အခန်း ၁၃၅

အခန်း (၁၃၅) ခုနစ်လ

နန်းတော်အတွင်း။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်။

နောက်ဆုံးတွင် ဝူအန်းမင်းသမီး၏ရှေ့၌ တစ်စုံတစ်ဦးက စတင် ဒူးထောက်လိုက်ရာ ထိုသူမှာ ရွှမ်ကော်မြို့စား ချန်ကွမ်ပင် ဖြစ်သည်။

ဝူအန်းမင်းသမီးကို ဧကရီအရှင်မသစ် အဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်းမှာ ချန်မု၏ ဆန္ဒဖြစ်သဖြင့် သူက ပထမဆုံး ထောက်ခံအားပေးသူ ဖြစ်လာရမည်မှာ သဘာဝပင်ဖြစ်သည်။ မည်သူက ဧကရီအရှင်မသစ် ဖြစ်လာသည်ဖြစ်စေ မှူးမတ်များအပေါ် သက်ရောက်မှု ကြီးကြီးမားမား မရှိလှသလို ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် အတွက်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ပြောစရာ မလိုတော့ပေ။

"ဧကရီအရှင်မ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။"

ချန်ကွမ်က ဦးညွှတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဤလုပ်ရပ်က တစ်ခန်းလုံးကို လှုံ့ဆော်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် မှူးမတ်များ အားလုံးက ဝူအန်းမင်းသမီးရှေ့တွင် ပြိုင်တူ ဒူးထောက်ကာ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေကြောင်း အော်ဟစ်ဆုတောင်းကြတော့သည်။

တရားဝင် နန်းတက်ပွဲနှင့် ယဇ်ပူဇော်ပွဲ စသည့် အခမ်းအနားများ မကျင်းပရသေးသော်လည်း ယခုအခါ ဝူအန်းမင်းသမီးမှာ စစ်မှန်သော ဧကရီအရှင်မသစ် တစ်ပါး ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး တာယွမ်၏ ဆယ့်သုံးဆက်မြောက် ဧကရာဇ်လည်း ဖြစ်ပေသည်။

မှူးမတ်များက ဦးစွာ ဒူးထောက်ကြသည်။

ထို့နောက် ဝန်ကြီးချုပ် ဦးဆောင်သော စာပေအရာရှိများကလည်း ဒူးထောက်ကြသည်။ သိုင်းပညာကို အဓိကထားသော တာယွမ်တွင် စာပေအရာရှိများမှာ အားအနည်းဆုံး အုပ်စုဖြစ်ပြီး အချင်းချင်း စည်းလုံးမှသာ နေရာတစ်နေရာ ရနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ဝူအန်းမင်းသမီး နန်းတက်ခြင်းမှာ မပြောင်းလဲနိုင်သော အမှန်တရား ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ သူတို့လည်း ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်ရန် ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် စစ်ဘက်အရာရှိများက ဒူးထောက်ကြသည်။ ဝူအန်းမင်းသမီး၏ မူလ သိုင်းပညာ ပါရမီမှာ အလွန် ထူးချွန်ပြီး လူငယ်မျိုးဆက်များကြားတွင် ထိပ်တန်း အဆင့်၌ ရှိကြောင်း စစ်ဘက်အရာရှိများ အားလုံး အနည်းနှင့်အများ ကြားသိထားကြသည်။

ထို့အပြင် ယခုလေးတင် ဝူအန်းမင်းသမီး ပြသခဲ့သော အပြုအမူများက ဧကရီအရှင်မ တစ်ပါး၏ အသွင်အပြင်များ ပါဝင်နေသဖြင့် သူတို့လည်း များစွာ ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

စင်စစ်အားဖြင့် သိုင်းသမားများမှာ ယောက်ျား မိန်းမ ခွဲခြားမှုကို အနည်းဆုံး ဂရုစိုက်သော အုပ်စုဖြစ်သည်။

လောကတွင် အမျိုးသမီး သိုင်းသူတော်စင် မပေါ်ထွက်ဖူးသော်လည်း အမျိုးသမီးဖြစ်လျက်နှင့် သိုင်းပညာ အဆင့် ၂ သို့ တက်လှမ်းနိုင်သူများမှာ တစ်ဦးနှစ်ဦးမက ရှိခဲ့ဖူးသည်။

ထိုသူများမှာ အမျိုးသမီးများ ဖြစ်သော်လည်း လောကရှိ သိုင်းသမားများ အားလုံး၏ ကြည်ညိုလေးစားခြင်းကို ခံရသူများ ပင် ဖြစ်သည်။

"ဧကရီအရှင်မ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ။"

ရွှေနန်းတော်အတွင်း တောင်တွေပြို၊ ပင်လယ်တွေ လှိုင်းထနေသကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံများ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဖိနှိပ်ခံထားရပြီး ဒူးထောက်နေရသော မင်းသား သုံးပါးနှင့် ဦးရီးတော် များမှာမူ ထိုအသံများထဲတွင် လုံးဝ နစ်မြုပ်သွားကြပြီး မည်သူကမျှ သူတို့ကို အာရုံမစိုက်ကြတော့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင်။

