အခန်း ၁၅၅

အခန်း (၁၅၅) အဆုံးအစမရှိသော နယ်မြေများ တုန်လှုပ်သွားခြင်း

"ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။"

ထျန်းရှန်း ထာဝရသခင်ကြီး၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထာဝရသခင်ကြီး လေးဆယ်ကျော် ဆိုသည်မှာ မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အင်အားနည်း။ ဤထာဝရသခင်ကြီးများထဲတွင် အဆုံးအစမရှိသော နယ်မြေများ၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေသော သက်တမ်းအရင့်ဆုံး ရှေးဟောင်းပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ မပါဝင်သော်လည်း၊ အဆုံးအစမရှိသော နယ်မြေများ၏ အင်အား တစ်ဝက်နီးပါး စုဝေးနေသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

သို့သော် ဤမျှလောက် များပြားသော ထာဝရသခင်ကြီးများ ပူးပေါင်း တိုက်ခိုက်မှုက ချန်မုကို အနိုင်မယူနိုင်ခဲ့ပေ။

ယခု တိုက်ခိုက်မှုတွင် ထာဝရသခင်ကြီး အားလုံးက အစွမ်းကုန် မတိုက်ခိုက်ဘဲ အချို့က အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထာဝရသခင်ကြီး လေးဆယ်ကျော်၏ တိုက်ခိုက်မှု ဖြစ်ပြီး ထျန်းပေါင် ထာဝရသခင်ကြီး ကဲ့သို့သော တည်ရှိမှု ပင်လျှင် မိုင်ထောင်ချီ နောက်ဆုတ်ရှောင်တိမ်းရမည် ဖြစ်ကာ ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်ပါက သေချာပေါက် သေဆုံးရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချန်မုကမူ ရိုးရှင်းလှသော ဓားတစ်ချက်ဖြင့် အားလုံးကို ခုခံနိုင်ခဲ့ပြီး အံ့အားသင့်စရာ အကောင်းဆုံးမှာ ချန်မု၏ ဤဓားချက်က သူ၏ အခြေခံကိုပါ ဖော်ပြနေခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

တာအိုအမှတ်အသား လေးခုသာ ရှိသေးသည်။

သို့သော် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားမှာမူ မယုံနိုင်လောက်အောင် အားကောင်းနေပြီး ဤနေရာရှိ ထာဝရသခင်ကြီးများ၏ စိတ်ဝိညာဉ်များမှာ ရွှေမှုန်လေးများ ဖြစ်သည်ဆိုပါက၊ ချန်မုမှာမူ ခိုင်မာသော ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံး ပင်ဖြစ်သည်။

ယခင်က ဖူကွမ်း ထာဝရသခင်ကြီး၏ စကားများကို အနည်းငယ် သံသယ ဖြစ်နေကြပြီး ချန်မုက ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်လူမျိုးများ၏ အမွေအနှစ်ကို အမှန်တကယ် ရရှိခဲ့သလား ဆိုသည်ကို မသေချာကြသော်လည်း ယခုမူ အပြည့်အဝ ယုံကြည်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်လူမျိုးများ၏ အမွေအနှစ်မှ လွဲ၍ အခြား အကြောင်းပြချက် မရှိနိုင်တော့ပေ။

ဤမျှလောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကြောင့် ထာဝရသခင်ကြီး အချို့မှာ ဆုတ်ခွာလိုစိတ်များ ပေါ်လာကြတော့သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင်။

ဖူကွမ်း ထာဝရသခင်ကြီးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ကြ... ဒီနေ့ကိစ္စက ဒီအတိုင်း ပြီးသွားလို့ မရတော့ဘူး... အကယ်၍ သူ့ကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးလိုက်ရင်... နောင်ကျရင် ငါတို့လည်း ကောင်းကောင်း နေရမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ဤစကားကြောင့် ထာဝရသခင်ကြီး အများအပြား၏ စိတ်နှလုံးများ လေးလံသွားပြီး ထာဝရသခင်ကြီး ဖြစ်လာသူတိုင်းမှာ မိုက်မဲသူများ မဟုတ်ကြရာ၊ သူတို့သည် ဖူကွမ်း ထာဝရသခင်ကြီး၏ ထောင်ချောက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း အကြမ်းဖျင်း သိလိုက်ကြသည်။

သို့သော် ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်လူမျိုးများ၏ အမွေအနှစ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလွန်းလှပြီး အမှန်ဟုတ်မဟုတ် မသေချာလျှင်တောင်မှ၊ ချန်မုမှာ အလွန် အန္တရာယ်များကြောင်း သိနေလျှင်တောင်မှ သူတို့ အားလုံး ရောက်လာခဲ့ကြပြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

"မှန်တယ်။"

