အခန်း ၁၅၆

အခန်း (၁၅၆) ရွေးချယ်မှု

အဆုံးအစမရှိသောနယ်မြေ။

ဝူလန်နယ်မြေ။

ခမ်းနားထည်ဝါလှသော နတ်မြို့တော်ကြီးတစ်ခုသည် အလယ်ဗဟိုတွင် တည်ရှိနေသည်။ ၎င်း၏ အရွယ်အစားမှာ တာယွမ်မြို့တော်ထက်ပင် ပိုမိုကျယ်ပြောကာ မြို့ရိုးများမှာလည်း ပိုမိုခံ့ညားထည်ဝါလှသည်။ အဝေးမှ လှမ်းကြည့်လိုက်ပါက ဝိညာဉ်မြူခိုးများ ယှက်နွှယ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရပေမည်။

သို့သော် ဤအရာများက အံ့မခန်းဆုံး မဟုတ်သေးပေ။ အထိတ်လန့်ဆုံးမှာ ထိုမြို့တော်၏ ကောင်းကင်ယံတွင် ရွှေရောင်နှင့် ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းများ တောက်ပနေသော စံအိမ်တစ်ခု လွင့်မျောနေခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုစံအိမ်မှ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေကာ လောကတွင် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော နေရာတစ်ခုအလား အပြာရောင် ကောင်းကင်ယံအောက်တွင် တောက်ပနေလေသည်။

စံအိမ်၏ ပတ်လည်တွင် ဝိညာဉ်ကြိုးကြာငှက်များ ပျံဝဲနေပြီး မင်္ဂလာအငွေ့အသက်များ ယှက်နွှယ်ကာ မင်္ဂလာတိမ်တိုက်များက ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် အဝေးရှိ ကောင်းကင်ယံမှ ကျင့်ကြံသူများ၏ အလင်းတန်းများ ပျံသန်းလာပြီး စံအိမ်အတွင်းသို့ ဆင်းသက်သွားကြသလို၊ အတွင်းမှ ပြန်ထွက်လာသူများလည်း ရှိသော်လည်း အရာအားလုံးမှာ အလွန်အေးချမ်း ငြိမ်သက်နေလေသည်။

အလယ်ဗဟို အဆောက်အအုံပေါ်တွင် ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားပြီး အပေါ်တွင် ရေးသားထားသည်မှာ-

ထျန်းပေါင်စံအိမ်။

ဤနေရာမှာ ထျန်းပေါင်စံအိမ်၏ ပင်မဌာနချုပ် ဖြစ်ပြီး မည်မျှ ရှားပါးသော ရတနာဖြစ်ပါစေ ဤနေရာတွင် အများအားဖြင့် ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်လေသည်။ အကယ်၍ ဤနေရာတွင်မှ ရှာမတွေ့ပါက အဆုံးအစမရှိသောနယ်မြေရှိ အခြားသော ကုန်သည်အဖွဲ့များတွင်လည်း ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဂိုဏ်းအဖွဲ့အစည်း မဟုတ်သော အင်အားစုတစ်ခုအနေဖြင့် တည်ထောင်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်း ငါးထောင်ကျော်သာ ရှိသေးသော်လည်း၊ အဆုံးအစမရှိသောနယ်မြေရှိ ဂိုဏ်းကြီးများနှင့် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်ပြီး မည်သည့်ဂိုဏ်းကမျှ အထင်မသေးရဲခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ... သက်တမ်း ရှစ်ထောင်ရှိပြီဖြစ်ပြီး တာအိုကပ်ဘေး ခုနစ်ကြိမ် ဖြတ်ကျော်ထားသော ထျန်းပေါင် ထာဝရသခင်ကြီး ရှိနေသောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။

အဆုံးအစမရှိသောနယ်မြေ တစ်ခုလုံးရှိ ထာဝရသခင်ကြီး အများစုမှာ တာအိုကပ်ဘေး လေးကြိမ်အောက်တွင်သာ ရပ်တန့်နေကြလေသည်။

တာအိုကပ်ဘေး လေးကြိမ်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ပြီး ခေါင်းပေါ်တွင် ချင့်ယွင်များ စုဝေးသည့် လက္ခဏာရပ်ကို ဖော်ပြနိုင်သူမှာ ထာဝရသခင်ကြီးများ အကြားတွင် အစွမ်းထက်သူအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပြီး၊ တာအိုကပ်ဘေး ခုနစ်ကြိမ်ကို ဖြတ်ကျော်ထားသူများမှာမူ ရောက်ရှိရာ နေရာတိုင်းတွင် ကောင်းကင်ယံကို ဖုံးလွှမ်းသော ထီးတော်ကြီးလက္ခဏာရပ်များ ပေါ်ထွက်လာတတ်ကာ အဆုံးအစမရှိသောနယ်မြေ တစ်ခုလုံးတွင် ဤကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုမျိုး ဆယ်ယောက်ပင် မပြည့်ပေ။

ထျန်းပေါင်စံအိမ်၏ အနောက်ဘက်။

သာမန် သစ်သားအိမ်လေး တစ်လုံး၏ အရှေ့တွင်။

ထျန်းပေါင်စံအိမ်၏ တာဝန်ခံတစ်ယောက်သည် သစ်သားအိမ်ရှေ့တွင် ရိုသေကျိုးနွံစွာ ဒူးထောက်ဝပ်တွားနေပြီး၊ အနည်းငယ်မျှ မလှုပ်ရှားဘဲ ဤနေရာတွင် အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပုံ ရလေသည်။

ရုတ်တရက်။

သစ်သားအိမ်ထဲမှ ရွှေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး လေဟာနယ်တွင် မမြင်ရသော တာအိုအမှတ်အသားများ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ထို့နောက် သစ်သားအိမ်၏ တံခါး ပွင့်သွားပြီး နေထွက်တိမ်တိုက်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ကာ၊ တီယန်းကန်းဖိနပ်ကို စီးပြီး ခေါင်းတွင် ဟွန်ယွမ် တာအိုဆံထိုးကို ပန်ဆင်ထားသော အဘိုးအိုတစ်ဦး လျှောက်လှမ်း ထွက်လာလေသည်။

ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မင်္ဂလာအငွေ့အသက်များ လျင်မြန်စွာ ယှက်နွှယ် ပေါ်ထွက်လာပြီး ထိုမင်္ဂလာအငွေ့အသက်များမှာ အလွန်ထူထပ်လှသဖြင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကောင်းကင်ယံသို့ စုဝေးသွားကာ တက်စေ့ရောင် ချင့်ယွင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ချင့်ယွင်များ ယှက်နွှယ်ကာ ကောင်းကင်ယံကို ဖုံးလွှမ်းသော ထီးတော်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မိုင်တစ်ရာ ပတ်လည်ကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

"ထာဝရသခင်ကြီး တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံခြင်းကနေ ထွက်လာတာကို ကြိုဆိုပါတယ်။"

သစ်သားအိမ်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ဝပ်တွားနေသော ထျန်းပေါင်စံအိမ်၏ တာဝန်ခံက ရိုသေလေးစားသော အမူအရာဖြင့် ချက်ချင်းပင် လျှောက်တင်လိုက်သည်။

ထိုအဘိုးအိုမှာ ထျန်းပေါင်စံအိမ်၏ အရှင်သခင်၊ ထျန်းပေါင် ထာဝရသခင်ကြီး ပင်ဖြစ်သည်။

သူ၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်ကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စကားပြောနေသည့်အလား ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံတာ အသိအမြင်တချို့ ရခဲ့တယ်... ဝူရှန်းနယ်မြေ ပွင့်တဲ့အချိန်နဲ့တော့ လွဲသွားပုံ ရတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီနယ်မြေထဲက အရာတွေက ငါ့အတွက် သိပ်ပြီး အသုံးမဝင်တော့ပါဘူး... လွဲသွားလည်း လွဲသွားပါစေတော့။"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်။

သူက အရှေ့တွင် ဒူးထောက်ဝပ်တွားနေသော ထျန်းပေါင်စံအိမ် တာဝန်ခံကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဘာတင်ပြစရာ ရှိလို့လဲ။"

ထိုတာဝန်ခံက မထရဲဘဲ ဒူးထောက်လျက်သာ အစီရင်ခံလိုက်သည်။

"ထာဝရသခင်ကြီးကို တင်ပြပါတယ်... အရှင် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေတဲ့ အချိန်အတွင်း လေဟာနယ် အတားအဆီး အားနည်းသွားလို့ တာဝန်ခံတွေက အရှင့်ရဲ့ အမိန့်တော်အတိုင်း ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ အရောင်းအဝယ်ကို ဦးဆောင်ဖို့ ဝူရှန်းနယ်မြေထဲကို ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ချီခယ် တာဝန်ခံက လေလံပွဲကို ဦးဆောင်နေချိန်မှာ ဝူရှန်းနယ်မြေထဲက တာအိုအခြေခံတု မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို အရောင်းအဝယ် လုပ်မိတဲ့အတွက်... ဝူရှန်းနယ်မြေက ချန် ထာဝရသခင်ကြီးက တံခါးလာခေါက်ပြီး အတင်းအဓမ္မ လုယူသွားတဲ့အပြင် အဲဒီ ချန် ထာဝရသခင်ကြီးရဲ့ သတ်ဖြတ်တာကိုပါ ခံလိုက်ရပါတယ်။"

ထျန်းပေါင် ထာဝရသခင်ကြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"ချန် ထာဝရသခင်ကြီး ဟုတ်လား။"

ထျန်းပေါင်စံအိမ် တာဝန်ခံက ခေါင်းငုံ့ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... ဝူရှန်းနယ်မြေထဲမှာ ထွက်လာတဲ့ အဆင့်သစ် ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါးပါ။"

"ကိုယ့်အဆင့်ကိုယ် မသိတဲ့ကောင်ပဲ။"

ထျန်းပေါင် ထာဝရသခင်ကြီး ကြားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်သည်။

သို့သော် ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်နေသော တာဝန်ခံက တိုးတိုးလေး ဆက်ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"မကြာသေးခင်က လေဟာနယ်အတားအဆီး ပွင့်သွားပြီး ထာဝရသခင်ကြီး အများအပြား ဝင်ရောက်သွားချိန်မှာ... ဇီယွမ်၊ မှန်ရောင်၊ ယူရွှယ် ထာဝရသခင်ကြီး သုံးပါးက ကျိုယီတောင်တန်းမှာ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်နဲ့ ဆုံပြီး တိုက်ပွဲဖြစ်ရာကနေ အားလုံး ကျဆုံးသွားခဲ့ရပြီး ချန် ထာဝရသခင်ကြီးရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေဆုံးသွားခဲ့ပါတယ်။"

ထျန်းပေါင် ထာဝရသခင်ကြီး ဤနေရာအထိ ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မျက်ဝန်းများထဲ၌ အံ့အားသင့်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ယူရွှယ်၊ ဇီယွမ် နှင့် မှန်ရောင် ထာဝရသခင်ကြီး သုံးပါးမှာ အားနည်းသူများ မဟုတ်ဘဲ အဆုံးအစမရှိသောနယ်မြေ တစ်ခုလုံးတွင် နာမည်ကျော်ကြားသော တည်ရှိမှုများ ဖြစ်ကြသည်။ သူ ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် တစ်ယောက်တည်းဖြင့် သုံးယောက်ကို ရင်ဆိုင်ကာ အားလုံးကို အနိုင်ယူ သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း သူသည် တာအိုကပ်ဘေး ခုနစ်ကြိမ် ဖြတ်ကျော်ထားသော တည်ရှိမှု ဖြစ်ရာ၊ ထို အဆင့်သစ် ထာဝရသခင်ကြီးလေးက ဘယ်လိုလုပ် ဤကဲ့သို့သော စွမ်းရည်မျိုး ရှိနေရသနည်း။