အော်ဟစ်သံများ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အသံများ အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး နန်းတော် တစ်ခုလုံး ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားချိန်တွင် အစကတည်းက စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ နေခဲ့သော ချန်မုက တည်ငြိမ်စွာ စကားစလိုက်သည်။

"ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် က ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ကံကြမ္မာကို လက်ခံရရှိခဲ့ပြီး မူလ ကိုယ်လုပ်တော်သား ချန်မု နေရာမှာ ငါက ခန္ဓာကိုယ်ကို အငှားယူပြီး ဝင်ရောက်လာခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးမှာ ကောင်းကင်ဆရာသခင် အဆင့်ကို ရောက်ရှိခဲ့ပြီး ပြိုလဲတော့မယ့် အခြေအနေကို ကယ်တင်ကာ ကပ်ဘေးကြီးကနေ ကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့လို့ သူ့ရဲ့ ကျေးဇူးတွေက အလွန် ကြီးမားပါတယ်။"

"ဧကရီအရှင်မသစ် နဲ့ တိုင်ပင်ပြီးတဲ့ နောက်မှာ မူလ ရွှမ်ကော်မြို့စား ချန်ကွမ်ကို ရွှမ်ဟွိုင် မင်းသားအဖြစ် တိုးမြှင့် ခန့်အပ်လိုက်ပြီး ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် ကိုလည်း ရွှမ်ဟွိုင် မျိုးရိုးခြား မင်းသား စံအိမ်တော်အဖြစ် ခေတ်အဆက်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းခွင့် ပြုလိုက်တယ်။"

ဤကိစ္စကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော်မှာ မျိုးရိုးခြား မင်းသား စံအိမ်တော် အဖြစ် အဆင့်မြှင့်တင်ခံရမည်မှာ သေချာနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိရှိထားသော်လည်း၊ ချန်မု၏ ကြေညာသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အားလုံး၏ မျက်နှာများပေါ်၌ မနာလိုမှုနှင့် အားကျမှုများ ပေါ်ထွက်လာကြဆဲ ဖြစ်သည်။

ချန်ကွမ်မှာမူ အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်၍ အရိုအသေ ပေးလိုက်တော့သည်။

"ဧကရီအရှင်မ၏ ကျေးဇူးတော်နှင့် ကောင်းကင်ဆရာသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို ကျေးဇူးတင်ရှိပါတယ်။"

ယခုအခါ တာယွမ် တစ်ခုလုံးတွင် မျိုးရိုးခြား မင်းသား လေးဆက်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး၊ ထိုအထဲမှ ခေတ်အဆက်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းခွင့် ရှိသူမှာ တစ်ဆက်တည်းသာ ရှိကာ ကျန် သုံးဆက်အနက် နှစ်ဆက်မှာ အဆင့်လျှော့ချခံထားရပြီး မင်းသား စံအိမ်တော် ကိုသာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်တော့သည်။

ခေတ်အဆက်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းခွင့် ဆိုသည်မှာ ထာဝရ မင်းသား နေရာကို ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ဘဲ မျိုးဆက် အနည်းငယ် အကြာတွင် စံအိမ်တော် အင်အားနည်းပါးသွားပါက နောက်ပိုင်း ဧကရာဇ်များက အဆင့်လျှော့ချကောင်း လျှော့ချနိုင်သော်လည်း အနည်းဆုံး မျိုးဆက် သုံးဆက် အတွင်းမှာတော့ မင်းသား အဆင့်ကို သေချာပေါက် ဆက်ခံနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ချန်ကွမ်၏ မျှော်လင့်ချက်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တာယွမ် နိုင်ငံပင်လျှင် နှစ်ပေါင်း ခုနစ်ရာ သမိုင်းကြောင်းသာ ရှိပြီး မပျက်စီးနိုင်သော မင်းဆက် ဆိုသည်မှာ မရှိသလို၊ ထာဝရ တည်တံ့သော မင်းသား အဆင့် ဆိုသည်မှာလည်း ပို၍ပင် မရှိနိုင်ပေ။ မျိုးဆက် သုံးဆက် လက်ဆင့်ကမ်းနိုင်ပြီး ခေတ်သုံးခေတ် ထွန်းကားနိုင်ခြင်းကပင် အလွန် ကြီးမားသော ကံကောင်းမှု တစ်ခု ဖြစ်နေလေပြီ။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်။

ချန်မုက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး ရဲ့ ဇနီး နင်းချန် က ကြင်နာ တတ်ပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ ဂရုစိုက် ပေးခဲ့တဲ့ အတွက် ငါ့ကို ကပ်ဘေး ကနေ လွတ်မြောက်ပြီး ဒီလောက ထဲကို ဝင်လာနိုင်စေခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် သူမ ကို ဂုဏ်ပြု အဆင့် အမြင့်ဆုံး အဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်တယ်။"

စကားဆုံးသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် မနာလိုသော အကြည့်များစွာ ချန်ကွမ်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားကြပြန်သည်။

