အခန်း ၁၂၅

အခန်း (၁၂၅) နတ်ဆိုးဘုရင်၏ ဓမ္မရုပ်ပွားတော်

"ဒါက... နန်ကျန်း မြစ်ရေလား။"

"နန်ကျန်း မြစ်ရေကို မိုင်ရာပေါင်းများစွာ ကနေ ဒီအထိ ဆွဲယူလာတာလား..."

ချန်ကွမ် နှင့် အခြားသူများ အားလုံး ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကြပြီး အားလုံး ထိတ်လန့် အံ့အားသင့်သွားကြတော့သည်။

ယွီချန် အပါအဝင် မြို့တော်ရှိ သိုင်းဆရာသခင် အချို့မှာမူ မျက်နှာများ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားကြပြီး တစ်ခုခုကို သတိရသွားကာ အားလုံး စိတ်ထဲတွင် ဒုက္ခပါပဲ ဟု ရေရွတ်လိုက်မိကြသည်။

နတ်ဆိုးများက မြို့တော်၏ မြေအနေအထားကို ဖျက်ဆီးချင်နေခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ မြို့တော်၏ မြေအနေအထားသာ ပျက်စီးသွားပါက သူတို့ အားကိုးနေရသော မြေအောက် ဝိညာဉ်သွေးကြော စွမ်းအားများမှာ ကြီးမားစွာ အားနည်းသွားမည် ဖြစ်သည်။

နွားစိမ်းကြီး ကျောပေါ်တွင်။

နတ်ဆိုးဘုရင် ယွီ က အထက်စီးမှနေ၍ မြို့တော်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်နေလေသည်။

ယခုခေတ်၏ တစ်ဦးတည်းသော နတ်ဆိုးဘုရင် အနေဖြင့် သူသည် အရာများစွာကို သိရှိထားပြီး လူသားများ မြို့တော်တွင် တပ်စွဲထားခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကိုလည်း သိရှိထားကာ မြို့တော်မှာ လောက၏ မြေအောက် ဝိညာဉ်သွေးကြောများ စုစည်းရာ နေရာဖြစ်ပြီး လူသားများ၏ နှစ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီသော အခြေခံ အုတ်မြစ်များ စုစည်းနေကြောင်းကိုလည်း သိရှိထားလေသည်။

ယခုအခါ သူသည် နတ်ဆိုးဘုရင် အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပြီး ဤလောကတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထို အခြေခံ အုတ်မြစ်များကို အထင်မသေးရဲချေ။

"ဝုန်း..."

ကျယ်ပြန့်လှသော နန်ကျန်း မြစ်ရေများက အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ စီးဆင်းလာပြီး အဝေးမှနေ၍ လှိုင်းလုံးကြီးများ ထကြွလာကာ မြို့တော် မြို့ရိုး အရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ထို လှိုင်းလုံးကြီးများမှာ ကောင်းကင် တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး တိမ်တိုက်များကိုပင် ကျော်လွန်သွားတော့မည့်အလား ပင်။

မြို့တွင်းရှိ မရေမတွက်နိုင်သော ပြည်သူများ အားလုံး ထို ကောင်းကင် တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းနေသော လှိုင်းလုံးကြီးများကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာပင် မိမိတို့၏ မျက်လုံးများကိုပင် သံသယ ဝင်သွားကြကာ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ် ဖြစ်နေသည်ကို မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

ချန်ကွမ် နှင့် အခြားသူများ ပင်လျှင်။

ထို ကျဆင်းလာတော့မည့် လှိုင်းလုံးကြီးများကို ကြည့်ရင်း အိပ်မက် မက်နေရသည့်အလား ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

ဤ လှိုင်းလုံးကြီးများမှာ ကောင်းကင် တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားပြီး ကျဆင်းလာပါက ရှောင်တိမ်းရန် နေရာ လုံးဝ မရှိတော့ဘဲ သိုင်းပညာ အဆင့် ၄ ရှိသော သိုင်းသမား များ ပင်လျှင် ထို လှိုင်းလုံးကြီးများ ကျဆင်းလာသည်ကို မျက်လုံးပြူး၍ ကြည့်နေရုံသာ ရှိတော့သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင်။

အရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသော ရှီယန် က လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

"ရွှီး..."

