အခန်း ၁၅၁
Vol. 16 Ch. 151
အခန်း (၁၅၁) မြို့တော်တွင် စုဝေးခြင်း
နင်ဖုန်းမြို့။
မြို့ရိုးတစ်ဖက်ရှိ ကင်းမျှော်စင်ပေါ်တွင်။
ဇီယွမ်ဂိုဏ်း၏ တာအိုသားတော် ရွှယ်ချန်နှင့် ချင်းဟုန် တာအိုဆရာတို့သည် မြို့ရိုးအစွန်း၌ ရပ်နေကြသည်။
ကျိုယီတောင်တန်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေသို့ သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ဖြင့် ဝင်ရောက်နိုင်သော်လည်း အတွင်းပိုင်းအထိ နက်ရှိုင်းစွာ သွားရောက်ရန်မှာမူ အလွန်ခက်ခဲလှပေသည်။ ယခင်က ရွှယ်ချန်သည် စမ်းသပ်ဝင်ရောက်ခဲ့ဖူးသော်လည်း အဝေးသို့ မရောက်မီမှာပင် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သဖြင့် နောက်ပြန်ဆုတ်ခဲ့ရသည်။
ယခုအခါ ထာဝရသခင်ကြီးများစွာ ဝင်ရောက်လာပြီဖြစ်ရာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ရတနာများအတွက် သွေးထွက်သံယို တိုက်ပွဲများပင် ဖြစ်ပွားနိုင်ခြေ ရှိလေသည်။ ထို့ကြောင့် ကျိုယီတောင်တန်းသည် သူတို့ သွားရောက်နိုင်သော နေရာ မဟုတ်တော့ဘဲ ဤနေရာမှနေ၍ ဇီယွမ် ထာဝရသခင်ကြီး ပြန်အလာကို စောင့်ဆိုင်းရန်သာ ရှိတော့သည်။
ရွှယ်ချန်က ကျိုယီတောင်တန်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ဆရာသခင်ဘက်က အခြေအနေ ဘယ်လိုနေမလဲ မသိဘူး။"
ဤနေရာမှာ ကျိုယီတောင်တန်းနှင့် အလွန်ဝေးကွာသဖြင့် ထိုဘက်ရှိ အခြေအနေများကို မမြင်နိုင်သလို သူကိုယ်တိုင် သွားရောက်ကြည့်ရှုရန်လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထိုသို့လုပ်ခြင်းသည် ဇီယွမ် ထာဝရသခင်ကြီးအတွက် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေရုံသာ ရှိမည်ဖြစ်သည်။
ဘေးရှိ ချင်းဟုန် တာအိုဆရာကမူ တည်ငြိမ်သောအမူအရာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ကျိုယီတောင်တန်းကို အဲဒီ ထာဝရသခင်ကြီး အနည်းငယ်ပဲ သွားတယ်ဆိုရင်တော့ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် တာအိုဖြစ်တည်ခြင်းပန်း တစ်ပွင့်ကို သေချာပေါက် ရနိုင်မှာပါ။"
ရွှယ်ချန် လည်း ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်သည်။
သူ သိပ်ပြီး မစိုးရိမ်ရခြင်းမှာ ဇီယွမ် ထာဝရသခင်ကြီးသည် အဆုံးအစမရှိသော နယ်မြေ ဆယ့်သုံးခုလုံးတွင် ကျော်ကြားသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ လက်အောက်တွင် အရေးနိမ့်ခဲ့ဖူးသော ထာဝရသခင်ကြီးများလည်း တစ်ဦးတည်း မကသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယူရွှယ်နှင့် ဖူကွမ်း အစရှိသော ထာဝရသခင်ကြီးများမှာ အလွယ်တကူ ရင်ဆိုင်နိုင်သူများ မဟုတ်သော်လည်း ဇီယွမ် ထာဝရသခင်ကြီးအနေဖြင့် အေးအေးဆေးဆေး ဆုတ်ခွာနိုင်မည်မှာ သေချာလှပေသည်။
ဇီယွမ် ထာဝရသခင်ကြီးက သူ့ကို တာအိုဖြစ်တည်ခြင်းပန်း တစ်ပွင့် ပေးမည်ဟု ပြောခဲ့သည်ကို ပြန်တွေးမိတိုင်း သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် တောက်ပသော မျှော်လင့်ချက် အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။
တာအိုဖြစ်တည်ခြင်းပန်း။
၎င်းမှာ ရွှေရောင်အမြုတေ ထာဝရသခင်ကြီးများပင် အလုအယက် လိုချင်ကြသော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ အဖိုးတန်ရတနာပင် ဖြစ်သည်။
ဇီယွမ် ထာဝရသခင်ကြီးကဲ့သို့ တာအိုကပ်ဘေး လေးကြိမ်ကို ဖြတ်ကျော်ထားပြီး တာအိုဖြစ်တည်ခြင်းပန်းကို အကြိမ်ကြိမ် အသုံးပြုဖူးသော ရှေးဟောင်း ထာဝရသခင်ကြီးများသာလျှင် ဤပန်းကို သိပ်ပြီး မက်မောခြင်း မရှိတော့သဖြင့် သူ့ကို တစ်ပွင့် ပေးနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ သူသည် ယင်ယန်ပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်နှင့် လူသားကြားရှိ နယ်နိမိတ်ကို ချိုးဖျက်ရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်။ အကယ်၍ တာအိုဖြစ်တည်ခြင်းပန်း တစ်ပွင့်သာ ရရှိပါက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ တာအိုအနှစ်သာရအပေါ် သူ၏ နားလည်သဘောပေါက်မှုမှာ ကြီးမားစွာ တိုးတက်လာမည်မှာ သေချာလှပေသည်။
ယခုအချိန်တွင် သူသည် ကောင်းကင်နှင့် လူသားကြားရှိ အတားအဆီးကို ချိုးဖျက်နိုင်ရန် ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့်သာ ယုံကြည်မှု ရှိသော်လည်း တာအိုဖြစ်တည်ခြင်းပန်းကို အသုံးပြု၍ တာအိုအနှစ်သာရကို ပိုမို နားလည်နိုင်မည် ဆိုပါက သူ၏ ယုံကြည်မှုမှာ အနည်းဆုံး နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းအထိ တက်လာမည် ဖြစ်သည်။
ဤသည်မှာ အလွန်မြင့်မားသော ရာခိုင်နှုန်းပင် ဖြစ်သည်။
ရွှေရောင်အမြုတေ ထာဝရသခင်ကြီးများ၏ အဆင့်အတန်း ဤမျှလောက် မြင့်မားနေရခြင်းမှာ အဆင့်အတန်း ကိုယ်တိုင်က သာမန်လူသားဘဝမှ လွတ်မြောက်သွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သလို ကောင်းကင်နှင့် လူသားကြားရှိ နယ်နိမိတ်မှာ အလွန်တရာ ကျော်ဖြတ်ရန် ခက်ခဲလှသောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။