ဂုဏ်ပြု အဆင့် အမြင့်ဆုံး ဆိုသည်မှာ တာယွမ်တွင် အလွန် ဂုဏ်သိက္ခာ ကြီးမားသော အဆင့်ဖြစ်ပြီး အဆင့်အားလုံး၏ အထက်တွင် ရှိကာ နှစ်ပေါင်း ခုနစ်ရာ အတွင်း လူဆယ်ဂဏန်းခန့်သာ ဤအဆင့်ကို ရရှိခဲ့ဖူးသည်။

ထို အမျိုးသမီးများမှာ သက်ရှိထင်ရှား သိုင်းသူတော်စင် တစ်ပါး၏ မိခင် ဖြစ်လျှင်ဖြစ်၊ သို့မဟုတ် သက်ရှိထင်ရှား ကောင်းကင်ဆရာသခင် တစ်ပါး၏ မိခင် ဖြစ်လျှင်ဖြစ်မည်။

ဂုဏ်ပြု အဆင့် အမြင့်ဆုံး မှာ လက်တွေ့ အာဏာ မရှိသော်လည်း ဂုဏ်သိက္ခာ အရ အလွန် မြင့်မားပြီး မင်းသား အဆင့်ထက်ပင် မြင့်မားကာ ဧကရာဇ် နှင့် တွေ့ဆုံလျှင်ပင် အရိုအသေပေးရန် မလိုဘဲ၊ မြို့တော် အတွင်း မည်သည့်နေရာကိုမဆို လွတ်လပ်စွာ သွားလာခွင့် ရှိပြီး နန်းတော် အပါအဝင် မည်သူကမျှ တားဆီးခွင့် မရှိပေ။

ချန်မုမှာ အခြားသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အငှားယူ၍ ဝင်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ပြီး ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် တွင် မွေးဖွားလာသော ကောင်းကင်ဆရာသခင် မဟုတ်သလို၊ မူလ မိခင်မှာလည်း ကွယ်လွန်သွားပြီ ဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့ ဂုဏ်ပြု အဆင့် အမြင့်ဆုံး ကို ခန့်အပ်လိမ့်မည်ဟု မည်သူကမျှ မထင်ထားခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါ အမှန်တကယ်ပင် ခန့်အပ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

မင်းသား အဖြစ် အဆင့်မြှင့်တင်ခံရပြီး ခေတ်အဆက်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းခွင့် ရရှိရုံသာမက ဂုဏ်ပြု အဆင့် အမြင့်ဆုံး တစ်ဦးပါ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ယခုအခါ ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် မှာ အမှန်တကယ်ပင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ပထမမျိုးဆက် ရွှမ်ကော်မြို့စား လက်ထက်ကထက်ပင် များစွာ သာလွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ခန့်အပ်လွှာ နှစ်ခုကို ကြေညာပြီးနောက်။

ချန်မု၏ အကြည့်များက အခန်းတစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး ဘေးနားရှိ ဝူအန်းမင်းသမီးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ကာ၊ ထို့နောက် အကြည့်များကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကဲ... နောက်လုပ်စရာ ရှိတာတွေကတော့ နန်းတွင်း ကိစ္စတွေပဲမို့၊ ငါက လောကီရေးရာတွေနဲ့ မသက်ဆိုင်တဲ့ သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဆက်ပြီး ဝင်မစွက်ဖက်တော့ဘူး။"

စကားဆုံးသည်နှင့် ချန်မု တစ်ကိုယ်လုံး၏ ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာပြီး ရေပူဖောင်းလေး တစ်ခုအလား လူတိုင်း၏ အရှေ့တွင် ပေါက်ကွဲကာ နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ကောင်းကင်ဆရာသခင် ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်။"

ဝူအန်းမင်းသမီးက ကျိုယွမ်တံဆိပ်တုံးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ချန်မု ပျောက်ကွယ်သွားသော နေရာသို့ ချက်ချင်း ရိုသေစွာ ဦးညွှတ် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခန်းတစ်ခုလုံးရှိ စာပေနှင့် စစ်ဘက် အရာရှိများ အားလုံးကလည်း ချန်မု ပျောက်ကွယ်သွားသော နေရာသို့ ဒူးထောက်ကာ ပြိုင်တူ အော်ဟစ် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

...

