အခန်း ၁၃၃

အခန်း (၁၃၃) ဝူရှန်း နယ်မြေ

ရှေးဟောင်းဆန်ပြီး ခပ်ဝေးဝေးမှ လွင့်ပျံ့လာသည့်အလား ထိုအသံမှာ ပျက်စီးနေသော ကျောက်တုံးများကြား၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ဖန်ချီ၏ ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ဤအသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲ၌ နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုနှင့် ကြည်ညိုမှုများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို အနိုင်နိုင် ထောက်မကာ ထို အဝါရောင် ဓာတ်လုံးလေးရှေ့တွင် ဒူးထောက်၍ အရိုအသေ ပေးလိုက်တော့သည်။

ထိုအသံထဲတွင် မည်သည့် ဖိနှိပ်မှု အရှိန်အဝါမျှ မပါဝင်သော်လည်း ကြားလိုက်ရုံဖြင့် အလိုအလျောက် ဦးညွှတ်ပူဇော်ချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။

အကယ်၍ သာမန်လူတစ်ဦးသာ ဤနေရာတွင် ရှိနေပါက ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက် ပူဇော်လိုက်မည်မှာ သေချာလှပေသည်။

သို့သော်လည်း ဤကဲ့သို့ ခမ်းနားကြီးကျယ်ပြီး အထက်စီးဆန်သော ခံစားချက်က ချန်မုအပေါ် သိပ်ပြီး သက်ရောက်မှု မရှိခဲ့ပေ။

သူသည် အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"လူနားလည်တဲ့ စကားကို ပြောစမ်းပါ။"

ထိုအခါ အဝါရောင် ဓာတ်လုံးလေးထဲမှ အသံမှာ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ထိုအသံ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာရာ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ခပ်ဖွဖွ ရယ်သံလေး တစ်ခု ပါဝင်လာလေသည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ ဒီလောကကြီး ဘယ်လောက်တောင် ကျယ်ဝန်းလဲဆိုတာ မင်း သိလား။"

ထပ်မံထွက်ပေါ်လာသော အသံမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ ဒူးထောက် ပူဇော်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေသော ခံစားချက်မျိုး မပါဝင်တော့ပေ။

အထက်စီးမှ နတ်ဘုရားတစ်ပါး လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာပြီးနောက် လူသားဆန်သည့် အရိပ်အယောင်လေး အနည်းငယ် ပြန်လည်ပါဝင်လာသည့်အလား ဖြစ်သည်။

ချန်မုက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "တာယွမ်က အရှေ့နဲ့ အနောက် မိုင်တစ်သိန်း နှစ်သောင်း၊ တောင်နဲ့ မြောက် မိုင်တစ်သိန်း ရှိတယ်။"

"သေးငယ်တဲ့ နေရာလေး တစ်ခုပါပဲ။" အဝါရောင် ဓာတ်လုံးလေးထဲမှ အသံက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ နေထိုင်တဲ့ တာယွမ် ဆိုတာ ဝူရှန်းနယ်မြေ လို့ ခေါ်ပြီး ဒီလောကကြီးရဲ့ နယ်မြေတစ်ခု သက်သက်ပဲ။

ကျန့်ထျန်း ချောက်ကမ်းပါး၊ ပေဟန် တောင်တန်းနဲ့ ရွှီးထျန်း အတားအဆီး တွေနဲ့ ပိတ်ဆို့ခံထားရလို့ လှောင်ချိုင့်ထဲက ငှက်၊ ရေတွင်းထဲက ဖားလိုမျိုး ဒီလောကကြီးရဲ့ ကျယ်ဝန်းမှုကို မမြင်နိုင်သလို၊ အပြင်ဘက်က ကောင်းကင်ကြီးရဲ့ ကျယ်ဝန်းမှုကိုလည်း မသိနိုင်ဘူး။"

"ဒီလောကကြီးရဲ့ နာမည်က ရွှမ်လင်လောက လို့ ခေါ်တယ်။ အပြင်ဘက်မှာ မိုင်သန်းပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းပြီး ငါတို့လို ထာဝရသခင်ကြီးတွေတောင်မှ အဆုံးသတ်ကို ရှာမတွေ့နိုင်ဘူး။

