အခန်း ၁၂၄

အခန်း (၁၂၄) မြစ်ရေကို ဆွဲယူခြင်း

"ဝုန်း..."

မြေကြီး ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားသည်။

အမြင်အာရုံ၏ အဆုံးရှိ တောင်တန်းများကြားမှ ဧရာမ အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အလွန်ဝေးကွာသော နေရာမှပင် ၎င်း၏ ကြီးမားခမ်းနားလှသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ၎င်း၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် လှိုင်းထနေသော နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များကို မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။

ခြေတစ်လှမ်း ချလိုက်တိုင်း …အဝေးမှနေ၍ ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်း နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းမှာ ပေရာပေါင်းများစွာ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည့် ဧရာမ နွားစိမ်းကြီး တစ်ကောင်ဖြစ်ကြောင်း သိသာစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒါက... နတ်ဆိုးဘုရင်လား။"

မြို့ရိုးပေါ်ရှိ လူအချို့က ကြောက်ရွံ့တကြား ရေရွတ်လိုက်ကြသည်။

"မဟုတ်ဘူး။"

ဘေးနားရှိ အဆင့် ၄ သိုင်းသမား တစ်ဦးက တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် လေးနက်မှုများ ပေါ်ထွက်နေလေသည်။

ထို ပေရာပေါင်းများစွာ ကြီးမားသော နွားစိမ်းကြီးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းပြီး ၎င်း၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များမှာ လူသားအသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာကြီးများထက်ပင် မလျော့နည်းသော်လည်း၊ ၎င်းမှာ လူသားအသွင်ပြောင်း အဆင့်မျှသာ ဖြစ်ပြီး နတ်ဆိုးဘုရင် မဟုတ်ချေ။

"ဘုန်း... ဘုန်း..."

နွားစိမ်းကြီး၏ ခြေတစ်လှမ်း ချလိုက်တိုင်း မြေကြီးကို တုန်ခါသွားစေသည်။

ထို နွားစိမ်းကြီး နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ မြို့တော် မြို့ရိုးပေါ်ရှိ လူများ အားလုံး မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ ထို နွားစိမ်းကြီး၏ ကျောပေါ်တွင် လူရိပ် အများအပြား ရပ်နေပြီး ထို လူရိပ်များ အားလုံးမှာ လူသားများနှင့် မည်သို့မျှ မကွာခြားသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံးတွင်မူ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကိုပင် လှုပ်ခါနိုင်သည့်အလား ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားများနှင့် နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များ လှိုင်းထနေလေသည်။

အကယ်၍ ယန်နန် အပါအဝင် သိုင်းပညာ အဆင့် ၂ ရှိသော သိုင်းဆရာသခင်ကြီး များ အားလုံးက သူတို့၏ အရှိန်အဝါများကို ပေါင်းစပ်ကာ ထို လိမ့်ဝင်လာသော နတ်ဆိုးအရှိန်အဝါများကို အပြင်ဘက်တွင် တားဆီးမထားပါက၊ သိုင်းသမား အများအပြားမှာ ထို နတ်ဆိုးအရှိန်အဝါများနှင့် ထိတွေ့ရုံမျှဖြင့် နေရာမှာတင် လဲကျ သတိလစ်သွားမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

ထို နွားစိမ်းကြီး၏ ကျောပေါ်ရှိ လူရိပ်များ တစ်ခုစီတိုင်းမှာ လူစကားပြောအဆင့် မိစ္ဆာကြီးများ ပင် ဖြစ်ကြသည်။

ထို မိစ္ဆာကြီးများ၏ အလယ်ဗဟိုတွင်မူ မှေးမှိန်သော အစိမ်းရောင် မြူခိုးများ ရှိနေပြီး ထို မြူခိုးများ အတွင်းတွင် လူရိပ်တစ်ခု ရှိနေပုံ ရသော်လည်း မြူခိုးများ ကွယ်နေသဖြင့် သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရချေ။

သို့သော် မြူခိုးများ ကွယ်နေသဖြင့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှသာ မြင်ရသော်လည်း၊ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် မရေမတွက်နိုင်သော လူများ၏ အကြည့်များကို ရပ်တန့်သွားစေပြီး စိတ်နှလုံးများကိုပါ ဖမ်းစားသွားစေတော့သည်။