ဒင်။ သင်သည် ဝိညာဉ်မှတ် ၇၈ မှတ်ကို ရရှိပါသည်။

ချန်မု ရွှေနန်းတော်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် အချိန်အနည်းငယ် အကြာတွင် သူ၏ နားထဲ၌ စနစ် ၏ အသိပေးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝူအန်းမင်းသမီးနှင့် မှူးမတ်များက ဧကရာဇ် ဘွဲ့အမည်များ၊ လုံကျန်း ဧကရာဇ်၏ ဂုဏ်ပြု ဘွဲ့အမည် များကို ဆွေးနွေးကြရင်း သူမ၏ မိခင် ဖြစ်သူ ကျန်းဖေး အကြောင်းကိုပါ ဆွေးနွေးမိကြကာ နောက်ဆုံးတွင် ထို စွဲလမ်းမှုကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်ခဲ့ပုံ ရသည်။

ရရှိသော ဝိညာဉ်မှတ်များမှာ မများလှသော်လည်း ယခုလက်ရှိ ချန်မု အတွက်မူ ဝိညာဉ်မှတ် တစ်မှတ်စီတိုင်းမှာ အလွန် အရေးကြီးလှသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝိညာဉ်မှတ် ၃၀၀ သာ ရရှိပါက အဆင့် ၁ တာအိုဆရာ အဖြစ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ပင်။

အသံတိတ်စွာဖြင့်။

ချန်မုသည် နန်းတော်မှ ထွက်ခွာလာပြီး ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

စစ်ထျန်းထိုင် တွင် သူ၏ ကောင်းကင်ဆရာသခင် အိမ်တော် ကို တည်ဆောက်ထားပြီး ဖြစ်သလို နန်းတော် ကိုလည်း သူ လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်၍ ကြိုက်သည့်နေရာကို ယူသုံးနိုင်သော်လည်း ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် တွင် နေသားကျနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ပြောင်းရွှေ့ရန် ပျင်းရိနေခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

ရွှမ်ဟွာ ခြံဝင်း ထဲတွင် ယခင်က အစေခံများ၊ အစေခံမလေးများ သာ ရှိနေသေးသည်။ ချန်ကွမ် က လူအချို့ကို ထပ်မံ ခေါ်ယူရန် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း ချန်မု က ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

ယခု သူ၏ အခြေအနေ အရ ဘေးတွင် ပြုစုမည့်သူ ရှိသည် ဖြစ်စေ၊ မရှိသည် ဖြစ်စေ အရေးမကြီးတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် လောကီ အာရုံများ နှင့် ကင်းလွတ်ပြီး လောကီ အညစ်အကြေးများ မစွန်းထင်းသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ပင်။

ထို့အပြင်။

ယခု သူ၏ အဆင့်အရ သူ၏ အနီးအနားတွင် အလုပ်အကျွေးပြုခွင့် ရခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဂုဏ်ယူစရာ တစ်ခု ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ အဆင့်အတန်း အရ ဂုဏ်ယူစရာ တစ်ခုတည်း သာမကဘဲ၊ ယခု သူ၏ အဆင့်အရ သူ ရှိနေသော နေရာမှ မိုင်အနည်းငယ် ပတ်လည် အတွင်း တွင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် များမှာ သူ၏ တည်ရှိမှု ကြောင့် အလွန် မြင့်မားသော အတိုင်းအတာ တစ်ခု အထိ ပြည့်နှက်နေမည် ဖြစ်သည်။

သူနှင့် ပိုမို နီးကပ်လေလေ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် များ ပိုမို ပြည့်နှက်နေလေလေ ပင် ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင် တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ပါက သာမန် ဝက်တစ်ကောင် ပင်လျှင် ဝိညာဉ်အငွေ့အသက် အနည်းငယ် စွဲကပ်လာနိုင်ပြီး နတ်ဆိုး တစ်ကောင် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်ရာ လူများ ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ပြောစရာ မလိုတော့ပေ။

သိုင်းပညာ မလေ့ကျင့်လျှင်တောင်မှ အနည်းဆုံးတော့ ကိုယ်ရောစိတ်ပါ ကျန်းမာသန်စွမ်းပြီး ရောဂါဘယ ကင်းဝေးစေမည် ဖြစ်သည်။

ရှောင်မေ့ ကဲ့သို့သော သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်သူ များ အတွက်မူ လေ့ကျင့်မှု အမြန်နှုန်းမှာ အဆပေါင်းများစွာ တိုးတက်လာမည် ဖြစ်သည်။

ချန်မု က ခြံဝင်း အတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်လာသည်။

သူ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားသော်လည်း မည်သူကမျှ သူ ပြန်လာသည်ကို သတိမထားမိကြဘဲ ခြံဝင်း အတွင်း အလုပ်ရှုပ်နေကြသော အစေခံ များ အားလုံး ဆက်လက် အလုပ်ရှုပ်နေကြကာ ချန်မု သူတို့၏ အရှေ့မှ ဖြတ်သွားလျှင်တောင်မှ အနည်းငယ်မျှ သတိမထားမိကြပေ။

ချန်မု အဓိက အခန်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာမှသာ အပြင်ဘက် အခန်းတွင် ရှိနေသော လုရှီယွင် က သူ့ကို မြင်တွေ့သွားပြီး အလျင်အမြန် မတ်တတ်ရပ်ကာ "ပြန်ရောက်လာပြီလား။" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ချန်မု နှင့်အတူ မြို့တော် သို့ ပြန်လိုက်လာသူများမှာ လုရှီယွင် နှင့် လီချန်ရှင်း နှစ်ဦး ဖြစ်သည်။