ထျန်းရှန်း ထာဝရသခင်ကြီးက လေးနက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ မကြောက်ကြနဲ့... သူ အပြင်ပန်းမှာ ကြည့်ရသလောက် လွယ်ကူနေမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ဤအချိန်တွင် လူတိုင်းသာ ကစဉ့်ကလျား ထွက်ပြေးသွားကြပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ချန်မုက တစ်ယောက်ချင်းစီ လိုက်လံ လက်စားချေပါက ချန်မု၏ လက်မှ လွတ်မြောက်နိုင်သူ မည်မျှ ရှိမည်နည်း။ ယနေ့ ချန်မုကို ဤနေရာတွင် သတ်ဖြတ်နိုင်မှသာ ဤကိစ္စ ပြီးဆုံးမည် ဖြစ်သည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေမိသည်။

ယခင်က အသံပို့ ပုတီးစေ့မှတစ်ဆင့် ချန်မုနှင့် စကားပြောခဲ့စဉ်က ချန်မုသည် ထာဝရသခင်ကြီး အဆင့်နှင့် ပတ်သက်၍ ဘာမှ မသိသော သာမန်လူ တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပြီး အများဆုံးမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အချို့ကိုသာ ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခု တစ်ကြိမ် တွေ့ဆုံမှုတွင်မူ ချန်မုသည် မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း အဆင့်ပေါင်းများစွာကို ကျော်ဖြတ်သွားပြီး သူ့ထက်ပင် များစွာ သာလွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

စကားဆုံးသည်နှင့်။

ချန်မု၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်နေပြီး လက်ထဲရှိ သွေးရောင်ဓားကို ရုတ်တရက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကြီးမားလှသော သွေးရောင် ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး အကြား ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံးကို သွေးရောင် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေသည့်အလား ပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချက်ချင်းပင် ဤသွေးရောင်မှာ ရုတ်တရက် ပြန်လည် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး သွေးရောင် အလင်းမျှင်လေး တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ၊ လေဟာနယ်တွင် လင်းလက်သွားပြီး အနီးဆုံးတွင် ရှိနေသော ကျိလဲ့ ထာဝရသခင်ကြီး ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

"ဓားကနေ အလင်းမျှင် အဖြစ် ပြောင်းသွားတာပဲ။"

ကျိလဲ့ ထာဝရသခင်ကြီး အလွန် ထိတ်လန့်သွားသည်။

မည်သည့် တွေဝေမှုမျှ မရှိဘဲ သူသည် လျှာဖျားကို ကိုက်လိုက်ပြီး သွေးစက် တစ်စက်ကို ထွေးထုတ်လိုက်ရာ သူ၏ ဓမ္မလက်နက် ဖြစ်သော ကျိလဲ့ ထီးပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွှေရောင်အမြုတေ၏ စွမ်းအားများကို ကျိလဲ့ ထီးထဲသို့ အသက်လုပြီး သွင်းထည့်လိုက်ရာ ကျိလဲ့ ထီးမှာ အမြင့်ဆုံး အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး၊ ဆွဲဆောင်မှု ရှိသော အရောင်အသွေးများ ထွက်ပေါ်နေသည့် ထီးမှာ ကျိုးပဲ့တော့မည့်အလား "ဂျွတ်... ဂျွတ်..." ဟူသော အက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

အမြင့်ဆုံး အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသော ကျိလဲ့ ထီးမှာ ကြီးမားသော ဖိနှိပ်မှု အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ထီးရွက် ပွင့်ထွက်သွားကာ အပေါ်ရှိ ဆွဲဆောင်မှု ရှိသော ပုံရိပ်များမှာ အသက်ဝင်လာသည့်အလား ဖြစ်လာပြီး၊ ထီးထဲမှ ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်သော နတ်သမီးများ အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကျိလဲ့ ထာဝရသခင်ကြီးကို ဝန်းရံလျက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာကွယ်ပေးလိုက်ကြသည်။

သို့သော် ဤအရာများ အားလုံးမှာ အဓိပ္ပာယ် မရှိပေ။

ထိုသွေးရောင် အလင်းမျှင်လေးမှာ လင်းလက်သွားပြီး မည်သည့် အတားအဆီးမျှ မရှိသည့်အလား ကျိလဲ့ ထီးကို ဖြတ်သန်းသွားကာ ဤဓမ္မလက်နက်ကို အလယ်မှနေ၍ နှစ်ပိုင်း ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

ထိုဆွဲဆောင်မှု ရှိသော နတ်သမီးများမှာ အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သွေးရောင် အလင်းမျှင်ကို တားဆီးရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း ချေမွပစ်ခံလိုက်ရပြီး တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ပေါက်ကွဲသွားကြကာ၊ နောက်ဆုံးတွင် ကျိလဲ့ ထာဝရသခင်ကြီး၏ ထိတ်လန့်နေသော ပုံရိပ် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

"ရွှီး..."