စိတ်ထဲတွင် အံ့အားသင့်နေစဉ်မှာပင် ဒူးထောက်နေသော တာဝန်ခံက ဆက်လက် အစီရင်ခံသည်ကို ကြားလိုက်ရပြန်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက်က ဖူကွမ်း ထာဝရသခင်ကြီးက ဝူရှန်းနယ်မြေက အဲဒီ ချန် ထာဝရသခင်ကြီးဟာ ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်လူမျိုးတွေရဲ့ အမွေအနှစ်ကို ရရှိထားပြီး... ဝူရှန်းနယ်မြေ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အသီးသီးက နှစ်တစ်ထောင်အတွင်း ထွက်လာတဲ့ ရတနာတွေကိုလည်း အဲဒီ ချန် ထာဝရသခင်ကြီးက ကြိုတင် ယူဆောင်သွားတယ်လို့ ပြောဆိုခဲ့ပါတယ်... ဒါကြောင့် ချီချန်၊ ထျန်းရှန်း၊ ကျိလဲ့ အစရှိတဲ့ ထာဝရသခင်ကြီး လေးဆယ့်နှစ်ပါး ပူးပေါင်း ထွက်ခွာသွားပြီး အဲဒီ ချန် ထာဝရသခင်ကြီးနဲ့ အကြီးအကျယ် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပါတယ်။"

"အဲဒီ ချန် ထာဝရသခင်ကြီးက ဓားပညာရပ်တစ်ခုနဲ့ အရပ်လေးမျက်နှာကို တိုက်ခိုက်ပြီး ရှေးဟောင်း တာအိုပညာရပ်ကိုလည်း အသုံးပြုခဲ့လို့ ထာဝရသခင်ကြီး လေးဆယ့်နှစ်ပါး ပူးပေါင်းတာတောင် မယှဉ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး... ဖူကွမ်း၊ ထျန်းရှန်း အစရှိတဲ့ ထာဝရသခင်ကြီး အများအပြား နေရာမှာတင် ကျဆုံးသွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာ ထာဝရသခင်ကြီး ဆယ့်ခြောက်ပါးပဲ အသက်လု ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့ကာ အားလုံး ဝူရှန်းနယ်မြေကနေ ထွက်ပြေးလာခဲ့ကြပါတယ်။"

တာဝန်ခံ၏ အသံမှာ အလွန် တိုးညင်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာသို့ ရောက်ချိန်တွင် အလိုအလျောက် တုန်ယင်လာတော့သည်။

ထျန်းပေါင် ထာဝရသခင်ကြီး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ခဏအကြာတွင်။

သူက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ချီခယ်က ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် လုပ်လို့ ထာဝရသခင်ကြီးရဲ့ ဒေါသကို ဆွဲဆောင်မိတာပဲ... သေရတာ အကြောင်းအကျိုးရဲ့ အကျိုးဆက်ပဲမို့ ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုဘူး... ပြီးတော့ ဒီလို ကိစ္စကြီးမျိုးကို နောက်တစ်ခါဆို ကြိုပြီး အစီရင်ခံ။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ...။"

ဒူးထောက်နေသော တာဝန်ခံက အလွန် သတိထားကာ ပြန်ထူးလိုက်သည်။

မော့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ထျန်းပေါင် ထာဝရသခင်ကြီးမှာ စိတ်ပျက်နေသည့် အမူအရာဖြင့် သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို ဆွဲကာ ရေရွတ်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလို လူစားမျိုး ထွက်လာရတာလဲ။"

"အရာရာ အစွန်းရောက်သွားရင် ပြောင်းပြန် ပြန်ဖြစ်သွားတတ်တာ လောကနိယာမပဲလေ။"

ဤနေရာသို့ ရောက်ချိန်တွင် ထျန်းပေါင် ထာဝရသခင်ကြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိပြန်သည်။

ထာဝရသခင်ကြီးများမှာ ကံကြမ္မာမှ လွတ်မြောက်ပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ပြင်ပတွင် သီးခြား ရပ်တည်နေနိုင်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ ၎င်းမှာ သူတို့ ကိုယ်တိုင်သာ ဖြစ်ပြီး ဤကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး အတွင်းတွင်မူ ကံကြမ္မာ အကြောင်းအကျိုး လည်ပတ်မှု ရှိနေဆဲ ဖြစ်ကာ ထာဝရသခင်ကြီးများ ကိုယ်တိုင်လည်း မချိုးဖျက်နိုင်ပေ။

ရှေးဟောင်း ခေတ်ကာလက လူသားမျိုးနွယ် အားနည်းပြီး နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်များက လောကကို ကြီးစိုးထားချိန်တွင်၊ လူသားမျိုးနွယ်များ တစ်ဆင့်ချင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော ကျင့်စဉ်များမှာ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်များကို အတုခိုးပြီး မျိုးစုံသော မှော်အတတ်ပညာများနှင့် လူရိုင်းပညာရပ်များကို ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

လူသားမျိုးနွယ်များ လောကကို ကြီးစိုးလာပြီး အခြားမျိုးနွယ်များကို အတုခိုးရန် မလိုအပ်တော့ဘဲ၊ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်များက လူသွင်ဖန်ဆင်းသည့် လမ်းကြောင်းကို မလွှဲမရှောင်သာ ရွေးချယ်လာရပြီး နတ်ဆိုးခန္ဓာကိုယ်မှ လူသားခန္ဓာကိုယ်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ စည်းမျဉ်းသစ်များနှင့် ကိုက်ညီအောင် လုပ်ဆောင်လာရသည်။

အဆုံးအစမရှိသောနယ်မြေများက ဝူရှန်းနယ်မြေကို ထိန်းချုပ်ပြီး ဝူရှန်းနယ်မြေ၏ တာအိုပညာရပ် အမွေအနှစ်များကို ဖြတ်တောက်ထားခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ၊ ဤကောင်းကင် နိယာမ လည်ပတ်မှုအရ အရာရာ အစွန်းရောက်လျှင် ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ ပြန်ကူးပြောင်းတတ်သည် ဆိုသည့်အတိုင်း နောက်ဆုံးတွင် ကံကြမ္မာအလှည့်အပြောင်း ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ချန်မုကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

"ထာဝရသခင်ကြီး... အဲဒီ ဝူရှန်းနယ်မြေက အရောင်းအဝယ်က...။"

ဒူးထောက်နေသော တာဝန်ခံက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

ထျန်းပေါင် ထာဝရသခင်ကြီး ခေါင်းရမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"လောလောဆယ်တော့ ရပ်ထားလိုက်... လူတွေကို အကုန် ပြန်ခေါ်လိုက်... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဝူရှန်းနယ်မြေကို ဝင်ထွက်လို့ ရတဲ့အချိန်က အများဆုံးမှ တစ်နှစ်လောက်ပဲ ရှိတာ... အဲဒီ ချန် ထာဝရသခင်ကြီးက ဝူရှန်းနယ်မြေကနေ ထွက်သွားမလား၊ အဲဒီမှာပဲ နေမလား ဆိုတာတော့ မသိဘူး... အကယ်၍ အဲဒီမှာပဲ နေမယ်ဆိုရင်တော့ တော်သေးတယ်... အကယ်၍ အပြင်လောကကို ထွက်လာမယ် ဆိုရင်တော့ ဒီအဆုံးအစမရှိတဲ့ နယ်မြေတွေရဲ့ အခြေအနေက အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်လာတော့မှာပဲ။"