အဲဒီမှာ ဂိုဏ်းပေါင်း ရာချီ၊ မိသားစုပေါင်း များစွာရှိနေပြီး မင်း စိတ်ကူးကြည့်လို့ မရနိုင်လောက်အောင် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတယ်။"

"သိုင်းပညာဆိုတာ နှစ်တစ်ထောင် သမိုင်းကြောင်းပဲ ရှိသေးတဲ့ လမ်းစဉ်တု သက်သက်ပဲ။

နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်း သောင်းချီလောက် တိုးတက်လာမယ် ဆိုရင်တော့ ထာဝရသခင်ကြီးရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖော်ထုတ်ပြီး ထာဝရသခင်ကြီး အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်မယ့် လမ်းကြောင်းကို ရှာတွေ့ကောင်း ရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အများကြီး လိုသေးတယ်။"

"ငါ့နာမည်က ထျန်းရှန့် ပဲ။ အကယ်၍ မင်း ငါ့ဆီကို ခိုလှုံမယ်ဆိုရင် ငါ မင်းကို စစ်မှန်သော လမ်းစဉ်တွေကို သင်ပေးမယ်။

ရွှီးထျန်း အတားအဆီး အားနည်းသွားတဲ့ အချိန်ကျရင် မင်းကို ဝူရှန်းနယ်မြေ ကနေ ခေါ်ထုတ်သွားပြီး ပိုမို ကျယ်ဝန်းတဲ့ လောကကြီးကို ပြသပေးမယ်။"

အဝါရောင် ဓာတ်လုံးလေးထဲမှ အသံက ထိုစကားများကို တစ်ဆက်တည်း ပြောဆိုခဲ့သည်။

ချန်မုကလည်း ဝင်ရောက် နှောင့်ယှက်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ အဆုံးအထိ နားထောင်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စဉ်းစားဆင်ခြင်နေသည့် အမူအရာအချို့ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ယခု သူ၏ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်၊ သေမင်းတမန် နယ်မြေများကို စူးစမ်းခဲ့ဖူးချိန်၊ နတ်ဆိုးဘုရင်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးချိန်နှင့် နှစ်တစ်ထောင် သမိုင်းကြောင်းများကို ရှာဖွေခဲ့ဖူးချိန်များအရ သူသည် ဤလောကကြီး၏ အခြေအနေများကို လုံးဝ မသိရှိသူ မဟုတ်တော့ဘဲ ခန့်မှန်းချက် အချို့ ရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အဝါရောင် ဓာတ်လုံးလေးထဲမှ အသံက ပြောပြခဲ့သော အရာများအားလုံးမှာ ချန်မု၏ တွက်ဆချက်များထဲတွင် ပါဝင်နေလေသည်။

"အဆင့် ၁ တာအိုဆရာက ထာဝရသခင်ကြီး အဆင့်လား။" ချန်မုက ဤမေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်။

အဝါရောင် ဓာတ်လုံးလေးထဲမှ အသံက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဝူရှန်းနယ်မြေမှာ ဝိညာဉ်လူမျိုးလို့ ခေါ်တဲ့ လူမျိုးတစ်မျိုး ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ မွေးကတည်းက ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ် အားကောင်းပြီး ဝိညာဉ်ပညာရပ်တွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းသုံးသောင်းက ဖြစ်ခဲ့တဲ့ စစ်ပွဲတစ်ခုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ အကြွင်းအကျန်လေးတွေကတော့ ကျန်နေသေးတယ်။ ဒီလူမျိုး ပျောက်ကွယ်သွားပေမယ့် သူတို့ရဲ့ စွဲလမ်းမှုတွေကတော့ မပျောက်ကွယ်သေးဘူး။

နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းအတွင်းမှာ မင်းတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေကို အငှားယူပြီး အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည် ရှင်သန်လာခဲ့ကြတယ်။ တာအိုဆရာ ဆိုတာ အဲဒီစွဲလမ်းမှုတွေကြောင့် ရရှိလာတဲ့ စွမ်းအားတွေပဲ။"

