အခန်း ၁၃၀

အခန်း (၁၃၀) နန်းတော်

ချန်ယောင်၏ ရင်ထဲတွင် မည်သို့သော ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို သူမကိုယ်တိုင်ပင် မသိတော့ပေ။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချန်မုကို ကြည့်ရင်း တဖြည်းဖြည်း တုန်ရီလာတော့သည်။

ငယ်စဉ်ကတည်းက သူမကို နေရာတိုင်းတွင် ဂရုစိုက်ပေးခဲ့သော ဒုတိယအစ်ကို မရှိတော့ပေ။

ဤတစ်နှစ်တာအတွင်း သူမကို နေရာအနှံ့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး သဘာဝအလှတရားများကို ပြသခဲ့သော၊ မိစ္ဆာကြီးများ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါများကို ခံစားစေခဲ့သော၊ ကျယ်ပြောလှသော ကောင်းကင်ကြီးကို မြင်တွေ့စေခဲ့သော၊ နတ်ဆိုးဘုရင်၏ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော စွမ်းအားများကို သက်သေပြခဲ့သော အခြား 'ဒုတိယအစ်ကို' တစ်ယောက်မှာလည်း ယခုအခါ အိပ်မက်တစ်ခုအလား မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ညီမ ဆက်ပြီး... ဒုတိယအစ်ကိုလို့ ခေါ်လို့ ရဦးမလားဟင်"

ချန်ယောင်က ချန်မုကို ကြည့်ရင်း အသိလွတ်သွားသည့်အလား တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ရုတ်တရက်။

အဝေးမှ ပြင်းထန်သော နတ်ဆိုးစွမ်းအင် တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

မြို့ပြင်ရှိ လူစကားပြောအဆင့် မိစ္ဆာကြီး လေးကောင်မှာ ဘယ်အချိန်ကတည်းက အချင်းချင်း ချိတ်ဆက်မိသွားမှန်းမသိဘဲ၊ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ နတ်ဆိုးအလင်းတန်းများကြားမှ ကောင်းကင်ယံသို့ အတင်းအဓမ္မ ထိုးတက်သွားကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့သည် အနီးအနားရှိ လူများကို တိုက်ခိုက်ရန်ပင် မကြိုးစားတော့သလို၊ ချန်မုကိုလည်း တစ်ချက်လေးမျှ ပြန်လှည့်မကြည့်ရဲတော့ဘဲ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အရပ်လေးမျက်နှာသို့ အသီးသီး ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။

"ရပ်စမ်း"

ယန်နန်က ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်း လိုက်လံ ဖမ်းဆီးရန် ပြင်လိုက်သည်။

အခြားသော သိုင်းပညာ အဆင့် ၂ ရှိသည့် သိုင်းဆရာသခင်ကြီးများ အားလုံးလည်း မျက်ဝန်းများထဲတွင် စူးရှသော အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာကြပြီး၊ ရှီယန် အပါအဝင် အားလုံးက လေထဲသို့ ပျံတက်ကာ ထို မိစ္ဆာကြီးများကို လိုက်လံ ဖမ်းဆီးရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ချန်မုက နှာခေါင်းရှုံ့သံ တစ်ချက်သာ ပြုလုပ်လိုက်သည်။

သူက လှည့်ပင် မကြည့်ခဲ့ပေ။

ဤ တိုးညင်းသော အသံလေးတစ်ခုက ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး အသံတိတ်စွာဖြင့် လွင့်ပျံ့သွားကာ လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ပြိုင်တူ ထွက်ပေါ်လာသည့်အလား ဖြစ်သွားစေပြီး၊ မရေမတွက်နိုင်သော လူများကို တစ်ခုခု ပျံ့နှံ့သွားသည်ဟု ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်သွားစေတော့သည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင်။

ထွက်ပြေးနေသော လူစကားပြောအဆင့် မိစ္ဆာကြီး လေးကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ လေထဲတွင် ဆက်တိုက် တောင့်တင်းသွားကြပြီး၊ သူတို့ တစ်ကိုယ်လုံးမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များမှာလည်း ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် အသံတိတ်စွာဖြင့် မိစ္ဆာကြီး လေးကောင်၏ လည်ပင်းများတွင် ထင်ရှားသော သွေးကြောင်းလေးများ ပေါ်လာပြီး သူတို့၏ နတ်ဆိုးမျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများနှင့် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုများ ကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဖောက်"

နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲ ပျက်စီးသွားတော့သည်။

အလောင်း လေးလောင်းက ကောင်းကင်ယံမှ အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

ချန်မုက နောက်ကျောဘက်ရှိ ကောင်းကင်ယံမှ ပြုတ်ကျလာသော မိစ္ဆာကြီး အလောင်း လေးလောင်းကို လှည့်မကြည့်ဘဲ ချန်ယောင်ကိုသာ ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် ခပ်ဖွဖွ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဝိညာဉ် လွင့်သွားတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားရတာလဲ။ သိုင်းသူတော်စင် ဆိုတာ ဒီလိုမျိုး စိတ်ဓာတ် မခိုင်မာလို့ မရဘူးလေ။"

ချန်ယောင် ကြောင်အမ်းသွားသည်။

ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ရာ။

ချန်မု တစ်ကိုယ်လုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

သို့သော် သူမ၏ နားထဲတွင်တော့ ရယ်သံလေး ပါဝင်နေသော စကားတစ်ခွန်း ကြားလိုက်ရသည်။

"အစ်ကို လို့ ခေါ်ချင်ရင်လည်း ဆက်ခေါ်လို့ ရပါတယ်။ ငါက ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းရဲ့ အစ်ကို ပါပဲ။ ငါက သူ မဟုတ်ဘူး ဆိုရင်တောင်မှ သူ့ရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခု ပါဝင်နေပါသေးတယ်။"

ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်ကို ခေတ်တစ်ခေတ်စာ ထွန်းကားစေခြင်းဖြင့် မူလ ချန်မု နှင့် ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် ကြားရှိ ကြီးမားသော ကံကြမ္မာ အကြောင်းအကျိုးများကို ဖြေရှင်းရန် လုံလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ အခြားသော အသေးအဖွဲ ကိစ္စများကို ဂရုစိုက်နေရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ ထို့အပြင် ချန်ယောင် ကလည်း သူ၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို အစောကြီးကတည်းက ရရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်ရာ သူက ချန်ယောင်ကို ညီမလေး တစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသဖြင့် ဤ ကံကြမ္မာ ကြိုးမျှင်ကို မည်သူကမျှ ဖြတ်တောက်၍ မရနိုင်တော့ပေ။

ယခု သူ၏ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် စိတ်ဓား၏ အနာဂတ်ကိုလည်း အနည်းငယ် မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်ပြီး လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော လမ်းစဉ် နှစ်ခု ရှိနေကြောင်း သိရှိလာရသည်။

တစ်ခုမှာ ဓားစိတ်ဆန္ဒ တစ်ခုတည်းကိုသာ အာရုံစိုက်ပြီး ခံစားချက်များနှင့် လောကီ အာရုံများကို ဖယ်ရှားပစ်ကာ ခံစားချက် ကင်းမဲ့သော ဓားစိတ်ဆန္ဒ အဖြစ် ပြောင်းလဲရန် ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ခုမှာမူ လောကီ အာရုံများ ကြားတွင် စိတ်ကို လေ့ကျင့်ပြီး ခံစားချက်များနှင့် လောကီ အာရုံများကို ဖြတ်သန်းကာ မစွန်းထင်းစေဘဲ လောကီ ဓားစိတ်ဆန္ဒ အဖြစ် ပြောင်းလဲရန် ဖြစ်သည်။

ပထမ လမ်းစဉ်က ကောင်းကင်ဘုံ၏ လမ်းစဉ်နှင့် ပိုမို နီးစပ်ပြီး၊ ဒုတိယ လမ်းစဉ်က လူသားများ၏ လမ်းစဉ်နှင့် ပိုမို နီးစပ်လေသည်။ မည်သည့် လမ်းစဉ်က ပိုကောင်းသည်၊ မည်သည့် လမ်းစဉ်က ပိုဆိုးသည် ဆိုသည်ကို ခွဲခြား၍ မရနိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စာအုပ်ပေါင်း သောင်းချီ ဖတ်ရှုထားသော ချန်မု၏ အမြင်တွင်ပင် မည်သည့် လမ်းစဉ်က ပိုကောင်းသည် ဆိုသည်ကို သေချာ မဆုံးဖြတ်နိုင်သောကြောင့် ပင်။