ထျန်းပေါင် ထာဝရသခင်ကြီး ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ လက်ရှိ ကျင့်ကြံမှုဖြင့် တာအိုကပ်ဘေး ရှစ်ကြိမ်ကို ဖြတ်ကျော်ရန် ပြဿနာ မရှိဘဲ ကိုးကြိမ်ကိုလည်း စွန့်စားကြည့်နိုင်သော်လည်း၊ ဤကဲ့သို့သော စွမ်းအားဖြင့် ထာဝရသခင်ကြီး လေးဆယ်ကျော် ပူးပေါင်း တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်သေးသလို အရပ်လေးမျက်နှာကို သတ်ဖြတ် ရှင်းလင်းရန်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ချန်မု၏ စွမ်းအားမှာ တာအိုကပ်ဘေး ကိုးကြိမ်ကို ကျော်လွန်ပြီး ဆယ်ကြိမ် အထက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထာဝရသခင်ကြီးများ အတွက်မူ တာအိုကပ်ဘေး လေးကြိမ်မှာ အတားအဆီး တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ယခင် သုံးကြိမ်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားကာ၊ ခုနစ်ကြိမ်မှာလည်း အတားအဆီး တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ယခင် ခြောက်ကြိမ်နှင့် မတူညီပြန်ပေ။ ဒသမ အကြိမ်မြောက် တာအိုကပ်ဘေးမှာမူ ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပြီး ယခင် ကိုးကြိမ် ပေါင်းထားသည်ထက်ပင် ကျော်လွန်လုနီးပါး ဖြစ်ကာ ဖြတ်ကျော်နိုင်သူ တိုင်းမှာ ကြီးမားသော ဇွဲလုံ့လနှင့် ကြီးမားသော ဖန်တီးမှုများ ရှိရန် လိုအပ်လေသည်။

အဆုံးအစမရှိသောနယ်မြေ တစ်ခုလုံးတွင် တာအိုကပ်ဘေး ဆယ်ကြိမ်ကို ဖြတ်ကျော်ထားသူမှာ နှစ်ယောက်တည်းသာ ရှိပြီး၊ ချန်မုမှာ အဆင့်သစ် ထာဝရသခင်ကြီး ဖြစ်သော်လည်း ပြသလိုက်သော ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားမှာ ထိုနှစ်ယောက်နှင့် အပြည့်အဝ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင်။

အရေးကြီးဆုံး အချက်မှာ ချန်မုသည် အဆင့်သစ် ထာဝရသခင်ကြီး ဖြစ်သဖြင့် အနည်းဆုံး နှစ်ပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ၍ ဆက်လက် အသက်ရှင်နေနိုင်သေးရာ၊ ဤမျှ ရှည်လျားသော အချိန်ကာလမှာ အဆုံးအစမရှိသောနယ်မြေ တစ်ခုလုံး၏ အခြေအနေကို အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားစေရန် လုံလောက်လှပေသည်။

...

ဝူဟွေ့ နယ်မြေ။

ကျယ်ပြောလှသော သဲကန္တာရ အလယ်တွင် တံလျှပ်များကဲ့သို့ ဝိညာဉ်အဆောက်အအုံများ မားမားမတ်မတ် တည်ရှိနေသည်။

ဤနေရာမှာ ဝူဟွေ့ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းတည်ရှိရာ နေရာ ဖြစ်ပြီး အဆုံးအစမရှိသောနယ်မြေ တစ်ခုလုံး၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ရပ်တည်နေသော ဂိုဏ်းကြီး နှစ်ခုထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲချုပ်ကို လောကတွင် ဝူဟွေ့ ထာဝရသခင်ကြီး ဟု ခေါ်ဆိုကြပြီး၊ တာအိုကပ်ဘေး ဆယ်ကြိမ်ကို ဖြတ်ကျော်ထားကာ နှစ်ပေါင်း သောင်းကျော် သက်တမ်းရှိပြီဖြစ်သော ပြိုင်ဘက်ကင်း တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်ကာ အဆုံးအစမရှိသောနယ်မြေ၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ရပ်တည်နေလေသည်။

ရုတ်တရက်။

ရွှေရောင် အဆောင်လက်ဖွဲ့ တစ်ခုက လေဟာနယ်ကို ဆုတ်ဖြဲကာ ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းပြီး ထိုဝိညာဉ်အဆောက်အအုံများ အကြားသို့ ဝင်ရောက်သွားရာ၊ ကျင့်ကြံသူ အများအပြား ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ကြပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှု အနည်းငယ် ပေါ်ထွက်လာကြသည်။

ဤရွှေရောင် အဆောင်လက်ဖွဲ့မှာ ဂိုဏ်းချုပ်၏ အမိန့်တော် အဆောင်လက်ဖွဲ့ ဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်းချုပ်က သတင်းပို့ရန် အသုံးပြုသော အရာ ဖြစ်သော်လည်း ဘာဖြစ်သွားမှန်းတော့ မသိကြပေ။

သို့သော် ထိုရွှေရောင် အဆောင်လက်ဖွဲ့မှာ ဝိညာဉ်အဆောက်အအုံများကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် အဆောက်အအုံများ၏ အနောက်ဘက်ဆုံးရှိ တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေသော ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခု အတွင်းသို့ ကျဆင်းသွားကာ အထဲသို့ ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ခဏအကြာတွင်။

ဩရှရှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကံကြမ္မာအပြောင်းအလဲ ဖြစ်ပေါ်နေပြီ... အရာအားလုံးက အသုံးမဝင်တော့ဘူး... သူ့ကို သွားပြီး ဂရုမစိုက်နဲ့တော့။"

ဤအသံမှာ ဝိညာဉ်အဆောက်အအုံ တစ်ခုလုံးတွင် ထွက်ပေါ်လာရာ၊ ကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေရာမှ လန့်နိုးသွားကြပြီး ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိသဖြင့် ခဏတာမျှ သံသယများဖြင့် မသေမချာ ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

