အခန်း ၁၂၃

အခန်း (၁၂၃) ကပ်ဘေးကြီး ကျရောက်လာပြီ

သိုင်းပညာ အဆင့် ၂ ရှိသူ တစ်ဆယ့်တစ်ဦးနှင့် စစ်ထျန်းထိုင်မှ ဌာနမှူး နှစ်ဦးတို့သည် ကွမ်ရှင်းမျှော်စင်တွင် စုဝေးကာ မကြာမီ ရောက်ရှိလာတော့မည့် အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲကြီးအတွက် မဟာဗျူဟာများကို ဆွေးနွေးတိုင်ပင်နေကြချိန်တွင်။

မြို့တော်။

တစ်နေရာရှိ ချောင်ကျကျ လမ်းကြားလေးတစ်ခု။

ဤနေရာတွင် ဟောင်းနွမ်း ပျက်စီးနေသော အိမ်ပုလေးများစွာ ရှိပြီး မြို့တော်၏ လူသူအရောက်အပေါက် အနည်းဆုံးနှင့် အစွန်အဖျားအကျဆုံး လမ်းကြားလေး ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အချိန်များတွင်ဆိုလျှင် လူသူကင်းမဲ့လေ့ရှိပြီး လမ်းဘေးမှ စုတ်ပြတ်နေသော သူတောင်းစားများသာ လာရောက် ခိုလှုံလေ့ရှိသည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ထိုအိမ်ပုလေးများထဲတွင် လူအများအပြား ပြည့်ကျပ်နေပြီး အိမ်ပုလေး တစ်လုံးစီတိုင်းတွင် အနည်းဆုံး မိသားစု တစ်စုခန့် နေထိုင်နေကြသည်။ ထိုသူများအားလုံးမှာ နတ်ဆိုးကပ်ဘေးကြောင့် နေရပ်စွန့်ခွာကာ မြို့တော်သို့ ကံကောင်းထောက်မစွာ ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်လာခဲ့ကြသော ပြည်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုလမ်းကြားလေး၏ ချောင်ကျကျ နေရာတစ်ခုရှိ၊

သာမန် အိမ်ပုလေး အချို့တွင်။

လူအများအပြား စုဝေးနေကြပြီး အချို့က ထိုင်လျက်၊ အချို့က လှဲလျက် ရှိနေကြကာ အားလုံးက ဟောင်းနွမ်းနေသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သာမန် ပြည်သူများနှင့် မည်သို့မျှ မကွာခြားလှချေ။

သူတို့အားလုံးက ခေါင်းငုံ့ထားကြပြီး ပါးစပ်မှလည်း တစ်ခုခုကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေကြသည်။

အနီးကပ် သွားရောက် နားထောင်ကြည့်မည် ဆိုပါက။

ရေရွတ်သံ အချို့ကို သဲ့သဲ့လေး ကြားနိုင်ပေသည်။

"ထျန်းရှန့် စောင့်ရှောက်တော်မူပါ..."

"ကျိလဲ့ ဘုံဘဝသို့..."

ထို ရေရွတ်သံများနှင့်အတူ အခန်းတစ်ခုလုံးတွင် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော အငွေ့အသက်များ ရစ်ပတ်နေသည့်အလား ပင်။

ဤ အိမ်ပုလေး တစ်လုံးတည်း သာမက အနီးအနားရှိ အိမ်ပုလေး အချို့တွင်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။ လူတစ်ယောက်ချင်းစီ၏ မျက်လုံးများမှာ အသက်ကင်းမဲ့နေပြီး စက်ရုပ်များအလား တူညီသော ဆုတောင်းစာ အချို့ကိုသာ အဆက်မပြတ် ရေရွတ်နေကြသည်။

ထို အိမ်ပုလေးများ အားလုံး၏ အလယ်ဗဟိုတွင်။

ဤနေရာမှာလည်း အိမ်ပုလေး တစ်လုံးဖြစ်ပြီး အပြင်ဘက်ရှိ အိမ်များနှင့် မည်သို့မျှ မကွာခြားသော်လည်း အခန်းထဲတွင်မူ လူတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေသည်။ သူက မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေပြီး တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေလေသည်။

အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည်မသိဘဲ။

ရုတ်တရက်။

တံခါးမှာ ခပ်ဖွဖွ ပွင့်လာသည်။

အခန်းထဲရှိ လူက မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်ပြီး တံခါးဝသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အေးစက်မှုများ ပေါ်ထွက်လာပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။ "ကိစ္စ ရှိလို့လား။"

"ကိစ္စ ရှိတယ်။"

အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသူမှာ တန်ဖိုးကြီး အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်လေး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "နတ်ဆိုးဘုရင် ပေါ်လာပြီ။ ဒီတိုက်ပွဲက အနောက်ကျဆုံး မနက်ဖြန် စတော့မယ်။ မင်းတို့ ထျန်းရှန့်ဂိုဏ်း က ဘာအစီအစဉ် ရှိလဲ။"

"မင်းတို့နဲ့ မဆိုင်ပါဘူး။"

အခန်းထဲရှိ လူက အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လူငယ်လေးက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး "ငါတို့ဂိုဏ်းက ထာဝရသခင်ကြီး လိုချင်တဲ့ အရာနဲ့ ထျန်းရှန့် ထာဝရသခင်ကြီး လိုချင်တဲ့ အရာက အတူတူပဲလေ။ ဘယ်လိုလုပ် မဆိုင်ဘဲ နေမလဲ။ အကယ်၍ မဆိုင်ဘူး ဆိုရင် မနက်ဖြန် မင်းတို့ ဝင်မရှုပ်နဲ့လေ၊ ဘယ်လိုလဲ။"

အခန်းထဲရှိ လူက သူ့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး ခဏအကြာမှသာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဘာလာဆွေးနွေးတာလဲ။"

"ပူးပေါင်းဖို့လေ။"

လူငယ်လေးက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "သိုင်းပညာ အဆင့် ၂ ရှိသူ တစ်ဆယ့်တစ်ယောက် နဲ့ အဆင့် ၃ တာအိုဆရာ နှစ်ယောက်... ဒါက နန်းတော် ဘက်က အခုချိန်မှာ ထုတ်သုံးနိုင်တဲ့ အင်အား အားလုံးပဲ။ ကျန်တဲ့လူတွေ အချိန်မီ ရောက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ဒီလောက် အင်အားလေးနဲ့ အဲဒီ နတ်ဆိုးဘုရင်ကို ခဏတဖြုတ် တားထားဖို့ကတော့ မခက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီမြို့တော်ကို ကာကွယ်ချင်တယ်၊ အဲဒီ နတ်ဆိုးဘုရင်ကို ဒီမှာတင် ဖိနှိပ်ထားချင်တယ် ဆိုရင်တော့ တာယွမ် ရဲ့ နှစ်ပေါင်း ခုနစ်ရာ သက်တမ်းရှိတဲ့ နိုင်ငံတော် ကံကြမ္မာ ကိုပါ ထည့်သုံးမှ ရလိမ့်မယ်။"

"မင်းနဲ့ငါ လိုချင်တဲ့ အရာက အတူတူပဲ။ မနက်ဖြန် တိုက်ပွဲ ဖြစ်လာရင် ဘာတွေ ပြောင်းလဲသွားမလဲ ဆိုတာ မပြောနိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီနေ့ ငါ လာခဲ့တာ။ စကားတစ်ခွန်းတည်းပဲ ပြောချင်တယ်... မနက်ဖြန် တစ်ဝက်စီ ယူကြမယ်၊ ဘယ်လိုလဲ။"

လူငယ်လေး စကားပြောနေစဉ် တစ်လျှောက်လုံး အခန်းထဲရှိ လူက သူ့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

စကားဆုံးသွားသည့်တိုင်အောင် ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ချေ။

လူငယ်လေးကလည်း ဆက်မပြောတော့ဘဲ အခန်းထဲရှိ လူကိုသာ တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည်မသိဘဲ။

အခန်းထဲရှိ လူက မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှိတ်လိုက်ပြီး စကားလုံး တစ်လုံးကို ရေရွတ်လိုက်သည်။

"သဘောတူတယ်။"

အသံတိတ်စွာဖြင့်...

