အခန်း ၁၅၂
Vol. 16 Ch. 152
အခန်း (၁၅၂) ဒီအကျဉ်းထောင်ကို ချိုးဖျက်မယ်
မည်သည့် တွေဝေမှုမျှ မရှိပေ။
ချန်မုသည် ဝိညာဉ်မှတ်များကို အသုံးပြု၍ အဆင့်မြှင့်တင်ရန် တိုက်ရိုက် ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။
အဆင့် ၅၈ မှ အဆင့် ၅၉ သို့ တက်လှမ်းချိန်တွင် ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲများ မရှိခဲ့ဘဲ စိတ်ဝိညာဉ် အနည်းငယ် အားကောင်းလာသည်ကိုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။ သတိထားမိသော်လည်း သိပ်မသိသာလှပေ။
သို့သော် အဆင့် ၅၉ မှ အဆင့် ၆၀ သို့ တက်လှမ်းချိန်တွင်မူ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသွားသည်။ ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ချန်မု၏ စိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် ပိုမိုကျစ်လျစ်ခိုင်မာလာပြီး၊ အဆမတန် အားကောင်းလာသည်ကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
ထို့အပြင်။
သူ၏အရှေ့ရှိ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးမှာလည်း ပိုမိုရှင်းလင်းပြတ်သားလာသကဲ့သို့ ချန်မု ခံစားလိုက်ရသည်။
ထာဝရသခင်ကြီးများတွင် အရာအားလုံး၏ နက်နဲမှုကို ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်သော စွမ်းရည်ရှိသော်လည်း၊ လောက၏ အရာအားလုံးကို အလိုအလျောက် သိရှိနိုင်သော ကြီးမားသည့် ဉာဏ်ပညာရှင်အဆင့်သို့ ရောက်ရန်ကား အလှမ်းဝေးနေဆဲ ပင်ဖြစ်သည်။
ထာဝရသခင်ကြီးများ ပိုင်ဆိုင်ထားသော စွမ်းရည်မှာ 'ဉာဏ်ပညာငယ်' မျှသာဖြစ်ပြီး၊ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ နက်နဲမှုကို ထိုးထွင်းသိမြင်ရန်နှင့် တာအိုအနှစ်သာရကို နားလည်ရန် အချိန်ယူ စဉ်းစားတွေးတောကာ သေချာစွာ အာရုံခံစားရန် လိုအပ်လေသည်။
သို့သော် ယခု စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် တစ်ဟုန်ထိုး တက်လှမ်းသွားမှုအပြီးတွင်၊ ချန်မုသည် လောကတွင် ပျံ့နှံ့နေသော နက်နဲသည့် တာအိုအနှစ်သာရများကို သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လာရပြီး၊ အလွယ်တကူ ထိတွေ့လာနိုင်ကြောင်းကို အထင်အရှား ခံစားလိုက်ရသည်။
"ငါ့ရဲ့ အခု စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်နဲ့ဆိုရင် နောက်ထပ် ဘာမှ မတိုးတက်တော့ရင်တောင်မှ ဒီအတိုင်းလေး တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေမယ်ဆိုရင် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကြာရင် တာအိုအနှစ်သာရကို ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့်ရဲ့ အမြင့်ဆုံးအထိ ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှင့်တင်နိုင်လောက်ပါတယ်၊"
ချန်မု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
ကိုး ဆိုသည်မှာ အမြင့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက် ပင်ဖြစ်သည်။
ရွှေရောင်အမြုတေ ထာဝရသခင်ကြီးများ ပိုင်ဆိုင်နိုင်သော တာအိုအနှစ်သာရနှင့် ဖန်တီးနိုင်သော တာအိုအမှတ်အသား အရေအတွက်၏ အမြင့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက်မှာ ကိုးခု ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ် ဖြစ်ကာ ထာဝရသခင်ကြီးများ၏ အမြင့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက် ပင်ဖြစ်သည်။
သို့သော် လက်တွေ့တွင် တာအိုအမှတ်အသား ကိုးခုအထိ ပြည့်ဝစွာ ကျင့်ကြံနိုင်သော ထာဝရသခင်ကြီးများမှာ အလွန်ရှားပါးလှသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တာအိုအမှတ်အသား များလေ ပိုမိုရှုပ်ထွေးလေ ဖြစ်ပြီး၊ နားလည်သဘောပေါက်ရန်နှင့် ထိန်းချုပ်ရန် ပိုမိုခက်ခဲလေ ဖြစ်သောကြောင့် ပင်။
ရွှေရောင်အမြုတေကို ဖန်တီးပြီး ကောင်းကင်နှင့် လူသားကြားရှိ နယ်နိမိတ်ကို ချိုးဖျက်လိုက်သည်နှင့် တာအိုအမှတ်အသား တစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် ဒုတိယမြောက်နှင့် တတိယမြောက် တာအိုအမှတ်အသားများမှာလည်း သိပ်မခက်ခဲလှပေ။ ချန်မုကဲ့သို့ 'မန္တန်စကားစုနှင့် တာအိုပညာရပ်' များ ရရှိမထားလျှင်တောင်မှ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖန်တီးနိုင်လေသည်။