"ဒီအသံက အကြီးအကဲချုပ်လား။"

"ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။"

"မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ အကြီးအကဲချုပ်ကိုတောင် လန့်သွားစေတယ် ဆိုတော့ ကိစ္စကြီး တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာ သေချာတယ်။"

ကျင့်ကြံသူ အများအပြား အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ဖက်လူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ တုန်လှုပ်မှုများကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။

ဝူဟွေ့ ထာဝရသခင်ကြီးသည် အဆုံးအစမရှိသောနယ်မြေ၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ကြီးစိုးနေသော သက်တမ်းအရင့်ဆုံး ထာဝရသခင်ကြီးများထဲမှ တစ်ပါး ဖြစ်ပြီး၊ ပုံမှန်အားဖြင့် သူ့ကို လန့်သွားစေနိုင်သည့် ကိစ္စမျိုး လုံးဝ မရှိတော့ဘဲ၊ ဝူရှန်းနယ်မြေ၏ နှစ်တစ်ထောင် တစ်ကြိမ် ပွင့်ခြင်းမှာပင် သူ့အတွက် ဆွဲဆောင်မှု မရှိတော့ပေ။

ယနေ့မူ ဂိုဏ်းချုပ်၏ အမိန့်တော် အဆောင်လက်ဖွဲ့ကြောင့် လန့်သွားခဲ့ပြီး၊ နှစ်ရာပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် နောက်တစ်ကြိမ် တာအိုအသံကို ထုတ်လွှင့်ကာ အမိန့်တော် ချမှတ်ခဲ့သော်လည်း၊ စကားထဲတွင် ပါဝင်သော အပြောင်းအလဲ ဆိုသည်မှာ အတိအကျ ဘာကို ဆိုလိုမှန်း မသိကြပေ။

...

ဝူရှန်း နယ်မြေ။

ဝိညာဉ်တောင်တန်းများ မားမားမတ်မတ် တည်ရှိနေပြီး မိုင်ရာချီ ရှည်လျားလေသည်။

ဝိညာဉ်မြူခိုးများ အုံ့ဆိုင်းနေပြီး ဝိညာဉ်ကြိုးကြာငှက်များ ပျံဝဲနေကာ တိမ်တိုက်များ ကြားတွင် တစ်ခါတစ်ရံ လူရိပ်များ ဖြတ်သန်း သွားလာနေကြပြီး၊ ၎င်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင်မူ ပေတစ်ထောင် မြင့်သော တောင်ထွတ်ကြီး တစ်ခု ရှိနေကာ အလင်းတန်းများ တောက်ပနေပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး အကြား လွင့်မျောနေလေသည်။

ဤနေရာမှာ ကူဟွာ နတ်ဂိုဏ်း ဖြစ်သည်။

ဝူဟွေ့ဂိုဏ်း နှင့်အတူ အဆုံးအစမရှိသောနယ်မြေ၏ ဂိုဏ်းကြီး နှစ်ခုအဖြစ် ပူးတွဲ ရပ်တည်နေပြီး ဂိုဏ်းကြီး အများအပြား၏ အထက်တွင် ရှိနေလေသည်။

ဤတောင်တန်းများ၏ အနောက်ဘက်ဆုံးတွင် သာမန် တောင်ကုန်းလေး တစ်ခု တည်ရှိနေသော်လည်း၊ ကောင်းကင်ယံမှ သွားလာနေသော ကျင့်ကြံသူ အားလုံးမှာ ဤတောင်ကုန်းလေး၏ အထက်မှ မပျံသန်းရဲကြဘဲ အားလုံး ကွေ့ဝိုက် သွားကြရလေသည်။

ကျင့်ကြံသူ အချို့မှာ တောင်ရှေ့တွင်ပင် တောင်ထွတ်ကို ဦးညွှတ် အရိုအသေ ပေးကြပြီးမှသာ ဖြတ်သန်း သွားကြလေသည်။

တောင်ကုန်းလေးပေါ်တွင် အလင်းတန်းများစွာ ပြည့်နှက်နေပြီး ဤအလင်းတန်းများမှာ အစီအရင်များနှင့် အကာအကွယ် ဝင်္ကပါများအဖြစ် ယှက်နွှယ်နေကာ၊ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး၏ တောင်စောင့် အကာအကွယ် ဝင်္ကပါကြီးနှင့် ဆက်စပ်နေပြီး ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် တားမြစ်ထားသော ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းလေသည်။

ဤအချိန်တွင်။

တောင်ကုန်းလေး၏ အောက်ခြေရှိ တောင်ပေါ်သို့ တက်ရန် လမ်းငယ်လေး တစ်ခု၏ အရှေ့တွင်၊ တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး သူ၏ ပတ်လည်တွင် မင်္ဂလာအငွေ့အသက်များ မသိမသာ ရစ်ပတ်နေကာ ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါး ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ဤထာဝရသခင်ကြီးသည် အရှေ့ရှိ တောင်ကုန်းလေးကို ကြည့်ကာ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရိုသေမှု အချို့ ပါဝင်နေလေသည်။

ရုတ်တရက်။

တောင်ကုန်းလေးပေါ်တွင် အလင်းတန်း အနည်းငယ် လင်းလက်လာပြီး တောင်ကြားလမ်းပေါ်တွင် ယှက်နွှယ်နေသော အစီအရင်များ ရုတ်တရက် ခွဲထွက်သွားကာ၊ အဖြူရောင် မြူခိုးများ ပျံ့နှံ့သွားပြီး လမ်းတစ်လမ်း ဖယ်ပေးလိုက်တော့သည်။

တောင်ခြေရှိ ထာဝရသခင်ကြီး အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်း လှမ်းကာ တောင်ကြားလမ်း အတိုင်း တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားရာ၊ လမ်းဆုံးသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် အရှေ့တွင် သာမန် သစ်သားအိမ်လေး တစ်လုံး ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