လူငယ်လေး၏ လူရိပ်မှာ လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အိပ်မက်တစ်ခုအလား တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန် ပျောက်ကွယ်သွားကာ တည်ငြိမ်သော အပြုံးလေးမှာလည်း ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုအလား ဖြစ်သွားတော့သည်။

အခန်းထဲရှိ လူက မျက်လုံးများကို ပြန်မဖွင့်တော့ဘဲ ထိုအတိုင်း ဆက်လက်၍ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေတော့သည်။

ဟောင်းနွမ်းနေသော ပြတင်းပေါက်မှ ဝင်လာသော နေရောင်ခြည်မှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားပြီး ညမိုက် ရောက်ရှိလာကာ အရှေ့ဘက်မှ နေရောင်ခြည် အလင်းတန်းလေး တစ်ခု ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာပြီး အခန်းလေး တစ်ခုလုံးကို ပြန်လည် လင်းထိန်သွားစေသည့် အချိန်အထိ ပင်။

အခန်းလေး တစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး မည်သူမျှ မရှိတော့ဘဲ ယခင်က ထိုင်နေခဲ့သော လူမှာလည်း ဘယ်အချိန်ကတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားမှန်း မသိတော့ချေ။

...

မြို့တော်မှ အနောက်ဘက် မိုင် ခုနစ်သောင်း ခြောက်ထောင် အကွာ။

လျန်ကျိုး ပြည်နယ်။

ဤနေရာမှာ ဂိုဏ်းကြီး ရှစ်ခုထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော လင်ရိဂိုဏ်း တည်ရှိရာ နေရာ ဖြစ်သည်။

အမှောင်ထုကို ခွင်း၍ နေရောင်ခြည် အလင်းတန်းလေး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လောကကြီးကို အသက်ဝင်လာစေချိန်တွင် လျန်ကျိုး ပြည်နယ်၏ အနောက်ဘက် အစွန်ဆုံးရှိ မြင့်မားလှသော တောင်ထွတ်ကြီး တစ်ခုပေါ်တွင် လူတစ်ယောက်က မြို့တော် ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်နေလေသည်။

သူကား လင်ရိ ဂိုဏ်းချုပ် ပင် ဖြစ်သည်။

လောကရှိ သိုင်းပညာ အဆင့် ၂ ရှိသူ တစ်ဆယ့်ကိုးဦး အနက် အဆင့် သုံး နေရာတွင် ရှိသူ ဖြစ်သည်။

"စတော့မယ်"

သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်ကာ တစ်ခုခုကို ကြည့်နေသည့်အလား ရှိသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး တောင်ထွတ်ပေါ်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်ကာ တောင်တန်းများ ကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

...

မြို့တော်၏ မြောက်ဘက်။

ဖူထျန်းဂိုဏ်း။

ပင်မ တောင်ထွတ်ကြီး ပေါ်တွင် လူရိပ်တစ်ခု ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီး ရွှေရောင် နေရောင်ခြည်က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခြမ်းကို ရွှေရောင် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေကာ ကြီးမား ခမ်းနားလှသော အရိပ်ကြီးမှာ အဝေးရှိ တောင်ခြေ အထိ ထင်ဟပ်နေလေသည်။

"ကပ်ဘေးကြီး ပဲ"

သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

...

ဤအချိန်တွင် တောင်နှင့် မြောက်၊ အရှေ့နှင့် အနောက် ရှိ ဂိုဏ်းကြီး ရှစ်ခု မှ မြို့တော် သို့ မသွားခဲ့သော သိုင်းပညာ အဆင့် ၂ ရှိသူများ အားလုံးမှာ မည်သည့် နေရာတွင် ရှိနေပါစေ မြို့တော် ဘက်သို့ အသီးသီး လှမ်းကြည့်နေကြလေသည်။

လောက အနှံ့အပြားရှိ သာမန် ဂိုဏ်းများ၊ မိသားစုများ၊ ပြည်နယ် အသီးသီးရှိ သိုင်းဆရာသခင် များ၊ တောင်တန်းများ ကြားတွင် ပုန်းအောင်းနေသော လူသားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာကြီး များ အပါအဝင် အားလုံး ပင် ဖြစ်သည်။

အားလုံးက မြို့တော် ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်နေကြလေသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော အကြည့်များက တာယွမ် ၏ အလယ်ဗဟို သို့ ဦးတည်နေကြလေသည်။