သူက နေရာတွင် အသံတိတ်စွာဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပြန်ပေါ်လာချိန်တွင် ထို လှိုင်းလုံးကြီးများ၏ အမြင့်ဆုံး နေရာသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကာ ညာဘက်လက်ကို မြှောက်၍ ထို ကောင်းကင် တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းနေသော လှိုင်းလုံးကြီးများ ဆီသို့ လှမ်း၍ ဖိချလိုက်သည်။

"ရပ်စမ်း"

ဆောင်းရာသီ၏ အေးစက်မှုများ ပါဝင်နေသော အသံ တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှီယန် လက်ဖြင့် ဖိချလိုက်သော နေရာ၊ ထို အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ စီးဆင်းလာသော လှိုင်းလုံးကြီးများ၏ ထိပ်ပိုင်းမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ချက်ချင်း ရေခဲ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အရှိန်ဖြင့် အောက်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

"ဂျွတ်... ဂျွတ်..."

မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင်။

ကောင်းကင် တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းနေသော လှိုင်းလုံးကြီးများမှာ အတင်းအဓမ္မ အေးခဲခံလိုက်ရပြီး အနောက်ဘက် သို့ ဆက်တိုက် ပျံ့နှံ့သွားကာ အမြင်အာရုံ၏ အဆုံးမှ စီးဆင်းလာသော အဆုံးအစမရှိ ရှည်လျားသည့် မြစ်ရေများ အားလုံး ရေခဲပြင်ကြီး တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ဤ မြင်ကွင်းကို မြို့ရိုးပေါ်ရှိ လူများ အားလုံး မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး မြို့တွင်းရှိ မရေမတွက်နိုင်သော ပြည်သူများ အားလုံး မြင်တွေ့လိုက်ရကာ အားလုံး အံ့အားသင့် မှင်သက်သွားကြတော့သည်။

ယွီချန် ကဲ့သို့သော သိုင်းဆရာသခင် ပင်လျှင် အချိန်တိုလေး အတွင်း အံ့အားသင့်သွားမိသည်။

တာအိုပညာ။

ဤသည်မှာ အဆင့် ၃ တာအိုဆရာ ၏ တာအိုပညာ ပင် ဖြစ်သည်။

မြစ် တစ်စင်းလုံး၏ ရေများကို ဆွဲယူလာသော်လည်း ရေခဲပြင်ကြီး တစ်ခု အဖြစ် အေးခဲသွားစေခဲ့ပြီး ပိုမို ဝေးကွာသော နေရာမှ မြစ်ရေများ အားလုံးမှာလည်း တားဆီးခံလိုက်ရကာ လမ်းကြောင်း ပြောင်းသွားပြီး မြစ်ကမ်းပါး နှစ်ဖက် အတိုင်း စီးဆင်းသွားကာ မြို့တော် ကို ထပ်မံ ထိခိုက်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

သို့သော်လည်း။

ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ခိုက်မှုကြီး တစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်ရသဖြင့် ရှီယန် ၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ဖြူဖျော့သွားပြီး သူ၏ အသက်ရှူသံများမှာလည်း ရုတ်တရက် အားနည်းသွားကာ မျက်လုံးများမှာလည်း မှေးမှိန်သွားတော့သည်။

သူက အောက်ဘက်ရှိ မြို့တော် ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ရှည်လျားလှသော မြေအောက် ဝိညာဉ်သွေးကြော များကို ထွင်းဖောက် မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး မြေအောက် ဝိညာဉ်သွေးကြော အချို့မှာ မြစ်ရေ၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာ ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။

ထိခိုက်မှုတော့ ရှိနေသေးသည်။

မြို့တော် ၏ မြေအောက် ဝိညာဉ်သွေးကြော များမှာ မြစ်ရေ၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် အနည်းဆုံး နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့် အားနည်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး ဤသည်မှာ အလွန် ကြီးမားသော ထိခိုက်မှု တစ်ခု ဖြစ်ကာ ယခင်က လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့သော အရာ ပင် ဖြစ်သည်။

မြို့တော် ၏ မြေအောက် ဝိညာဉ်သွေးကြော များမှာ သူတို့၏ နောက်ဆုံး အားထားရာ ဖြစ်ပြီး နတ်ဆိုးဘုရင် ကို ခုခံနိုင်မည့် နောက်ဆုံး အခြေခံ အုတ်မြစ် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ တိုက်ပွဲ မစတင်ရသေးမီမှာပင် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း လျော့ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ရဲတင်းလှချည်လား"

ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံ တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မြစ်ရေများ၏ အထက်တွင် လွင့်မျောနေပြီး ရေအလင်းတန်းများ ယှက်နွှယ်နေသော လူစကားပြောအဆင့် မိစ္ဆာကြီး မှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် အရှေ့ဘက်ရှိ ရှီယန် ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

မြစ်ရေများကို ဆွဲယူခြင်းမှာ လွယ်ကူသော ကိစ္စ မဟုတ်ဘဲ သူ၏ စွမ်းရည်ဖြင့် ပင်လျှင် အနိုင်နိုင် ဆွဲယူနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် စောစောက ရှီယန် ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို သူ လုံးဝ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။

ယခုအခါ မြစ်ရေများ အေးခဲသွားသဖြင့် သူ လက်အားသွားပြီ ဖြစ်ရာ အလွန် ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။

လက်ကို ရုတ်တရက် မြှောက်လိုက်သည်။

အပြာရောင် ရေအလင်းတန်း တစ်ခုက ရှီယန် ထံသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

"အမိတာဘ"

ဘုရားစာ ရွတ်ဆိုသံ တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရွှေရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုက ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားပြီး ထို အပြာရောင် ရေအလင်းတန်း ကို လမ်းခုလတ်တွင် ဝင်တိုက်လိုက်ရာ ခဏတာ အားပြိုင်ပြီးနောက် လုံးဝ ပေါက်ကွဲသွားစေတော့သည်။

"ရွှီး..."

ရှီယန် ၏ လူရိပ်က တစ်ချက် လှုပ်ခါသွားပြီး မြို့ရိုး အထက်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားကာ အနည်းငယ် မောဟိုက်နေလေသည်။

သူက ထို ဒေါသထွက်နေသော လူစကားပြောအဆင့် မိစ္ဆာကြီး ကို မကြည့်ဘဲ နွားစိမ်းကြီး ကျောပေါ်ရှိ နတ်ဆိုးဘုရင် ယွီ ကိုသာ ဆက်လက် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။ စောစောက အကယ်၍ နတ်ဆိုးဘုရင် ယွီ သာ ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ခဲ့ပါက သူ၏ တာအိုပညာ ကို သေချာပေါက် တားဆီးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဘာကြောင့်မှန်း မသိဘဲ ဤ နတ်ဆိုးဘုရင် မှာ ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုဘဲ လက်နောက်ပစ်ကာ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့ခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

"ဘုရင်မင်းမြတ်..."

ထို လူစကားပြောအဆင့် မိစ္ဆာကြီး မှာ မျက်နှာပျက်ယွင်းစွာဖြင့် နတ်ဆိုးဘုရင် ယွီ ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

နတ်ဆိုးဘုရင် ယွီ က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "လုံလောက်ပြီ"

မတိုက်ခိုက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ တိုက်ခိုက်ရန် မလိုအပ်တော့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မြို့တော် ၏ မြေအောက် ဝိညာဉ်သွေးကြော များကို အနည်းငယ် အားနည်းသွားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်ကပင် သူ့အတွက် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

မြို့တော် တွင် သိုင်းသူတော်စင် မရှိသလို ကောင်းကင်ဆရာသခင် လည်း မရှိချေ။ နန်ကျန်း မြစ်ရေကို ဆွဲယူလာခြင်းမှာ ဤ လူသားများ အနေဖြင့် သူတို့ အားကိုးနေသော အခြေခံ အုတ်မြစ်များကို သူ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း ရှိကြောင်း သိစေရန်သာ ဖြစ်သည်။

တမင်တကာ မလုပ်ဆောင်ခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။

"နောက်ဆုတ်လိုက်တော့"

နတ်ဆိုးဘုရင် ယွီ က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထို လူစကားပြောအဆင့် မိစ္ဆာကြီး လည်း ချက်ချင်း လန့်သွားပြီး မည်သည့် တွေဝေမှုမျှ မရှိဘဲ ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်သွားတော့သည်။