သို့သော် စတုတ္ထမြောက် တာအိုအမှတ်အသားမှ စတင်ကာ ခက်ခဲလာတော့သည်။ ထာဝရသခင်ကြီး အများအပြားမှာ ဤနေရာတွင် ရပ်တန့်သွားကြပြီး စတုတ္ထမြောက် တာအိုအမှတ်အသားကို ဖန်တီးနိုင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ၊ နောက်ဆုံးတွင် စတုတ္ထအကြိမ် တာအိုကပ်ဘေးအောက်တွင် ကျဆုံးသွားကြရလေသည်။
ထို့ကြောင့် တာအိုကပ်ဘေး လေးကြိမ်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ပြီး ချင့်ယွင် ထာဝရသခင်ကြီး အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိနိုင်သူမှာ မများပြားလှပေ။
အထက်သို့ တက်လေ ပိုမိုခက်ခဲလေ ပင်ဖြစ်သည်။
အနှစ် တစ်သောင်းကျော် အသက်ရှင်နေထိုင်ပြီး တာအိုကပ်ဘေး ဆယ်ကြိမ် ဖြတ်ကျော်ထားသော ရှေးဟောင်း ထာဝရသခင်ကြီးများ ပင်လျှင်၊ တာအိုအမှတ်အသား ကိုးခုအထိ ဖန်တီးနိုင်သူ အနည်းငယ်သာ ရှိကြသည်။ သူတို့ တာအိုကပ်ဘေး ဆယ်ကြိမ် ဖြတ်ကျော်နိုင်ပြီး အနှစ်တစ်သောင်းကျော် အသက်ရှင်နေနိုင်ခြင်းမှာ အခြားသော ပြင်ပနည်းလမ်းမျိုးစုံကို အသုံးပြုထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဥပမာအားဖြင့် မှန်ရောင် ထာဝရသခင်ကြီးဆိုလျှင် တာအိုအမှတ်အသား နှစ်ခုသာ ဖန်တီးနိုင်သေးသော်လည်း၊ ထိုရှေးဟောင်း တာအိုပညာရပ်ကို အသုံးပြု၍ တာအိုကပ်ဘေး လေးကြိမ်ကို အလွယ်တကူ ဖြတ်ကျော်နိုင်မည်မှာ သေချာလှပေသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တာအိုအမှတ်အသားများမှာ စွမ်းအား၏ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး စွမ်းအား အားလုံး မဟုတ်သောကြောင့် ပင်။
ယခု ချန်မုသည် တာအိုအမှတ်အသား လေးခုသာ ရှိသေးသော်လည်း၊ သူ၏ အလွန်အားကောင်းလှသော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် တာအိုကပ်ဘေး ဆယ်ကြိမ် သို့မဟုတ် ထိုထက်မက အလွယ်တကူ ဖြတ်ကျော်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ သူသာ တာအိုအမှတ်အသား ခုနစ်ခု သို့မဟုတ် ရှစ်ခုအထိ ကျင့်ကြံနိုင်မည် ဆိုပါက သူ ဖြတ်ကျော်နိုင်မည့် တာအိုကပ်ဘေး အကြိမ်အရေအတွက်မှာ ပိုမို များပြားလာမည် ဖြစ်ပြီး၊ အကြိမ် နှစ်ဆယ် ပင်လျှင် ပြဿနာ မရှိလောက်ပေ။
ယခု ချန်မု၏ စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်နှင့် သူ၏ လောကတာအိုအနှစ်သာရအပေါ် ပိုမိုပြင်းထန်သော ခံစားသိရှိနိုင်စွမ်း၊ ပိုမိုရှင်းလင်းသော အမြင်များဖြင့် တာအိုအမှတ်အသား ကိုးခုအထိ ဖန်တီးကာ ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့်၏ အမြင့်ဆုံးသို့ တက်လှမ်းရန်မှာ အချိန်ပြဿနာသာ ဖြစ်တော့သည်။
သေချာတာပေါ့။
ဤအချိန်ကာလမှာ အလွန် ရှည်လျားမည် ဖြစ်သည်။
တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံခြင်း သက်သက်ဖြင့် တာအိုအမှတ်အသား ကိုးခုအထိ ကျင့်ကြံရန် ဆိုသည်မှာ၊ အနည်းဆုံး နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ သို့မဟုတ် နှစ်သောင်းချီ အချိန်ယူရလောက်ပြီး ဤသည်မှာ အလွန် ရှည်လျားလှသော အချိန်ကာလ ပင်ဖြစ်သည်။
သာမန် လူတစ်ယောက်၏ ဘဝမှာ အနှစ်တစ်ရာသာ ရှိပြီး၊ တာယွမ် တည်ထောင်ခဲ့သည်မှာလည်း အနှစ်ခုနစ်ရာသာ ရှိသေးရာ အနှစ်တစ်သောင်း ဆိုသည်မှာ တကယ့်ကို ကမ္ဘာကြီး ပြောင်းလဲသွားလောက်အောင် ရှည်လျားသော အချိန်ကာလ ပင်ဖြစ်သည်။
တဖြည်းဖြည်းနှင့်။
ချန်မု အဆင့်မြှင့်တင်ပြီးနောက် စိတ်ဝိညာဉ်မှာ တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။
ယခင်က အာရုံခံစားမှုထဲရှိ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ နက်နဲမှုများမှာ မြူခိုးများ ကြားမှ ပန်းကို ကြည့်ရသကဲ့သို့ ဝေဝါးနေသော်လည်း၊ ယခုမူ ဖုန်မှုန့်များ အားလုံးကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရလေသည်။