"အဆင့် ၁ တာအိုဆရာဆိုတာ ထာဝရသခင်ကြီးရဲ့ ဝိညာဉ်ကိုပဲ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ထာဝရသခင်ကြီးရဲ့ စွမ်းအားကို မပိုင်ဆိုင်ထားလို့ ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ဝက်လို့ပဲ သတ်မှတ်လို့ ရတယ်။"

တစ်ဖက်လူ၏ အဖြေကို ကြားသောအခါ ချန်မုလည်း သူ၏ ယခင် ခန့်မှန်းချက်အချို့ကို အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"နောက်ဆုံး မေးခွန်းတစ်ခု... ထာဝရသခင်ကြီး အဆင့်က အပြင်ဘက်လောကမှာ ဘယ်လို အဆင့်အတန်း မျိုးမှာ ရှိလဲ။"

"သက်ရှိ သန်းပေါင်းများစွာရဲ့ အထက်မှာ ရှိတယ်။" အဝါရောင် ဓာတ်လုံးလေးထဲမှ အသံက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ချန်မု ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ အပြင်ဘက်လောကတွင်လည်း ထာဝရသခင်ကြီး အဆင့်မှာ အလွန် မြင့်မားသော အဆင့်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး နေရာတိုင်းတွင် တွေ့ရလောက်အောင် မများပြားလှပေ။

"ငါ့ဆီကို ခိုလှုံမယ်ဆိုရင် မင်းကို စစ်မှန်သော လမ်းစဉ်တွေ သင်ပေးမယ်။

မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်တု စွမ်းအားတွေကို သန့်စင်ပေးပြီး ဝိညာဉ်လူမျိုးရဲ့ စွဲလမ်းမှုတွေ မင်းခန္ဓာကိုယ်ကို အငှားယူပြီး ပြန်လည် ရှင်သန်လာမယ့် အန္တရာယ်ကိုလည်း စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး။" အဝါရောင် ဓာတ်လုံးလေးထဲမှ အသံက ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အကြံပြုချက် ကတော့ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့... ငါ ငြင်းတယ်။"

ချန်မုက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ခြေဖြင့် ပြင်းထန်စွာ နင်းချလိုက်တော့သည်။

"ဂျွတ်..."

အဝါရောင် ဓာတ်လုံးလေးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူ့ခြေထောက်အောက်တွင် ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားပြီး တောက်ပနေသော အလင်းရောင်များလည်း ချက်ချင်း မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

တာအိုဆရာများ၏ စွမ်းအားမှာ ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်လူမျိုးများ၏ စွဲလမ်းမှုများ ပြန်လည် ရှင်သန်လာခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ရာပေါင်းများစွာက အဆင့် ၁ တာအိုဆရာ တစ်ဦး ရူးသွပ်သွားခြင်းမှာ ယခုအခါ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပေ။

ဝိညာဉ်လူမျိုး၏ စိတ်ဆန္ဒများက သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ပြန်လည် ရှင်သန်လာသဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ပျောက်ဆုံးသွားကာ ရူးသွပ်သွားခြင်း ဖြစ်လောက်ပေမည်။ ချန်မု ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ရမ်းလိုက်သည်။

အခြားသူများက သူ၏ စွမ်းအားကို တာအိုဆရာဟု ထင်မှတ်နေကြသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ သူသည် တာအိုဆရာများနှင့် ကွဲပြားလေသည်။

သူ၏ စွမ်းအားများအားလုံးမှာ စနစ်မှ ရရှိလာခြင်းဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်လူမျိုးများနှင့် မည်သို့မျှ မသက်ဆိုင်သလို၊ စွဲလမ်းမှု ပြန်လည် ရှင်သန်လာမည့် အန္တရာယ်လည်း လုံးဝ မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် ထျန်းရှန့် ထာဝရသခင်ကြီး၏ အကြံပြုချက်မှာ ရယ်စရာ တစ်ခုသာ ဖြစ်နေလေသည်။

အရေးအကြီးဆုံး အချက်မှာ ဂုဏ်သိက္ခာ ကြီးမားလှသော ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါးက သူ့ကို အချိန်အကြာကြီး စကားပြောဆိုပြီး သူ၏ မေးခွန်းများစွာကို ပြန်လည် ဖြေကြားပေးနေခြင်းမှာ အကြောင်းရင်း တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။