နတ်ဆိုးဘုရင်။

သေချာပေါက် ပင်။

၎င်းမှာ လောကသို့ ဆင်းသက်လာပြီး နတ်ဆိုးများ အားလုံး၏ အထွတ်အထိပ်တွင် စိုးမိုးနေသော အမြင့်ဆုံး ဘုရင် ပင် ဖြစ်သည်။

မြူခိုးများ အတွင်းရှိ ထို ပုံရိပ်မှာ အဆုံးအစမရှိ နက်ရှိုင်းသော ဝဲကတော့ကြီး တစ်ခုအလား ဝေးကွာသော နေရာမှ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် လူများ၏ စိတ်နှလုံးကို ထိုအထဲသို့ ဆွဲသွင်းသွားကာ စိတ်နှလုံးများကို မှိုင်းဝေ သတိလစ်သွားစေတော့သည်။

သာမန် သိုင်းသမားများ သာမက။

သိုင်းစိတ်ဆန္ဒ အခြေခံ ပုံစံကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး အဆင့် ၆ သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော ချန်ယောင် တို့ကဲ့သို့သော သူများပင်လျှင် ထိုနည်းတူစွာ ဖမ်းစားခံလိုက်ရပြီး၊ သိုင်းစိတ်ဆန္ဒ မှာ အစအန မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အလား မည်သည့် အသံမျှ မကြားရတော့သလို မည်သည့် အရာမျှ မမြင်ရတော့ဘဲ လှုပ်ရှား၍လည်း မရတော့ကာ အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ် ခြောက်ကပ်သွားသည့်အလား ဖြစ်သွားတော့သည်။

အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာပင်။

မြို့ရိုးပေါ်တွင်။

လူမည်မျှ မှိုင်းဝေ သတိလစ်သွားကြသနည်း ဆိုသည်ကို မသိနိုင်ဘဲ ဝိညာဉ်များ လွင့်ပျောက်သွားသည့်အလား ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

"ဟွန့်..."

အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဆောင်းရာသီ၏ အေးစက်မှုများ ပါဝင်နေသော ထိုအသံက တိတ်ဆိတ် ခြောက်ကပ်နေမှုကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်။

ဤ အေးစက်သော နှာခေါင်းရှုံ့သံမှာ အရှေ့ဆုံးရှိ လေထဲတွင် ရပ်နေသော ဌာနမှူး ရှီယန် ထံမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ပြီး ထို တိတ်ဆိတ် ခြောက်ကပ်နေမှုကို ဖြိုခွဲလိုက်ကာ မြို့ရိုးပေါ်ရှိ သိုင်းသမား များစွာကို နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာစေတော့သည်။

အားလုံး ထိတ်လန့် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

"ဒါက..."

ချန်ကွမ် ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျောက်လိ ပင်လျှင် ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိလောက်အောင် အံ့အားသင့်သည့် အမူအရာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူပင်လျှင် ထို ဖမ်းစားမှုမှ မရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် ပင်။

သူသည် သိုင်းပညာ အဆင့် ၄ ဖြစ်ပြီး စစ်မှန်သော လူသားစွမ်းအားလွန် အဆင့် သိုင်းသမား တစ်ဦး ဖြစ်ကာ သိုင်းစိတ်ဆန္ဒ ကိုလည်း အပြည့်အဝ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဝေးကွာသော နေရာမှ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် စိတ်နှလုံးမှာ ဖမ်းစားခံလိုက်ရလေသည်။

ဤသည်မှာ သူကဲ့သို့သော အဆင့် ၄ သိုင်းသမား တစ်ဦး အနေဖြင့် ထို နတ်ဆိုးဘုရင် ၏ ရှေ့တွင် ခုခံရန် ဆိုသည်မှာ ဝေလာဝေး၊ မိမိ၏ အသိစိတ်ကိုပင် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ဆိုလိုခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသနည်း။

"ဒါက... နတ်ဆိုးဘုရင် လား..."