ထို မရေမတွက်နိုင်သော အကြည့်များ ဦးတည်နေသည့် မြို့တော် ၏ အနောက်တောင်ဘက် မြို့ရိုးပေါ်တွင် လူအများအပြား စုဝေးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထို လူများ၏ သွေးချီစွမ်းအင် အားနည်းမှုနှင့် အားကောင်းမှုများမှာ ကွဲပြားခြားနားကြပြီး အားကောင်းသူများမှာ လူသားစွမ်းအားလွန် အဆင့် ဖြစ်သော သိုင်းပညာ အဆင့် ၄ တွင် ရှိကြပြီး အားနည်းသူများမှာမူ သွေးချီစွမ်းအင်များ မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေကာ သာမန် အဆင့် ၉ တွင်သာ ရှိကြလေသည်။

သူတို့က တိုက်ပွဲဝင်ရန် လာရောက်ကြခြင်း မဟုတ်ချေ။

တစ်နည်းအားဖြင့် မကြာမီ ဖြစ်ပွားတော့မည့် ဤ အဆုံးအဖြတ် တိုက်ပွဲကြီးတွင် သူတို့ထဲမှ မည်သူကမျှ ပါဝင်ခွင့် မရှိကြဘဲ သိုင်းဆရာသခင်များ ပင်လျှင် ဤတိုက်ပွဲ၏ အစွန်းတွင်သာ ရပ်နေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

မြို့ရိုးပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသူများမှာ သက်သေအဖြစ် လာရောက်ကြခြင်း ဖြစ်ပြီး တာယွမ် ၏ ကံကြမ္မာ၊ မြို့တော် ၏ ကံကြမ္မာ နှင့် သူတို့ ကိုယ်တိုင်၏ ကံကြမ္မာ ကို သက်သေအဖြစ် ကြည့်ရှုရန် လာရောက်ကြခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုလူများ ထဲတွင် ရင်းနှီးနေသော မျက်နှာများစွာ ပါဝင်လေသည်။

ချန်ယောင် လည်း ရှိသည်။

ချန်ကွမ် လည်း ရှိသည်။

အန်းကော် မြို့စား၊ ဖျင်ကော် မြို့စား၊ ကျုံးလျဲ့ မင်းသား၊ ဝူတူး မင်းသား အားလုံး ရှိနေကြသည်။

ပုံမှန် အချိန်များတွင် တွေ့ရန် အလွန် ခဲယဉ်းလှသော ဤ အရေးကြီး ပုဂ္ဂိုလ်များ အားလုံးမှာ ယခုအခါ မြို့ရိုး၏ ထောင့်တစ်နေရာစီတွင် သာမန်လူများ အလား ရပ်နေကြပြီး သူတို့၏ အနီးအနားတွင်လည်း သာမန် သိုင်းသမား များစွာ ရှိနေလေသည်။

အချို့မှာ ယွမ်ထျန်း ကင်းတပ်ဖွဲ့မှ၊ အချို့မှာ မြို့တွင်းရှိ ဂိုဏ်းများမှ၊ အချို့မှာ ထျန်းကျီမျှော်စင် အပါအဝင် အခြားသော အဖွဲ့အစည်းများမှ ဖြစ်ကြသည်။

ထျန်းကျီမျှော်စင် ၏ မျှော်စင်သခင် လည်း ရှိနေလေသည်။

သူကား သိုင်းပညာ အဆင့် ၃ ရှိသော သိုင်းဆရာသခင် တစ်ဦး ပင် ဖြစ်သည်။

လူအုပ်ထဲတွင် သာမန်လူ တစ်ဦးအလား ရောနှောနေပြီး မည်သူကမျှ သတိမထားမိကြသလို သူတို့၏ ဘေးနားရှိ သာမန် အဘိုးအို တစ်ဦးမှာ ယခုခေတ် ထျန်းကျီမျှော်စင် ၏ မျှော်စင်သခင် ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း မည်သူကမျှ မသိရှိကြချေ။

ယွမ်ဝူ လမ်းသွယ်မှ သိုင်းဆရာသခင် ယွီချန် မှာ မြို့ရိုး၏ အရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်ကာ အနောက်တောင်ဘက် သို့ အဝေးမှ လှမ်းကြည့်နေလေသည်။