သစ်သားအိမ်ရှေ့တွင် လူရိပ်တစ်ခု ထိုင်နေလေသည်။

ဤလူရိပ်သည် တာအိုဝတ်ရုံ တစ်ထည်ကို ခြုံထားသော်လည်း သုံးလေးနှစ်အရွယ် ကလေးငယ်တစ်ယောက်၏ ပုံစံပေါက်နေပြီး၊ ထိုတာအိုဝတ်ရုံမှာ အလွန် ကြီးမားနေပြီး ထက်ဝက်ကျော်မှာ မြေကြီးပေါ်တွင် တင်နေလေသည်။

"ဘာကိစ္စလဲ။"

ကလေးငယ်က မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး လျှောက်လာသော ထိုထာဝရသခင်ကြီးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ အသံတွင်မူ ရှေးကျသော အငွေ့အသက် အချို့ ပါဝင်နေလေသည်။

သူသည် ကူဟွာ နတ်ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲချုပ် ဖြစ်ပြီး ခူရုံ ထာဝရသခင်ကြီး ဟု ခေါ်ဆိုကြကာ တာအိုကပ်ဘေး ဆယ့်တစ်ကြိမ်ကို ဖြတ်ကျော်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ထာဝရသခင်ကြီးများမှာ သက်ရှိအားလုံး၏ အထက်တွင် ရှိနေသော်လည်း သူသည် ထာဝရသခင်ကြီးများ၏ အထက်တွင် ရှိနေကာ ယခုအခါ အဆုံးအစမရှိသောနယ်မြေ၏ သက်တမ်းအရင့်ဆုံး တည်ရှိမှု ပင်ဖြစ်သည်။

"အကြီးအကဲချုပ်ကို တင်ပြပါတယ်... ဝူရှန်းနယ်မြေမှာ ကိစ္စကြီး ဖြစ်သွားပါတယ်။"

တောင်ပေါ်တက်လာသော ထာဝရသခင်ကြီးက ရိုသေစွာ အရိုအသေ ပေးလိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောဆိုကာ ကိစ္စရပ်များကို တစ်ခေါက် ပြောပြလိုက်သည်။

ခူရုံ ထာဝရသခင်ကြီး တည်ငြိမ်စွာ နားထောင်နေပြီး၊ ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်လူမျိုးများ၏ အမွေအနှစ် အကြောင်း ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အကြည့်များ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း၊ ချန်မုက သူတစ်ယောက်တည်းရဲ့ အင်အားနဲ့တင် ထာဝရသခင်ကြီး လေးဆယ်ကျော် ပူးပေါင်း တိုက်ခိုက်မှုကို အနိုင်ယူခဲ့ကြောင်း ကြားလိုက်ရချိန်တွင်မူ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်မှိတ်လိုက်တော့သည်။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်။

ခူရုံ ထာဝရသခင်ကြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အရာရာ အစွန်းရောက်ရင် ပြောင်းပြန် ပြန်ဖြစ်တတ်တာ ကံကြမ္မာရဲ့ အလိုပဲ... အရင်တုန်းက လူဘယ်လောက်များများ ဝူရှန်းနယ်မြေမှာ ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်လူမျိုးတွေရဲ့ အမွေအနှစ်ကို သွားရှာခဲ့ကြလဲ... ဒါပေမဲ့ အားလုံး ဘာမှ မရခဲ့ကြဘူး... အခု ဘယ်သူမှ မရှာတော့တဲ့ အချိန်ကျမှ တိတ်တဆိတ် ပေါ်ထွက်လာတယ် ဆိုတာ ဒါက ကောင်းကင်ရဲ့ နိယာမ လည်ပတ်မှုပဲ... အတင်းအဓမ္မ တောင်းဆိုလို့ မရဘူး။"

ပိုင်ဟုန် ထာဝရသခင်ကြီးက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ရွှီယန် အကြီးအကဲလည်း အဲဒီလူရဲ့ လက်ချက်နဲ့ ကျဆုံးသွားခဲ့ပါတယ်။"

ရွှီယန် ထာဝရသခင်ကြီးသည် ကူဟွာ နတ်ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲ ဖြစ်ပြီး၊ ဂိုဏ်း၏ ထာဝရသခင်ကြီး အနည်းငယ်ထဲမှ တစ်ပါး ဖြစ်ကာ ချန်မုကို ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်သော ထာဝရသခင်ကြီး အများအပြား ထဲတွင် ပါဝင်ပြီး ချန်မု၏ လက်ချက်ဖြင့် ကျဆုံးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ခူရုံ ထာဝရသခင်ကြီး မျက်လုံး မဖွင့်ဘဲ တည်ငြိမ်စွာသာ ပြောလိုက်သည်။

"ကံကြမ္မာအလှည့်အပြောင်း ဖြစ်ပေါ်နေပြီကို အတင်းအဓမ္မ တောင်းဆိုနေတာ တကယ်တော့ ကောင်းကင်ရဲ့ အလိုကို ဆန့်ကျင်တာပဲ... ဒါ့အပြင် သူများရဲ့ အမွေအနှစ်ကို လုယူဖို့ ကြိုးစားလို့ သူများ သတ်တာ ခံရတာ အခြားလူကို အပြစ်တင်လို့ မရဘူး... ဒီကိစ္စက ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်ပြီ... သူ့ကို သွားပြီး ထပ်မရန်စနဲ့တော့။"

ခူရုံ ထာဝရသခင်ကြီး၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ပိုင်ဟုန် ထာဝရသခင်ကြီး ချက်ချင်း မျက်နှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ကာ အရိုအသေ ပေးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"အမိန့်တော်အတိုင်း နာခံပါ့မယ်... ဒါဆို တပည့် ခွင့်ပြုပါဦး။"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်။

သူသည် လှည့်ထွက်သွားပြီး မကြာမီ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူ ထွက်သွားပြီးနောက် ခူရုံ ထာဝရသခင်ကြီး မျက်လုံး ပြန်ဖွင့်လိုက်ပြီး အထက်ရှိ ကောင်းကင်ယံကို တစ်ချက် ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါက ငါ လိုအပ်တဲ့ အခွင့်အရေး မဟုတ်ဘူး...။"

...