သို့သော် ဤအရာက ချန်မုကို ခဏတာ အဆင်မပြေ ဖြစ်သွားစေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအခြေအနေက သူ့ကို အချိန်တိုင်း အသိပညာများ ရရှိနေစေပြီး ထိုတာအိုအနှစ်သာရ နက်နဲမှုများမှာ သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲသို့ အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက်နေသောကြောင့် ပင်။
သိသာလှပေသည်။
ဤသည်မှာ စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်နှင့် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မညီမျှခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်မှာ လက်ရှိ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ထက် များစွာ သာလွန်နေသဖြင့် သူ ဟိုတွေးဒီတွေး တွေးနေလျှင်တောင်မှ အသိပညာများ အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက်လာခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။
စိတ်ဝိညာဉ် အဆင့် ၆၀ သို့ မရောက်မီက သိပ်မသိသာလှသော်လည်း ယခု ဤအတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် တွင်မူ မိမိ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် ကြားတွင် ကြီးမားသော ကွာဟချက် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"တကယ်ပဲ ဒီလို ပြန်ဖြစ်သွားပြန်ပြီ၊"
ချန်မု ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ရမ်းလိုက်သည်။
ယခင်က ကြိုးစားကျင့်ကြံပြီး ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို တဖြည်းဖြည်း မြှင့်တင်ကာ ရွှေရောင်အမြုတေကို ဖန်တီးပြီး စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်ကို အမီလိုက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခု အချိန်သိပ်မကြာမီမှာပင် ထပ်မံ၍ ကွာဟသွားပြန်လေပြီ။
သို့သော် ဤသည်မှာ ဆိုးရွားသော ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။ သူသည် စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်ကို ပိုမို မြှင့်တင်လိုပြီး နောက်ထပ် အဆင့် သုံးဆယ်ခန့် ထပ်တက်နိုင်ပါက ပိုကောင်းလေသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ ပိုမို မြန်ဆန်စွာ တိုးတက်လာမည် ဖြစ်သည်။
နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ် သို့မဟုတ် အနှစ်တစ်ရာခန့် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံပါက တာအိုအမှတ်အသား ကိုးခုကို ဖန်တီးနိုင်လောက်ပေမည်။
အတွေးများကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက်။
ချန်မုသည် စနစ် မျက်နှာပြင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ခေါ်ယူလိုက်သည်။
ယခု သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် တာအိုဖြစ်တည်ခြင်းပန်း၏ အာနိသင်များ ကျန်ရှိနေသေးပြီး အလွန် မြင့်မားသော စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်လည်း ရှိနေသဖြင့် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံရန် အကောင်းဆုံး အချိန် ပင်ဖြစ်ကာ၊ ရက်အနည်းငယ် အတွင်း စတုတ္ထမြောက် တာအိုအမှတ်အသားကို မြှင့်တင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် မည်သို့ပင် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံစေကာမူ၊ ချန်မုသည် နေ့စဉ် မြေအောက်ကမ္ဘာသို့ ဝိညာဉ်လွင့်မျောခြင်းကို တစ်ကြိမ်မျှ မပျက်ကွက်ခဲ့ဖူးပေ။ ဤသည်မှာ သူ၏ နေ့စဉ် လုပ်ငန်းစဉ် ဖြစ်ပြီး သူ၏ အမြင်တွင် မည်သည့် အသိပညာ ရရှိခြင်းထက်မဆို ပို၍ အရေးကြီးသော ကိစ္စ ပင်ဖြစ်သည်။
ရွှီး...
စိတ်ဆန္ဒ တစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ချန်မု၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ မြေအောက်ကမ္ဘာတွင် နောက်တစ်ကြိမ် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။
"ဒီ မြေအောက်ကမ္ဘာနဲ့ ငါ ရှိနေတဲ့ နေရာက တကယ်ပဲ အများကြီး ဝေးကွာလွန်းတယ်..."