သူ၏ မျက်နှာထားမှာ အလွန် တည်ငြိမ်နေလေသည်။

သိုင်းသူတော်စင် မရှိသော ခေတ်တွင် နတ်ဆိုးကပ်ဘေး ကျရောက်လာခြင်းမှာ ကံတရား ပင် ဖြစ်သော်လည်း သိုင်းသမားများမှာ သိုင်းပညာကို စတင် လေ့ကျင့်ကတည်းက ကံတရားကို အံတုနေကြသူများ ဖြစ်ရာ နတ်ဆိုးဘုရင် ပေါ်လာလျှင်တောင်မှ ဤ ကံတရားကို လက်မြှောက် အရှုံးပေးကြမည် မဟုတ်ချေ။

သိုင်းနန်းတော် မှ သိုင်းဆရာသခင် များ၊ ယခင်က ယန်ဟန်ယွီ နှင့်အတူ ရွှမ်ကော် စံအိမ်တော် သို့ လာရောက်ခဲ့ဖူးသော သိုင်းဆရာသခင် ချီလီ နှင့် သိုင်းဆရာသခင် ရွှီစု တို့လည်း ရှိနေကြပြီး အားလုံးက မြို့ရိုး၏ အရှေ့ပိုင်းတွင် ရပ်နေကြလေသည်။

အနောက်တောင်ဘက် သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ။

မနက်ခင်း အချိန်လေး သာ ရှိသေးသော်လည်း အနောက်တောင်ဘက် ကောင်းကင်ယံတွင် နေဝင်ချိန် ဆည်းဆာအလား တိမ်တိုက်များ ထွက်ပေါ်နေပြီး ကောင်းကင် တစ်ခုလုံး အနီရောင်နှင့် ရွှေရောင် များ ရောနှောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို အလင်းတန်းများမှာ အလွန် ဝေးကွာသော နေရာတွင် ရှိနေသေးသော်လည်း။

မြို့တော် ဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်လာနေလေသည်။

ဤ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကောင်းကင် အရိပ်အယောင်များကြောင့် မြို့တွင်းရှိ သတင်းမသိသေးသော သာမန် ပြည်သူများ အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြပြီး အလုပ်များကို ရပ်တန့်ကာ အနောက်တောင်ဘက် ကောင်းကင်ယံရှိ အလင်းတန်းများကို လှမ်းကြည့်နေကြတော့သည်။

တိမ်ဖြူများမှာ အနီရောင် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

တကယ်တော့...

၎င်းတို့မှာ တိမ်ဖြူများ မဟုတ်ချေ။

၎င်းတို့မှာ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များ ဖြစ်ပြီး အလွန် ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် အကောင်အထည် ပေါ်လာကာ ကောင်းကင်ယံတွင် နတ်ဆိုးတိမ်တိုက်များ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နတ်ဆိုး အလင်းတန်းများ နှင့်အတူ ကောင်းကင် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်ကာ တဖြည်းဖြည်း ရွေ့လျား လာနေခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

"နတ်ဆိုးဘုရင်..."

ချန်ယောင် သည် ထို ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းများထဲတွင် လှိုင်းလုံးများ ထကြွနေတော့သည်။

မီးတောက်များအလား နတ်ဆိုးတိမ်တိုက်များ။

ကောင်းကင် တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းနေသော အလင်းတန်းများ။

ဤသည်မှာ သိုင်းစိတ်ဆန္ဒ ကြောင့် စိတ်အာရုံကို ထိခိုက်ပြီး ဖြစ်ပေါ်လာသော ပုံရိပ်ယောင်များ မဟုတ်သလို နတ်ဆိုးများက ဖန်တီးထားသော ပုံရိပ်ယောင်များလည်း မဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ် တည်ရှိနေသော မြင်ကွင်းများ ဖြစ်ကာ နတ်ဆိုးဘုရင် ပေါ်ထွက်လာချိန်တွင်သာ ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိသော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ထူးခြားသော အရိပ်အယောင်များ ပင် ဖြစ်သည်။

ထို အရိပ်အယောင်များက မည်သည့် ဖိအားမျှ မပေးစွမ်းနိုင်သေးသလို အလွန် ဝေးကွာနေသေးသဖြင့် ကြီးမားသော ဖိနှိပ်မှုများကို မပေးစွမ်းနိုင်သေးသော်လည်း ကောင်းကင် တစ်ဝက်ကို ဖုံးလွှမ်းထားသော ထို မြင်ကွင်းကပင် စိတ်နှလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ အရိပ်အယောင်များ ကပင် ချင်းကျိုး ပြည်နယ် တွင် သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ချန်မု သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် လူစကားပြောအဆင့် မိစ္ဆာကြီး ထက် များစွာ သာလွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