ပထမ လမ်းစဉ်တွင် ကောင်းကင်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်ခြင်း ဟူသော မြင့်မားသည့် အယူအဆများ ပါဝင်နေသော်လည်း ဒုတိယ လမ်းစဉ်တွင်လည်း လောကီ လူသား ဘဝမှ နတ်ဘုရား အဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း ဟူသော အယူအဆများ ပါဝင်နေလေသည်။ ထို့အပြင် ခံစားချက် ရှိခြင်း နှင့် ခံစားချက် ကင်းမဲ့ခြင်း ဟူသော ကိစ္စမှာ လောက အနှံ့အပြားတွင် အမြဲတမ်း ငြင်းခုံနေကြရသော ကိစ္စ ပင် ဖြစ်သည်။

မည်သည့် လမ်းစဉ်က ပိုကောင်းသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မခွဲခြားနိုင်သော အခြေအနေမျိုးတွင် ချန်မု အနေဖြင့် သေချာပေါက် ဒုတိယ လမ်းစဉ်ကိုသာ ရွေးချယ်မည် ဖြစ်သည်။

သို့မဟုတ် အကယ်၍ ခွဲခြား၍ ရနိုင်မည် ဆိုပါကလည်း သူသည် ဒုတိယ လမ်းစဉ်ကိုသာ ရွေးချယ်လောက်ပေသည်။

အကယ်၍ လောကီ ကံကြမ္မာ အကြောင်းအကျိုးများ အားလုံးကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး၊ ခံစားချက်များနှင့် အယူအဆများ အားလုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်ပါက၊ အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းကင်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားမည် ဆိုလျှင်တောင်မှ ၎င်းမှာ 'ငါ' ဖြစ်သော်လည်း 'ငါ' မဟုတ်တော့ပေ။

...

နန်းတော်။

လုံကျန်း ဧကရာဇ်၏ အလောင်းမှာ ရွှေနန်းတော် အရှေ့တွင် လဲကျနေလေသည်။

သူက ရွှေရောင် နဂါးဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အသက်ရှင်နေဆဲ အတိုင်း ရှိနေသော်လည်း အပေါ်ယံလွှာကို ကျော်လွန်၍ အတွင်းဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ပါက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းရှိ သွေးများ အားလုံးမှာ အကုန်လုံး နီးပါး စုပ်ယူခံထားရပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျိုယွမ်တံဆိပ်တုံး မှာ လုံကျန်း ဧကရာဇ်၏ အလောင်း အထက်တွင် လွင့်မျောနေလေသည်။

မှေးမှိန်သော ရွှေရောင် အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။

ဘေးနားတွင်။

အလောင်းများ တစ်လောင်းပြီးတစ်လောင်း ပြန့်ကျဲနေလေသည်။

ကျောက်ကောင်းမှာ လုံကျန်း ဧကရာဇ် နှင့် အနီးဆုံး နေရာတွင် လဲကျနေပြီး သူ၏ အောက်ပိုင်း ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျောက်ကွယ်နေကာ ရင်ဘတ် အထက်ပိုင်းသာ ကျန်ရစ်တော့သော်လည်း လုံးဝ သေဆုံးသွားခြင်း မရှိသေးပေ။

ချန်မု၏ လူရိပ်က ရွှေနန်းတော် အရှေ့တွင် အသံတိတ်စွာဖြင့် ပေါ်လာပြီး ဤနေရာ တစ်ဝိုက်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ကာ လုံကျန်း ဧကရာဇ်၏ အလောင်း နှင့် မြေကြီးပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော ကောင်းကင်ကွန်ရက် နှင့် လျှို့ဝှက် သက်တော်စောင့်များ၏ အလောင်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသည်။

လုံကျန်း ဧကရာဇ် သေသွားပြီ။

ဤသည်မှာ သူ တာယွမ်၏ နန်းတော်သို့ ပထမဆုံး အကြိမ် ခြေချဖူးခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို မြင်တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့မိပေ။ မူလက ဧကရာဇ် နှင့်အတူ လက်ဖက်ရည် သောက်ရင်း အတိတ် အကြောင်းများ၊ သမိုင်း ကြောင်းများ၊ ဤ လောကကြီး၏ လျှို့ဝှက်ချက် များကို ဆွေးနွေးချင်ခဲ့သေးသည်။

ချန်မုက အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းကာ လုံကျန်း ဧကရာဇ်၏ အလောင်းကို သေချာစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