ချန်မု အဆုံးအစမရှိသော သင်္ချိုင်းမြေကြီးကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
ယခင်က သူ မြေအောက်ကမ္ဘာသို့ ဝိညာဉ်လွင့်မျောချိန်တွင် အနည်းငယ် ဝေဝါးနေသေးပြီး၊ သေးငယ်သော အရာများကို အာရုံခံစားနိုင်သော်လည်း သေချာ မမြင်ရပေ။
ယခု စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် ထပ်မံ တိုးတက်လာသဖြင့် အာရုံခံစားမှုထဲတွင် အလွန် ဝေဝါးနေသေးသော်လည်း၊ အပြောင်းအလဲ အချို့ကိုမူ မနည်း အာရုံခံစားနိုင်လာပြီ ဖြစ်သည်။
ဥပမာအားဖြင့် မြေအောက်ကမ္ဘာနှင့် သူ ရှိနေသော ကမ္ဘာမှာ လေဟာနယ် တစ်ခုတည်း ခြားနေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ပင်ဖြစ်သည်။
ထာဝရသခင်ကြီးများ၏ ကျင့်ကြံမှုနှင့် အဆင့်အတန်းမှာ နေရာလွတ်များကို အမှန်တကယ် လှုပ်ခတ်နိုင်ရန် ဝေးကွာနေသေးပြီး လေဟာနယ်ကို ချိုးဖျက်နိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်သေးသော်လည်း၊ နေရာလွတ်များ၏ ထပ်နေမှုကိုတော့ မနည်း အာရုံခံစားနိုင်လေသည်။
ဥပမာအားဖြင့်...
ဝိညာဉ်လောက ဆိုသည်မှာ။
ဝိညာဉ်လောက ဆိုသည်မှာ အထက်ဘုံ နေရာလွတ် တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ၊ လက်ရှိကမ္ဘာ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် ရှိသော အခြား ကမ္ဘာ တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ထိုနေရာရှိ အရာအားလုံးမှာ ထူးဆန်းပြီး ပုံပျက်နေကာ၊ ကျိုယီတောင်တန်း ကဲ့သို့သော သေမင်း နယ်မြေများမှာ ဝိညာဉ်လောက၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထာဝရသခင်ကြီးများမှာ ဝိညာဉ်လောက၏ တည်ရှိမှုကို မသိမသာ အာရုံခံစားနိုင်သော်လည်း တိုက်ရိုက် မထိတွေ့နိုင်သလို မိမိတို့၏ စွမ်းရည်ဖြင့်လည်း ဝင်ရောက်၍ မရနိုင်ပေ။
ဝိညာဉ်လောကသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ ထို လွှမ်းမိုးခံထားရသော နေရာများမှတစ်ဆင့် အနက်ရှိုင်းဆုံး အထိ ဝင်ရောက်သွားပါက၊ ထိုနေရာမှတစ်ဆင့် ဝိညာဉ်လောကသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခြေ ရှိလေသည်။
သေချာတာပေါ့။
မည်သည့် ထာဝရသခင်ကြီး ကမျှ ဤသို့ လုပ်ဆောင်မည် မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခြင်း နှင့် မခြားသောကြောင့် ပင်။
ကျိုယီတောင်တန်း ကဲ့သို့သော လွှမ်းမိုးခံထားရသည့် နေရာမျိုး၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာပင်လျှင် ထာဝရသခင်ကြီးများ အတွက် ကြီးမားသော အန္တရာယ် ရှိနေရာ၊ တကယ့် ဝိညာဉ်လောက ဆိုပါက ထာဝရသခင်ကြီးများ စူးစမ်းရှာဖွေနိုင်သော ကမ္ဘာ မဟုတ်ကြောင်း သေချာလှပေသည်။
အကယ်၍ လက်ရှိကမ္ဘာ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှာ ထူးဆန်းပြီး ပုံပျက်နေသော ဝိညာဉ်လောက ဖြစ်သည်ဆိုပါက၊ ချန်မု၏ အာရုံခံစားမှုထဲတွင် မြေအောက်ကမ္ဘာမှာ လက်ရှိကမ္ဘာနှင့် ပိုမို ဝေးကွာပြီး ပိုမို နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် ရှိနေလေသည်။
သို့သော် ချန်မု အများကြီး မစဉ်းစားတော့ပေ။
မကြာမီ အတွေးများကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