နတ်ဆိုးဘုရင်။

နတ်ဆိုးများ အားလုံး၏ အထွတ်အထိပ် တွင် ရှိနေသော တည်ရှိမှု ဖြစ်ပြီး သိုင်းပညာ ၏ အထွတ်အထိပ် ဖြစ်သော သိုင်းသူတော်စင် နှင့် ညီမျှလေသည်။

၎င်းမှာ ယခုခေတ်၏ အထွတ်အထိပ် တစ်ခုကို ကိုယ်စားပြုပြီး နတ်ဆိုးများ၏ အထွတ်အထိပ် ပင် ဖြစ်သည်။

အဝေးမှ နတ်ဆိုးတိမ်တိုက်များ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ကောင်းကင် တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းနေသော အလင်းတန်းများကလည်း တဖြည်းဖြည်း လွှမ်းမိုးလာကာ မြို့တော် အတွင်းတွင် ရှုပ်ထွေးမှုများ စတင် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး မြို့ရိုးပေါ်တွင်လည်း ရှုပ်ထွေးလာတော့သည်။

လူမည်မျှက ဤအချိန်တွင် ကြောက်ရွံ့ ထိတ်လန့်သွားကြသနည်း ဆိုသည်မှာ မရေမတွက်နိုင်အောင် ပင် ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ သွေးကြော အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော သဘာဝ ကြောက်ရွံ့မှု ပင် ဖြစ်ကာ ရှေးခေတ် လူသားများက နတ်ဆိုးများကို ကြောက်ရွံ့ခဲ့ကြသည့် အသိကို ပြန်လည် နိုးကြားလာစေသည့်အလား ပင်။

သို့သော်လည်း။

ထို ရှုပ်ထွေးမှုများမှာ များမကြာမီ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူရိပ်တစ်ခုက ကောင်းကင်ယံတွင် ပေါ်ထွက်လာသောကြောင့် ပင်။

သူက အဖြူရောင် တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လေထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေကာ သူ ပေါ်လာရုံမျှဖြင့် အဝေးမှ လွင့်ပျံ့လာသော ဖိအားများကို မြို့တော် ၏ အပြင်ဘက်တွင် တားဆီးထားနိုင်ခဲ့လေသည်။

စစ်ထျန်းထိုင် ဌာနမှူး။

ရှီယန်။

အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာပင် လူမည်မျှက လေထဲတွင် ရပ်နေသော ထို လူရိပ်ကို မြင်တွေ့သွားကြသနည်း ဆိုသည်ကို မသိနိုင်ဘဲ အားလုံး အသက်ရှူ ရပ်တန့်သွားကြကာ သူ၏ ကျောပြင်ကို မော့ကြည့်နေကြတော့သည်။

စစ်ထျန်းထိုင် ဌာနမှူး၊ ဤသည်မှာ လောကရှိ သက်ရှိ သတ္တဝါ အားလုံး၏ အထွတ်အထိပ် တွင် ရပ်တည်နေသော စစ်မှန်သည့် တည်ရှိမှု ဖြစ်ပြီး လူအများအပြား တစ်သက်လုံး တစ်ကြိမ်မျှပင် မမြင်တွေ့ဖူးကြချေ။ ချန်ကွမ် ကဲ့သို့သော မင်းသားများ၊ မြို့စားများ ပင်လျှင် ဌာနမှူး ရှီယန် ကို မြင်ဖူးသူ အလွန် နည်းပါးလှပေသည်။

ယွီချန် အပါအဝင် သိုင်းဆရာသခင် များ အားလုံး ပင်လျှင် ရိုသေ လေးစားသည့် အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။

ချန်ယောင် တစ်ယောက်တည်းသာ ချန်မု နှင့် ရာထူးတူ ဖြစ်သော ထို ဌာနမှူး ၏ ကျောပြင်ကို အနည်းငယ် စိတ်ဝင်တစား လှမ်းကြည့်နေလေသည်။

"ဒုတိယအစ်ကို ရဲ့ တာအိုပညာ က စိတ်ဓား... ဒီ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ရဲ့ တာအိုပညာ က ဘာများလဲ မသိဘူး..."