ဝူရှန်းနယ်မြေ။

မြို့တော်။

စားပွဲပေါ်တွင် မှောက်လျက် အသနားခံစာများကို စစ်ဆေး ဖတ်ရှုနေသော ချင်ရှီးယွီ ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။

"ယွီကျိ နန်းဆောင်ကို လာခဲ့။"

ဤသည်မှာ ချန်မု၏ အသံ ဖြစ်ပြီး အလွန် တိုးညင်းကာ ဘယ်နေရာကနေ ထွက်ပေါ်လာမှန်း မသိဘဲ၊ နားထဲတွင် တိုက်ရိုက် ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ပဲ့တင်သံများ ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဆရာသခင် ပြန်ရောက်လာပြီ။

ချင်ရှီးယွီ သက်ပြင်း ခပ်ဖွဖွ တစ်ချက် ချလိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ အသနားခံစာကို ချက်ချင်း ချကာ မတ်တတ်ရပ်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်သွားတော့သည်။

ယခုအချိန်အထိ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က တိုက်ပွဲကို ပြန်တွေးကြည့်မိတိုင်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အံ့အားသင့်မှု အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အပြင်လောကမှ ထာဝရသခင်ကြီး လေးဆယ်ကျော်ကို ချန်မု က သူတစ်ယောက်တည်းရဲ့ အင်အားနဲ့တင် အနိုင်ယူခဲ့ပြီး၊ အယောက် နှစ်ဆယ်ကျော်ကို ဆက်တိုက် သတ်ဖြတ်ခဲ့ကာ ထာဝရသခင်ကြီး အများအပြားကို အလုအယက် ထွက်ပြေးစေခဲ့ပြီးနောက် ထပ်မံ လိုက်လံ သတ်ဖြတ်ခဲ့သေးသည်။

ချန်မု၏ လိုက်လံ သတ်ဖြတ်မှု အောက်တွင် ထိုအပြင်လောကမှ ထာဝရသခင်ကြီးများ ဘယ်လောက်တောင် လွတ်မြောက်သွားနိုင်မလဲ ဆိုတာကိုတော့ မသိရပေ။

မကြာမီ။

ချင်ရှီးယွီ ယွီကျိ နန်းဆောင် အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

နန်းဆောင် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် ချန်မုသည် ယွီကျိ နန်းဆောင်၏ ပင်မနေရာတွင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး၊ အရှေ့တွင် လူရိပ် သုံးခု ရှိနေကာ လုရှီယွင်၊ လီချန်ရှင်း နှင့် လျိုလျန် တို့ ဖြစ်ကြသည်။

"ဆရာသခင်... အရှင် ပြန်ရောက်လာပြီပဲ။"

ချင်ရှီးယွီ ရွှေရောင်နုနု နဂါးဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရှေ့သို့ တိုးကာ ချန်မုကို လိမ္မာရေးခြားရှိစွာ အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။

ချန်မု ခေါင်း ခပ်ဖွဖွ ညိတ်လိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်း ပြလိုက်သည်။

"ထိုင်ပါ။"

ချင်ရှီးယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

နောက်ထပ် ခဏအကြာတွင်။

ချန်ယောင်၊ ယန်ဟန်ယု နှင့် အခြားသူများလည်း ယွီကျိ နန်းဆောင် အတွင်းသို့ အသီးသီး ရောက်ရှိလာကြပြီး၊ ချန်မု အကောင်းပကတိ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် မည်သူမျှ မအံ့အားသင့်ကြပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထာဝရသခင်ကြီး လေးဆယ်ကျော်ကို ချန်မု က အနိုင်ယူခဲ့ပြီး ကျန်ရှိနေသော ထာဝရသခင်ကြီးများ အားလုံး ထွက်ပြေးသွားကြရာ၊ ထွက်ပြေးသွားသော ထာဝရသခင်ကြီး အချို့ကို လိုက်လံ သတ်ဖြတ်ရာတွင် သေချာပေါက် ဘာကိစ္စမှ ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

"ဒီနေ့ မင်းတို့ကို ခေါ်လိုက်တာ ပြောစရာ ကိစ္စ တစ်ခု ရှိလို့ပဲ... လေဟာနယ် အတားအဆီးရဲ့ အားနည်းမှုက တဖြည်းဖြည်း ရပ်တန့်သွားပြီ... နောက်ထပ် ခြောက်လလောက်ဆိုရင် အတားအဆီးတွေ တဖြည်းဖြည်း ပြန်ကောင်းလာတော့မယ်... အဲဒီအချိန်ကျရင် ဝူရှန်းနယ်မြေနဲ့ အပြင်လောကက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ဝူရှန်းနယ်မြေကနေ ထွက်သွားပြီး အပြင်လောကကို သွားပြီး အတွေ့အကြုံ ယူလို့ ရတယ်။"

"ဝူရှန်းနယ်မြေရဲ့ တာအိုပညာရပ် အမွေအနှစ်တွေက တဖြည်းဖြည်း ပြန်ကောင်းလာလိမ့်မယ် ဆိုပေမယ့် အပြင်လောကလောက်တော့ ကျယ်ပြန့်မှာ မဟုတ်ဘူး... မင်းတို့အတွက်တော့ အပြင်လောကကို သွားပြီး အတွေ့အကြုံ ယူတာက ကောင်းကင်နဲ့ လူသားကြားရှိ နယ်နိမိတ်ကို ချိုးဖျက်ပြီး ထာဝရသခင်ကြီး ဖြစ်လာဖို့ ပိုပြီး မျှော်လင့်ချက် ရှိနိုင်တယ်။"

ချန်မု ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူ အပြင်လောကမှ ထာဝရသခင်ကြီးများကို မရှင်းလင်းခင်က ချန်ယောင် တို့ အပြင်လောကသို့ သွားမည်ဆိုပါက အလွန် အန္တရာယ်များသော ကိစ္စ ပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ် ပြီးသွားပြီးနောက် တွင်မူ အပြင်လောကမှ ထာဝရသခင်ကြီးများ ပင်လျှင် သူ၏ အရှေ့တွင် တုန်လှုပ်နေရမည် ဖြစ်ရာ၊ ချန်ယောင် တို့ အပြင်လောကသို့ သွားရောက် အတွေ့အကြုံ ယူခြင်းမှာ များစွာ လုံခြုံသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး လုပ်ဆောင်နိုင်သော ကိစ္စ တစ်ခု ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"အပြင်လောကကို သွားရမှာလား။"

