အခန်း ၁၅၇

အခန်း (၁၅၇) ခွဲခွာခြင်း

"တပည့် သွားပါ့မယ်။"

လူတိုင်း တွေဝေနေချိန်တွင် အမြဲတမ်း စကားနည်းသော လီချန်ရှင်းက စကားစပြောလိုက်သည်။

သူသည် ခမောက်တစ်လုံးကို ဆောင်းထားပြီး သာမန် အဝတ်အစား တစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ကာ နောက်ကျောတွင် ဓားတစ်လက်ကို လွယ်ထားလေသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲ၌ မည်သည့် ထက်မြက်မှုမျှ မရှိဘဲ တည်ငြိမ်မှုနှင့် ရိုးရှင်းမှုသာ ရှိနေလေသည်။

ချန်မု၏ တပည့်များစွာထဲတွင် လီချန်ရှင်းသည် ဓားပညာရပ် တစ်ခုတည်းကိုသာ သီးသန့် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ပြီး အဖြူစင်ဆုံးသော သူလည်း ဖြစ်ကာ ဝိညာဉ်အမြစ် အရည်အသွေးမှာလည်း အဆင့်မြင့်တွင် ပါဝင်ပြီး ယခုအခါ တာယွမ်တွင် နာမည် အနည်းငယ် ရနေပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်မု ခေါင်း ခပ်ဖွဖွ ညိတ်လိုက်သည်။

လီချန်ရှင်း၏ ရွေးချယ်မှုမှာ သူ ထင်ထားသည်နှင့် သိပ်မကွာခြားလှပေ။ သူသည် နောက်မှ ရောက်လာသူ ဖြစ်သော်လည်း တာအိုစိတ်ထား ခိုင်မာမှုတွင် ချန်ယောင် တို့ထက်ပင် ပိုမို ပြတ်သားပြီး တာအိုလမ်းစဉ်ဆီသို့သာ ဦးတည်နေကာ မည်သည့် အတားအဆီးကိုမျှ ဂရုမစိုက်ပေ။

အမှန်တကယ်တော့ ဤသည်မှာ သူ လီချန်ရှင်းကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံခဲ့ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်း ပင်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဤကဲ့သို့သော စိတ်ထားမျိုး မရှိခဲ့ပါက ထိုစဉ်က ဝိညာဉ် တစ်ခု၏ စွဲလမ်းမှုကို ဖြေရှင်းပေးရန် အတွက်သာ ဆိုလျှင် သိုင်းဆရာသခင် တစ်ဦးဦးကို ရှာပြီး တပည့်အဖြစ် အလွယ်တကူ လက်ခံခိုင်းလိုက်၍ ရလေသည်။

"ကျွန်မလည်း သွားမယ်။"

ယန်ဟန်ယုက အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

အဆင့် ၂ သိုင်းသမား အားလုံးထဲတွင် သူမသည် အငယ်ဆုံး ဖြစ်ပြီး သိုင်းပညာ လမ်းကြောင်း တစ်ခုတည်းကိုသာ သီးသန့် လျှောက်လှမ်းခဲ့လျှင်တောင်မှ သိုင်းသူတော်စင် အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိနိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက် ရှိသူ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သိုင်းပညာမှတစ်ဆင့် တာအိုလမ်းစဉ်သို့ ကူးပြောင်းပြီး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်၏ အမြင့်ဆုံးသို့ တဖြည်းဖြည်း ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကာ၊ နောက်တစ်ဆင့်မှာ ပြီးပြည့်စုံသော ယင်ယန်ပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် ပင်ဖြစ်သည်။

လူအားလုံးထဲတွင် သူမသည် ထာဝရသခင်ကြီး အဆင့်နှင့် အနီးဆုံး ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် နီးစပ်သည်ဟု ဆိုရုံဖြင့် ထာဝရသခင်ကြီး ဖြစ်လာနိုင်မည်ဟု မဆိုလိုပေ။ ယခုအခါ ကောင်းကင်နှင့် လူသားကြားရှိ နယ်နိမိတ်ကို မထိတွေ့နိုင်သေးသော်လည်း ချန်မု နှင့် အခြားသော အပြင်လောကမှ ကျင့်ကြံသူများထံမှတစ်ဆင့် ထိုအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်ရန် မည်မျှ ခက်ခဲကြောင်း သူမ သိရှိထားလေသည်။

ဤလောကတွင် သိုင်းသူတော်စင် ဖြစ်လာရန်ပင် အလွန် ခက်ခဲလှပြီး ရာဂဏန်းတွင် တစ်ယောက်ပင် မရှိသလို နှစ်တစ်ထောင် အတွင်း ဆယ်ယောက်ပင် မပြည့်ကြောင်း သိထားရမည် ဖြစ်သည်။