သွေးရောင် အလင်းမျှင်လေး ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ကျိလဲ့ ထာဝရသခင်ကြီးမှာ လေထဲတွင် တောင့်တင်းသွားပြီး မျက်ခုံးကြားတွင် သွေးရောင် ဓားရာ တစ်ကြောင်း ပေါ်ထွက်လာကာ အောက်သို့ စိုက်ဆင်းသွားပြီး သူ၏ အသက်ရှူသံမှာ ခဏတာ ရပ်တန့်သွားကာ၊ ထို့နောက် အလျင်အမြန် ပြိုကွဲ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မျက်ဝန်းများထဲရှိ အလင်းရောင်များလည်း လျင်မြန်စွာ မှေးမှိန်သွားတော့သည်။

ထာဝရသခင်ကြီး ကျဆုံးသွားပြီ။

နောက်ထပ် ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါး ချက်ချင်း သေဆုံးသွားပြန်ပြီ။

"မြန်မြန် တိုက်ခိုက်ကြ။"

ဖူကွမ်း ထာဝရသခင်ကြီး၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသော်လည်း ချက်ချင်း အံကြိတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ ရှေ့သို့ လက်ညှိုး တစ်ချက် ထောက်လိုက်ကာ ရွှေရောင်အမြုတေ၏ စွမ်းအားများကို အမြင့်ဆုံးအထိ အသုံးပြုလိုက်သဖြင့် ဓမ္မလက်နက် ဖြစ်သော သံလိုက်စွမ်းအားစု ပုလဲမှာ ကျိုးပဲ့တော့မည့်အလား ဖြစ်သွားတော့သည်။

ဖူကွမ်း ထာဝရသခင်ကြီး အသက်လုပြီး တိုက်ခိုက်နေပြီဖြစ်သည်။

ရှေးဟောင်း ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါး အနေဖြင့် သူ အစွမ်းကုန် အသုံးပြုလိုက်သော နည်းလမ်းများမှာ သာမန် မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။

သံလိုက်စွမ်းအားစု ပုလဲမှ အလွန် ကြီးမားသော သံလိုက်စွမ်းအားစု အလင်းတန်း နှစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လေဟာနယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားရုံဖြင့် ကျင့်ကြံသူ အများအပြား၏ ဓမ္မလက်နက်များကို ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားစေပြီး ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားတော့မည့်အလား ဖြစ်သွားစေသည်။

မနီးမဝေးတွင်။

ထျန်းရှန်း ထာဝရသခင်ကြီးလည်း ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီး အံကြိတ်လိုက်ကာ ညာဘက် လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ကို ပူး၍ ဓားအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး သူ၏ ဘယ်ဘက် လက်မောင်းကို ရုတ်တရက် ဖြတ်ချလိုက်ရာ၊ ဘယ်ဘက် လက်မောင်း တစ်ဝက်မှာ တိတ်တဆိတ်ပင် ပြတ်ကျသွားတော့သည်။

ထို့နောက် သူက လက်ညှိုးဖြင့် တစ်ချက် ထောက်လိုက်ရာ ဘယ်ဘက် လက်မောင်း တစ်ဝက်မှာ လေဟာနယ်တွင် ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားပြီး သွေးမြူခိုးများ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ၊ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း သွေးရောင် အမှတ်အသားများ အဖြစ် ယှက်နွှယ်သွားပြီး သံကြိုးများ အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

နောက်တစ်ခဏ တွင်။

ဤသွေးရောင် သံကြိုးများမှာ ချန်မု၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် တိုက်ရိုက် ပေါ်လာပြီး ချန်မု တစ်ကိုယ်လုံးကို သော့ခတ် ချုပ်နှောင်လိုက်တော့သည်။

ထျန်းရှန်း ထာဝရသခင်ကြီးနှင့် ဖူကွမ်း ထာဝရသခင်ကြီးတို့ နှစ်ဦးစလုံး အသေအလဲ တိုက်ခိုက်လိုက်ကြပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ထိခိုက်နစ်နာမှုကိုပင် ဂရုမစိုက်ကြတော့ရာ၊ အခြားသော ထာဝရသခင်ကြီး အများအပြားလည်း ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်ကြကာ နောက်တစ်ကြိမ် တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်လိုက်ကြတော့သည်။

အကယ်၍ ယခင်က သူတို့ အားလုံး အင်အား အနည်းငယ် ချန်ထားခဲ့ပြီး အချင်းချင်း သတိထား ကာကွယ်နေခဲ့ကြသည် ဆိုလျှင်၊ ယခုအခါ တွင်မူ စိုးရိမ်မှုများကို လုံးဝ ဖယ်ရှားလိုက်ကြပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ယနေ့ ချန်မုကို မသတ်ဖြတ်နိုင်ပါက နောင်တစ်ချိန်တွင် သူတို့ အားလုံး သေဆုံးရမည် ဖြစ်ရာ၊ ဤကဲ့သို့သော အချိန်တွင် အင်အား ချန်ထားခြင်းမှာ ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

"ဝုန်း..."