သာမန် အခြေခံမဲ့ ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ ထိုအတားအဆီးကို ချိုးဖျက်နိုင်ရန် ငါးရာခိုင်နှုန်းခန့် ယုံကြည်မှု ရှိလျှင်ပင် ကံကောင်းလှပြီဟု ဆိုရမည်။
သူ့ကဲ့သို့ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်အမြစ်နှင့် မွေးရာပါ ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ် ပိုင်ဆိုင်ထားသော ဂိုဏ်း၏ တာအိုသားတော်ပင်လျှင် အများဆုံး ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့်သာ ယုံကြည်မှု ရှိပြီး အခြားသော ကြီးမားသည့် အခွင့်အရေးများ ထပ်မံရရှိမှသာ ယုံကြည်မှု ပိုမို တိုးလာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ရွှယ်ချန်က ချင်းဟုန် တာအိုဆရာကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။
"ဆရာသခင် ပြန်လာရင်တော့ ငါတို့ အဲဒီ တာယွမ်ရဲ့ မြို့တော်ကို လိုက်သွားရလောက်မယ်၊ အရင်တုန်းက မင်း အဲဒီ တာယွမ်ရဲ့ ကောင်းကင်ဆရာသခင် လက်ထဲမှာ အများကြီး ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရတယ်မလား၊ ဒီတစ်ခါတော့ သူ လေလုံးမထွားရဲတော့ပါဘူး။"
ချင်းဟုန် တာအိုဆရာက ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ရမ်းလိုက်သည်။ သူသည် ချန်မုအပေါ်တွင် မည်သည့် ရန်ငြိုးမျှ မရှိပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ချန်မုမှာ ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါးဖြစ်ပြီး သူ့ကို အသက်ချမ်းသာပေးခဲ့ခြင်းကပင် ကြီးမားသော ကျေးဇူးတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါးအကြောင်းကို သူ များများ မဆွေးနွေးလိုပေ။
နှစ်ရက်ခန့် အချိန်ကုန်လွန်သွားသည်။
ရွှယ်ချန်နှင့် ချင်းဟုန် တာအိုဆရာတို့သည် မြို့ရိုးပေါ်မှ မထွက်ခွာကြဘဲ နှစ်ဦးစလုံး မျက်လုံးမှိတ်ကာ တရားထိုင်နေကြသည်။ ကျင့်ကြံသူများအတွက် နှစ်ရက်ဆိုသော အချိန်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်မျှသာ ဖြစ်သည်။
ထိုနေ့ မွန်းတည့်ချိန်တွင် နေရောင်ခြည်က ရွှယ်ချန်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ဖြာကျလာချိန်၌ သူသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ရွှယ်ချန်က အရပ်မျက်နှာ တစ်ခုဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွားပြီး တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။
"ဘယ်က မိတ်ဆွေလဲ။"
ရွှီး...
စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစား ပြေပြစ်လှပပြီး မျက်နှာကို ဇာပါးလွှာဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော အမျိုးသမီး တစ်ဦးဖြစ်ကာ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ယင်ယန်ပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့်၏ အရှိန်အဝါများ မသိမသာ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။
ရွှယ်ချန်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
"ဪ၊ ကျန်းဟွာဂိုဏ်းရဲ့ နတ်သမီး ချန်ယင်ချွန်းကိုး၊ အရှိန်အဝါက ရင်းနှီးနေတယ်လို့ ထင်သားပဲ၊ ကြည့်ရတာ အခွင့်အရေး တစ်ခုခု ရပြီး ခြေတစ်လှမ်း ထပ်တက်သွားပြီ ထင်တယ်၊ ငါနဲ့ တာအိုပညာရပ်အကြောင်း ထပ်ပြီး ဆွေးနွေးချင်လို့လား။"
ပေါ်လာသူကို သူ သိလေသည်။ ၎င်းမှာ ကျန်းဟွာဂိုဏ်း၏ တာအိုသမီးတော် ချန်ယင်ချွန်း ဖြစ်ပြီး ယခင်က သူနှင့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ယှဉ်ပြိုင်ဖူးကာ စွမ်းအားမှာလည်း သူနှင့် မတိမ်းမယိမ်း ရှိပြီး ယခုအခါတွင် ယင်ယန်ပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
ချန်ယင်ချွန်းက ရွှယ်ချန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ရှင် မသိသေးဘူးလား။"
ရွှယ်ချန် အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားသည်။
"ဘာကို သိရမှာလဲ။"
ချန်ယင်ချွန်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သနားကြင်နာမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ဇီယွမ်၊ ယူရွှယ်နဲ့ မှန်ရောင် ထာဝရသခင်ကြီး သုံးပါးစလုံး ကျိုယီတောင်တန်းမှာ ကျဆုံးသွားပြီ၊ အဲဒီ တာယွမ်ရဲ့ ကောင်းကင်ဆရာသခင် လက်ချက်နဲ့လေ။"
ထို့နောက် သူမက ဆက်ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒီ တာယွမ်ရဲ့ ကောင်းကင်ဆရာသခင်က ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်လူမျိုးတွေရဲ့ အမွေအနှစ်ကို ရထားပုံရတယ်၊ ပြီးတော့ ဝူရှန်းနယ်မြေထဲက လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အသီးသီးက ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ ရတနာတွေကိုလည်း အကုန် လိုက်သိမ်းသွားတယ်တဲ့၊ ငါ့ဆရာသခင်ဆို ဂျီမီးတောင်ကြားမှာ ဝိညာဉ်နှင်းရည် တစ်စက်တောင် မရခဲ့ဘူး၊ အခုတော့ တာယွမ်ရဲ့ မြို့တော်ဆီကို လိုက်သွားကြပြီ။"
ဘုန်း...
ဤစကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရွှယ်ချန်နှင့် ချင်းဟုန် တာအိုဆရာတို့၏ နားထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သည့်အလား အလွန်တုန်လှုပ်သွားကြတော့သည်။
ရွှယ်ချန်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ချန်ယင်ချွန်းကို မျက်မှောင်ကြုတ်၍ စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"အဓိပ္ပာယ်မရှိလိုက်တာ၊ အဲဒီ တာယွမ်ရဲ့ ကောင်းကင်ဆရာသခင်က အဆင့်သစ် ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါးလေးပဲ ရှိသေးတာ၊ ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်လူမျိုးတွေရဲ့ အမွေအနှစ်ကို ရထားတယ်ဆိုရင်တောင်မှ ငါ့ဆရာသခင်ကို ဘာမှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ယူရွှယ်နဲ့ မှန်ရောင် ထာဝရသခင်ကြီး နှစ်ပါးကလည်း အလွယ်တကူ ရင်ဆိုင်လို့ရတဲ့ သူတွေ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းက ငါ့ရဲ့ စိတ်ကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်အောင် လာလုပ်ရဲတယ်ပေါ့လေ။"
ချန်ယင်ချွန်းက ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ရမ်းလိုက်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ဖူကွမ်း ထာဝရသခင်ကြီးဆီက ထွက်လာတဲ့ သတင်းလို့ ကြားတာပဲ၊ အသေးစိတ် မှန်မမှန်ကိုတော့ ငါ့ဆရာသခင်လည်း သေချာ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ဆရာသခင်ကတော့ တာယွမ်ရဲ့ မြို့တော်ဆီကို လိုက်သွားပြီ၊ အဲဒီ တာယွမ်ရဲ့ ကောင်းကင်ဆရာသခင်ကသာ ဝူရှန်းနယ်မြေက လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အသီးသီးမှာ ဒီနှစ်တစ်ထောင်အတွင်း ဖြစ်တည်လာတဲ့ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ ရတနာတွေကို အကုန် သိမ်းယူချင်တယ် ဆိုရင်တော့ ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးတာပဲ၊ ရှင်နဲ့ အများကြီး မပြောတော့ဘူး၊ ကျွန်မလည်း အဲဒီ တာယွမ်ရဲ့ မြို့တော်ကို သွားလိုက်ဦးမယ်။"
စကားဆုံးသည်နှင့်။
ချန်ယင်ချွန်း၏ ပုံရိပ်မှာ လင်းလက်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
သူမ၏ ပုံရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ရွှယ်ချန်၏ မျက်နှာမှာ အလွန် ဆိုးရွားသွားပြီး အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေတော့သည်။
ဇီယွမ် ထာဝရသခင်ကြီး ကျဆုံးသွားသည်ဆိုသော ကိစ္စကို သူ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ပေ။ သို့သော် ချန်ယင်ချွန်း၏ စရိုက်အရ အလွယ်တကူ လိမ်ညာမည့်သူ မဟုတ်သဖြင့် သူမက ထိုသို့ပြောသည်ဆိုပါက ဤသတင်းမှာ အမှန်တကယ် ပျံ့နှံ့နေခြင်း ဖြစ်ရမည်။
ချင်းဟုန် တာအိုဆရာက ဘေးမှနေ၍ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
"တာအိုသားတော် စိုးရိမ်မလွန်ပါနဲ့၊ ချန်ယင်ချွန်း ပြောတဲ့စကားတွေက အမှန် ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်မှာပါ။"
ရွှယ်ချန် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"အမှန် မဖြစ်နိုင်တာတော့ ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဆရာသခင်က တကယ်ပဲ ပြန်မလာသေးဘူး၊ အခုချိန်အထိ သတင်းအစအနတောင် မရသေးဘူး... မင်း ကျိုယီတောင်တန်းဘက်ကို သွားကြည့်လိုက်၊ ငါက သူမနောက်ကို လိုက်ပြီး အဲဒီ တာယွမ်ရဲ့ မြို့တော်ကို သွားလိုက်မယ်။"
ချင်းဟုန် တာအိုဆရာက သဘောတူလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကျိုယီတောင်တန်းဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
ရွှယ်ချန်မှာလည်း လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး ချန်ယင်ချွန်း ပျောက်ကွယ်သွားသော အရပ်မျက်နှာဆီသို့ လိုက်သွားတော့သည်။
...