မြေအောက်ကမ္ဘာသည် မည်မျှပင် နက်ရှိုင်းသော ကမ္ဘာ ဖြစ်နေပါစေ အနည်းဆုံးတော့ သူသည် စနစ်၏ အကာအကွယ်ဖြင့် ဤနေရာတွင် လွတ်လပ်စွာ စူးစမ်းရှာဖွေနိုင်ပြီး ဤမျှဆိုလျှင် လုံလောက်ပြီ ပင်ဖြစ်သည်။
ချန်မု အရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သင်္ချိုင်းမြေကြီးပေါ်တွင် စီးဆင်းနေသော ခြောက်သွေ့နေသည့် သွေးကွက်များနှင့်၊ သွေးကွက်များနှင့် မနီးမဝေးတွင် ရှိနေသော အုတ်ဂူ အချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဤအုတ်ဂူများပေါ်တွင် ယခုအချိန်၌ အလင်းတန်းများစွာ တောက်ပနေလေသည်။
အဖြူရောင် အလင်းတန်းများထဲတွင် လူရိပ်များစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်ကို တွေ့ရပြီး၊ ထို့နောက် ချန်မုကို အသီးသီး ဦးညွှတ် အရိုအသေ ပေးကြကာ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။
ဤသူများ အားလုံးမှာ ယူရွှယ် ထာဝရသခင်ကြီးနှင့် စွဲလမ်းမှု ရှိနေသော ဝိညာဉ်များ ဖြစ်ကြပြီး ယခုအခါ စွဲလမ်းမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသဖြင့် အားလုံး စတင် ပျောက်ကွယ်သွားကြခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။
"မြေမှုန့်က မြေမှုန့်ဆီကိုပဲ ပြန်သွားရတာပေါ့၊"
ချန်မု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
ဤဝိညာဉ်များ အားလုံးမှာ ယူရွှယ် ထာဝရသခင်ကြီး၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး ဝိညာဉ်များ ထုတ်ယူ နှိပ်စက်ခံခဲ့ရသဖြင့်၊ မကျေနပ်မှု စွဲလမ်းမှုများမှာ နှစ်တစ်ထောင် ကြာသည်အထိ မပျောက်ကွယ်ခဲ့ဘဲ ယခု ယူရွှယ် ထာဝရသခင်ကြီးကို သူ သတ်ဖြတ်လိုက်မှသာ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။
ကျန်ရှိနေသေးသော မပျောက်ကွယ်သေးသည့် ဝိညာဉ်များမှာမူ စွဲလမ်းမှုများကို ဖြေရှင်းပေးရန် မဖြစ်နိုင်သလောက် ပင်ဖြစ်သည်။ အားလုံးမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ထောင်က စွဲလမ်းမှုများ ဖြစ်ကြပြီး အချို့မှာ သမီးလေးကို မမေ့နိုင်ခြင်း၊ အချို့မှာ ဇနီးသည်ကို မမေ့နိုင်ခြင်း စသည်တို့ ဖြစ်ကြသော်လည်း ယခုအခါ နှစ်တစ်ထောင် အချိန်ကာလ ကြာမြင့်သွားပြီ ဖြစ်ရာ၊ အရာအားလုံးမှာ မြေမှုန့် အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်ပြီး အုတ်ဂူ ပင်လျှင် ရှာတွေ့ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
မကြာမီ။
ချန်မု အကြည့်များကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ကျန်ရှိနေသော လှည့်လည်သွားလာနေသည့် စွဲလမ်းမှုများကို ဆက်မကြည့်တော့ဘဲ၊ အရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းကာ ထို အမည်းရောင် သွေးကွက်များ အတိုင်း မြေအောက်ကမ္ဘာ၏ ပိုမို နက်ရှိုင်းသော နေရာသို့ ဆက်လက် ပျံသန်းသွားတော့သည်။
သူ၏ လက်ရှိ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်ဖြင့် စိတ်ဆန္ဒ တစ်ချက် လှုပ်ရှားရုံဖြင့် မိုင်ရာချီ ဝေးကွာသော နေရာသို့ ပျံသန်းနိုင်ပြီး၊ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း မိုင်သောင်းချီ အကွာအဝေးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်သော်လည်း ဤ အဆုံးအစမရှိသယောင် ထင်ရသော သင်္ချိုင်းမြေကြီးပေါ်တွင် မိုင်တစ်သိန်း ဆိုသည်မှာလည်း အလွန် သေးငယ်လှပေသည်။