အမျိုးမျိုးသော တာအိုပညာရပ်များမှာ ကြာပန်းများ ပွင့်လာသည့်အလား ကောင်းကင်ယံတွင် တစ်ခုပြီး တစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် ချန်မု၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မတူညီသော ချုပ်နှောင်မှု ဆယ်ခုခန့် ဆက်တိုက် ပေါ်လာပြီး အချို့မှာ လေးလံသော ညိုရောင် အလင်းတန်းများ၊ အချို့မှာ သွေးရောင် သံကြိုးများ၊ အချို့မှာ အစိမ်းရောင် အလင်းကွင်းများ ဖြစ်ကြပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ချုပ်နှောင်ထားလိုက်ကြသည်။

ဤမျှလောက် များပြားသော ချုပ်နှောင်မှုများကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ချန်မု၏ ပုံရိပ်မှာလည်း လေးလံသွားပြီး ကြီးမားသော တောင်ကြီး တစ်လုံးကို ထမ်းထားရသည့်အလား၊ တစ်ကိုယ်လုံး၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန် နှေးကွေးသွားတော့သည်။

အလင်းတန်းများစွာက ချန်မုဆီသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။

"ဘုန်း..."

ချန်မု ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သွေးရောင် ဓားအလင်းတန်းက သူ၏ ပတ်လည်တွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး၊ ပြေးဝင်လာသော ဓမ္မလက်နက်များ အားလုံးကို နောက်ပြန် လွင့်စင်သွားစေကာ သတ်ဖြတ်ခြင်း တာအိုပညာရပ်များ အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဖူကွမ်း ထာဝရသခင်ကြီးနှင့် အခြားသူများမှာ မကြောက်လန့်တော့ဘဲ ဝမ်းသာသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချန်မုမှာ သိသိသာသာ လွယ်ကူခြင်း မရှိတော့ဘဲ အနည်းငယ် အားစိုက်နေရသဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ တာအိုပညာရပ် ချုပ်နှောင်မှုများကို ရုန်းထွက်ရန်ပင် အင်အား မရှိတော့သောကြောင့် ပင်။

"ကြည့်ရတာ ဒါက မင်းရဲ့ အမြင့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက်ပဲ ထင်တယ်။"

ထျန်းရှန်း ထာဝရသခင်ကြီး၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပနေပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူရော်နေလေသည်။ သူ အသုံးပြုလိုက်သော တာအိုပညာရပ်မှာ တားမြစ်ထားသော နည်းလမ်း ဖြစ်သဖြင့် သူ့အတွက်လည်း အလွန် အင်အား ကုန်ဆုံးစေခဲ့သော်လည်း၊ ချန်မုကို ချုပ်နှောင်ထားနိုင်ခြင်းက တန်ဖိုးရှိလှပေသည်။

ချန်မုကို သတ်ဖြတ်နိုင်ပြီး ချန်မု ထံမှ ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်လူမျိုးများ၏ အမွေအနှစ် အချို့ကို ရရှိနိုင်မည် ဆိုပါက ယနေ့ ဆုံးရှုံးမှုများကို ပြန်လည် အစားထိုးရန် လုံလောက်လှပေသည်။

"ဘုန်း..."

ချန်မုကို မည်သည့် အခွင့်အရေးမျှ မပေးဘဲ ထာဝရသခင်ကြီး အများအပြားက ဆက်လက် တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။

တာအိုပညာရပ်များမှာ မုန်တိုင်းများအလား ချန်မုဆီသို့ ပြေးဝင်လာကြပြီး ဓမ္မလက်နက်များမှာ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဘုန်းတန်ခိုးအလား မိုင်တစ်ရာ ပတ်လည်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

ချန်မု ညာဘက် လက်ကို လွှတ်လိုက်ရာ သွေးရောင် ဓားမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သွေးရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ၊ သူ၏ ပတ်လည်တွင် ယှက်နွှယ်သွားပြီး ဓားအလင်းစက်ဝန်း တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ တာအိုပညာရပ်များ အားလုံးကို အပြင်ဘက်တွင် တားဆီးထားလိုက်သည်။ သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဤဓားအလင်းစက်ဝန်းမှာ တဖြည်းဖြည်း အတွင်းသို့ ဖိသိပ်ခံလာရတော့သည်။