ချန်ယောင် လည်း ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်သော အံ့အားသင့်မှုများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

သူမသည် လူစကားပြောအဆင့် မိစ္ဆာကြီး များကို မြင်တွေ့ဖူးပြီး လူစကားပြောအဆင့် မိစ္ဆာကြီး ၏ လွှမ်းမိုးနေသော နတ်ဆိုးအရှိန်အဝါ များကိုလည်း အနီးကပ် ခံစားဖူးကာ သူမအတွက် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူမ နားလည်နိုင်သော အတိုင်းအတာ အတွင်းတွင်သာ ရှိသေးသည်။

သို့သော် မြူခိုးများ အတွင်းရှိ ထို ပုံရိပ်မှာ သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရသေးမီမှာပင် သူမ၏ အသိစိတ်ကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားစေပြီး မှိုင်းဝေ သတိလစ်သွားစေခဲ့သည်။

လူစကားပြောအဆင့် မိစ္ဆာကြီး ဖြစ်စေ၊ လူစကားပြောအဆင့် မိစ္ဆာကြီး များကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော ချန်မု ဖြစ်စေ၊ သူမ၏ အမြင်တွင် အလွန် အစွမ်းထက်ပြီး လောက၏ အထွတ်အထိပ် တွင် ရပ်တည်နေသည့်အလား အစွမ်းထက်လှပေသည်။

သို့သော် ဤ နတ်ဆိုးဘုရင် မှာမူ အားနည်းခြင်း၊ အားကောင်းခြင်း ဖြင့် သတ်မှတ်၍ ရနိုင်မည် မထင်တော့ချေ။

သတ်မှတ်နိုင်သော အကန့်အသတ်ကို ကျော်လွန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

နားလည်၍ မရနိုင်လောက်သော အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထို နတ်ဆိုးဘုရင် မှာ မြို့တော် နှင့် အနည်းဆုံး မိုင်ဆယ်ဂဏန်းခန့် ဝေးကွာသော နွားစိမ်းကြီး၏ ကျောပေါ်တွင် ရပ်နေသော်လည်း ဤမျှ ဝေးကွာသော နေရာမှ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် သိုင်းဆရာသခင် အောက် အဆင့်ရှိသူများ အားလုံးကို လုံးဝ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့လေသည်။

မြို့ရိုးပေါ်ရှိ လူများ အားလုံး၊ ချန်ယောင် တို့ကဲ့သို့သော မျိုးဆက်သစ် လူငယ်များ ဖြစ်စေ၊ သိုင်းပညာ အဆင့် ၂ ရှိသော သိုင်းဆရာသခင်ကြီး များ ဖြစ်စေ နတ်ဆိုးဘုရင် နှင့် တစ်ကြိမ်မျှ တိုက်ရိုက် မရင်ဆိုင်ဖူးကြချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နောက်ဆုံးအကြိမ် နတ်ဆိုးဘုရင် ပေါ်ထွက်ခဲ့သည်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကျော်က ဖြစ်သောကြောင့် ပင်။

ထိုလူများ ထဲတွင် အသက် တစ်ရာ ကျော်နေပြီ ဖြစ်သော သိုင်းပညာ အဆင့် ၂ ရှိသည့် သိုင်းဆရာသခင်ကြီး နှစ်ဦးသာ ရှိသော်လည်း သူတို့လည်း နတ်ဆိုးဘုရင် ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မမြင်ခဲ့ဖူးကြသဖြင့် ဤသည်မှာ သူတို့အတွက်လည်း နတ်ဆိုးဘုရင် နှင့် ပထမဆုံး အကြိမ် တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်ရခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

"..."

ဤအချိန်တွင်။

ကွေ့ယွမ် ဓားစံအိမ် ၏ ဓားအရှင်သခင် ဖြစ်စေ၊ တာယွမ် သိုင်းနန်းတော် ၏ ထောက်တိုင် ခုနစ်ပါး ဖြစ်စေ၊ သိုင်းပညာ အဆင့် ၂ ရှိသူ အားလုံးက လူစကားပြောအဆင့် မိစ္ဆာကြီး များ ဝိုင်းရံထားပြီး မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ထို ပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ယခင်က တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးသော လေးနက်သည့် အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။

နွားစိမ်းကြီး တစ်လှမ်းချင်း ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ စကားဖြင့် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သော ဖိအားများကလည်း အဝေးမှနေ၍ သိုင်းဆရာသခင်ကြီး များ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး အနီးအနားရှိ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ပင်လျှင် လေးလံလာသည့်အလား ဖြစ်နေတော့သည်။