နတ်ဆိုးဘုရင် ယွီ ၏ အနီးအနားတွင် ဝိုင်းရံနေကြသော အခြား လူစကားပြောအဆင့် မိစ္ဆာကြီး များ အားလုံးလည်း ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်သွားကြပြီး အရှေ့ဘက် နေရာကို ဖယ်ပေးလိုက်ရာ နတ်ဆိုးဘုရင် ယွီ တစ်ယောက်တည်းသာ လေထဲတွင် မတ်တပ်ရပ်နေတော့သည်။

လာတော့မယ်။

ယန်နန် နှင့် အခြားသော သိုင်းဆရာသခင်ကြီး များ အားလုံး၏ အကြည့်များမှာ ယခင်က တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးသော လေးနက်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာကြသည်။

သူတို့ အားလုံး နတ်ဆိုးဘုရင် ၏ တိုက်ခိုက်မှု စွမ်းအားကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မမြင်ဖူးကြသော်လည်း ဤအချိန်တွင် သိုင်းပညာ အဆင့် ၂ ရှိသူ တစ်ဆယ့်တစ်ဦး ဤနေရာတွင် ရှိနေပြီး အဆင့် ၃ တာအိုဆရာ တစ်ဦးလည်း ရှိနေသဖြင့် နတ်ဆိုးဘုရင် နှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင်တောင်မှ နောက်ဆုတ်သွားမည် မဟုတ်ချေ။

တိန့်ချန် က ဓားကို ခပ်ဖွဖွ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဓားကို ရင်ဘတ် အရှေ့တွင် ကန့်လန့်ဖြတ် ထားလိုက်သည်။

"ဝုန်း..."

ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသော ဓားစိတ်ဆန္ဒ တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူတစ်ကိုယ်လုံးမှာ မူလ သာမန် ပုံစံ မှ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် လောကတွင် အသက်ရှင်နေသော ဓားနတ်မင်း တစ်ပါး အလား ပြောင်းလဲသွားပြီး ပြင်းထန်သော ဓားစိတ်ဆန္ဒ များက တိုက်ခတ်လာသော လေပြေလေး များကိုပင် ဓားသွားများအလား ထက်မြက်သွားစေတော့သည်။

တိန့်ချန် ဓားဆွဲထုတ်လိုက်သည်နှင့် အတူ။

သိုင်းပညာ အဆင့် ၂ ရှိသော သိုင်းဆရာသခင်ကြီး တစ်ဦးချင်းစီ အားလုံး လှုပ်ရှားလိုက်ကြပြီး ပြီးပြည့်စုံလုနီးပါး ဖြစ်နေသော သိုင်းစိတ်ဆန္ဒ များက တစ်လွှာပြီးတစ်လွှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

ဤ သိုင်းစိတ်ဆန္ဒ များမှာ ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်ပြီး အားလုံး ပေါင်းစပ်သွားသောအခါ မြို့ရိုးပေါ်ရှိ သာမန် သိုင်းသမား အများအပြား မှာ ချက်ချင်း မခံနိုင်တော့ဘဲ သတိလစ် မေ့မြောသွားကြတော့သည်။

သိုင်းပညာ အဆင့် ၂ ရှိသော သိုင်းဆရာသခင်ကြီး များ အနေဖြင့်။

တစ်ဦးချင်းစီ တိုင်းမှာ မိမိ၏ သိုင်းပညာကို အထွတ်အထိပ် သို့ လေ့ကျင့်ထားသူများ ပင် ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့ထဲမှ မည်သူမဆို နန်လီ ရှိ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား များကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိပြီး သိုင်းဆရာသခင်ကြီး တစ်ဆယ့်တစ်ဦး ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက နန်လီ တစ်ခုလုံးကိုပင် ခြေမွှပစ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

သို့သော်လည်း။

ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများကို ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း နတ်ဆိုးဘုရင် ယွီ မှာ လက်တစ်ဖက်တည်းသာ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

သူ၏ လက်ဖဝါးမှာ ကျောက်စိမ်းအလား ကြည်လင်နေပြီး လက်ချောင်း ငါးချောင်းမှာ လူသားများနှင့် မည်သို့မျှ မကွာခြားဘဲ ရှေ့သို့ တည်ငြိမ်စွာ ရိုက်ချလိုက်ရုံသာ ရှိလေသည်။

"ဝုန်း..."