"ဒီလောက်လေးပဲလား။"

ထာဝရသခင်ကြီး အချို့ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင် အေးစက်မှုများ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။

သို့သော် ချန်မု၏ မျက်နှာမှာ မည်သည့် အပြောင်းအလဲမျှ မရှိဘဲ တဖြည်းဖြည်း အတွင်းသို့ ဖိသိပ်ခံနေရသော ဓားအလင်းစက်ဝန်းကိုသာ တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေလေသည်။

"ရေတွင်းထဲက ဖားသူငယ်... ကောင်းကင်ဘယ်လောက် မြင့်လဲ မြေကြီးဘယ်လောက် ကျယ်လဲ မသိဘူးပဲ... မင်းလည်း ငါ့ရဲ့ တစ်ကွက်ကို ခံစားကြည့်လိုက်။"

အသံမှာ အလွန် တိုးညင်းပြီး အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက်လာသော တာအိုပညာရပ်များ အောက်တွင် လုံးဝ ဖုံးကွယ်သွားလုနီးပါး ပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် စကားဆုံးသွားချိန်တွင် မျှော်လင့်မထားသည့် အပြောင်းအလဲ တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

ထို မျက်လုံးများ အေးစက်နေသော ထာဝရသခင်ကြီးမှာ ဓားပျံ တစ်လက်ကို ထိန်းချုပ်ကာ အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေစဉ် သူ၏ နားထဲတွင် ထူးဆန်းသော ရယ်မောသံများ ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

သူ ပထမတော့ ခဏတာ ကြောင်အမ်းသွားပြီး ဤရယ်မောသံများ ဘယ်ကလာသနည်းဟု မသိလိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် ဤအသံများမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် စိမ့်ဝင်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် နေရာအနှံ့၊ ထောင့်ပေါင်းစုံမှ ထွက်ပေါ်လာကာ အချိန်တို အတွင်း ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေပြီး သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင်လည်း ရယ်မောသံများ ပြည့်နှက်နေကြောင်း သတိထားမိလိုက်သည်။

ဤရယ်မောသံများ ပေါင်းစပ်သွားချိန်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ငိုကြွေးသံ တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

တာအိုပညာရပ်၊ သရဲတစ္ဆေ ငိုကြွေးသံ။

မကောင်းတော့ဘူး။

ထို ထာဝရသခင်ကြီး အခြေအနေ မကောင်းကြောင်း သတိထားမိလိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် ဆိုးရွားပြီဟု တွေးလိုက်ကာ ချက်ချင်းပင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ပြီး၊ မည်သည့် တွေဝေမှုမျှ မရှိဘဲ ရွှေရောင်အမြုတေ၏ စွမ်းအားများကို အသုံးပြုကာ ဤထူးဆန်းသော အပြောင်းအလဲကို တားဆီးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်၌ မည်သည့် ထူးဆန်းမှုမျှ မတွေ့ရဘဲ၊ ဤရယ်မောသံများမှာ လေဟာနယ်မှ ပေါ်လာသလို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ၎င်း၏ အရင်းအမြစ်ကို မမြင်နိုင်ပေ။

"ဘုန်း..."

သူ တစ်ကိုယ်လုံး သွေးမြူခိုးများ အဖြစ် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

ထာဝရသခင်ကြီး အားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုများမှာ ချန်မုဆီသို့ ရောက်နေသဖြင့် လူအများစုမှာ ချက်ချင်း သတိမထားမိလိုက်ကြဘဲ၊ ချန်မု ဘက်တွင်မူ အခြား ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါးဆီသို့ အဝေးမှနေ၍ လက်ညှိုး တစ်ချက် ထောက်လိုက်ပြန်သည်။

"ဘုန်း..."

နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားပြီး ထိတ်လန့်သွားကာ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ ခဏတာမျှသာ ကြာပြီးနောက် သူ တစ်ကိုယ်လုံး သွေးမြူခိုးများ အဖြစ် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

"ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း..."

