဖြစ်ပြီး လောက တစ်ခုလုံးတွင် လုံခြုံသော နေရာ ဆိုသည်မှာ ရှိတော့မည် မဟုတ်ချေ။

တစ်ချိန်ချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ဦးက သိုင်းသူတော်စင် အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ပြီး ထို နတ်ဆိုးဘုရင် ကို မောင်းထုတ်နိုင်မှသာ တိုင်းပြည်ကို ပြန်လည် တည်ထောင်နိုင်ပြီး ဤ နတ်ဆိုးကပ်ဘေး ကို ပြီးဆုံးစေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ချန်မုလေးကော ပြန်မရောက်သေးဘူးလား။"

ချန်ကွမ် က ထပ်မေးလိုက်ပြန်သည်။

ချန်မု ကို သတိရသွားတိုင်း ချန်ကွမ် ၏ စိတ်ထဲတွင် လှိုင်းလုံးများ ထကြွလာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ချင်းကျိုး ပြည်နယ် မှ သတင်းများ မြို့တော် သို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ တစ်လနီးပါး ရှိသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ ပြန်တွေးမိတိုင်း စိတ်မတည်ငြိမ်နိုင်သေးချေ။

ဌာနမှူး။

အဆင့် ၃ တာအိုဆရာ။

မူလက ချန်မု မှာ အဆင့် ၅ တွင်သာ ရပ်တန့်သွားမည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ပြီး အဆင့် ၅ စစ်ချန် အဆင့်မှာပင် လုံလောက်သော အရှိန်အဝါ ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ချန်မု မှာ အကြိမ်ကြိမ် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ပြီး သူ၏ တကယ့် အဆင့်မှာ အဆင့် ၃ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့မိချေ။

ယခုအခါ စစ်ထျန်းထိုင် ၏ ဌာနမှူး ရာထူးကိုပင် ရယူထားလေပြီ။

အကယ်၍ နန်းတွင်း အရာရှိများ၏ အကြီးအကဲ ဖြစ်သော ဝန်ကြီးချုပ် ကို လူတစ်ဦး၏ အောက်၊ လူသောင်းချီ ၏ အထက် တွင် ရှိသည်ဟု ဆိုနိုင်ပါက စစ်ထျန်းထိုင် ၏ ဌာနမှူး မှာမူ လူတစ်ဦး၏ အောက် ဟူသော အရှေ့ပိုင်း စကားစုကို ဖယ်ရှားရမည် ဖြစ်သည်။

အဆင့် ၅ တာအိုဆရာ မှာပင် ဧကရာဇ် ကို ဒူးထောက် အရိုအသေပေးရန် မလိုအပ်ဘဲ အဆင့် ၄ တာအိုဆရာ ၏ အဆင့်အတန်းမှာမူ သူ့ကဲ့သို့သော မြို့စား ထက်ပင် သာလွန်နေပြီ ဖြစ်ကာ အဆင့် ၃ ဌာနမှူး ဆိုပါက ရွှေနန်းတော် ပေါ်ရှိ ဧကရာဇ် ပင်လျှင် တန်းတူ ဆက်ဆံရလေသည်။

သူကိုယ်တိုင် ပင်လျှင် ချန်မု ကို ပြန်တွေ့သောအခါ ဌာနမှူး ဟု ရိုသေစွာ ခေါ်ဆိုရမည် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ တွေးမိသောအခါ။

ချန်ကွမ် ၏ စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ထပ်မံ ချလိုက်မိပြန်သည်။

အကယ်၍ သာမန် အချိန်မျိုးတွင်သာ ဆိုပါက ရွှမ်ကော် စံအိမ်တော် မှ ဌာနမှူး တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာခြင်းမှာ အလွန် ဂုဏ်ယူစရာ ကောင်းလှပြီး မင်းဆွေမင်းမျိုးများ၊ နန်းတွင်း အရာရှိများ အားလုံး ခေါင်းငုံ့ အရိုအသေပေးရမည် ဖြစ်သည်။

ရွှမ်ကော် စံအိမ်တော် ၏ အထွန်းကားဆုံး အချိန်ကပင် ယခုအချိန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ချေ။

ချင်းကျိုး ပြည်နယ် မှ သတင်းများ စတင် ရောက်ရှိလာချိန်တွင် တာယွမ် ၏ မြို့စား အများအပြား ကိုယ်တိုင် လာရောက် ဂုဏ်ပြုခဲ့ကြပြီး ထို မင်းသားများ ပင်လျှင် သူ့ကို တွေ့သောအခါ ယခင်ကနှင့် မတူဘဲ အလွန် ရိုသေစွာ ဆက်ဆံခဲ့ကြလေသည်။

ယင်းမှာ ယခင်က ချန်မု နာမည် မထွက်သေးချိန်တွင် လုံးဝ စိတ်ကူး၍ မရနိုင်သော အရာများ ဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်က ရွှမ်ကော် စံအိမ်တော် မှာ မြို့စား စံအိမ်တော် များထဲတွင် အောက်ဆုံး အဆင့်သို့ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး ရာထူး ချခံရမည့် အခြေအနေသို့ပင် ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း...