အရှေ့ဘက်ရှိ လေဟာနယ်မှာ ရုတ်တရက် တွန့်လိမ် ချိုင့်ဝင်သွားတော့သည်။

ပေတစ်ထောင်ခန့် ကြီးမားသော အစိမ်းရောင် လက်ဝါးကြီး တစ်ခု တိုက်ရိုက် ပေါ်ထွက်လာပြီး ရှီယန် နှင့် သိုင်းပညာ အဆင့် ၂ ရှိသော သိုင်းဆရာသခင်ကြီး တစ်ဆယ့်တစ်ဦး အားလုံးကို လွှမ်းခြုံကာ အောက်ဘက်သို့ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

ဤ လက်ဝါးကြီးမှာ ကောင်းကင် တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားပြီး ကောင်းကင်ယံရှိ နတ်ဆိုးတိမ်တိုက် များကိုပါ ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ကာ အမှန်တကယ် ကျဆင်းမလာသေးမီမှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါ များက လွှမ်းမိုးလာပြီး မြို့တော် အတွင်းရှိ မရေမတွက်နိုင်သော ပြည်သူများ အားလုံး စပါးရိတ်ခံရသည့်အလား အစုလိုက် အပြုံလိုက် သတိလစ် မေ့မြောသွားကြတော့သည်။

"ဒါက... ဒုတိယအစ်ကို ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှု မျိုးနဲ့ တူလိုက်တာ"

ချန်ယောင် က ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်နေလေသည်။

ဤ လက်ဝါးကြီးကို ကြည့်ရသည်မှာ ချန်မု က ချင်းကျိုး ပြည်နယ် တွင် မြို့တော် ၏ မြေအနေအထား ကို အသုံးချ၍ ထုတ်ဖော်ခဲ့သော ပေတစ်ထောင်ခန့် ကြီးမားသည့် ဓမ္မရုပ်ပွားတော်ကြီး နှင့် တူနေပြီး သာမန် နတ်ဆိုး ပညာရပ် မျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ၏ စွမ်းအား အချို့ကို အသုံးပြုထားခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

အဆင့် ၃ တာအိုဆရာ များမှာ မြေအနေအထား ကို အားကိုး၍သာ ဤကဲ့သို့သော စွမ်းအားမျိုးကို ထုတ်ဖော်နိုင်သော်လည်း နတ်ဆိုးဘုရင် ယွီ မှာမူ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်တစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်ရုံဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ၏ စွမ်းအားမျိုး ပါဝင်နေသော တိုက်ခိုက်မှု မျိုးကို ပြုလုပ်နိုင်ခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ နတ်ဆိုးဘုရင် ပင် ဖြစ်သည်။

သိုင်းသူတော်စင် အဆင့်နှင့် ညီမျှလေသည်။

ကောင်းကင်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်ခြင်း၊ ကြီးမားသော စွမ်းအားများ ပိုင်ဆိုင်ခြင်း၊ လက်ဟန်ခြေဟန် တစ်ချက်တည်း တွင်ပင် ကြီးမား ခမ်းနားလှသော စွမ်းအားများ ပါဝင်နေခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

"ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး စွမ်းအား..."

ရှီယန် ၏ မျက်နှာထား လေးနက်နေလေသည်။

အဆင့် ၃ တာအိုဆရာ တစ်ဦး အနေဖြင့် သူသည် ဤကဲ့သို့သော တိုက်ခိုက်မှု မျိုးနှင့် မစိမ်းလှသော်လည်း သူသည်လည်း အချိန်အတော်ကြာ ပြင်ဆင်ပြီး နေရာတစ်ခု၏ မြေအနေအထား ကို ချိတ်ဆက်ကာ ထို မြေအနေအထား နှင့် လုံးဝ တစ်သားတည်း ဖြစ်အောင် ပေါင်းစပ်ပြီးမှသာ ဤကဲ့သို့သော ကြီးမား ခမ်းနားသည့် စွမ်းအားမျိုးကို ထုတ်ဖော်နိုင်ခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် မြို့တော် ရှိ မြေအောက် ဝိညာဉ်သွေးကြော များ အားလုံးမှာ ပိုင်ကျယ် ၏ ထိန်းချုပ်မှု အောက်တွင် ရှိနေသဖြင့် သူ အသုံးချ၍ မရနိုင်ဘဲ မိမိ၏ တာအိုဆရာ စွမ်းအား တစ်ခုတည်းဖြင့် ဆိုပါက ဤကဲ့သို့သော တိုက်ခိုက်မှု မျိုးကို သေချာပေါက် ခုခံနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော်၊