ချန်မု ဆက်တိုက် လက်ညှိုး ထောက်လိုက်ရာ တစ်ချက် ထောက်လိုက်တိုင်း ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါး တောင့်တင်းသွားပြီး ထိတ်လန့်သွားကာ ရူးသွပ်သွားသကဲ့သို့ အလင်းတန်းများစွာကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် ပစ်ခတ်လိုက်သော်လည်း မည်သည့် အကျိုးသက်ရောက်မှုမျှ မရှိဘဲ၊ ခဏတာမျှသာ ကြာပြီးနောက် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် သွေးမြူခိုးများ အဖြစ် ဆက်တိုက် ပေါက်ကွဲသွားကြတော့သည်။

ဤအရာများ အားလုံးမှာ အလွန် မြန်ဆန်စွာ ဖြစ်ပေါ်သွားပြီး အသက်ရှူ အကြိမ် အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် ဖြစ်သည်။ ယခင်က ထာဝရသခင်ကြီး အများအပြား ပူးပေါင်းကာ ချန်မုကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ နောက်တစ်ခဏ တွင် ထာဝရသခင်ကြီးများ ဆက်တိုက် ကျဆုံးသွားပြီး အသက်ရှူ အကြိမ် အနည်းငယ် အတွင်း လူခုနစ်ယောက် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။"

"ဒါ... ဒါက ရှေးဟောင်း တာအိုပညာရပ်ပဲ... သူ့ကို မြန်မြန် သတ်ကြ... ဆက်ပြီး အသုံးပြုခွင့် မပေးနဲ့။"

လူတစ်ယောက်က ထိတ်လန့်တကြား ပြောလိုက်သည်။

ချန်မုသည် ရှေးဟောင်း တာအိုပညာရပ်ကိုပင် ကျွမ်းကျင်နေသေးသည်။

တစ်ခုတည်းသော အံ့အားသင့်မှု မရှိသူမှာ ဖူကွမ်း ထာဝရသခင်ကြီး ဖြစ်ပြီး၊ သူသည် ဤရှေးဟောင်း တာအိုပညာရပ်ကို အစောကတည်းက မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော်လည်း အခြား ထာဝရသခင်ကြီးများကို မပြောပြခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း ပြောင်းလဲလာတော့သည်။

"ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း..."

ထာဝရသခင်ကြီး အများအပြားမှာ အလွန် ထိတ်လန့်သွားကြပြီး အားလုံး အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကာ ချန်မုကို သတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း ယခင်ကပင် မနည်း ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့ရာ၊ ယခု ထာဝရသခင်ကြီးများ ဆက်တိုက် ကျဆုံးသွားသဖြင့် ကျန်ရှိနေသော ထာဝရသခင်ကြီးများ ပူးပေါင်းပါက ချန်မု၏ ပတ်လည်တွင် ယှက်နွှယ်နေသော ဓားအလင်းတန်းများကိုပင် ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။

သွေးရောင် ဓားအလင်းစက်ဝန်းမှာ အတွင်းသို့ ကျုံ့ဝင်ခြင်း ရပ်တန့်သွားပြီ ဖြစ်ပြီး၊ ထိုတာအိုပညာရပ်များနှင့် ဓမ္မလက်နက်များကိုပင် ဆန့်ကျင်ကာ အပြင်ဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ကျယ်ပြန့်လာပြီး တိုက်ခိုက်မှုများ အားလုံးကို အပြင်ဘက်တွင် တားဆီးထားလိုက်တော့သည်။

ချန်မု နောက်ထပ် လက်ညှိုး တစ်ချက် ထောက်လိုက်ပြန်သည်။

ထျန်းရှန်း ထာဝရသခင်ကြီး၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

"ခစ်ခစ်..."

ထူးဆန်းသော ရယ်မောသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထျန်းရှန်း ထာဝရသခင်ကြီး ချက်ချင်း မျက်နှာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

မည်သည့် တွေဝေမှုမျှ မရှိဘဲ သူသည် ချက်ချင်း လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ သူ၏ ဓမ္မလက်နက်ကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး၊ အလင်းတန်း တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အဝေးသို့ လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာသွားပြီး တိုက်ရိုက် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

"ခစ်ခစ်... ခစ်ခစ်..."

ရယ်မောသံများမှာ နားထဲတွင် အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေပြီး ထို့နောက် ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းသို့ ချက်ချင်း စိမ့်ဝင်သွားကာ ခန္ဓာကိုယ်၏ နေရာအနှံ့မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ သူ၏ ပြတ်သွားသော ဘယ်ဘက် လက်မောင်း နေရာမှပင် ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ ထိုနေရာမှလည်း မမြင်ရသော ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

သို့သော် သူ အစွမ်းကုန် ထွက်ပြေးနေစဉ် ချန်မုနှင့် အကွာအဝေး တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ထိုရယ်မောသံများမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ပိုမို နက်ရှိုင်းသော နေရာသို့ ဆက်လက် မစိမ့်ဝင်တော့ပေ။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင်။

"ဘုန်း..."