ကျောက်စိမ်းဝါးတော။
စိမ်းလန်းစိုပြေနေသော ကျောက်စိမ်းဝါးပင်များသည် လှပကျော့ရှင်းသော မိန်းမပျိုလေးများအလား မြေကြီးထဲတွင် အမြစ်တွယ်ကာ ကောင်းကင်ဆီသို့ ကြီးထွားနေကြပြီး ကြည်လင်တောက်ပနေသဖြင့် လောက၏ အဖိုးတန် ရတနာများအလား ထင်မှတ်ရပေသည်။
သို့သော် ဤသည်မှာ သာမန်လူများ၏ အမြင်တွင်သာ ဖြစ်သည်။
ပို၍ တိကျစွာ ပြောရလျှင် ဤသည်မှာ ထာဝရသခင်ကြီးအောက်ရှိ သာမန်လူများအားလုံး၏ အမြင်တွင် ပေါ်နေသော မြင်ကွင်း ဖြစ်သည်။
အမှန်တရားကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ပြီး အနှစ်သာရကို ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်သော ထာဝရသခင်ကြီးများ၏ အမြင်တွင်မူ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော မြင်ကွင်းကို တွေ့မြင်ရမည် ဖြစ်သည်။ ထိုကျောက်စိမ်းဝါးပင်များပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော၊ ဖြူဖျော့ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းသည့် သရဲမျက်နှာများ ထွက်ပေါ်နေပြီး ထိုမျက်နှာများမှာ အသက်ဝင်နေသည့်အလား အမူအရာများကိုပင် အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေကြလေသည်။
သရဲမျက်နှာများစွာက ဝါးပင်များကို ရစ်ပတ်ထားပြီး အမြင့်ဆုံးနေရာအထိ ရောက်ရှိနေကြရာ ၎င်းတို့မှာ မည်သို့သော ကျောက်စိမ်းဝါးပင်များ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောရလျှင် သရဲဝါးပင်များသာ ဖြစ်ပြီး မည်မျှများပြားသော သရဲတစ္ဆေ ဝိညာဉ်များက ၎င်းတို့အပေါ်တွင် ရစ်ပတ်နေသည်ကို မသိနိုင်ပေ။
ကျောက်စိမ်းဝါးတော အတွင်းပိုင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလေလေ ဝါးပင်များက ပို၍ ကြီးမားလာပြီး ဝါးဆစ်များကလည်း ပိုမို ထူထဲလာကာ ၎င်းတို့အပေါ်တွင် ရစ်ပတ်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ် သရဲမျက်နှာများလည်း ပိုမို များပြားလာသည်။ မျက်နှာတစ်ခုချင်းစီမှာ ရူးသွပ်စွာ ရုန်းကန်နေသည့်အလား ပင်။
ထိုဝါးပင်များအတွင်း၌ အကျဉ်းချခံထားရပြီး မလွတ်မြောက်နိုင်သည့်အလား ဖြူဖျော့သော သရဲမျက်လုံးများထဲတွင် ရူးသွပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေကာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် လူ၏ စိတ်နှလုံးကို သိမ်းကျုံးသွားရန် လုံလောက်လှပေသည်။
အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင်။
ဤနေရာမှာ ကွင်းပြင်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
အပေါ်ယံတွင် ကျောက်စိမ်းရောင် ဝါးရွက်များ ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ ကျနေသည်ကို တွေ့ရသော်လည်း ထာဝရသခင်ကြီးများ၏ အမြင်တွင်မူ ထူထပ်သော မီးခိုးရောင် မြူခိုးများ စုပုံနေပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် အနည်ထိုင်နေလေသည်။
လူတစ်ယောက်က ကွင်းပြင်ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး အရှေ့ရှိ ကွင်းပြင်ကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။
"အသက်ကင်းမဲ့ပန်းပွင့်တွေရော။"
သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မင်္ဂလာအငွေ့အသက်များ ယှက်နွှယ်နေပြီး သူသည် ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါးပင် ဖြစ်သည်။
ဝါးတော၏ အနောက်ဘက်မှ နောက်ထပ် လူရိပ်တစ်ခု လျှောက်လှမ်းလာသည်။
ထျန်းရှန်း ထာဝရသခင်ကြီးက ကွင်းပြင်ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"တစ်ပွင့်မှ မရှိဘူးလား။"
ဤနေရာမှာ ကျောက်စိမ်းဝါးတော၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာဖြစ်ပြီး တာအိုအမှတ်အသားများ အများဆုံး စုပုံနေသော နေရာလည်း ဖြစ်သည်။ ကျောက်စိမ်းဝါးများ၏ အကျဉ်းချခြင်းကို ခံထားရသော သရဲတစ္ဆေများ အားလုံးမှာ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ တဖြည်းဖြည်း ကြေမွသွားပြီး ဤကဲ့သို့သော မီးခိုးရောင် မြူခိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဤနေရာတွင် စုပုံလာကြသည်။ ထိုမြူခိုးများထဲမှ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ရတနာ ဖြစ်သော အသက်ကင်းမဲ့ပန်းပွင့်များ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ရတနာများ အားလုံးထဲတွင် အသက်ကင်းမဲ့ပန်းပွင့်အတွက် ပြိုင်ဆိုင်မှုမှာ အပြင်းထန်ဆုံး ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းမှာ ရွှေရောင်အမြုတေ ထာဝရသခင်ကြီးများ၏ တာအိုကပ်ဘေးနှင့် တိုက်ရိုက် သက်ဆိုင်နေပြီး အသက်ဆက်ပေးနိုင်သော အရာဖြစ်သောကြောင့် ပင်။
လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ထောင်က ကျောက်စိမ်းဝါးတောတွင် အသက်ကင်းမဲ့ပန်းပွင့် လေးပွင့် ထွက်ပေါ်ခဲ့ရာ ထာဝရသခင်ကြီး ဆယ်ပါးကျော် အကြီးအကျယ် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပြီး ထာဝရသခင်ကြီး ငါးပါး ကျဆုံးသွားပြီးမှသာ ပိုင်ရှင်များကို အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ယခု နှစ်တစ်ထောင်တွင်မူ တစ်ပွင့်မျှပင် မရှိပေ။