ချန်ယောင် စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သူမ ထိုသို့ ရေရွတ်နေစဉ်မှာပင် နားထဲတွင် အံ့အားသင့်သည့် အော်ဟစ်သံ တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ။

အနီးအနားရှိ လူအများအပြားမှာ မြို့ရိုး အလယ်ပိုင်းရှိ နေရာမြင့် တစ်ခုကို လှမ်းကြည့်နေကြပြီး ထို နေရာမြင့် ပေါ်တွင် ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေမှန်း မသိသော လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို လူရိပ်မှာ သာမန် အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် ဓားတစ်လက် ချိတ်ဆွဲထားကာ မည်သည့် အရှိန်အဝါမျှ ထွက်ပေါ်နေခြင်း မရှိဘဲ သာမန် ဓားသမား တစ်ဦးအလား ပုံမှန်သာ ရှိနေလေသည်။

သို့သော် သူ မည်သူ ဖြစ်ကြောင်းကို သိရှိသွားသူများ အားလုံးမှာမူ စိတ်နှလုံးများ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားကြတော့သည်။

"ဟို ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး က... ဖြစ်နိုင်တာက..."

တစ်ယောက်က အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် မသေချာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

"သူပဲ။"

ဘေးနားရှိ သိုင်းသမား တစ်ဦးက တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင်လည်း တုန်လှုပ်သည့် အမူအရာများ ပေါ်ထွက်နေလေသည်။

အကယ်၍ စစ်ထျန်းထိုင် ဌာနမှူး ရှီယန် မှာ ယခုခေတ်တွင် လောက၏ အထွတ်အထိပ် ၌ ရပ်တည်နေသူ ဖြစ်သည် ဆိုပါက ဤပုဂ္ဂိုလ် မှာလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်ပြီး သူ၏ နာမည်ကျော်ကြားမှုမှာ ရှီယန် ထက်ပင် များစွာ သာလွန်လှပေသည်။

သူ့အမည်က တိန့်ချန်။

ကွေ့ယွမ် ဓားစံအိမ် ၏ အရှင်သခင်။

ယခုခေတ်၏ ဓားပညာ အကျော်အမော် ပထမဆုံး လူ ပင် ဖြစ်သည်။

"ဒုတိယအစ်ကို နဲ့ ယှဉ်ရင် ဘယ်သူ့ ဓားက ပိုအစွမ်းထက်မလဲ မသိဘူး။"

ချန်ယောင် သည် ကွေ့ယွမ် ဓားစံအိမ် သခင် ၏ ဘေးဘက် ပုံရိပ်ကို အဝေးမှ လှမ်းကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

"ရွှီး..."

မရေမတွက်နိုင်သော လူများက ကွေ့ယွမ် ဓားစံအိမ် သခင် ၏ လူရိပ်ကို ကြောက်ရွံ့ လေးစားစွာဖြင့် ဖြစ်စေ၊ ကြည်ညို လေးစားစွာဖြင့် ဖြစ်စေ လှမ်းကြည့်နေကြစဉ် နောက်ထပ် လူရိပ်တစ်ခု ကောင်းကင်ယံတွင် ပေါ်လာပြီး ရှီယန် ၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

သူက တောင်ဝှေး တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သင်္ကန်းကို ရုံထားကာ မျက်နှာထား အလွန် ကြည်ညိုဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

"ဝူရှန့် ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်း က ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး လား။"

"ဟုတ်လောက်တယ်။"

တစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ လေးစားမှုများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

လေထဲတွင် ရပ်တည်နိုင်သူမှာ သိုင်းဆရာသခင် များသာ ဖြစ်ပြီး ရှီယန် ၏ ဘေးတွင် ရပ်နိုင်သူမှာ သိုင်းပညာ အဆင့် ၂ ရှိသော သိုင်းဆရာသခင်ကြီး များသာ ဖြစ်ကာ လောက တစ်ခုလုံးရှိ လူသန်းပေါင်းများစွာ အနက် တစ်ဆယ့်ကိုးဦး သာ ရှိလေသည်။

အဆင့် ၂ တိုင်းမှာ သိုင်းပညာ၏ အထွတ်အထိပ် တွင် ရပ်တည်နေသော တည်ရှိမှုများ ဖြစ်ပြီး အမြင့်ဆုံး အဆင့်သို့ ရောက်ရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့ကာ မည်သူမဆို လောကရှိ မရေမတွက်နိုင်သော သိုင်းသမားများ၏ ကြောက်ရွံ့ လေးစားမှုကို ခံရလေသည်။

"ရွှီး..."