မမြင်ရသော စွမ်းအားတစ်ခုက ထျန်းရှန်း ထာဝရသခင်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းတွင် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း သွေးရောင် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ သူ တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်စွာ ညည်းညူလိုက်ကာ ကိုယ်တွင်း အင်္ဂါများ အားလုံးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း သွေးမြူခိုးများ အဖြစ် တုန်ခါသွားပြီး၊ တစ်ကိုယ်လုံးမှလည်း သွေးစက်များ ထွက်ပေါ်လာကာ သွေးစွန်းနေသော လူတစ်ယောက် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ရွှေရောင်အမြုတေကို ဝန်းရံနေသော တာအိုအမှတ်အသားများမှာ တစ်ခုပြီး တစ်ခု ကျိုးပဲ့သွားပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ထိုရွှေရောင်အမြုတေမှာလည်း တိတ်တဆိတ်ပင် အက်ကွဲကြောင်းများ ပေါ်လာကာ သူ တစ်ကိုယ်လုံး၏ အရှိန်အဝါများ လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

"အဟွတ်..."

ထျန်းရှန်း ထာဝရသခင်ကြီး၏ ပုံရိပ်မှာ တောင့်တင်းသွားပြီး ပါးစပ်မှ သွေးများ အများအပြား ထပ်မံ အန်ကျလာကာ၊ တစ်ကိုယ်လုံး၏ အရှိန်မှာ ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားသော်လည်း အဝေးသို့ ဆက်လက် ထွက်ပြေးရန် ခက်ခက်ခဲခဲ ကြိုးစားနေဆဲ ပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သွေးရောင် အလင်းမျှင်လေး တစ်ကြောင်းက မြို့တော် ဘက်မှ လင်းလက်သွားပြီး မိုင်တစ်ရာကို ကျော်ဖြတ်ကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်သန်းသွားပြီး၊ သူ့ကို လေထဲတွင် တောင့်တင်းသွားစေကာ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ကျန်ရှိနေစေတော့သည်။

တိတ်တဆိတ်ပင်။

သူ တစ်ကိုယ်လုံး အလယ်မှနေ၍ နှစ်ပိုင်း ကွဲသွားပြီး နှစ်ဖက်သို့ ကျဆင်းသွားကာ လေဟာနယ်တွင် လူပုံစံ သွေးမြူခိုးများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

"တစ်ခုတည်းသော ကန့်သတ်ချက်က အကွာအဝေးပဲလား..."

ချန်မု ထျန်းရှန်း ထာဝရသခင်ကြီး၏ ဘက်သို့ အဝေးမှ လှမ်းကြည့်ကာ စဉ်းစားနေသည့် အမူအရာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

သရဲတစ္ဆေ ငိုကြွေးသံ တာအိုပညာရပ်မှာ ကာကွယ်မှု အားလုံးနီးပါးကို လျစ်လျူရှုနိုင်ပြီး မည်သည့် တာအိုပညာရပ်နှင့် ဓမ္မလက်နက်ကမျှ မတားဆီးနိုင်ရာ ယခု ကြည့်ရသည်မှာ ၎င်း၏ အာနိသင်ကို လွှမ်းမိုးနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အချက်မှာ အကွာအဝေးသာ ဖြစ်လောက်ပေသည်။

သူနှင့် ဝေးလေလေ စွမ်းအားက ပိုမို အားနည်းလေလေ ပင်ဖြစ်သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ တစ်ခုတည်းသော ရင်ဆိုင်နိုင်သည့် နည်းလမ်းဟု ထင်ရသော်လည်း ၎င်းမှာ ရင်ဆိုင်နိုင်သည့် နည်းလမ်းဟု မခေါ်နိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ်ဖက်လူ ထွက်ပြေးနိုင်လျှင် သူလည်း လိုက်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ ထို့အပြင် ဤတိုက်ကွက်ကို ခံလိုက်ရလျှင် ထွက်ပြေးရမည် ဆိုသည်မှာလည်း ရင်ဆိုင်နိုင်သည့် နည်းလမ်းဟု လုံးဝ မခေါ်ဆိုနိုင်ပေ။

ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ။

ချန်မု၏ အကြည့်များမှာ အခြား ထာဝရသခင်ကြီးများဆီသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်ရှိသွားသည်။

ယခင်က အရင်ဆုံး တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး အပြတ်သားဆုံး ဖြစ်ခဲ့သော ဖူကွမ်း ထာဝရသခင်ကြီးမှာ ယခုအခါ သံလိုက်စွမ်းအားစု ပုလဲကို တိုက်ရိုက် ပစ်ပေါက်လိုက်ပြီး၊ သံလိုက်စွမ်းအားစု အလင်းတန်းများဖြင့် ချန်မုကို တိုက်ခိုက်ကာ သူ တစ်ကိုယ်လုံး ချက်ချင်း လှည့်၍ အဝေးသို့ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

"ဒုတိယအကြိမ် ထပ်ပြေးချင်သေးတာလား။"

ချန်မု အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး လက်ညှိုး ထောက်လိုက်သည်။

"ရွှီး..."