လင်ထျန်းဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် ချီချန် ထာဝရသခင်ကြီးက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ နှစ်တစ်ထောင်ကြာအောင် သရဲတစ္ဆေတွေ ကြေမွပြီး စုပုံလာတာ အနည်းဆုံးတော့ အသက်ကင်းမဲ့ပန်းပွင့် တစ်ပွင့်တော့ ထွက်လာသင့်တယ်၊ ပြီးတော့ ဒီနေရာမှာ တာအိုအမှတ်အသားတွေ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ထားတဲ့ လက္ခဏာတွေ ရှိနေတယ်၊ တစ်ယောက်ယောက်က အရင်ရောက်လာပြီး အကုန် ယူသွားတာ ဖြစ်မယ်။"
ဤစကား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် အနီးအနားရှိ ထာဝရသခင်ကြီးများ၏ မျက်နှာများမှာ ပြောင်းလဲသွားကြပြီး အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ချက်ချင်း သတိရသွားကြတော့သည်။
ကျောက်စိမ်းဝါးတောသည် ဝိညာဉ်လောက၏ လွှမ်းမိုးမှု ခံထားရသော နေရာဖြစ်ပြီး အလွန် အန္တရာယ်များလှသည်။ အထူးသဖြင့် ဗဟိုချက်နယ်မြေသို့ ထာဝရသခင်ကြီးများသာ ဝင်ရောက်နိုင်ပြီး ဝူရှန်းနယ်မြေ တစ်ခုလုံးတွင် သူတို့မတိုင်မီ ဝင်ရောက်နိုင်သူမှာ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိလေသည်။
ဝူရှန်းနယ်မြေမှ ထွက်ပေါ်လာသော ထိုထာဝရသခင်ကြီး။ ထိုတာယွမ်၏ ကောင်းကင်ဆရာသခင်။
လူတစ်ယောက်၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားတော့သည်။
"သူလား။"
ချီချန် ထာဝရသခင်ကြီးက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"အသက်ကင်းမဲ့ပန်းပွင့်တွေကို အရင်ယူပြီးမှ သူ့ကို သွားရှင်းမယ်လို့ စဉ်းစားထားတာ၊ သူက အကုန် သိမ်းသွားရဲတယ်ဆိုတော့ တကယ်ပဲ ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးတာပဲ။"
စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် ချက်ချင်း လှည့်ထွက်သွားပြီး ကျောက်စိမ်းဝါးတော အပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားတော့သည်။
ထျန်းရှန်း ထာဝရသခင်ကြီးကမူ ထိုဗလာကျင်းနေသော မီးခိုးရောင် မြူခိုးများကို စိုက်ကြည့်ကာ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဒီဝူရှန်းနယ်မြေထဲက ဒီနှစ်တစ်ထောင်အတွင်း ထွက်လာတဲ့ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ ရတနာတွေ အကုန်လုံးကိုတော့ သူ တစ်ယောက်တည်း အကုန် သိမ်းသွားလောက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... ဟဲ၊ သူ့ရဲ့ ဥပဒေမဲ့တဲ့ စရိုက်နဲ့ဆိုရင်တော့ တကယ်ပဲ အဲဒီလို လုပ်သွားနိုင်ခြေ ရှိတယ်။"
ချန်မုသည် ထျန်းပေါင်စံအိမ်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကိုပင် ခြေဖြင့် နင်းရဲသူ ဖြစ်ရာ မည်သည့်အရာကို မလုပ်ရဲဘဲ နေမည်နည်း။
စိတ်ထဲတွင် ခေါင်းရမ်းလိုက်မိသည်။
မူလက အသက်ကင်းမဲ့ပန်းပွင့်ကို ယူပြီးလျှင် ချန်မုကို အမှတ်တရ သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ယခုမူ မလိုအပ်တော့ပေ။ ဤအသက်ကင်းမဲ့ပန်းပွင့်များကို လာယူကြသော ထာဝရသခင်ကြီးများ အားလုံးက သူ၏အရှေ့မှ ပြေးထွက်သွားကြမည်မှာ သေချာလှသည်။
လူတစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်။
"သူ ဘယ်မှာလဲ။"
အခြားလူတစ်ယောက်က ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးနောက် ထျန်းရှန်း ထာဝရသခင်ကြီးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"မသိဘူး၊ မင်း သိသင့်တယ်။"
ထျန်းရှန်း ထာဝရသခင်ကြီးက ခေါင်း ခပ်ဖွဖွ ညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ငါ သေချာတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ တာယွမ်ရဲ့ မြို့တော်ကို သွားရင်တော့ သူ့ကို တွေ့ရလောက်ပါတယ်၊ ငါ စိုးရိမ်တာက သူ ပုန်းနေမှာကိုပဲ၊ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ရှာရတာ တော်တော်လေး ခက်သွားလိမ့်မယ်။"
ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါးကသာ တမင်တကာ အရှိန်အဝါကို ဖျောက်ဖျက်ပြီး ပုန်းအောင်းနေမည် ဆိုပါက ရှာဖွေရန် အမှန်တကယ်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။
လူတစ်ယောက်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"ဟွန့်၊ ပုန်းနေမယ် ဆိုရင်လည်း ဒီဝူရှန်းနယ်မြေကို ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ဖြစ်အောင် မွှေနှောက်ပြီး ရှာရမှာပေါ့။"
ဝူရှန်းနယ်မြေသည် အဆုံးအစမရှိသော နယ်မြေ ဆယ့်သုံးခုထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး အကျယ်အဝန်းအားဖြင့် မိုင်ပေါင်း သိန်းနှင့်ချီ ကျယ်ဝန်းကာ အလွန်ကြီးမားသော နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှလောက် များပြားသော ထာဝရသခင်ကြီးများ ရှိနေသဖြင့် ပုန်းအောင်းရန်မှာလည်း လွယ်ကူမည် မဟုတ်ပေ။
ထာဝရသခင်ကြီးများ အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် အသီးသီး အပြင်သို့ ထွက်သွားကြရာ ဝါးတောကြားရှိ လမ်းငယ်များအတိုင်း လှည့်ပတ်သွားကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်စိမ်းဝါးတော၏ တောင်ဘက်မှ ထွက်လာကြတော့သည်။
ရွှီး...