လုံကျန်း ဧကရာဇ်၏ အလောင်း အထက်တွင် လွင့်မျောနေသော တံဆိပ်တုံးမှာ သွေးကျောက်စိမ်းပေတံ နှင့် အလွန် ဆင်တူသော ဓမ္မလက်နက် တစ်ခု ဖြစ်ပြီး အသေးစိတ် အခြေအနေကို အချိန်တို အတွင်း သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရသေးသလို လုံကျန်း ဧကရာဇ်က သာမန်လူ တစ်ဦး အနေဖြင့် ဤ ဓမ္မလက်နက် မျိုးကို မည်သို့ အသုံးပြုခဲ့သနည်း ဆိုသည်ကိုလည်း ချက်ချင်း နားမလည်နိုင်သေးပေ။

ပြဿနာမှာ လုံကျန်း ဧကရာဇ် သေဆုံးသွားခြင်းမှာ ကျိုယွမ်တံဆိပ်တုံး ကဲ့သို့သော ဓမ္မလက်နက်မျိုးကို အတင်းအဓမ္မ အသုံးပြုခဲ့ခြင်း နှင့် ဆက်စပ်နေနိုင်သော်လည်း ဤ မြေကြီးပေါ်ရှိ အလောင်းများမှာမူ အခြား တစ်စုံတစ်ဦး၏ ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်မှု ကြောင့် သေဆုံးသွားရခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာ ထင်ရှားလှပေသည်။

ထို့အပြင် တိုက်ခိုက်မှု တိုင်းမှာ တစ်ချက်တည်း နှင့် အသက်သေစေနိုင်သော တိုက်ခိုက်မှုများ ဖြစ်ပြီး သိုင်းဆရာသခင်များ၏ လက်ရာ ပင် ဖြစ်သည်။

အခြေအနေမှာ အလွန် ရှင်းလင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်စုံတစ်ဦးက နတ်ဆိုးဘုရင် ဆင်းသက်လာချိန်တွင် နန်းတော် အတွင်း အင်အား နည်းပါးနေမှုကို အခွင့်ကောင်း ယူကာ လုံကျန်း ဧကရာဇ်၊ ဤ တာယွမ် ဧကရာဇ်ကို ချောင်းမြောင်း သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး အောင်မြင်သွားခဲ့ပုံ ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လုံကျန်း ဧကရာဇ်မှာ အသက်ဆက်ရှင်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ဘဲ အလောင်း တစ်လောင်း အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ပင်။

"ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ။"

ချန်မု မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး အကြည့်များက နန်းတော် တစ်ခုလုံးကို မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း ဖြတ်သန်းသွားကာ အသက် မသေသေးသော ကျောက်ကောင်း ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ဤနေရာရှိ အခြေအနေများကို ကြည့်ရသည်မှာ လွန်ခဲ့သော ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့်ကမှ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် စီးကျနေသော သွေးများပင် မခြောက်သေးပေ။

ယခင်က ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုး လုံးဝ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ နန်းတော် ဘေးတွင် သိုင်းနန်းတော် ရှိနေရုံသာမက ကွမ်ရှင်းမျှော်စင်တွင် နေရာယူထားသော ဌာနမှူး ပိုင်ကျယ် လည်း ရှိနေသဖြင့် နန်းတော် တစ်ခုလုံး၏ အခြေအနေကို အချိန်မရွေး ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပေသည်။

ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင်သာ၊ နတ်ဆိုးဘုရင် ဆင်းသက်လာချိန်တွင်သာ လူတိုင်းက နန်းတော်ကို ဂရုစိုက်ရန် အချိန်မရှိ ဖြစ်နေခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

ချန်မုက စစ်ထျန်းထိုင် ဘက်သို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကွမ်ရှင်းမျှော်စင် ပေါ်တွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော ဌာနမှူး ပိုင်ကျယ်ကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် ကွမ်ရှင်းမျှော်စင် တစ်ခုလုံးမှာ အက်ကွဲကြောင်း များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဌာနမှူး ပိုင်ကျယ်မှာလည်း သတိလစ် မေ့မြောနေကာ အသက်ရှူသံ အလွန် အားနည်းနေပြီး အလွန် အင်အား ကုန်ခန်းကာ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာ ရရှိထားကြောင်း သိသာလှပေသည်။