သူ၏ ဘေးတွင် သိုင်းပညာ အဆင့် ၂ ရှိသော သိုင်းဆရာသခင်ကြီး တစ်ဆယ့်တစ်ဦး ရှိနေသည်။

အများကြီး စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ ရှီယန် က အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး ညာဘက်လက်ကို အထက်သို့ မြှောက်လိုက်သည်။

"တောင်ကိုးလုံး ရေခဲပိတ်"

"ဘုန်း"

မြို့ပြင်ရှိ အေးခဲသွားသော မြစ်ရေများ၊ ရေခဲပြင်ကြီး တစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ရေခဲတိုင် ကိုးတိုင် အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာသော လက်ဝါးကြီး ဆီသို့ ထိုးတက်သွားတော့သည်။

ထို လက်ဝါးကြီး နှင့် ထိတွေ့သွားသည့် မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် လက်ဝါးကြီးကို အနိုင်နိုင် တားဆီးထားနိုင်သော်လည်း အသက်ရှူကြိမ် တစ်ကြိမ်ပင် မပြည့်သေးသည့် အချိန်အတွင်း ထို ရေခဲတိုင် ကိုးတိုင် စလုံးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားကို မခံနိုင်တော့ဘဲ အထက်မှ အောက်သို့ တစ်စစီ ပြိုကွဲ ပျက်စီးသွားတော့သည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင်။

တိန့်ချန် က ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

လှပ တောက်ပသော အဖြူရောင် ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုက လွင့်မျောနေသော တိမ်ဖြူများအလား ကောင်းကင် ကိုးလွှာ သို့ ထိုးတက်သွားပြီး ထို အစိမ်းရောင် လက်ဝါးကြီး ၏ လက်ညှိုး ကို ဝင်တိုက်လိုက်ရာ အသက်ရှူကြိမ် တစ်ကြိမ်ခန့် အားပြိုင်ပြီးနောက် အစိမ်းရောင် လက်ဝါးကြီး ၏ လက်ညှိုး ကို အတင်းအဓမ္မ ဖြတ်တောက်လိုက်တော့သည်။

"ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး..."

ယန်နန် နှင့် အခြားသော သိုင်းဆရာသခင် များလည်း ဤအချိန်တွင် အသီးသီး ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်လိုက်ကြပြီး အလင်းတန်းများ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားကာ လှပ တောက်ပသော အလင်းတန်းများ အဖြစ် စုစည်းသွားပြီး ကောင်းကင် တစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေတော့သည်။

အစိမ်းရောင် လက်ဝါးကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း အောက်သို့ ဖိချလာသော်လည်း လက်ချောင်း ငါးချောင်းစလုံးမှာ တစ်ချောင်းပြီးတစ်ချောင်း အဖြတ်ခံလိုက်ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် လက်ဝါး တစ်ခုလုံးမှာလည်း တိုက်ခိုက်မှု အများအပြား အောက်တွင် လျင်မြန်စွာ မှေးမှိန်သွားတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ ပျက်စီးသွားတော့သည်။

နတ်ဆိုးဘုရင် ယွီ ၏ တိုက်ခိုက်မှု ကို ခုခံနိုင်ခဲ့ပြီ။

သို့သော် ရှီယန် ဖြစ်စေ၊ ယန်နန် အပါအဝင် အခြားသော သိုင်းဆရာသခင်ကြီး များ ဖြစ်စေ၊ မြို့ရိုးပေါ်တွင် ဖိအားများကို မခံနိုင်တော့ဘဲ မတ်တပ်ရပ်ရန်ပင် ခက်ခဲနေသော ချန်ကွမ် နှင့် အခြားသူများ ဖြစ်စေ မည်သူကမျှ ဝမ်းသာသည့် အမူအရာ မပေါ်ထွက်လာကြချေ။

"ငါ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှု တစ်ချက်ကို ခုခံနိုင်တယ် ဆိုတော့ မင်းတို့ အတော်လေး အစွမ်းထက်တာပဲ"

နတ်ဆိုးဘုရင် ယွီ က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "နှမြောစရာပဲ... ခြေတစ်လှမ်း ကွာဟချက် က ဘယ်လိုမှ ကျော်ဖြတ်လို့ မရတဲ့ တောင်ကမ်းပါးယံ ကြီး တစ်ခုပဲ"