ကျောက်စိမ်းဝါးတောမှ ထွက်လာသည်နှင့် ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါးက ချက်ချင်းပင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ထို့နောက် နောက်ဘက်မှ ထာဝရသခင်ကြီး အချို့နှင့် ထျန်းရှန်း ထာဝရသခင်ကြီးတို့လည်း အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သက်တန့်များအလား ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းလျက် တာယွမ်၏ မြို့တော်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြတော့သည်။
အချိန်တူလောက်တွင်ပင်။
ယိုးကျိုး၊ ချင်းကျိုး၊ ယီကျိုး... တာယွမ် ပြည်နယ် ကိုးခုထဲမှ ခြောက်ခုရှိ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဆယ်ခုကျော်မှ အလင်းတန်းများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်လာကြပြီး တာယွမ်၏ ဗဟိုချက်ဖြစ်သော မြို့တော်ဆီသို့ အသီးသီး ဦးတည်သွားကြတော့သည်။
...
တာယွမ် မြို့တော်။
ကောင်းကင်ဆရာသခင် အိမ်တော် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာရှိ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံခန်း အတွင်းတွင်။
ချန်မုသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ဗဟိုချက်တွင် အလွန်တောက်ပသော အလင်းစက်တစ်ခု ရှိနေကာ တစ်ခန်းလုံးကို လင်းထိန်နေစေပြီး ထိုအလင်းစက်၏ ပတ်လည်တွင် တာအိုအမှတ်အသားများ ယှက်နွှယ်နေလေသည်။
ထိုတာအိုအမှတ်အသားများကို သေချာ ရေတွက်ကြည့်ပါက စုစုပေါင်း အရင်းအမြစ် သုံးခု ရှိပြီး တာအိုအမှတ်အသား သုံးခု ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။
ထာဝရသခင်ကြီးများ အတွက်မူ တာအိုအမှတ်အသား သုံးခု ဆိုသည်မှာ မနည်းလှပေ။ ဤသည်မှာ အခြေခံအားဖြင့် တာအိုကပ်ဘေး သုံးကြိမ်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ပြီး နှစ်ပေါင်း လေးထောင်နီးပါး သက်တမ်းရှည်နိုင်ကြောင်း အဓိပ္ပာယ်ရလေသည်။
ထိုတာအိုအမှတ်အသား သုံးခုထဲတွင် နှစ်ခုမှာ ချန်မု၏ တာအိုပညာရပ်ဖြစ်သော "သရဲတစ္ဆေ ငိုကြွေးသံ" နှင့် ရှေးဟောင်း မန္တန်စကားလုံး နှစ်လုံးမှ လာခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်ခုချင်းစီက တာအိုအမှတ်အသား တစ်ခုစီ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခြင်း ဖြစ်ကာ နောက်ဆုံး တစ်ခုမှာမူ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ဓားမှ လာခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင်။
ချန်မု၏ ခန္ဓာကိုယ် ဗဟိုချက်ရှိ အလင်းစက်မှာ ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီး ယှက်နွှယ်နေသော တာအိုအမှတ်အသား သုံးခုမှာလည်း လှုပ်ခတ်သွားကာ သေးငယ်သော အပြောင်းအလဲ အချို့ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။
ထိုအထဲမှ တစ်ထောင့်တွင် သေးငယ်သော တာအိုအမှတ်အသား တစ်ခု တိတ်တဆိတ် ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုတာအိုအမှတ်အသားမှာ သေးငယ်သော်လည်း အခြား သုံးခုနှင့် မဆက်စပ်ဘဲ အသစ် ထွက်ပေါ်လာသော တာအိုအမှတ်အသား တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။
ချန်မု မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး ချီးကျူးသည့် အမူအရာ ပေါ်ထွက်လာကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဒီတာအိုဖြစ်တည်ခြင်းပန်းက တကယ်ကို အသုံးဝင်တာပဲ။"
လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်အတွင်း သူသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ရတနာများစွာကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး ထိုရတနာ အများစု၏ အမည်များကို သူ မသိသော်လည်း ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါးအနေဖြင့် အတွင်းပိုင်းရှိ တာအိုအနှစ်သာရကို ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ၎င်းတို့၏ အာနိသင်နှင့် အသုံးပြုပုံကို အကြမ်းဖျင်း သိရှိနိုင်လေသည်။ ထိုအထဲတွင် တာအိုအနှစ်သာရကို တိုးတက်စေပြီး နားလည်မှုကို ပိုမို နက်ရှိုင်းစေသော အရာများလည်း ပါဝင်လေသည်။