နောက်ထပ် လူရိပ်တစ်ခုက လျှပ်စီးလက်သည့်အလား ကောင်းကင်ယံတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြန်သည်။

အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို အနက်ရောင် ဝတ်ရုံ အောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရသော်လည်း ကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော သိုင်းပညာ အဆင့် ၂ ၏ ဖိအားများကမူ သူ၏ အဆင့်အတန်းကို ဖော်ပြနေလေသည်။

တာယွမ် သိုင်းနန်းတော် ၏ ထောက်တိုင် ခုနစ်ပါး ထဲမှ တစ်ပါး။

ယန်နန်။

ယန်နန် ပေါ်လာသည်နှင့်အတူ အခြားသော သိုင်းဆရာသခင်ကြီး များလည်း ပုန်းကွယ် မနေကြတော့ဘဲ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကောင်းကင်ယံသို့ ထွက်ပေါ်လာကြတော့သည်။

စုစုပေါင်း သိုင်းပညာ အဆင့် ၂ ရှိသူ တစ်ဆယ့်တစ်ဦး။

ဌာနမှူး ရှီယန် နှင့်ပါ ပေါင်းလိုက်လျှင် လောက၏ အထွတ်အထိပ် တွင် ရပ်တည်နေသော တည်ရှိမှု တစ်ဆယ့်နှစ်ဦး စလုံး ဤနေရာတွင် စုဝေးနေကြပြီး သူတို့၏ အရှိန်အဝါများ ရောနှော ယှက်နွှယ်သွားမှုကြောင့် မြို့တော် အထက် ကောင်းကင်ယံရှိ ကောင်းကင် အရိပ်အယောင်များမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

တိမ်ဖြူများက ဆွဲငင်ခံရပြီး မြို့တော် ၏ အထက် ကောင်းကင်ယံတွင် လှည့်ပတ် တွန့်လိမ်သွားကာ တဖြည်းဖြည်း ကြီးမား ခမ်းနားလှသော ဝဲကတော့ကြီး တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကောင်းကင် တစ်ခုလုံးကို မွှေနှောက်သွားသည့်အလား ပင်။

ယန်နန် တို့၏ အရှိန်အဝါများကို တမင်တကာ မထုတ်ဖော်ထားသော်လည်း ဤနေရာတွင် ရပ်နေရုံမျှဖြင့်၊ သူတို့ အချင်းချင်း အရှိန်အဝါများ ချိတ်ဆက်သွားမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကောင်းကင် အရိပ်အယောင်များ ကပင် မရေမတွက်နိုင်သော လူများကို အသက်ရှူကျပ်မတတ် ဖြစ်သွားစေတော့သည်။

မည်သူမျှ စကားမပြောကြတော့ချေ။

မြို့တော် ၏ မြို့ရိုး တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

ပုံမှန် အချိန်များတွင် သိုင်းဆရာသခင် တစ်ဦးကိုပင် တွေ့မြင်ရန် အလွန် ခဲယဉ်းလှသော်လည်း ယခုအခါ သိုင်းပညာ အဆင့် ၂ ရှိသော သိုင်းဆရာသခင်ကြီး များကမူ တစ်ဆယ့်တစ်ဦး တိုင်တိုင် ဤနေရာတွင် စုဝေးနေကြလေပြီ။

ဤကဲ့သို့ အလွန် တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေမှုကြီး ကြားမှ အဝေးရှိ ကောင်းကင်ယံတွင် ရွှေနီရောင် နတ်ဆိုးတိမ်တိုက်များက မြို့တော် ၏ အထက် ကောင်းကင်ယံသို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာတော့သည်။

အနောက်တောင်ဘက် မှ လာသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များက ကောင်းကင် တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

ကပ်ဘေးကြီး... ကျရောက်လာပြီ။