၎င်းမှာ တစ်ဖက်လူ ယခုအချိန်တွင် သူ့ကို မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

စကားပြောဆိုမှုများထဲတွင် ထာဝရသခင်ကြီး အဆင့်၏ အစွမ်းထက်မှုများ၊ ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါး၏ အဆင့်အတန်း မည်မျှ မြင့်မားကြောင်းများနှင့် သက်ရှိ သန်းပေါင်းများစွာ၏ အထက်တွင် ရပ်တည်နေပြီး အရာအားလုံးကို ဂရုမစိုက်ကြောင်းများ အဆက်မပြတ် ပြသနေသော်လည်း သူ့ကို လှည့်စားရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

"မင်းတို့ ထာဝရသခင်ကြီးတွေ... အပြင်မှာပဲ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေကြပါ။"

ချန်မုက ခြေထောက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။ သူက ပျက်စီးသွားသော အဝါရောင် ဓာတ်လုံးလေးကို ကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း... မင်း ဘယ်လိုလုပ် ထာဝရသခင်ကြီးကို ဒီလို စော်ကားရဲရတာလဲ..."

မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော ဖန်ချီမှာ ချန်မုက အဝါရောင် ဓာတ်လုံးလေးကို ခြေဖြင့် နင်းခွဲလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ချန်မုကို အရူးတစ်ယောက်အလား ကြည့်နေတော့သည်။ သူ ဘယ်လိုလုပ် ရဲရတာလဲ။

ချန်မုက ဖန်ချီကို လက်ညှိုး တစ်ချက် ညွှန်ပြလိုက်သည်။ ဖန်ချီ၏ စကားသံများကို သူ ထပ်မကြားချင်တော့ပေ။ သူ သိချင်သော အရာများကို အတော်များများ သိရှိခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

"ရွှီး" ။ ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုက ဖန်ချီ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားကို ဖောက်ထွင်းသွားတော့သည်။

ဖန်ချီ၏ အကြည့်များ လျင်မြန်စွာ မှေးမှိန်သွားသော်လည်း အသိစိတ် မပျောက်ကွယ်မီ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိလောက်အောင် အံ့အားသင့်သည့် အမူအရာများ ကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ချန်မုက ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါးကို အမှန်တကယ် စော်ကားရဲလိမ့်မည်ဟု သူ မယုံကြည်နိုင်သေးပေ။ ချန်မုက လက်ညှိုးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။

ထာဝရသခင်ကြီး၏ စွမ်းအား မည်မျှပင် ကြီးမားပါစေ၊ အဆင့် မည်မျှပင် မြင့်မားပါစေ၊ ယခု သေချာသည်မှာ တစ်ဖက်လူ ဝင်လာ၍ မရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင် ကြိုးစားပါစေ ဝူရှန်းနယ်မြေ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ ဝင်လာနိုင်ပါက သူနှင့် ဤမျှလောက် အချိန်ဖြုန်းနေမည် မဟုတ်ဘဲ ထာဝရသခင်ကြီး၏ စွမ်းအားဖြင့် တာယွမ် တစ်ခုလုံးကို လွယ်ကူစွာ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာရှိ အရာအားလုံးမှာ ရွှံ့ရုပ်များအလား အားနည်းလွန်းလှပေသည်။

ဝင်လာ၍ မရသရွေ့ ချန်မုလည်း မကြောက်ရွံ့ပေ။ သူ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း ထပ်လှမ်းလိုက်ပါက အဆင့် ၁ တာအိုဆရာ ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်လူ၏ အဆိုအရ ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ဝက် ဖြစ်လာမည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ မလုံလောက်သေးပါက ထပ်ပြီး ရှေ့ဆက်တက်လှမ်းရုံသာ ရှိသည်။