တိန့်ချန် နှင့် အခြားသူများ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့် များမှာ ထိုအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ် သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ဆင့် တက်လှမ်းနိုင်ပါက ကောင်းကင်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်ခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားမည် ဖြစ်ကာ ယခုလက်ရှိ သူနှင့် ညီမျှသော အဆင့် ဖြစ်ပြီး လူသားများ၏ သိုင်းသူတော်စင် အဆင့် ပင် ဖြစ်ကြောင်း သူ မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။

သို့သော် တစ်လှမ်း လိုနေသေးသည်။

နောက်ဆုံးတွင် တစ်လှမ်း လိုနေသေးသည်သာ ဖြစ်သည်။

"ဝုန်း..."

နတ်ဆိုးဘုရင် ယွီ က ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဆိုးအရှိန်အဝါ က ကောင်းကင် ကို တုန်လှုပ်သွားစေပြီး ကြီးမား ခမ်းနားလှသော ပုံရိပ်ကြီး တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာကာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကြားတွင် မတ်မတ် ရပ်တည်နေတော့သည်။

နတ်ဆိုးဘုရင် ဓမ္မရုပ်ပွားတော်။

ဤ ဓမ္မရုပ်ပွားတော် မှာ ပေရာပေါင်းများစွာသာ မြင့်မားသော်လည်း အကောင်အထည် ပေါ်နေသည့်အလား ထင်ရှားနေပြီး ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မရေမတွက်နိုင်သော လူများကို အသက်ရှူကျပ်သွားစေတော့သည်။

ရှီယန် နှင့် အခြားသူများ ပင်လျှင် ဤအချိန်တွင် ထို နတ်ဆိုးဘုရင် ဓမ္မရုပ်ပွားတော် ကို ကြည့်ရင်း ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကို ရင်ဆိုင်နေရသည့်အလား ခံစားလိုက်ရပြီး မိမိ၏ သေးငယ်မှုကိုသာ ခံစားနေရတော့သည်။

နတ်ဆိုးဘုရင် ယွီ ၏ လှုပ်ရှားမှု နှင့်အတူ။

ဓမ္မရုပ်ပွားတော် က လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ဖိချလိုက်သည်။

ဤ လက်ဝါး ရိုက်ချမှုမှာ ယခင်အကြိမ်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သော်လည်း ကွာခြားချက်မှာ လက်ဝါး ရိုက်ချလိုက်ချိန်တွင် အရှေ့ တည့်တည့်ရှိ ပေထောင်ပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းသော နေရာ တစ်ခုလုံးမှာ အသံတိတ်စွာဖြင့် အေးခဲ တောင့်တင်းသွားတော့သည်။

တိန့်ချန် နှင့် အခြားသော သိုင်းပညာ အဆင့် ၂ ရှိသည့် သိုင်းဆရာသခင်ကြီး များ ပင်လျှင် ရွှံ့နွံ အတွင်း နစ်မြုပ်သွားသည့်အလား ခံစားလိုက်ရပြီး မိမိတို့၏ စစ်မှန်သောစွမ်းအင် များကို အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးသော်လည်း လှုပ်ရှားမှု အနည်းငယ်သာ ပြုလုပ်နိုင်တော့သည်။

ဤအချိန်တွင်။

လူတိုင်းက ထို လက်ဝါးကြီး ကျဆင်းလာသည်ကို မျက်လုံးပြူး၍ ကြည့်နေရုံသာ ရှိတော့သည်။

အသက်ရှူကျပ်မတတ် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သည့် ခံစားချက် တစ်ခုက မျက်နှာပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်လာတော့သည်။

"တကယ်ပဲ မဖြစ်နိုင်ဘူးပဲ..."