ယခုအခါ ရွှမ်ကော် စံအိမ်တော် မှာ အလွန် ဂုဏ်သရေ မြင့်မားနေပြီး လုံကျန်း ဧကရာဇ် ကိုယ်တိုင် အကြိမ်ကြိမ် ချီးမြှင့်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း နတ်ဆိုးကပ်ဘေး ဟူသော အဆိုးရွားဆုံး ခေတ်ကာလ နှင့် တိုက်ဆိုင်နေလေသည်။

ယခုအခါ ရွှမ်ကော် စံအိမ်တော် သာမက တာယွမ် တစ်ခုလုံး ပင်လျှင် အန္တရာယ် ကျရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သာမန် အချိန်ကာလ မျိုးတွင်သာ ဆိုပါက ချန်မု ကဲ့သို့သော ဌာနမှူး တစ်ဦး ရှိနေသဖြင့် အနည်းဆုံး နှစ်တစ်ရာ အတွင်း ရွှမ်ကော် စံအိမ်တော် မှာ ဂုဏ်သရေ မြင့်မားနေမည် ဖြစ်ပြီး ချန်မု သာ ဆန္ဒရှိပါက ရွှမ်ကော် စံအိမ်တော် အတွက် ရာထူး တစ်ဆင့် ထပ်မံ တိုးမြှင့်ရန်မှာလည်း မခက်ခဲလှချေ။

သို့သော် ယခုအခါ ဤအရာများ အားလုံးမှာ အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ချေ။

နတ်ဆိုးဘုရင် ဆင်းသက်လာပြီ။

လူသားများ ကပ်ဘေး ဆိုက်ပြီ။

အကယ်၍ မြို့တော် သာ ကျဆုံးသွားပါက တာယွမ် နိုင်ငံ ပင်လျှင် ပျက်စီးသွားမည် ဖြစ်ရာ ရွှမ်ကော် စံအိမ်တော် ဆိုသည်မှာ ပို၍ပင် မပြောဘဲ နေပေတော့။

ချန်မု ၏ စွမ်းရည်ဖြင့် မြို့တော် ကျဆုံးသွားလျှင်တောင်မှ ဤကပ်ဘေးကြီး အတွင်း အသက်ရှင် ကျန်ရစ်နိုင်သော်လည်း ခေတ်ကောင်း အချိန်က စည်းစိမ်ချမ်းသာ များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကဲ့သို့ ကွာခြားလှပေသည်။

အဆင့် ၃ တာအိုဆရာ အဖြစ် နိုးထလာခြင်းမှာ လူသန်းပေါင်းများစွာ တွင် တစ်ယောက်သာ ရရှိနိုင်သော ကံကောင်းမှုကြီး ဖြစ်သော်လည်း နတ်ဆိုးဘုရင် ဆင်းသက်လာခြင်း နှင့် ကြုံတွေ့ရခြင်းမှာမူ ကံကောင်းမှုများ ကြားမှ ကံဆိုးမှု ပင် ဖြစ်ပြီး ဤသည်မှာ ကံကြမ္မာ ပင် ဖြစ်ကာ ချန်မု ၏ ကံကြမ္မာ ဖြစ်သလို ရွှမ်ကော် စံအိမ်တော် ၏ ကံကြမ္မာ လည်း ဖြစ်ပေသည်။

"အရှင်ဌာနမှူးဆီက ဘာသတင်းမှ မရသေးပါဘူး။"

ကျောက်လိ က ချန်ကွမ် ၏ ဘေးတွင် ရပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "နတ်ဆိုးနယ်မြေတွေက မြို့တော်နဲ့ မိုင်နှစ်ထောင်အကွာအထိ ရောက်လာပြီဆိုတော့ မကြာခင် မြို့တော်ကို တိုက်ခိုက်လာတော့မယ့်ပုံပဲ။ အရှင်ဌာနမှူး အချိန်မီ ရောက်လာနိုင်ပါ့မလား မသိဘူး။"

ချန်ကွမ် က အတွေးများကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ရမ်းကာ သက်ပြင်းချရင်း "အားလုံး ကံတရား အတိုင်းပါပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချန်မု အချိန်မီ ရောက်လာနိုင်ခြင်းက ကောင်းသော ကိစ္စ တစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပြီး ဌာနမှူး တစ်ဦး အနေဖြင့် မြို့တော် အတွက် အားကောင်းသော အကာအကွယ် စွမ်းအား တစ်ခု ထပ်မံ ဖြည့်စွမ်းပေးနိုင်ကာ မြို့တော် ကို ကာကွယ်နိုင်ရန် ပိုမို သေချာမှု ရှိစေမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း မကောင်းသော ကိစ္စ တစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်ပြီး မြို့တော် နှင့်အတူ ကျဆုံးသွားကာ နတ်ဆိုးကပ်ဘေး အတွင်း ပျက်စီးသွားနိုင်ပေသည်။