လီချန်ရှင်း ကို ချန်မု က ရွှမ်ကော်စံအိမ်တော် ၏ သိုင်းပညာ သင်တန်းကျောင်း သို့ တိုက်ရိုက် ပို့ထားလိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ ပါရမီ ဖြင့် ဆိုလျှင် သိုင်းပညာ သင်တန်းကျောင်း တစ်ခုလုံးကို အနိုင်ယူရန်မှာ အချိန်ပိုင်းသာ လိုတော့သည်။ နောက်ပိုင်း အစီအစဉ် များမှာလည်း အလွန် ရိုးရှင်းပြီး လီချန်ရှင်း ကို ယွမ်ဝူ လမ်းသွယ် သို့ သွားခိုင်းကာ ယွမ်ထျန်း အစောင့်တပ်ဖွဲ့ သို့ ဝင်ရောက်ခိုင်းပြီး ချန်ယောင် ၏ လမ်းစဉ် အတိုင်း အတိအကျ လျှောက်လှမ်းစေမည် ဖြစ်သည်။

လုရှီယွင် မှာမူ အဆင့် ၆ သိုင်းသမား တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ရာ အသုံးမဝင်သော အတွေ့အကြုံများ ကို ရှာဖွေရန် မလိုအပ်တော့ဘဲ သူ၏ ဘေးတွင် အလုပ်အကျွေးပြု နေရုံဖြင့် ကြီးမားသော အကျိုးကျေးဇူး များကို ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"တာယွမ် တစ်ပတ်လောက် လျှောက်လည်ချင်လား။"

ချန်မု က လုရှီယွင် ကို မေးလိုက်သည်။ "နတ်ဆိုးဘုရင် ကို ငါ သတ်လိုက်ပြီ ဆိုတော့ ဒီ နတ်ဆိုးကပ်ဘေး ကလည်း သိပ်မကြာတော့ပါဘူး၊ မကြာခင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့မှာပါ။ မင်း လျှောက်လည်ချင်ရင် လည်လို့ ရတယ်။ ငါ့ရဲ့ ကောင်းကင်ဆရာသခင် တံဆိပ်ပြား ကို ယူသွားရင် ဘယ်နေရာမဆို သွားလို့ ရတယ်။"

လုရှီယွင် က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

ဘယ်နေရာ ကိုပဲ သွားသွား ချန်မု ၏ အနီးအနား တွင် အလုပ်အကျွေးပြု နေရသည်လောက် မကောင်းနိုင်ပေ။ ထို့အပြင် ယခု ချန်မု ၏ အနီးအနား တွင် အလုပ်အကျွေးပြု နေသူ မှာ သူမ တစ်ယောက်တည်း သာ ရှိသဖြင့် အကယ်၍ သူမ ရုတ်တရက် ထွက်သွားပါက ပြန်လာချိန် တွင် သူမ၏ နေရာ မရှိတော့မည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။

လုရှီယွင် ထွက်သွားချင်သည့် ဆန္ဒ မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်မု လည်း ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အတွင်းခန်း သို့ ဝင်သွားကာ သန့်ရှင်း သပ်ရပ်သော အခန်း အတွင်း တွင် ထိုင်ချလိုက်ရာ သူ တစ်ကိုယ်လုံး လေထဲတွင် လွင့်မျောနေလေသည်။

"နောက်လုပ်ရမှာကတော့... တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံဖို့ပဲ။"

ချန်မု စိတ်ထဲတွင် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ယခုအခါ သူ ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ရမည့် အရာများမှာ အလွန် ရိုးရှင်းပါသည်။ နေ့စဉ် ညတိုင်း မြေအောက်ကမ္ဘာ သို့ တစ်ကြိမ် သွားရောက်၍ စွဲလမ်းမှု များကို ဖြေရှင်းနိုင်မလား ဆိုသည်ကို ကြည့်ရှုရန် သာ ဖြစ်သည်။

ကျန်ရှိသော အချိန်များကို သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ရန်၊ ခန္ဓာကိုယ် ကို သန်စွမ်းစေရန် နှင့် စစ်မှန်သောစွမ်းအင် များကို သန့်စင်ရန် အတွက်သာ အသုံးပြုမည် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူသည် အဆင့် ၂ ကောင်းကင်ဆရာသခင် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ပြီး အဆင့် ၂ ကောင်းကင်ဆရာသခင် ၏ အထွတ်အထိပ် သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ သိုင်းပညာ အဆင့် ၄ မှ အဆင့် ၃ သို့ တက်လှမ်းရန် အချိန် မည်မျှ ကြာမည် ကို သူ အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းနိုင်လေသည်။

အများဆုံး သုံးလ ပဲ။

အဆင့် ၄ သို့ တက်လှမ်းပြီး လအနည်းငယ် သာ ရှိသေးသော်လည်း သိုင်းဆရာသခင် အဆင့် သို့ ထပ်မံ တက်လှမ်းနိုင်ခြင်း မှာ သာမန် သိုင်းသမား များ အတွက် ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိလောက်အောင် အံ့မခန်း ဖြစ်သော်လည်း၊ အဆင့် ၂ အထွတ်အထိပ် ရောက်နေသော တာအိုဆရာ တစ်ဦး အတွက်မူ အလွန် ပုံမှန် ဖြစ်သော လေ့ကျင့်မှု အမြန်နှုန်း ပင် ဖြစ်သည်။