မြေကြီးပေါ်တွင် အဆုံးအစမရှိသော သင်္ချိုင်းမြေကြီး များ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ ထို အမည်းညိုရောင် သွေးကွက်များမှာလည်း အဆုံးအစ ကို မသိရဘဲ အမြင်အာရုံ၏ အဆုံးအထိ ဆက်လက် ရှိနေဆဲ ပင်ဖြစ်သည်။
ဒီလိုနဲ့ပဲ။
ဘယ်လောက်ကြာအောင် ပျံသန်းခဲ့ရမှန်း မသိဘဲ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အဖြူရောင် အလင်းတန်းများ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာတော့သည်။
"ကြည့်ရတာ ဘာမှ မရတဲ့ နေ့တစ်နေ့ ပြန်ဖြစ်သွားပြန်ပြီ ထင်တယ်၊"
ချန်မု ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ရမ်းလိုက်သည်။
ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများကို သူ အစောကတည်းက ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မြေအောက်ကမ္ဘာသို့ ဝိညာဉ်လွင့်မျောချိန်တွင် အချိန် အများစုမှာ ဘာမှ မရတတ်ဘဲ တစ်ခါတစ်ရံ တစ်လ၊ နှစ်လ ဆက်တိုက် ဘာမှ မတွေ့ရသည်များလည်း ရှိတတ်သောကြောင့် ပင်။
သို့သော် ချန်မု က ဤတစ်ကြိမ် စူးစမ်းရှာဖွေမှု မှာလည်း ဘာမှ မရဘဲ ပြန်ရတော့မည်ဟု ထင်နေချိန်တွင် သူ ရုတ်တရက် အကြည့် တစ်ချက် လှုပ်ရှားသွားပြီး၊ အရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အမြင်အာရုံ၏ အဆုံးတွင် အမည်းရောင် အရိပ်များ ဆက်တိုက် ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဟင်။"
ချန်မု ချက်ချင်း ပင် အံ့အားသင့် ဝမ်းသာသွားတော့သည်။
ဤ အခြေအနေကို သူ အလွန် ရင်းနှီးပြီး ထို အမည်းရောင် အရိပ်များ အားလုံးမှာ အုတ်ဂူများ ဖြစ်ကြရာ ဝိညာဉ် အများအပြား လှည့်လည် စုဝေးနေသော နေရာ တစ်ခုကို ထပ်မံ တွေ့ရှိလိုက်ရခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။
မည်သည့် တွေဝေမှုမျှ မရှိဘဲ ချန်မု ချက်ချင်း ပင် ထို အမည်းရောင် အရိပ်များဆီသို့ ပျံသန်းသွားရာ၊ မကြာမီ အရှေ့ဘက်တွင် မြင်ကွင်းများ ပေါ်ထွက်လာပြီး ချန်မု ထင်ထားသည့်အတိုင်း ပင် အုတ်ဂူများ ဆက်တိုက် ရှိနေသော နေရာ တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။
အကြမ်းဖျင်း ကြည့်လိုက်လျှင် အုတ်ဂူ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ရှိလောက်ပေသည်။
အုတ်ဂူများ ရှေ့တွင် လှည့်လည်သွားလာနေသော စွဲလမ်းမှုများမှာ ပို၍ များပြားပြီး အနည်းဆုံး ရာနှင့်ချီ ရှိလောက်ပေသည်။
ရွှီး...
ချန်မု သည် ထို အုတ်ဂူများ အရှေ့တွင် ပေါ်လာတော့သည်။
သူ၏ အကြည့်များမှာ ဤ အုတ်ဂူများ အားလုံးထဲတွင် အမြင့်ဆုံးနှင့် အကြီးဆုံး ဖြစ်သော အုတ်ဂူဆီသို့ အရင်ဆုံး ရောက်ရှိသွားသည်။
အုတ်ဂူ အများစု၏ အနီးအနားတွင် လှည့်လည်သွားလာနေသော ဝိညာဉ် တစ်ခုထက်မက ရှိတတ်သော်လည်း ဤ အကြီးဆုံး အုတ်ဂူ၏ အရှေ့တွင်မူ လူရိပ် တစ်ခုတည်းသာ ရှိလေသည်။
ထိုသူမှာ ပိန်လှီနေသော သက်ကြီးရွယ်အို တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ထိုနေရာတွင် လွင့်မျောနေကာ မျက်လုံးများမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး အသက်ဝင်မှု မရှိပေ။
ချန်မု လှမ်းကြည့်လိုက်ချိန်တွင်။
သူ၏ အရှေ့တွင် ဤ ပိန်လှီသော သက်ကြီးရွယ်အို၏ အတိတ် မြင်ကွင်းများ ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။
"ဟင်..."
ဤတစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ချန်မု အံ့အားသင့် သွားတော့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤ ပိန်လှီသော သက်ကြီးရွယ်အိုကို သူ မှတ်မိနေပြီး မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် အလွန် ထင်ရှားနေသောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။
သူသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ကိုးရာက အဆင့် ၁ တာအိုဆရာ ပင်ဖြစ်သည်။
တာအိုဆရာများ၏ စွမ်းအားမှာ ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်လူမျိုးများ၏ သေဆုံးသော်လည်း မပျောက်ကွယ်သေးသော နိုးထမှုများမှ လာခြင်းဖြစ်သည်။ အဆင့် ၁ တာအိုဆရာနှင့် အဆင့် ၂ တာအိုဆရာမှာ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော အဆင့်နှစ်ခု ဖြစ်ကာ၊ ပထမတစ်ခုမှာ ထာဝရသခင်ကြီးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး ဒုတိယတစ်ခုမှာမူ သာမန်လူသား သာဖြစ်နေသေးသည်။
ထို့ကြောင့် လောကတွင် နိုးထလာသော အဆင့် ၂ တာအိုဆရာများမှာ လွှမ်းမိုးမှု ခံရသော်လည်း သာမန် အသိစိတ်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ အဆင့် ၁ တာအိုဆရာမှာမူ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
အဆင့် ၁ တာအိုဆရာ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ ထာဝရသခင်ကြီး အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ဝက် ဖြစ်နေကာ၊ သာမန် လူသားများ အနေဖြင့် ဤ စွမ်းအားကို မထိန်းချုပ်နိုင်သဖြင့် ရူးသွပ်မှု အတွင်းသို့ မလွဲမသွေ ကျဆင်းသွားရမည် ဖြစ်သည်။
သို့သော်။
ဤ အဆင့် ၁ တာအိုဆရာမှာ ရူးသွပ်သွားသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင် စိတ်ဆန္ဒမှာလည်း အလွန် အားကောင်းသဖြင့် လုံးဝ ရူးသွပ်သွားခြင်း မရှိဘဲ တစ်ဝက် ရူးသွပ်နေသော အခြေအနေ တွင်သာ ရှိနေပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံ ရူးသွပ်ကာ တစ်ခါတစ်ရံ သတိပြန်လည် လာတတ်လေသည်။
အဆင့် ၁ တာအိုဆရာ တစ်ဦး အနေဖြင့် သတိပြန်လည် လာချိန်တွင် လောက၏ နက်နဲမှုများကို ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်ပြီး၊ ဝူရှန်းနယ်မြေ၏ လျှို့ဝှက်ချက် အများအပြားမှာ သူ့ကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ပေ။ သူသည် သေမင်း နယ်မြေ အများအပြားကို စူးစမ်းရှာဖွေခဲ့ပြီး သတင်းအချက်အလက် များစွာကိုလည်း စုဆောင်းခဲ့ကာ၊ ဝူရှန်းနယ်မြေ၏ အခြေအနေကို သိရှိခဲ့ပြီး ဤနေရာမှာ အပြင်လောက၏ ထိန်းချုပ်မှု အောက်တွင် ရှိနေကာ တာအိုပညာရပ် အမွေအနှစ်များ ပြတ်တောက်နေကြောင်းကို သိရှိခဲ့လေသည်။
သတိပြန်လည် လာတိုင်း သူသည် ဝူရှန်းနယ်မြေ၏ တာအိုပညာရပ် အမွေအနှစ်များကို ပြန်လည် ရှင်သန်လာစေရန် ကြိုးစားခဲ့လေသည်။
သူသည် တာအိုပညာရပ်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တွက်ချက်ပြီး မှတ်တမ်းတင်ခဲ့ကာ သတိပြန်လည် လာတိုင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့ရာ၊ နှစ်အနည်းငယ် အချိန်ယူခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် အားလုံးနီးပါး ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။
သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူ တိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရပြီး၊ ၎င်းမှာ သူ့လို ထိန်းချုပ်၍ မရသော တည်ရှိမှုကို ဖယ်ရှားရန် အပြင်လောကမှ ထာဝရသခင်ကြီးများ ဝူရှန်းနယ်မြေတွင် ချန်ထားခဲ့သော နောက်ဆုံးနည်းလမ်းများ ပင်ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူသည် အဆင့် ၁ တာအိုဆရာ ဖြစ်လေသည်။
သာမန် နည်းလမ်းများဖြင့် သူ့ကို သတ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
သို့သော် အပြင်လောကမှ ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါးတည်းသာ ဝူရှန်းနယ်မြေတွင် နောက်ဆုံးနည်းလမ်း ချန်ထားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ယင်ယန်ပေါင်းစပ်ခြင်း အဆင့်နှင့် ညီမျှသော ရုပ်သေး စစ်သည်တော်များ ရှိသလို အချိန်တိုအတွင်း အသုံးပြုနိုင်သော ကိုယ်ပွားများလည်း ရှိလေသည်။