ရှီယန် က အနှောင်အဖွဲ့မှ အနိုင်နိုင် ရုန်းထွက်လိုက်သော်လည်း မည်သည့် ခုခံမှုမျှ မလုပ်တော့ဘဲ ဖြည်းညှင်းစွာ ကျဆင်းလာသော လက်ဝါးကြီးကိုသာ ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

အဆင့် တစ်ဆင့် ကွာဟချက် ရှိသော်လည်း ထို ကွာဟချက်မှာ ကြီးမားလွန်းလှပြီး အဆင့် ၃ သိုင်းဆရာသခင် က အဆင့် ၄ လူသားစွမ်းအားလွန် အဆင့်ကို ရင်ဆိုင်ရသကဲ့သို့၊ အဆင့် ၂ သိုင်းဆရာသခင်ကြီး က အဆင့် ၃ သိုင်းဆရာသခင် ကို ရင်ဆိုင်ရသကဲ့သို့ လုံးဝ အသာစီး ရနေသည့် ကွာဟချက် မျိုး ပင် ဖြစ်သည်။

နတ်ဆိုးဘုရင် တစ်ကောင် နတ်ဆိုး ဓမ္မရုပ်ပွားတော် ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပါက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ၏ ပိတ်လှောင်မှု စွမ်းအားကို လုံးဝ ခုခံ၍ မရနိုင်တော့ချေ。

ထိုအချိန်တွင်ပင်။

မြို့တော်။

ကွမ်ရှင်းမျှော်စင် ၏ အပေါ်ဆုံး ထပ်တွင် အချိန်အတော်ကြာ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေခဲ့သော အဖြူရောင် တာအိုဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူရိပ်မှာ နောက်ဆုံးတွင် လှုပ်ရှားလာပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

သူက လေထဲတွင် ထိုင်နေရာမှ ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ လူရိပ်မှာ ရုတ်တရက် ကြီးမားလာပြီး တောက်ပနေသော ကြိုးမျှင်များစွာက သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် လာရောက် ချိတ်ဆက်သွားကြတော့သည်။

ဌာနမှူး ပိုင်ကျယ်၊ နောက်ဆုံးတွင် ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်လေပြီ။

"ဝုန်း..."

ပေတစ်ထောင်ခန့် မြင့်မားသော ဓမ္မရုပ်ပွားတော်ကြီး တစ်ခု၊ ခေါင်းတွင် နေနှင့်လ ကို ဆောင်းထားပြီး ခြေထောက်တွင် လေဟာနယ် ကို နင်းထားလေသည်။

ခမ်းနား ကြီးကျယ်လှသော ဖိအားများက နတ်မင်း တစ်ပါး လောကသို့ ဆင်းသက်လာသည့်အလား ပင်။

ဤ ပေတစ်ထောင်ခန့် မြင့်မားသော ဓမ္မရုပ်ပွားတော်ကြီး က ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် မြို့တော် အလယ်ဗဟိုရှိ ကွမ်ရှင်းမျှော်စင် မှနေ၍ မြို့ပြင်သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားပြီး နတ်ဆိုးဘုရင် ယွီ ထုတ်ဖော်ထားသော နတ်ဆိုး ဓမ္မရုပ်ပွားတော် ၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားကာ လက်ဝါးဖြင့် ဝင်ရောက် ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော လူများ၏ အကြည့်များ အောက်တွင်။

ဧရာမ လက်ဝါးကြီး နှစ်ခုမှာ ကောင်းကင်ယံတွင် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဝင်တိုက်မိသွားကြတော့သည်။

"ဘုန်း..."

ကောင်းကင် ပြိုကျပြီး မြေကြီး အက်ကွဲသွားတော့သည်။

အဆုံးအစမရှိ ရှည်လျားသော နန်ကျန်း မြစ်၏ ရေခဲပြင်ကြီး မှာ ဖန်ခွက် တစ်ခုအလား ချက်ချင်း အက်ကွဲ ပေါက်ကွဲသွားပြီး အက်ကွဲကြောင်းများမှာ အမြင်အာရုံ၏ အဆုံးအထိ ဆက်တိုက် ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

စေးကပ်သော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး စွမ်းအားများ၏ အနှောင်အဖွဲ့ကို ခံထားရသော တိန့်ချန် နှင့် အခြားသော သိုင်းဆရာသခင်ကြီး များမှာလည်း ချက်ချင်း အနှောင်အဖွဲ့မှ လွတ်ကင်းသွားကြသော်လည်း အခြား အရာများ လုပ်ဆောင်ရန် အချိန်မရှိတော့ဘဲ ဤ တိုက်ခိုက်မှု နှစ်ခု၏ ပေါက်ကွဲမှုမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဂယက်များကို အလျင်အမြန် ခုခံ တားဆီးလိုက်ကြရတော့သည်။