ဤအချိန်တွင်။

ကျောက်ကောင်း၏ မျက်လုံးများ မှေးမှိန်နေပြီး အသက်ရှူသံ အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သော်လည်း သူ၏ သူငယ်အိမ်များမှာ လုံးဝ ပွင့်ထွက်သွားပြီ ဖြစ်ကာ လုံကျန်း ဧကရာဇ် ရှိရာ ဘက်သို့ မျက်နှာမူရင်း မျက်လုံးများမှာ အရောင်အဝါ ကင်းမဲ့နေတော့သည်။

ချန်မုက ကျောက်ကောင်းကို လက်ညှိုး တစ်ချက် ညွှန်ပြလိုက်ရာ ဝိညာဉ်အလင်းတန်း တစ်ခုက သူ၏ ခေါင်းထိပ်သို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

အသံတိတ်စွာဖြင့်။

ကျောက်ကောင်း၏ မျက်လုံးများ အတွင်းရှိ ပွင့်ထွက်နေသော သူငယ်အိမ်များမှာ အသံတိတ်စွာဖြင့် ပြန်လည် စုစည်းသွားပြီး အလင်းရောင် အနည်းငယ် ပြန်လည် တောက်ပလာတော့သည်။

အစပိုင်းတွင် ခဏတာ တွေဝေသွားသည့် အမူအရာ ပေါ်လာပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း နှင့် တစ်ခုခုကို နားလည်သွားသည့်အလား အကြည့်များကို ရွှေ့လိုက်ရာ လုံကျန်း ဧကရာဇ်၏ အလောင်း အရှေ့တွင် ရပ်နေသော ချန်မုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ။"

ချန်မုက အပို စကားများ မပြောဘဲ တိုက်ရိုက် မေးလိုက်သည်။

ကျောက်ကောင်းက ချန်မုကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းများထဲတွင် အံ့အားသင့်သည့် အမူအရာ အချို့ ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း တဖြည်းဖြည်း နှင့် တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားသည့်အလား ပါးစပ်မှ သွေးမြှုပ် အချို့ ထွက်လာပြီး အလွန် တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ထျန်းရှန့်၊ ကျိလဲ့..."

ဤ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ဝက်တည်း မှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံမှာ အလွန် တိုးညင်းလွန်းသဖြင့် နားရွက် အနီးသို့ ကပ်၍ နားထောင်လျှင်တောင်မှ သဲသဲကွဲကွဲ မကြားရနိုင်သော်လည်း ချန်မု၏ စိတ်ဝိညာဉ် အာရုံခံမှု အောက်တွင်မူ ရှင်းလင်းစွာ ကြားသိလိုက်ရပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အေးစက်မှုများ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ထျန်းရှန့်၊ ကျိလဲ့။

ဒီ မိစ္ဆာဂိုဏ်း ကြီး နှစ်ခု ပဲ။

ဒီတစ်ကြိမ်မှာ နတ်ဆိုးဘုရင် ဆင်းသက်လာချိန်မှာ လုံကျန်း ဧကရာဇ်ကို ချောင်းမြောင်း သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ဒီ တာယွမ် ဧကရာဇ်ကို သေဆုံးသွားစေခဲ့တာပဲ။

"ဟွန့်"

ချန်မုက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ကျောက်ကောင်းက ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသော ချန်မုကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်း တစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။

သူပဲ။

ယခင်က သူ သေလုမျောပါး အခြေအနေ တွင် ရှိနေစဉ် အနောက်တောင်ဘက် ကောင်းကင်ယံ တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသော ထို ကြောက်မက်ဖွယ် နတ်ဆိုးအရှိန်အဝါ ကြီးကို အတင်းအဓမ္မ ဖိနှိပ် ချေမှုန်းပစ်လိုက်သော ကြီးမားလှသည့် စွမ်းအား တစ်ခု ဆင်းသက်လာသည်ကို မပီဝေဝါ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို ခံစားချက်မှာ သိုင်းသူတော်စင်၏ ခံစားချက် မဟုတ်သဖြင့် အဆင့် ၂ ကောင်းကင်ဆရာသခင် သာ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

"မင်းက... ဘယ်သူလဲ။"

ကျောက်ကောင်းက ချန်မု ပျောက်ကွယ်သွားသော နေရာသို့ လှမ်းကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

အခြားသူများ မသိကောင်း မသိနိုင်ပေ။

သို့သော် သူသည် ချန်မု ယူကျိုး ပြည်နယ် တွင် အဆင့် ၅ မှ အဆင့် ၄ သို့ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားချိန် ကတည်းက ချန်မုကို စုံစမ်း ထောက်လှမ်းနေခဲ့ပြီး ချန်မု နှင့် ပတ်သက်သော သတင်းအချက်အလက်များ အားလုံးကို အကြိမ်ကြိမ် အသေးစိတ် စုံစမ်း ထောက်လှမ်းခဲ့သည်။