အချိန်များ လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားသည်။

ပထမ လ။

တာယွမ် အနှံ့အပြား ရှိ နတ်ဆိုးကပ်ဘေး များ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။

ဝူအန်းမင်းသမီး သည် ဧကရီအရှင်မ အဖြစ် တရားဝင် နန်းတက်ခဲ့ပြီး ဧကရီအရှင်မ ဘွဲ့အမည် ကို ဝူကျောက် ဟု သတ်မှတ်ခဲ့သည်။

သိုင်းပညာ အဆင့် ၂ ရှိသူ အများအပြား မှာ ဤ တစ်လ အတွင်း အရပ်လေးမျက်နှာ သို့ သွားရောက်ကာ တာယွမ် အနှံ့အပြား တွင် ပြန့်ကျဲနေသော နတ်ဆိုး များကို တစ်ကောင်ပြီး တစ်ကောင် ဖိနှိပ် သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြရာ လူစကားပြောအဆင့် မိစ္ဆာကြီး အများအပြား မှာ ခွေးရူး များအလား ထွက်ပြေးကြရပြီး အန္တရာယ် များသော သေမင်းတမန် နယ်မြေ များ အတွင်းသို့ ထွက်ပြေး ပုန်းအောင်း ခဲ့ကြရသည်။

ထို့အပြင် သေမင်းတမန် နယ်မြေ များ အတွင်းသို့ ထွက်ပြေးနိုင်သူ များမှာ အနည်းငယ် သာ ရှိပြီး အများစုမှာ ပွဲချင်းပြီး အသတ်ခံခဲ့ရသည်။

ဒုတိယ လ။

တာယွမ် အနှံ့အပြား တွင် အခြေအနေများ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာသည်။

မူလက နတ်ဆိုးကပ်ဘေး ကြောင့် ခရိုင် အသီးသီး သို့ ယာယီ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ရသော ပြည်သူများ မှာလည်း ပြန်လည် ခွဲဝေ ချထားခံရပြီး နေရာ အနှံ့အပြား သို့ တဖြည်းဖြည်း ရောက်ရှိသွားကြကာ အခြေအနေ များမှာလည်း နတ်ဆိုးကပ်ဘေး မတိုင်မီ က အခြေအနေ အတိုင်း တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဤ ကာလ အတွင်း ချန်မု သည် ဝိညာဉ် နှစ်ခု နှင့် ထပ်မံ တွေ့ဆုံခဲ့သော်လည်း သူတို့၏ စွဲလမ်းမှု များကို ဖြေရှင်းရန် အလွန် ခက်ခဲလှပြီး အချိန် အတန်ကြာ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အနည်းငယ် သာ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ကာ ပြီးမြောက်မှု ရာခိုင်နှုန်း အလွန် နည်းပါးသဖြင့် ဝိညာဉ်မှတ် ဆယ်ဂဏန်း အနည်းငယ် သာ ရရှိခဲ့သည်။

တတိယ လ။

ချန်မု ၏ သိုင်းပညာ အဆင့် တက်လှမ်းသွားပြီး အဆင့် ၃ သို့ ရောက်ရှိကာ သိုင်းဆရာသခင် အဆင့် သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

လောကရှိ သန်းပေါင်းများစွာသော သိုင်းသမား များ အတွက် သိုင်းဆရာသခင် အဆင့် သို့ ရောက်ရှိခြင်းမှာ မရေမတွက်နိုင်သော လူများ ၏ အိပ်မက် ဖြစ်ပြီး သူတို့ လိုက်လံ ရှာဖွေနေသော ပန်းတိုင် ဖြစ်သော်လည်း ချန်မု အတွက်မူ အရေးမပါသော လှေကားထစ်လေး တစ်ခု သာ ဖြစ်သည်။

အဆင့် ၃ သိုင်းဆရာသခင် နှင့် အဆင့် ၄ လူသားစွမ်းအားလွန် အဆင့် ကြား ကွာခြားချက် မှာ အလွန် ကြီးမားလှသော်လည်း ဤ အဆင့် တက်လှမ်းမှု က ချန်မု အတွက် ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲ များ ယူဆောင်လာခြင်း မရှိပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သိုင်းပညာ အဆင့် ၃ နှင့် အဆင့် ၄ ကြား ကွာခြားချက် မည်မျှပင် ကြီးမားစေကာမူ ယခုလက်ရှိ သူ ပိုင်ဆိုင်ထားသော စွမ်းအား များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အလွန် သေးငယ်လွန်းလှသောကြောင့် ပင်။