ဌာနမှူး ရှီယန် ပင်လျှင်၊

ဤအချိန်တွင် မျက်နှာထား လေးနက်နေလေသည်။

နတ်ဆိုးဘုရင်။

သေချာပေါက် သိုင်းပညာ အဆင့် ၂ ထက် များစွာ သာလွန်ပြီး အဆင့် ၃ တာအိုဆရာ များထက်လည်း များစွာ သာလွန်သော တည်ရှိမှု ဖြစ်ကာ လှုပ်ရှားမှု အများကြီး မလုပ်ရသေးဘဲနှင့်ပင် ဤနေရာရှိ လူများ အားလုံးကို ယခင်က တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးသော ပြင်းထန်သည့် ဖိအားကြီး တစ်ခုကို ပေးစွမ်းနေလေပြီ။

အကယ်၍ ဤနေရာမှာ မြို့တော် မဟုတ်ပါက၊ မြို့တော် ၏ ဝိညာဉ်သွေးကြော အစီအရင် ကို အားမကိုးရပါက၊ ကွမ်ရှင်းမျှော်စင် တွင် နေရာယူထားသော ဌာနမှူး ပိုင်ကျယ် မရှိပါက၊ သူတို့ တစ်ဆယ့်နှစ်ယောက် ပေါင်းလျှင်တောင်မှ ထို မြူခိုးများ အတွင်းရှိ မှေးမှိန်သော ပုံရိပ်ကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း လူတိုင်း အတည်ပြုနိုင်လောက်ပေသည်။

"ဒုတ်... ဒုတ်... ဒုတ်..."

နွားစိမ်းကြီးက ဖြည်းညှင်းစွာ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာသည်။

၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ် ကြီးမားလွန်းသဖြင့် တစ်လှမ်းချင်းစီ နှေးကွေးသော်လည်း ခြေတစ်လှမ်း ချလိုက်တိုင်း အလွန် ဝေးကွာသော နေရာတစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ပြီး မြို့တော် နှင့်လည်း တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာနေလေသည်။

ရှီယန် နှင့် အခြားသူများ ခံစားရသော ဖိအားများမှာလည်း ပိုမို ပြင်းထန်လာသော်လည်း မည်သူကမျှ မလှုပ်ရှားကြဘဲ လေထဲတွင် ရပ်ကာ နတ်ဆိုးဘုရင် ကို တင်ဆောင်လာပြီး တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာသော နွားစိမ်းကြီး ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

မြို့ရိုးပေါ်တွင်လည်း တစ်တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေသည်။

လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် နွားစိမ်းကြီး၏ ခြေတစ်လှမ်း ချလိုက်တိုင်း မြေကြီးကို တုန်ခါသွားစေသော အသံ တစ်ခုတည်းကိုသာ ကြားနေရလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင်။

နွားစိမ်းကြီး ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

၎င်းသည် မြို့တော် ၏ အရှေ့ တည့်တည့်၊ မြို့ရိုးနှင့် ပေတစ်ထောင်ခန့် အကွာတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

၎င်း၏ ကျောပေါ်ရှိ လူစကားပြောအဆင့် မိစ္ဆာကြီး များ အားလုံးက အေးစက်သော၊ သို့မဟုတ် မာနကြီးသော အမူအရာများဖြင့် ရှီယန် နှင့် အခြားသူများကို အထက်စီးမှ ကြည့်နေကြပြီး အနောက်ဘက်ရှိ ကြီးမား ခမ်းနားလှသော မြို့ရိုးကြီး ကိုလည်း အထက်စီးမှ ကြည့်နေကြလေသည်။

လူစကားပြောအဆင့် မိစ္ဆာကြီး စုစုပေါင်း ငါးကောင် ရှိသည်။

သူတို့၏ အကြည့်များ ထဲတွင်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဆိုးအရှိန်အဝါ များ ပါဝင်နေလေသည်။

သို့သော် ဤ နတ်ဆိုးအရှိန်အဝါ များက ရှီယန် နှင့် အခြားသူများ၏ စိတ်နှလုံးကို မတုန်လှုပ်စေနိုင်သလို သူတို့၏ အကြည့်များကိုလည်း မတုန်လှုပ်စေနိုင်ဘဲ သူတို့ အားလုံး၏ လေးနက်မှုများ အားလုံး မြူခိုးများ အတွင်း ဖုံးလွှမ်းနေသော ထို မှေးမှိန်သည့် ပုံရိပ် ပေါ်တွင်သာ စုစည်းနေလေသည်။