ထို စစ်မှန်သော လမ်းစဉ်များနှင့် ပညာရပ်များကို သူ စိတ်ဝင်စားသော်လည်း အလွန်အမင်း တောင့်တနေခြင်း မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထို စစ်မှန်သော လမ်းစဉ်များနှင့် ပညာရပ်များမှာ သူ၏ စနစ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အလွန် မှေးမှိန်လွန်းလှသောကြောင့် ပင်။

စနစ် ရှိနေသရွေ့ သူ၏ အဆင့် တက်လှမ်းမှုများ ရပ်တန့်သွားမည်ကို သူ လုံးဝ မစိုးရိမ်ပေ။

တစ်ဖက်လူ ပြောပြသော အချက်အလက်များအရ တာယွမ်၏ အရှေ့ဘက်ရှိ ရွှီးထျန်း အတားအဆီးမှာ အားနည်းသွားမည့် အချိန်ရှိပြီး ထိုအချိန်ရောက်ပါက တစ်ဖက်လူ ဝင်လာနိုင်ကောင်း ဝင်လာနိုင်ပေမည်။

သို့သော် ထိုအချိန် ရောက်လာပါက သူ၏ အဆင့်မှာလည်း ယခုလက်ရှိ အခြေအနေထက် များစွာ ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်လောက်ပေမည်။

"ရွှီး" ။ ချန်မု လက်ကို ခပ်ဖွဖွ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ဖန်ချီ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ကျောက်စိမ်းပုလင်း တစ်လုံး အသံတိတ်စွာဖြင့် လွင့်မျောလာပြီး သူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားကာ ဤ ကျောက်စိမ်းပုလင်းမှာ ယခင်က ကျွမ်းချောင် ထံမှ ရရှိခဲ့သော ပုလင်းနှင့် လုံးဝ တူညီနေလေသည်။

ယခင်က ဖန်ချီ ပြောခဲ့သော စကားများနှင့် ထျန်းရှန့် ထာဝရသခင်ကြီး ပြောပြခဲ့သော အချက်အလက်များအရ ဤ ဧကရာဇ် သွေးဆက်များ ရှိနေပါက ရွှီးထျန်း အတားအဆီး အားနည်းသည့် အချိန် မဟုတ်လျှင်တောင်မှ တစ်ဖက်လူက နည်းလမ်း တစ်ခုခုဖြင့် ဝူရှန်းနယ်မြေ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာနိုင်ကြောင်း ခန့်မှန်း၍ ရနိုင်ပေသည်။

သို့သော် ယခုအခါ နှစ်ဖက်စလုံးကို သူ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်လူ ဘာကြောင့် ဤမျှလောက် ဝင်လာချင်နေရသနည်း ဆိုသည့် အကြောင်းရင်းကိုလည်း အနည်းငယ် ခန့်မှန်း၍ ရနိုင်ပြီး ဝူရှန်းနယ်မြေ အတွင်းတွင် တစ်ဖက်လူ လိုအပ်နေသော အရာတစ်ခုခု ရှိနေခြင်း ဖြစ်လောက်ကာ ထို သေမင်းတမန် နယ်မြေများမှာ အဓိက အကြောင်းရင်း ဖြစ်လောက်ပေမည်။

သို့သော် ဤအရာများ အားလုံးမှာ ယခုလက်ရှိ ချန်မုအတွက် အရေးမကြီးတော့ပေ။ ယခု သူ အဓိက ဂရုစိုက်ရမည့် ကိစ္စမှာ မြေအောက်ကမ္ဘာသို့ သွားရောက်၍ ဝိညာဉ်များ ပိုမိုရှာဖွေကာ စွဲလမ်းမှုများကို ဖြေရှင်းပြီး အဆင့် ၁ သို့ တက်လှမ်းရန် ပင် ဖြစ်သည်။

...