ထိုတိုက်ပွဲမှာ ထျန်းယွမ် (Tianyuan) ချောက်ကမ်းပါး တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့်၊ လောကတွင် မည်သည့် ခြေရာလက်ရာမျှ မကျန်ရစ်ခဲ့ပေ။
ရုပ်သေး စစ်သည်တော်များ နှင့် ထာဝရသခင်ကြီး တာအို အဆောင်လက်ဖွဲ့ ကဲ့သို့သော အရာများမှာ မည်မျှပင် များပြားစေကာမူ ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါးကို မယှဉ်နိုင်သော်လည်း၊ အဆင့် ၁ တာအိုဆရာမှာ ပြီးပြည့်စုံသော ထာဝရသခင်ကြီး မဟုတ်ဘဲ ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ဝက် သာ ဖြစ်လေသည်။
ထိုတိုက်ပွဲက အပြင်လောကမှ ထာဝရသခင်ကြီးများ ဝူရှန်းနယ်မြေတွင် ချန်ထားခဲ့သော နောက်ဆုံးနည်းလမ်းများ အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် ထို အဆင့် ၁ တာအိုဆရာ လည်း သေဆုံးသွားခဲ့ရပြီး ချောက်ကမ်းပါး တွင် ကျဆုံးသွားခဲ့ရလေသည်။
"ဒီလို ကိုး၊"
ချန်မု သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။
အပြင်လောကမှ ထာဝရသခင်ကြီးများ၏ ဝူရှန်းနယ်မြေအပေါ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလောက် အားနည်းနေသနည်း၊ သူ ထူးခြားမှု မျိုးစုံကို ပြသနေချိန်တွင် အဘယ်ကြောင့် မည်သည့် အန္တရာယ်မှ မကြုံတွေ့ခဲ့ရသနည်း ဆိုသည်ကို သူ နားလည်သွားတော့သည်။
လွန်ခဲ့သော နှစ်ကိုးရာက ထို အဆင့် ၁ တာအိုဆရာသည် အရာအားလုံးကို ကြိုတင် ခံစားခဲ့ရပြီး၊ အပြင်လောကမှ ထာဝရသခင်ကြီးများ၏ နောက်ဆုံးနည်းလမ်းများ အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သဖြင့်၊ အပြင်လောကမှ ထာဝရသခင်ကြီးများ၏ ဝူရှန်းနယ်မြေအပေါ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမှာ အကြီးအကျယ် လျော့ကျသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
ထို့ကြောင့် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော သူ့ကဲ့သို့ ထူးဆန်းသူ ကို အလျင်အမြန် ဖိနှိပ်ခြင်း သို့မဟုတ် သတ်ဖြတ်ခြင်း ကဲ့သို့သော တုံ့ပြန်မှုများ မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘဲ၊ သူ့ကို တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ကျော်ဖြတ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ထာဝရသခင်ကြီး ဖြစ်လာစေခဲ့ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။
"ဒီ လောကကြီး ရဲ့ အကျဉ်းထောင် ကို ချိုးဖျက်ဖို့ လား။"
ချန်မု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
ဤ အဆင့် ၁ တာအိုဆရာ၏ စွဲလမ်းမှုမှာ ဝူရှန်းနယ်မြေ ၏ တာအိုပညာရပ် အမွေအနှစ် များကို ပြန်လည် ရှင်သန်လာစေရန် မဟုတ်ဘဲ ဤ အကျဉ်းထောင် ကို ချိုးဖျက်ရန် ဖြစ်ပြီး၊ ဝူရှန်းနယ်မြေ ကို အပြင်လောက ၏ ထိန်းချုပ်မှု မှ လွတ်မြောက်စေရန် ဖြစ်လေသည်။
အမှန်တကယ်တော့ ချန်မု ကိုယ်တိုင်လည်း အပြင်လောက မှ ထာဝရသခင်ကြီး များကို ဝူရှန်းနယ်မြေ ကို ဆက်လက် ထိန်းချုပ်ခွင့် ပေးမည် မဟုတ်ဘဲ၊ ဤ စွဲလမ်းမှု မှာ မူလ ကတည်းက သူ လုပ်ဆောင်မည့် ကိစ္စ ပင်ဖြစ်ရာ ယခုအခါ တွင်မူ နောက်ထပ် မထင်မှတ်ထားသော အကျိုးအမြတ် များ ထပ်မံ ရရှိသွားခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။
ထို့နောက်။
ချန်မု အခြား အုတ်ဂူ များကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
အခြား အုတ်ဂူ များ မှာ ပိန်လှီသော သက်ကြီးရွယ်အို ဖြစ်သည့် ဤ အဆင့် ၁ တာအိုဆရာ၏ အုတ်ဂူ လောက် မကြီးမားသော်လည်း၊ အုတ်ဂူ တစ်ခုစီ ၏ အရှေ့တွင် လှည့်လည်သွားလာနေသော ဝိညာဉ် တိုင်း မှာ သာမန် မဟုတ်ကြဘဲ၊ ထိုအထဲတွင် သိုင်းသူတော်စင် များ၏ ဝိညာဉ် များပင် ပါဝင်သလို လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်သောင်း က ရှေးဟောင်း တည်ရှိမှု များပင် ပါဝင်လေသည်။
သူတို့၏ စွဲလမ်းမှု မှာ ပိန်လှီသော အဘိုးအို နှင့် အတူတူ ပင်ဖြစ်သည်။
ဒီအကျဉ်းထောင်ကို ချိုးဖျက်မယ်။