ရှင်းဟွာ စားသောက်ဆိုင်တွင် ချန်မု ရေးသားခဲ့သော ကဗျာများ၊ ထျန်းကျီမျှော်စင်တွင် ချန်မု၏ စုံစမ်း ထောက်လှမ်းမှုများ၊ ချန်မု ဖန်တီးခဲ့သော ဖန်ထည် ပြုလုပ်နည်းများ အပါအဝင် အားလုံး ပင် ဖြစ်သည်။

ဤအရာများ အားလုံးကို စုစည်းလိုက်သောအခါ သူ့ကို ခန့်မှန်းချက် တစ်ခု ရရှိစေခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် ချန်မု ချင်းကျိုး ပြည်နယ် တွင် အဆင့် ၃ စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ ဤ ခန့်မှန်းချက်မှာ ယုံကြည်မှု အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ချန်မုမှာ 'ချန်မု' မဟုတ်ကြောင်း၊ ခန္ဓာကိုယ် က ဖြစ်နိုင်သော်လည်း လူ က မဟုတ်ကြောင်း သေချာသွားခဲ့သည်။

ဤကိစ္စကို သူမှလွဲ၍ လုံကျန်း ဧကရာဇ် တစ်ဦးတည်းသာ သိရှိထားပြီး လုံကျန်း ဧကရာဇ် ကမူ ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချန်မု ဖြစ်စေ၊ ချန်မု မဟုတ်သည် ဖြစ်စေ လုံကျန်း ဧကရာဇ် အတွက် ကွာခြားမှု မရှိသောကြောင့် ပင်။

ထို့အပြင်။

အကယ်၍ ချန်မုမှာ ရှေးခေတ်ကာလမှ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး တစ်ဦး အခြားသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အငှားယူ၍ ပြန်လည် ရှင်သန်လာခြင်းသာ ဆိုပါက လုံကျန်း ဧကရာဇ် အတွက် ပို၍ပင် ကောင်းမွန်သော ကိစ္စ တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ဤ လောက တွင် အဆင့် ၂ တာအိုဆရာ တစ်ဦး လိုအပ်နေသောကြောင့် ပင်။

ထို့ကြောင့်ပင် လုံကျန်း ဧကရာဇ်က ဤကိစ္စကို ပိုင်ကျယ် နှင့် အခြားသူများကို မပြောပြခဲ့ဘဲ သိုင်းနန်းတော်မှ အခြားသော အဆင့် ၂ သိုင်းဆရာသခင်ကြီးများကိုလည်း မပြောပြခဲ့ဘဲ နတ်ဆိုးဘုရင် ပေါ်ထွက်လာချိန်တွင်မှ ချန်မုကို နန်လီ သို့ အလျင်အမြန် သွားရောက် ရှာဖွေရန် အမိန့်ပေးခဲ့ခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ချန်မု ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာချိန်တွင် အမှန်တကယ်ပင် အဆင့် ၂ ကောင်းကင်ဆရာသခင် တစ်ပါး ဖြစ်နေလေပြီ။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ဘယ်သူပဲ ဖြစ်ဖြစ် အရေးမကြီးတော့ပါဘူး..."

ကျောက်ကောင်း စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်း တစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။

မြို့တော်ကို နတ်ဆိုးဘုရင် လက်ထဲ မကျရောက်အောင် ကာကွယ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း လုံကျန်း ဧကရာဇ်မှာမူ မိစ္ဆာဂိုဏ်းများ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူက လုံကျန်း ဧကရာဇ်၏ အလောင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ရမ်းလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ ကံတရား ပင် ဖြစ်လောက်ပေမည်။

သို့သော် အနည်းဆုံးတော့ ချန်မု ကဲ့သို့သော ကောင်းကင်ဆရာသခင် တစ်ပါး ရှိနေသဖြင့် ဤ လောကကြီးမှာ ကျဆုံးသွားမည် မဟုတ်ဘဲ နတ်ဆိုးကပ်ဘေး လည်း ဤနေရာတွင် အဆုံးသတ်သွားမည် ဖြစ်သည်။

တဖြည်းဖြည်း နှင့်။

ကျောက်ကောင်း၏ မျက်လုံးများ ထဲရှိ အလင်းရောင်များမှာ နောက်တစ်ကြိမ် မှေးမှိန်သွားပြီး သူငယ်အိမ်များ တဖြည်းဖြည်း ပွင့်ထွက်သွားကာ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်း ကျန်ရှိနေသော နောက်ဆုံး အသက်ရှူသံလေးပါ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် လုံကျန်း ဧကရာဇ် ရှိရာ ဘက်သို့ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားပြီး မလှုပ်ရှားတော့ပေ။

...