လူစကားပြောအဆင့် မိစ္ဆာကြီး ငါးကောင်စလုံး မတ်တပ်ရပ်နေကြပြီး မည်သူကမျှ စကားမပြောကြဘဲ တစ်ခုခုကို ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြလေသည်။

ရှီယန် နှင့် အခြားသူများလည်း စကားမပြောကြချေ။

နောက်ဆုံးတွင်။

မြူခိုးများ အတွင်းရှိ ထို ပုံရိပ်က ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး သူ ခြေလှမ်းလိုက်သည်နှင့် ယှက်နွှယ်နေသော မြူခိုးများမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

တိတိကျကျ ပြောရလျှင် အတွင်းဘက်သို့ စုစည်းသွားခြင်း ဖြစ်ပြီး အတွင်းဘက်ရှိ ပုံရိပ်ကို တဖြည်းဖြည်း ထင်ရှားလာစေသည်။

မြူခိုးများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင်။

ပေါ်ထွက်လာသည်မှာ အသက် တစ်ဆယ့်ခုနစ်၊ တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ် အရွယ်ခန့် ရှိသော လူငယ်လေး တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ရုပ်ရည် အလွန် နုပျိုကာ သူ၏ ချောမော လှပမှုကို စကားဖြင့် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေပြီး ဤ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကြားရှိ အလှတရား၏ အထွတ်အထိပ် ပင် ဖြစ်နေသည့်အလား ပင်။

တစ်ကိုယ်လုံးတွင် အရောင်ဖျော့ဖျော့ ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လူသားများနှင့် မည်သို့မျှ မကွာခြားဘဲ သူ၏ နဖူး အလယ်တွင်သာ မီးတောက်အလား အစိမ်းရောင် အမှတ်အသား ဖျော့ဖျော့လေး တစ်ခု ပါရှိလေသည်။

"ဒါက... လူသားတွေရဲ့ မြို့တော် ပဲ။"

လူငယ်လေးက လက်နောက်ပစ်ကာ ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်ရင်း ခံစားချက် ပါပါဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်ရာ့သုံးဆယ် က။

သူ လူသားအသွင် မပြောင်းနိုင်သေးချိန်။

အခြား နတ်ဆိုးများ၏ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရသလို လူသား သိုင်းသမား များ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကိုလည်း ခံခဲ့ရသည်။

သေဆုံးမည့် အန္တရာယ်နှင့် အနီးစပ်ဆုံး ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်မှာ လူသား တာအိုဆရာ များနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး မိုင်ထောင်ချီ အထိ လိုက်လံ သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံခဲ့ရချိန် ဖြစ်သည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရရှိပြီး သေလုမျောပါး ဖြစ်နေချိန်တွင် သေမင်းတမန် နယ်မြေ ဖြစ်သော ကျောက်စိမ်း ဝါးတော အတွင်းသို့ ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။

ယခုအခါ။

အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နှစ်ပေါင်း တစ်ရာ့သုံးဆယ် ကြာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ကျောက်စိမ်း ဝါးတော တွင် ဒဏ်ရာများကို ကုသရင်း ကျောက်စိမ်း ဝါးတော တွင် လူသားအသွင် ပြောင်းနိုင်ခဲ့ကာ ထို့နောက် ဖီးနစ်ငှက်အလား ပြန်လည် မွေးဖွား အသွင်ပြောင်းလဲလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် လူစကား ပြောနိုင်လာခဲ့ကာ အရောင်ငါးမျိုးရှိ ကောင်းကင် နှင်းရည် တစ်စက်ကိုပါ ရရှိခဲ့သဖြင့် အထွတ်အထိပ် သို့ ရောက်ရှိကာ နတ်ဆိုးဘုရင် အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်ရာ့သုံးဆယ် က လူသားများတွင် သိုင်းသူတော်စင် များ အသက်ရှင်လျက် ရှိနေသလို အဆင့် ၂ ကောင်းကင်ဆရာသခင် လည်း ရှိနေခဲ့သည်။

နှစ်ပေါင်း တစ်ရာ့သုံးဆယ် ကြာပြီးနောက် သိုင်းသူတော်စင် များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကောင်းကင်ဆရာသခင် လည်း မရှိတော့ချေ။