သို့သော် မည်သည့်အရာကမျှ တာအိုဖြစ်တည်ခြင်းပန်းလောက် အာနိသင် မကောင်းပေ။
ယခင်က အရာများ အားလုံး ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင်ပင် သူ၏ တာအိုအနှစ်သာရ အပေါ် နားလည်မှုကို အလွန် နက်ရှိုင်းသွားစေခဲ့သော်လည်း သုံးနှစ်နီးပါး အချိန်ယူခဲ့ရပြီး ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း မတက်နိုင်သေးဘဲ စတုတ္ထမြောက် တာအိုအမှတ်အသား မထွက်ပေါ်လာသေးပေ။
ယခု တာအိုဖြစ်တည်ခြင်းပန်းကို ရရှိပြီး မျိုချလိုက်ပြီးနောက် အချိန်ခဏလေး အတွင်းမှာပင် ထိုအတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီး ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တက်လှမ်းနိုင်ကာ တာအိုအဆင့်တွင် စတုတ္ထမြောက် တာအိုအမှတ်အသားကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဤစတုတ္ထမြောက် တာအိုအမှတ်အသားမှာ အလွန် အားနည်းနေသေးသော်လည်း ဤခြေတစ်လှမ်းကို တက်လှမ်းပြီး ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ နောက်တစ်ဆင့်အနေဖြင့် အခြားအမှတ်အသားများနှင့် တူညီသော အဆင့်အထိ တဖြည်းဖြည်း မြှင့်တင်ရန်မှာ အချိန် ပြဿနာသာ ဖြစ်တော့သည်။
ယခုအခါ သူသည် ထာဝရသခင်ကြီး အဆင့်နှင့် ပတ်သက်၍လည်း ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ နားလည်လာပြီ ဖြစ်သည်။
တာအိုအမှတ်အသား အရေအတွက်က ရွှေရောင်အမြုတေ ထာဝရသခင်ကြီးများ၏ ကျင့်ကြံမှု အနက်အရှိုင်းကို ကိုယ်စားပြုပြီး တာအိုအမှတ်အသား မည်မျှ ရှိသည်ကို ကြည့်ကာ တာအိုကပ်ဘေး မည်မျှ ဖြတ်ကျော်နိုင်မည်ကို သိရှိနိုင်ကာ ၎င်းမှာ ထာဝရသခင်ကြီးများ၏ အခြေခံ အကျဆုံး ကျင့်ကြံမှု ဖြစ်လေသည်။
ထို့နောက်မှာတော့ စိတ်ဝိညာဉ် ဖြစ်ပြီး ရွှေရောင်အမြုတေ ထာဝရသခင်ကြီးများ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ တာအိုအနှစ်သာရထက် ပိုမို တိုးတက်ရန် ခက်ခဲပုံ ရသည်။ အနည်းဆုံး ယခင်က တွေ့ခဲ့ရသော ယူရွှယ်၊ မှန်ရောင် အစရှိသော ထာဝရသခင်ကြီးများမှာ စိတ်ဝိညာဉ် အဆင့်တွင် အလွန် အားနည်းကြလေသည်။
မဟုတ်သေးဘူး။
သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်က သာမန် မဟုတ်လောက်အောင် အားကောင်းနေခြင်း ဖြစ်လောက်မည် ဟု ပြောရမည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ရွှေရောင်အမြုတေ ဖန်တီးသည့် လမ်းကြောင်းကို လျှောက်လှမ်းခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်စွမ်းအား တစ်ခုတည်းဖြင့် ကောင်းကင်နှင့် လူသားကြားရှိ နယ်နိမိတ်ကို ချိုးဖျက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ အတားအဆီးကို စတင် ကျော်ဖြတ်ချိန်တွင်ပင် စိတ်ဝိညာဉ် အားကောင်းမှုမှာ ယူရွှယ် ထာဝရသခင်ကြီး အစရှိသော တည်ရှိမှုများထက် မနိမ့်ကျတော့ပေ။
ယခုအခါ တွင်မူ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အဆင့်မှာ ယင်ဝိညာဉ် အဆင့် ၅၈ အထိ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
အတားအဆီးကို စတင် ကျော်ဖြတ်ချိန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက နှစ်ဆ မက တိုးတက်လာခဲ့ပြီး ခိုင်မာမှု နှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပြင်းထန်မှု နှစ်ခုစလုံးမှာ ယခင်ကထက် များစွာ သာလွန်နေပြီ ဖြစ်ရာ တာအိုကပ်ဘေး ခုနစ်ကြိမ်၊ ဆယ်ကြိမ် ဖြတ်ကျော်ထားသော ရှေးဟောင်း ထာဝရသခင်ကြီးများ ပင်လျှင် စိတ်ဝိညာဉ် အားကောင်းမှု အပိုင်းတွင် ယခု သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ဤသည်မှာ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ဓားက ယူရွှယ် နှင့် မှန်ရောင် အစရှိသော ထာဝရသခင်ကြီး လေးပါးကို အလွယ်တကူ တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့ခြင်း၏ အကြောင်းရင်း ပင် ဖြစ်လေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ရှေးဟောင်း မန္တန်စကားစု နှင့် ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်၊ တာအိုခန္ဓာကိုယ် များ ပင် ဖြစ်သည်။