စတုတ္ထ လ။

ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ပေ။

ပဉ္စမ လ။

ယခင်က အကြောင်းအကျိုး အချို့ ရှိခဲ့ဖူးသော လျှိုလျန် သည် တာအိုဆရာ စွမ်းအားများ နိုးထလာပြီး အဆင့် ၇ သို့ ရောက်ရှိသွားကာ ဤ သတင်းမှာ ချန်မု ထံသို့ ရောက်ရှိလာသဖြင့် ချန်မု က သူမကို လာတွေ့ရန် ခေါ်ယူခဲ့ပြီး လျှိုလျန် ၏ ခန္ဓာကိုယ် ဖွဲ့စည်းပုံ မှာ အနည်းငယ် ထူးခြားနေကြောင်း အံ့အားသင့်ဖွယ် တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ထိုစဉ်က ချွေ့အာ ၏ စွဲလမ်းမှု ကြောင့် လျှိုလျန် နှင့် တွေ့ဆုံချိန် တွင် သူသည် အဆင့် ၉ တာအိုဆရာ သာ ရှိသေးသဖြင့် ဘာမှ မမြင်တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း၊ ယခုအခါ သူသည် အဆင့် ၂ တာအိုဆရာ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ရာ သူ မြင်တွေ့နိုင်သော အရာများမှာ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေပြီ ဖြစ်သည်။

ပထမဆုံး တွေ့ဆုံချိန် နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက လျှိုလျန် မှာ အနည်းငယ် ကြီးပြင်းလာသော်လည်း ယခင်ကကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့ တတ်ပြီး နူးညံ့ သိမ်မွေ့သော ပုံစံ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ကာ အဆင့် ၇ တာအိုဆရာ အဖြစ် နိုးထလာသဖြင့် အားနည်းသော မိန်းကလေး တစ်ဦး မဟုတ်တော့သော်လည်း စိတ်နေစိတ်ထား မှာ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိသေးပေ။

သေချာတာပေါ့။ ဒါက အဓိက အချက် မဟုတ်ဘူး။ အဓိက အချက် မှာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် ဖွဲ့စည်းပုံ မှာ သစ်ပင် ပန်းမန် များနှင့် အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု ရှိပြီး အနီးအနား ရှိ သစ်ပင် ပန်းမန် များနှင့် ထူးခြားသော ဆက်သွယ်မှု တစ်ခု ကို ဖန်တီးနိုင်ခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤ ဆက်သွယ်မှု က ဘာအတွက် အသုံးဝင်သည် ကိုတော့ လောလောဆယ် မသိရသေးပေ။

ချန်မု က နောက်ဆုံးတွင် လျှိုလျန် ကို တပည့် အဖြစ် လက်ခံလိုက်ပြီး သူမကို ဘေးတွင် ထားကာ လေ့လာ ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

ဆဋ္ဌမ လ။

ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ပေ။

သတ္တမ လ သို့ ရောက်ရှိလာချိန် တွင် အခြေအနေ များ နောက်ဆုံးတွင် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

...

စပါးခင်း တစ်ခု တွင်။

ချန်မု က ထောင့်တစ်နေရာ တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး သူ၏ အရှေ့တွင် ရွှေရောင် တောက်ပနေသော စပါးနှံ များ ရှိနေလေသည်။

"ကြည့်ရတာ အောင်မြင်သွားပြီ ထင်တယ်။"

စပါးနှံ တစ်ခုကို ခူးယူကာ သေချာစွာ အကဲခတ်ပြီးနောက် ချန်မု ခေါင်း ခပ်ဖွဖွ ညိတ်လိုက်ပြီး ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော လျှိုလျန် ကို ကြည့်ကာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အားလုံး မင်းရဲ့ ကျေးဇူး တွေပါ။"

"ကျွန်... ကျွန်မ ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ရပါဘူး..."

လျှိုလျန် က ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော တစ်လ ကတည်းက ချန်မု က သူမကို စပါးခင်း သို့ အမြဲတမ်း ခေါ်လာခဲ့ပြီး ချန်မု ဘာတွေ လုပ်နေသည် ကို သူမ နားမလည်သော်လည်း ချန်မု နောက်သို့ လိုက်နေရုံဖြင့် လုံလောက်သည် ဟုသာ သိထားသဖြင့် ချန်မု ခိုင်းသမျှ ကိုသာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

တစ်ခါတစ်ရံ တွင် သူမ၏ ထူးခြားသော သစ်ပင် ပန်းမန် များနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်သည့် ခန္ဓာကိုယ် ဖွဲ့စည်းပုံ ကို အသုံးပြု၍ စပါးနှံ များအပေါ် တစ်ခုခု လုပ်ဆောင်ပေးရပြီး တစ်ခါတစ်ရံ တွင် ချန်မု က ထိုနေရာတွင် သေချာစွာ လေ့လာရင်း စပါး များကို တစ်နေရာတည်း တွင် စုပုံကာ တစ်ခုခု လုပ်ဆောင်နေတတ်သည်။

ထိုသို့ဖြင့် တစ်လ ကြာသွားခဲ့သည်။

မူလက ခြောက်သွေ့ပြီး စပါးစေ့ သေးငယ်သော စပါး များမှာ ချန်မု ၏ လုပ်ဆောင်မှု များ အောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း ပြည့်ဖြိုးလာပြီး စပါးနှံ များလည်း တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာကာ စပါးစေ့ များလည်း ပိုမို ပြည့်ဖြိုးလာသည်ကို သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