ထို့ကြောင့်။

သူ ရောက်လာခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ သူ၏ ခေတ်ကာလ ပင် ဖြစ်သည်။

လူသားများ ဤ ကမ္ဘာမြေကြီးကို စိုးမိုးထားသည်မှာ အလွန် ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်ပြီး နှစ်ပေါင်း မည်မျှ ကြာပြီလဲ ဆိုသည်ကိုပင် သူ မသိတော့သော်လည်း အချိန်ကာလ များမှာ ပြောင်းလဲတတ်ပြီး အရာအားလုံးမှာ အတက်အကျ ရှိတတ်ရာ ယနေ့မှာ ထို အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်မည့် အချိန် ပင် ဖြစ်သည်။

"ငါ့နာမည် ယွီ လို့ ခေါ်တယ်။"

"ဒီ လောကကြီး ကို ရှေ့ဆက်ပြီး ငါ အုပ်ချုပ်မယ်။"

တည်ငြိမ်သော အသံ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

မြို့တော် တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

လမ်းကြားလေးများ ဖြစ်စေ၊ တိတ်ဆိတ် အေးချမ်းသော နန်းတော် ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာ ဖြစ်စေ၊ အားလုံးက ဤအသံကို ကြားလိုက်ရပြီး အားလုံးက ခေါင်းမော့ကာ အသံ ထွက်ပေါ်လာရာ နေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြတော့သည်။

အဆောက်အဦးများစွာ ကွယ်နေလျှင်တောင်မှ၊ အလွန် ဝေးကွာနေလျှင်တောင်မှ ကောင်းကင်ကို ထောက်မထားပြီး မြေကြီးကို ဖွင့်ဟထားသည့်အလား ခမ်းနား ကြီးကျယ်လှသော ပုံရိပ်ကြီး တစ်ခု ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကြားတွင် မတ်မတ် ရပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အလား ပင်။

တစ်ိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေသည်။

သာမန် ပြည်သူများ ဖြစ်စေ၊ သိုင်းသမားများ ဖြစ်စေ အားလုံး၏ ရင်ထဲတွင် စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းမှု အချို့ ပေါ်ထွက်လာပြီး အထီးကျန်မှု အချို့ကို ခံစားလိုက်ရကာ လူသားများ ကမ္ဘာမြေကြီးကို စိုးမိုးထားသော ခေတ်ကာလ ကြီး ပြီးဆုံးတော့မည်ဟု သဘာဝအတိုင်း ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သို့သော် ဤ တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်မှုမှာ အချိန်အကြာကြီး မခံဘဲ များမကြာမီ အသံတစ်သံ ဖြင့် ဖြိုခွဲခံလိုက်ရသည်။

"ဒီ လောကကြီး က မင်း အုပ်ချုပ်ရမယ့် အချိန် မရောက်သေးဘူး။"

စကားပြောသူမှာ ရှီယန် ပင် ဖြစ်သည်။

ဤ စစ်ထျန်းထိုင် ဌာနမှူး၊ အဆင့် ၃ စွမ်းအင်ထင်ဟပ်ခြင်းအဆင့် တာအိုဆရာ က အဝေးမှ နတ်ဆိုးဘုရင် ယွီ ကို လှမ်းကြည့်ရင်း အလွန် တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး ဤအသံ အတွင်းတွင် ဆောင်းရာသီ၏ အေးစက်မှုများ ပါဝင်နေသဖြင့် အနီးအနားရှိ လေထု ကိုပင် သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော ရေခဲပွင့်များ အဖြစ် အေးခဲသွားစေတော့သည်။

နတ်ဆိုးဘုရင် ယွီ က အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းကာ ရှီယန် ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဒေါသမထွက်သလို စိတ်လည်း မဆိုးဘဲ ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ရုံသာ ရှိလေသည်။

"အဲဒါဆိုရင်လည်း စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့လေ။"

စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်။

အဝေးတွင်။

ရုတ်တရက် ပုံမှန်မဟုတ်သော မြေကြီး တုန်ခါသံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤသည်မှာ နွားစိမ်းကြီး ပေါ်လာစဉ်က မြေကြီး တုန်ခါသံနှင့် မတူဘဲ တစ်လှမ်းချင်း စည်းချက်ကျကျ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ တစ်ဆက်တည်း ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ပြီး အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပိုမို ပြင်းထန်လာလေသည်။