သွေးရောင် အလင်းမျှင်များစွာ လင်းလက်သွားပြီး လေဟာနယ်ကို ဖြတ်သန်းကာ အဝေးသို့ ထွက်ပြေးသွားသော ဖူကွမ်း ထာဝရသခင်ကြီးကို ချက်ချင်း မီသွားပြီး၊ သူ့ကို အလယ်တွင် ဝန်းရံလိုက်ကာ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း ဖြတ်သန်းသွားတော့သည်။

ဖူကွမ်း ထာဝရသခင်ကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် တောက်ပသော အလင်းတန်း တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ထိုသွေးရောင် အလင်းမျှင်များကို တားဆီးရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ မည်သည့် အကျိုးသက်ရောက်မှုမျှ မရှိဘဲ ချေမွပစ်ခံလိုက်ရတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ တစ်ကိုယ်လုံး လေထဲတွင် တောင့်တင်းသွားတော့သည်။

"..."

သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မကျေနပ်မှုနှင့် နောင်တရမှု အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ကျိုယီတောင်တန်းတွင် ချန်မု ပြသခဲ့သော စွမ်းအားမှာ အစွမ်းကုန် မဟုတ်ဘဲ ကျင့်ကြံမှုကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ မဟုတ်လျှင် ထိုအချိန်က ပြသခဲ့သော စွမ်းအားဖြင့်သာ ဆိုလျှင် ရှေးဟောင်း တာအိုပညာရပ် ရှိနေလျှင်တောင်မှ ထာဝရသခင်ကြီး လေးဆယ်ကျော်၏ ပူးပေါင်း တိုက်ခိုက်မှု အောက်တွင် အသုံးပြုရန် အချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ အမှုန့်ဖြစ်အောင် ချေမွခံရမည် ဖြစ်သည်။

ချန်မု၏ စွမ်းအားကို မှားယွင်းစွာ တွက်ဆမိသဖြင့် ခြေတစ်လှမ်း မှားယွင်းသွားကာ ချောက်ကမ်းပါး အတွင်းသို့ ကျဆင်းသွားရတော့သည်။

အကယ်၍ ချန်မု၏ စွမ်းအားက ဤအဆင့်အထိ ရောက်ရှိနေပြီမှန်း ကြိုသိခဲ့လျှင်၊ သူသည် ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်လူမျိုးများ၏ အမွေအနှစ်ကို စိတ်ဝင်စားမည့် အဆုံးအစမရှိသော နယ်မြေများရှိ သက်တမ်းအရင့်ဆုံး ထာဝရသခင်ကြီးများနှင့် ဆက်သွယ်ကာ အတူတကွ တိုက်ခိုက်ခဲ့သင့်ပေသည်။

တိတ်တဆိတ်ပင်။

ဖူကွမ်း ထာဝရသခင်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သွေးမြူခိုးများ အဖြစ် ပေါက်ကွဲသွားပြီး သူ၏ ပတ်လည်တွင် ယှက်နွှယ်နေသော မင်္ဂလာအငွေ့အသက်များလည်း လေနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားကာ၊ ကောင်းကင်ယံတွင် စုဝေးနေသော ချင့်ယွင် တစ်ခုလုံးလည်း တိတ်တဆိတ်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဖူကွမ်း ထာဝရသခင်ကြီး ထွက်ပြေးခြင်းနှင့် ကျဆုံးသွားခြင်းတို့ကြောင့် မြို့တော် ကောင်းကင်ယံရှိ ထာဝရသခင်ကြီးများမှာလည်း ဆက်လက် မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ အရပ်လေးမျက်နှာသို့ အလုအယက် ထွက်ပြေးသွားကြရာ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း အကုန်အစင် ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

ကောင်းကင်ယံ အောက်တွင်။

ချန်မု တစ်ယောက်တည်းသာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး အကြား ရပ်တည်နေတော့သည်။

ထာဝရသခင်ကြီး လေးဆယ့်နှစ်ပါး အတူတကွ ရောက်ရှိလာသော်လည်း တစ်နာရီ၏ လေးပုံတစ်ပုံ အတွင်း ထာဝရသခင်ကြီး နှစ်ဆယ့်ခြောက်ပါး ကျဆုံးသွားခဲ့ရပြီး ဤသည်မှာ အဆုံးအစမရှိသော နယ်မြေ ဆယ့်သုံးခုလုံးတွင် နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီ အတွင်း ထာဝရသခင်ကြီး အများဆုံး ကျဆုံးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ကာ အဆုံးအစမရှိသော နယ်မြေ ဆယ့်သုံးခုလုံးကို အလွန် တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့တော့သည်။

ယခုမှစ၍။

အဆုံးအစမရှိသော နယ်မြေများတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်း ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါး ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။