ရွှမ်လင်လောက။

အလွန် ကျယ်ပြောလှသော နေရာတစ်ခုတွင် နတ်တောင်များ အများအပြား ရှိနေပြီး ထိုတောင်များအပေါ်တွင် ဝိညာဉ်မြူခိုးများ ယှက်နွှယ်နေကာ နတ်ကြိုးကြာငှက်များ ပျံသန်းနေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ တိမ်တိုက်များကြားတွင် လူများ ပျံသန်း သွားလာနေသည်ကို မြင်တွေ့ရကာ နတ်ပြည်တစ်ခုအလား ပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤနတ်တောင်များ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာရှိ တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းပြီး လှပသော အဆောက်အအုံတစ်ခု အတွင်းတွင် တာအိုဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး လေထဲတွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေလေသည်။ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကြားတွင် ထိုင်နေသော်လည်း ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးမှ လွတ်ကင်းနေသည့်အလား ပင်။

သူ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် တိုးညင်းသော အရှိန်အဝါများ ရှိနေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည်တွင် မင်္ဂလာအငွေ့အသက်များ လင်းလိုက် မှိန်လိုက် ဖြစ်ပေါ်နေကာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ခမ်းနားကြီးကျယ်ပြီး မွန်မြတ်သော ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေလေသည်။

ရုတ်တရက် သူ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ထို မျက်ဝန်းများထဲရှိ အကြည့်များမှာ ရှုပ်ထွေးနက်ရှိုင်းနေပြီး နေနှင့်လ အလှည့်အပြောင်းများကို ထင်ဟပ်နေသည့်အလား ပင်။

သူသည် ဝူရှန်းနယ်မြေ ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မည်သည့် ဒေါသထွက်သည့် အမူအရာမျှ မပေါ်ထွက်လာဘဲ အလင်းတန်း အနည်းငယ်သာ တောက်ပသွားကာ ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ရမ်းလိုက်သည်။

အကယ်၍ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသော အစီအစဉ်များသာ မပျက်စီးသွားပါက သူ ဝူရှန်းနယ်မြေ အတွင်းသို့ အရင် ဝင်ရောက်နိုင်မည် ဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်တုများကို ရိတ်သိမ်းရန် ဖြစ်စေ၊ ထို လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အချို့ကို စူးစမ်းရန် ဖြစ်စေ အခွင့်အရေး ပိုမို ရရှိမည် ဖြစ်သည်။

သေချာတာပေါ့။ အခွင့်အရေး အနည်းငယ်သာ ရရှိမည် ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကိုယ်ပွားတစ်ခု ဖန်တီး၍သာ ဝင်ရောက်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ပြည့်စုံသော ထာဝရသခင်ကြီး၏ စွမ်းအားများ မပါဝင်သဖြင့် ထို လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အများစုကို ဝင်ရောက်နိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ အပြင်ဘက်တွင်သာ လှည့်လည် နေရလောက်မည် ဖြစ်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့လေ။ ကိုးနှစ် လိုသေးတာပဲ..."

ထို ကလေးငယ်က အမှန်တကယ်ပင် သတ္တိရှိပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း အမှန်တကယ်ပင် ဝူရှန်းနယ်မြေ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်၍ မရသဖြင့် ထိုကလေးငယ်ကို ဘာမှလုပ်၍ မရနိုင်ပေ။

သို့သော် ရွှီးထျန်း အတားအဆီး၏ နောက်တစ်ကြိမ် စွမ်းအင် လှိုင်းဂယက်ထချိန်ကို ရောက်ရှိရန် ကိုးနှစ်သာ လိုတော့သည်။ ကိုးနှစ် ဆိုသည်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်မျှ အချိန်လေးသာ ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် ကိုးနှစ်အကြာ ရွှီးထျန်း အတားအဆီး စွမ်းအင် လှိုင်းဂယက်ထချိန်တွင် သူ ဝူရှန်းနယ်မြေ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး ထိုကလေးငယ်၏ အရှေ့တွင် ပေါ်လာချိန်၌ ထိုကလေးငယ်က မည်သို့သော မျက်နှာထားမျိုး ဖြစ်နေမည်ကို သူ အလွန် မြင်တွေ့ချင်မိသည်။

သေချာတာပေါ့။ ဤအရာများ အားလုံးမှာ အရေးမကြီးလှပေ။ ယခုတစ်ကြိမ် ဝူရှန်းနယ်မြေတွင် ဝူရှန်းပန်း တစ်ပွင့်ကို ရရှိနိုင်မလား ဆိုသည်ကသာ အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်ပြီး အခြားကိစ္စများ အားလုံးမှာ အရေးမကြီးပေ။