ဤ မြေကြီး တုန်ခါသံမှာ တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လောင်လာပြီး မြို့တော် တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေကာ သန်းပေါင်းများစွာသော ပြည်သူများမှာ ဘာဖြစ်မှန်း မသိဘဲ ကြောက်ရွံ့ ထိတ်လန့်စွာဖြင့် ဟိုဒီ ကြည့်ရှုရင်း ရှုပ်ထွေးမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

မြို့ရိုးပေါ်တွင်။

ချန်ကွမ် နှင့် အခြားသူများ အားလုံး စိတ်နှလုံးများ တုန်လှုပ်သွားပြီး အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

"တစ်ခုခု လာနေပြီ။"

အားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် ဤအတွေး ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင်။

လာနေသော အရာကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ ရေပြင် တစ်ခု ဖြစ်သည်။

မြစ်ရေ တစ်ခု ဖြစ်သည်။

သေးငယ်သော အရိပ်မည်းလေး အဖြစ်မှ တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာကာ ကျယ်ပြန့် ခမ်းနားလာပြီး အနောက်တောင်ဘက် မှနေ၍ ကြီးမားလှသော လှိုင်းတံပိုးကြီးများ အဖြစ် ကောင်းကင် တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းကာ မြို့တော် တစ်ခုလုံးကို ရေမြှုပ်ပစ်တော့မည့်အလား အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ လိမ့်ဝင်လာတော့သည်။

သိုင်းသမား အများအပြား အံ့အားသင့်သွားကြပြီး များမကြာမီ ထို အံ့အားသင့်မှုများ အားလုံး ကြောက်ရွံ့ ထိတ်လန့်မှုများ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"ဒါ... ဒါက ပုံရိပ်ယောင် မဟုတ်ဘူး။"

တစ်ယောက်က ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိလောက်အောင် အံ့အားသင့်သည့် အမူအရာ ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

အဝေးမှ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ စီးဆင်းလာသော ထို ကျယ်ပြန့်လှသည့် မြစ်ရေပြင် ကြီးမှာ ပုံရိပ်ယောင် မဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ် မြစ်ရေများ ဖြစ်ပြီး ဘယ်နေရာမှ ရောက်လာမှန်း မသိဘဲ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ စီးဆင်းလာခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော မြစ်ရေ မျိုးကို မည်သည့် နတ်ဆိုး ပညာရပ် ဖြင့်မျှ ဖန်တီး၍ မရနိုင်ဘဲ တစ်နေရာရာမှ ဆွဲယူလာခြင်းသာ ဖြစ်နိုင်ပြီး မြို့တော် ၏ အနောက်တောင်ဘက် တွင် မြစ် တစ်စင်းတည်းသာ ရှိပြီး ၎င်းမှာ နန်ကျန်းမြစ် ပင် ဖြစ်သည်။

ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိလောက်အောင် အံ့အားသင့်နေမှုများ ကြားတွင်။

ထို ကျယ်ပြန့်လှသော မြစ်ရေပြင် ကြီး၏ အထက်တွင် လူရိပ်တစ်ခုက လှိုင်းလုံးကြီးများ ပေါ်တွင် လေထဲ၌ ရပ်နေပြီး သူတစ်ကိုယ်လုံးတွင် မှိုင်းဝေသော အပြာရောင် ရေအလင်းတန်းများ ယှက်နွှယ်နေကာ အောက်ဘက်ရှိ မြစ်ရေများ နှင့် ပေါင်းစပ်နေပြီး သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဆိုးအရှိန်အဝါ မှာ လူသားအသွင်ပြောင်း အဆင့်ထက် များစွာ သာလွန်နေကာ လူစကားပြောအဆင့် မိစ္ဆာကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

ဆဋ္ဌမမြောက် မိစ္ဆာကြီး၊ နန်ကျန်းမြစ်ရေကို ဆွဲယူကာ လောကကြီး တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းလျက် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။

မြစ်ရေကို အသုံးပြု၍…မြို့တော် ၏ မြေအနေအထား ကို ဖျက်ဆီးရန် ပင် ဖြစ်သည်။