ရှေးဟောင်း မန္တန်စကားစု များတွင် ပါဝင်သော ရှေးဟောင်း တာအိုပညာရပ် များမှာ အလွန် အစွမ်းထက်သော မျက်လှည့်ပညာရပ် များ ဖြစ်ကြပြီး မှန်ရောင် ထာဝရသခင်ကြီး ၏ "မှန်" ကဲ့သို့ ပင် ဖြစ်သည်။ သူ ကိုယ်တိုင် က အဆင့်သစ် ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါး သာ ဖြစ်ပြီး တာအိုအမှတ်အသား နှစ်ခု သာ ရှိကာ စိတ်ဝိညာဉ် လည်း မအားကောင်းသော်လည်း ထို ရှေးဟောင်း တာအိုပညာရပ် ၏ အကူအညီ ဖြင့် သူ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို ပြင်းထန်သော စွမ်းအား များကို ပေါက်ကွဲ ထွက်လာစေနိုင်ခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် ယူရွှယ်၊ ဇီယွမ် အစရှိသော ထာဝရသခင်ကြီး များနှင့် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ချန်မု ပိုင်ဆိုင်သော မန္တန်စကားလုံး နှစ်လုံး ကဲ့သို့သော အရာများ မှာလည်း အလွန် ထူးဆန်းသော မျက်လှည့်ပညာရပ် များ ဖြစ်ပြီး ကာကွယ်မှု နည်းလမ်း အားလုံး ကို လျစ်လျူရှု ကာ တိုက်ရိုက် သက်ရောက်နိုင်စွမ်း ရှိပြီး အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော ကျိန်စာ စွမ်းအား များ ဖြစ်ကြလေသည်။
ထို့အပြင် ဤ မန္တန်စကားလုံး နှစ်လုံး က ချန်မု ကို စိတ်ဝိညာဉ် ပိုင်း ဆိုင်ရာ တွင်လည်း တိုးတက်မှု ကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး ထိုအချိန် က သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အားကောင်းမှု ကို အကြီးအကျယ် ခုန်တက် သွားစေခဲ့လေသည်။
ချန်မု က စနစ် မျက်နှာပြင်ကို ခေါ်ယူလိုက်သည်။
အမည် - ချန်မု
အသက် - ၂၇
အဆင့် - ရွှေရောင်အမြုတေ
စိတ်ဝိညာဉ် - ယင်ဝိညာဉ် အဆင့် ၅၈ (+)
မြေအောက်ကမ္ဘာ မန္တန်စကားစု - သရဲတစ္ဆေ ငိုကြွေးသံ
ဝိညာဉ်မှတ် - ၁၃၇၇ မှတ်
ချန်မု က စနစ် မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"နည်းနည်း ထပ်တင်လို့ ရပြီ၊ အဆင့် ၆၀ ကို ကျော်ဖို့ ကွက်တိပဲ။"
ဤ ဝိညာဉ်မှတ် များ မှာ ယူရွှယ် ထာဝရသခင်ကြီး ထံမှ လာခြင်း ဖြစ်ပြီး ဤ ထာဝရသခင်ကြီး မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ထောင် က ဝူရှန်းနယ်မြေ တွင် လူသတ်ပွဲ ကြီး ဆင်နွှဲခဲ့ကာ သရဲတစ္ဆေ များကို ဖန်တီးရန် သက်ရှိ မရေမတွက်နိုင်အောင် သတ်ဖြတ် ခဲ့ပြီး ထိုအချိန် က လောကီပညာရှင် အများအပြား ကိုလည်း သတ်ဖြတ် ခဲ့လေသည်။
မကြာမီ က ချန်မု သည် မြေအောက်ကမ္ဘာ သို့ ဝိညာဉ်လွင့်မျော သွားချိန် တွင် အုတ်ဂူ အကြီးအသေး အများအပြား စုဝေး နေသော နေရာ ကို မထင်မှတ်ဘဲ တွေ့ရှိခဲ့ရာ အုတ်ဂူ ဆယ်ခု ကျော် ရှိပြီး လှည့်လည် သွားလာ နေသော ဝိညာဉ် များ မှာ ရာနှင့်ချီ ရှိကာ သေဆုံးပြီးနောက် စွဲလမ်းမှု မှာ နှစ်တစ်ထောင် ကြာသည်အထိ မပျောက်ကွယ် ခဲ့ပေ။
ဤ ဝိညာဉ် များ ထဲတွင် ထက်ဝက် ကျော် မှာ ယူရွှယ် ထာဝရသခင်ကြီး အပေါ် မကျေနပ်မှု များ ဖြစ်ကြလေသည်။
ယူရွှယ် ထာဝရသခင်ကြီး ကို သူ သတ်ဖြတ်လိုက်ချိန် တွင် သူ သည် ဝိညာဉ်မှတ် တစ်ထောင် ကျော် ကို တိုက်ရိုက် ရရှိခဲ့ပြီး ဤသည်မှာ တစ်ကြိမ်တည်း ဖြင့် အများဆုံး ရရှိခဲ့သော ဝိညာဉ်မှတ် များ ပင် ဖြစ်လေသည်။
သို့သော် ဤ ရလဒ် မှာ ကြီးမားသော်လည်း ယခု သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အဆင့် အတွက်မူ အဆင့် နှစ်ဆင့် တက်ရန် သာ လုံလောက်ပြီး တစ်ခုတည်းသော အပြောင်းအလဲ မှာ ဤ အဆင့် နှစ်ဆင့် က အဆင့် ၆၀ ၏ အတားအဆီး ကို ကျော်ဖြတ်ရန် ကွက်တိ ဖြစ်နေခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။
အမှားအယွင်း မရှိပါက သေးငယ်သော ခုန်တက်မှု တစ်ခု ဖြစ်လာလောက်ပေသည်။