နန်းတော်။

အဆောက်အဦး တစ်ခု။

ချန်မု၏ လူရိပ်က မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း ပေါ်ထွက်လာပြီး အဆောက်အဦး အတွင်းသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဤနေရာတွင်လည်း အလောင်းများ ပြန့်ကျဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူက ရှေ့သို့ ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လျှောက်သွားကာ အလောင်း တစ်လောင်း၏ အရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

ဤ အလောင်းမှာ နဂါးပုံစံ ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လုံကျန်း ဧကရာဇ်၏ သားတော် တစ်ပါး ဖြစ်ကာ သူ၏ သေဆုံးပုံမှာလည်း ဘေးနားရှိ သက်တော်စောင့်များ နှင့် မကွာခြားသော်လည်း ဝိညာဉ်အမြင် ဖြင့် ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အခွံ သက်သက်သာ ကျန်ရှိတော့ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

"..."

ချန်မု စကားမပြောပေ။

လုံကျန်း ဧကရာဇ် လည်း ဤအတိုင်းပင် ဖြစ်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးများ အားလုံး စုပ်ယူခံလိုက်ရကာ အခွံ သက်သက်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး သူက ၎င်းမှာ ထို တံဆိပ်တုံးကို အတင်းအဓမ္မ အသုံးပြုခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခု ကြည့်ရသည်မှာ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။

အကြည့်များက နန်းတော် တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းသွားရာ သွေးချောင်းစီး နေသော မြင်ကွင်းများကို တွေ့လိုက်ရပြီး ထို သွေးများ အားလုံးမှာ သက်တော်စောင့်များ နှင့် နန်းတွင်းသူများထံမှ ဖြစ်ကာ မင်းသား၊ မင်းသမီးများ အားလုံးမှာမူ အခွံ သက်သက်သာ ကျန်ရှိနေခဲ့ကြသည်။

"နန်းတော်ရဲ့ သွေးတွေကို လုယူသွားတာ၊ ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ။"

ချန်မု၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အလင်းတန်း အနည်းငယ် တောက်ပသွားတော့သည်။

ဝိညာဉ်အမြင်က နန်းတော် တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းသွားကာ မိုင်ဆယ်ဂဏန်းခန့် ပတ်လည် အတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို မျက်စိထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

ထိုမျှ သာမက။

သူ၏ အကြည့်များက လေဟာနယ် အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ နှောင့်ယှက်ခံထားရသော လမ်းကြောင်းများနှင့် ရှုပ်ထွေးနေသော ကြိုးမျှင်များစွာကိုပါ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သိုင်းဆရာသခင်များ တိုက်ခိုက်ပါက မည်သည့် အရာမျှ ချန်ထားခဲ့လေ့ မရှိဘဲ ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် ကြာသွားပါက သာမန်လူများ အနေဖြင့် မည်သည့် သဲလွန်စ ကိုမျှ ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်သော်လည်း ချန်မုမှာ အဆင့် ၂ တာအိုဆရာ ဖြစ်သဖြင့် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ရှိ အရာအားလုံးကို ထွင်းဖောက် မြင်တွေ့နိုင်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖုံးကွယ်ထားရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

သိုင်းဆရာသခင်များ တိုက်ခိုက်လျှင်ပင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ၏ လမ်းကြောင်းကို နှောင့်ယှက်မှု ဖြစ်ပေါ်စေပြီး နတ်ဆိုးဘုရင် ဆင်းသက်လာမှု ကြောင့် မြို့တော် အတွင်း တစ်ခုလုံး ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း တစ်ခုချင်းစီ သေချာစွာ ရှာဖွေပါက သဲလွန်စ များကို ရှာတွေ့နိုင်သေးသည်။

ခဏတာ ရှာဖွေပြီးနောက်။

ချန်မု၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အလင်းတန်း တစ်ခု တောက်ပသွားပြီး ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။