"လူလာစမ်း။"

ချန်မု က စပါးနှံ ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရင်း တည်ငြိမ်စွာ ခေါ်လိုက်သည်။

"ရွှီး"

ချက်ချင်းပင် ကောင်းကင်ကွန်ရက် မှ လူတစ်ဦး ပေါ်လာပြီး ချန်မု ကို ရိုသေစွာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ဆရာသခင်"

"ဒါကို ရှီးယွီ ဆီ ပေးလိုက်ပါ။ သူ ဘာလုပ်ရမလဲ ဆိုတာ သိလိမ့်မယ်။"

ချန်မု က စပါးနှံ ကို ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ထို ကောင်းကင်ကွန်ရက် မှ လူ လည်း ချက်ချင်း ပြန်လည်လျှောက်တင်ပြီး စပါးနှံ ကို ယူကာ အလျင်အမြန် ထွက်သွားတော့သည်။

"လုံလောက်လောက်ပြီ ထင်တယ်။"

ချန်မု က ကောင်းကင်ကွန်ရက် မှ လူ ၏ ကျောပြင် ကို ကြည့်ရင်း ခေါင်း ခပ်ဖွဖွ ညိတ်လိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော တစ်လ က။

သူ မြေအောက်ကမ္ဘာ တွင် ဝိညာဉ် တစ်ခု နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

ထို ဝိညာဉ် မှာ တာယွမ် မှ ဖြစ်ပြီး စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းများကို တာဝန်ယူရသော အရာရှိ တစ်ဦး ဖြစ်ကာ တစ်သက်တာ လုံး စပါး အထွက်နှုန်း နှင့် အရည်အသွေး ကို မြှင့်တင်ရန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး သေဆုံးသွားပြီးနောက် တွင်လည်း စွဲလမ်းမှု များ မပျောက်ကွယ်ခဲ့ပေ။

ဤ စွဲလမ်းမှု မှာ အလွန် ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် မြေအောက်ကမ္ဘာ တွင် သင်္ချိုင်းဂူ တစ်ခု အဖြစ်ပင် ပြောင်းလဲသွားကာ ဝိညာဉ် မှာ သင်္ချိုင်းဂူ ပတ်လည် တွင် လှည့်လည် နေပြီး အဆုံးအစ မရှိသော သင်္ချိုင်းမြေ ပေါ်တွင် သူ တစ်သက်လုံး ကြိုးစားခဲ့သော စပါးပင် များကို ရှာဖွေနေပုံ ရသည်။

ထို ဝိညာဉ် နှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက် ချန်မု က သူ၏ မသေဆုံးမီ ဆန္ဒ များကို အစားထိုး ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့ခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

ယခင် ဘဝ က သူသည် ဤ ပညာရပ် များကို မလေ့လာခဲ့ဖူးသော်လည်း အဆင့် ၂ တာအိုဆရာ တစ်ဦး အနေဖြင့် သစ်ပင် ပန်းမန် များ၏ အသက်စွမ်းအင် ကို ကြီးမားစွာ လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်သော တပည့်ငယ် လျှိုလျန် လည်း ရှိနေသဖြင့် တစ်လ အတွင်း မှာပင် ယခင်ကထက် အရည်အသွေး များစွာ ပိုမို ကောင်းမွန်ပြီး အထွက်နှုန်း သုံးဆခန့် ပိုမို များပြားသော ဤ စပါး မျိုး ကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

ဤ စပါး များကို ဧကရီအရှင်မ ထံသို့ ပေးပို့လိုက်ခြင်း ဖြင့် ထို ဝိညာဉ် ၏ မသေဆုံးမီ စွဲလမ်းမှု ကို ဖြေရှင်းနိုင်လောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သင်္ချိုင်းဂူ ရှိသော ဝိညာဉ် တစ်ခု အနေဖြင့် ဤ စွဲလမ်းမှု ကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် ရရှိမည့် ဝိညာဉ်မှတ် မှာ အနည်းဆုံး တစ်ရာ အထက် တွင် ရှိမည် ဖြစ်ပြီး ယခင်က ရရှိခဲ့သော ဝိညာဉ်မှတ် များနှင့် ပေါင်းလိုက်ပါက ဝိညာဉ်မှတ် သုံးရာ ကျော်လောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ခုနစ်လ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အဆင့် ၁ တာအိုဆရာ ၏ တံခါး ကို ခေါက်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

"သွားရအောင်"

"ပြန်ကြမယ်"

ချန်မု လှည့်ကာ လျှိုလျန် ကို ခေါ်လိုက်သည်။

လျှိုလျန် က လိမ္မာစွာ ပြန်ဖြေပြီး ချန်မု ၏ ဘေးတွင် လိုက်ပါလာကာ ချန်မု ၏ အလင်းတန်း ဖြင့် ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ကို ခံရပြီး လူနှစ်ဦး စလုံး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။