ချန်ယောင် မျက်တောင်လေး ခတ်လိုက်သည်။

သူမသည် အပြင်လောကသို့ သွားချင်နေသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဝူရှန်းနယ်မြေမှာ သူမအတွက် မည်သည့် အတွေ့အကြုံ ရယူနိုင်စွမ်းမျှ မရှိတော့ဘဲ၊ ဘယ်သွားသွား တွေ့ရသူတိုင်းက သူမကို ရိုသေကျိုးနွံနေကြလေသည်။ ထို့အပြင် ဝူရှန်းနယ်မြေတွင် တာအိုပညာရပ် အမွေအနှစ်များလည်း မရှိသလို၊ အတူတကွ တာအိုပညာရပ် ဆွေးနွေးနိုင်မည့် ကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်ကိုပင် ရှာမတွေ့နိုင်ပေ။

"ဆရာသခင် လည်း အပြင်လောကကို သွားမှာလား။"

ချင်ရှီးယွီ ချန်မုကို ကြည့်လိုက်သည်။

ချန်မု ခေါင်း ခပ်ဖွဖွ ရမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါတော့ ထွက်သွားလောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

သူ့အတွက်မူ ဝူရှန်းနယ်မြေမှ ထွက်ခွာသွားရန် သိပ်ပြီး လိုအပ်ချက် မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤနေရာတွင် ဆက်နေလျှင်လည်း ဝိညာဉ်မှတ်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စုဆောင်းနိုင်သေးပြီး၊ သူ၏ ကျင့်ကြံမှု စွမ်းအားကို ဆက်လက် မြှင့်တင်နိုင်သောကြောင့် ပင်။

လေဟာနယ် အတားအဆီး ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာပါက အတွင်းနှင့်အပြင် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားမည့် နောက်ထပ် နှစ်တစ်ထောင် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားရမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏ အတွက်မူ မည်သည့် အဓိပ္ပာယ်မျှ မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လေဟာနယ် အတားအဆီးမှာ သူ့ကို နှစ်တစ်ထောင်ကြာအောင် တကယ်ပဲ ပိတ်လှောင်ထားနိုင်မည် မဟုတ်သောကြောင့် ပင်။

အကယ်၍ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုသာ နောက်ထပ် အဆင့် တစ်ဆင့် ထပ်တက်သွားနိုင်မည် ဆိုပါက၊ လေဟာနယ် အတားအဆီးကို အတင်းအဓမ္မ ချိုးဖျက်နိုင်လောက်ပေမည်။

ထို့ကြောင့် သူ၏ အတွက်မူ ဘယ်ဘက်တွင် နေနေ ပြဿနာ မဟုတ်ပေ။

ချန်မု၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဤနေရာရှိ လူများ အားလုံး ချက်ချင်း ကြောင်အမ်းသွားကြပြီး၊ အပြင်လောကသို့ သွားရောက် အတွေ့အကြုံ ယူရန် ပြောသော ချန်မုက ဝူရှန်းနယ်မြေမှ ထွက်ခွာပြီး အပြင်လောကသို့ သွားမည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသော်လည်း၊ ချန်မု ကိုယ်တိုင်က ဤနေရာတွင် ဆက်နေမည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။

"... သမီးကတော့ ဒီမှာပဲ နေခဲ့ပါတော့မယ်။"

ချင်ရှီးယွီ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာသခင်ရဲ့ ဘေးနားမှာ ပြုစုလုပ်ကျွေးမယ့်သူ လိုအပ်တယ်လေ... ဒါ့အပြင် တာယွမ်မှာလည်း စီမံခန့်ခွဲစရာ ကိစ္စတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။"

ချန်မု အပြင်လောကသို့ မသွားပါက သူမသည် မည်သည့် တွေးတောမှုမျှ မရှိဘဲ နေခဲ့ရန် ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အကယ်၍ အပြင်လောကသို့ သွားမည်ဆိုပါက နှစ်တစ်ထောင် ကွဲကွာသွားမည် ဖြစ်ပြီး၊ အကယ်၍ ထာဝရသခင်ကြီး မဖြစ်လာနိုင်ပါက ဤခွဲခွာခြင်းမှာ ထာဝရ ခွဲခွာခြင်းနှင့် တူညီသွားမည် ဖြစ်ပြီး ထပ်မံ တွေ့ဆုံခွင့် ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

အခြားသူများလည်း ဤအချိန်တွင် တွေဝေမှု အချို့ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။

အကယ်၍ ချန်မုသာ အပြင်လောကသို့ သွားမည်ဆိုပါက သူမတို့သည် သိပ်ပြီး တွေဝေနေမည် မဟုတ်ဘဲ၊ အားလုံး အပြင်လောကသို့ သွားရောက် အတွေ့အကြုံ ယူရန် ရွေးချယ်ကြမည်မှာ သေချာလှပေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဝူရှန်းနယ်မြေတွင် ကျန်နေခဲ့ပါက ထာဝရ ခွဲခွာခြင်း ဖြစ်သွားနိုင်ခြေ အလွန် များပြားပြီး၊ ထို့အပြင် လျိုလျန် နှင့် လီချန်ရှင်း တို့မှာ ချန်မု၏ တပည့်များ ဖြစ်ကြရာ နောက်သို့ မလိုက်ရန် အကြောင်းပြချက် မရှိပေ။

သို့သော် ချန်မုက ဝူရှန်းနယ်မြေတွင် ဆက်နေမည် ဆိုသဖြင့် ဤသည်က လူတိုင်းကို တွေဝေသွားစေခဲ့သည်။

"နှစ်တစ်ထောင် ဟုတ်လား...။"

ချန်ယောင် ပင်လျှင် ခဏတာမျှ တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။

အပြင်လောကသို့ သွားပြီး ထာဝရသခင်ကြီး ဖြစ်လာနိုင်မလား၊ မဖြစ်လာနိုင်ဘူးလား ဆိုတာကို ခဏထားဦး... တကယ်လို့ ဖြစ်လာနိုင်ခဲ့ရင်တောင်မှ ချန်မုနှင့် ပြန်တွေ့ရန်မှာ နှစ်တစ်ထောင် ကြာပြီးမှသာ ဖြစ်မည်ဖြစ်ရာ၊ ဤမျှ ရှည်လျားသော အချိန်ကာလ အတွင်း ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေဟောင်းများ အားလုံး တစ်ကိုယ်လုံး အရိုးစုများ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်မု စကားမပြောဘဲ လူတိုင်းကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ကာ လူတိုင်းကို ရွေးချယ်ခွင့် ပေးထားလိုက်သည်။