ထာဝရသခင်ကြီးမှာ သိုင်းသူတော်စင် ထက်ပင် သာလွန်သေးပြီး ကောင်းကင်နှင့် လူသားကြားရှိ နယ်နိမိတ်ကို ချိုးဖျက်ရန်မှာ ကောင်းကင်နှင့် လူသား ပေါင်းစပ်မှုကို နားလည်ရန်ထက် များစွာ ပိုမို ခက်ခဲလှသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ်ခုက ပေါင်းစပ်မှုကို နားလည်ရန် ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုက ထိုမှတစ်ဆင့် လွတ်မြောက်ရန် ဖြစ်သောကြောင့် ပင်။

အကယ်၍ သိုင်းသူတော်စင် ဖြစ်လာရန် ကြီးမားသော ဇွဲလုံ့လ၊ သတ္တိ၊ ဉာဏ်ပညာ၊ စိတ်ဆန္ဒ... စသည်တို့ လိုအပ်သည် ဆိုပါက ထာဝရသခင်ကြီး ဖြစ်လာရန် ထိုအရာများ အားလုံးအပြင် ကြီးမားသော အခွင့်အရေး တစ်ခုလည်း လိုအပ်သေးသည်။

ဟုတ်ပေသည်။

မည်သူကမျှ ထာဝရသခင်ကြီး ဖြစ်လာရန် ရာခိုင်နှုန်းပြည့် သေချာမှု မရှိနိုင်ပေ။ လောကတွင် ရှားပါးလှသော တာအိုခန္ဓာကိုယ် ပိုင်ဆိုင်သူများ ပင်လျှင် ထိုနည်းတူ ဖြစ်သည်။ ထာဝရသခင်ကြီး ဖြစ်လာရန် မိမိကိုယ်တိုင် အပေါ်တွင် မူတည်သလို ကောင်းကင်၏ ကံကြမ္မာနှင့် အခွင့်အရေး အပေါ်တွင်လည်း မူတည်လေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထာဝရသခင်ကြီး မဖြစ်လာသေးသရွေ့ ကံကြမ္မာကို မချိုးဖျက်နိုင်သေးဘဲ ဤကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး အောက်တွင်သာ ရှိနေသေးသောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ တာယွမ်တွင် ဆက်နေမည် ဆိုပါက သူမတွင် အသက်ရာချီ နေနိုင်သေးသော်လည်း ထာဝရသခင်ကြီး အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန်မှာ မျှော်လင့်ချက် အလွန် နည်းပါးလှပေသည်။

သို့သော် တာယွမ်မှ ထွက်ခွာသွားပါက မတူတော့ပေ။

အပြင်လောကမှာ ပိုမို ကျယ်ပြောပြီး အခွင့်အရေးများလည်း အဆုံးအစမရှိ ပင်ဖြစ်သည်။

သိုင်းဆရာသခင် ဖြစ်လာနိုင်သူတိုင်းမှာ စိတ်ဆန္ဒ မခိုင်မာသူများ မဟုတ်ကြဘဲ အဆင့် ၂ သိုင်းသမား ဖြစ်လာသူ ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ပြောစရာ မလိုပေ။

"အင်း... အပြင်လောကကမှ မင်း တာအိုကျင့်ကြံလို့ အောင်မြင်နိုင်မယ့် နေရာပဲ။"

ချန်မု ခေါင်း ခပ်ဖွဖွ ညိတ်လိုက်သည်။

ယန်ဟန်ယု ကဲ့သို့ သိုင်းပညာ ကျင့်ကြံပြီး အဆင့် ၂ အထိ ရောက်ရှိလာသူများ အတွက် ယင်ယန်ပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန်မှာ အချိန် ပြဿနာသာ ဖြစ်ပြီး၊ ကောင်းကင်နှင့် လူသားကြားရှိ နယ်နိမိတ်သာလျှင် အတားအဆီး ဖြစ်ကာ အပြင်လောကသို့ သွားမှသာ တာအိုလမ်းစဉ် အောင်မြင်ရန် မျှော်လင့်ချက် ရှိလေသည်။

"ဟူး... ကျွန်မလည်း သွားမယ်။"

ယန်ဟန်ယု ရွေးချယ်လိုက်သည်ကို မြင်ပြီး ချန်ယောင်သည်လည်း တွေဝေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်ကာ ရွေးချယ်လိုက်တော့သည်။

ခွဲခွာရမည်မှာ နှစ်တစ်ထောင် ဖြစ်ပြီး ထာဝရ ခွဲခွာခြင်းလည်း ဖြစ်သွားနိုင်ခြေ ရှိသဖြင့် သူမ၏ စိတ်နှလုံးများ တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း ဤလောကကြီးက ဤမျှလောက် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသဖြင့် သူမသည်လည်း ဤနေရာတွင် ရပ်တန့်မနေချင်တော့ပေ။

အကယ်၍ ယခင်ကဆိုလျှင် အပြင်လောက ရှိမှန်း မသိခဲ့ပါက သိုင်းသူတော်စင် ဖြစ်လာရန်မှာ သူမ၏ ရည်မှန်းချက် ဖြစ်ပြီး တစ်သက်လုံး ဂုဏ်ယူစွာ နေသွားရန် ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါ သိုင်းသူတော်စင် အထက်တွင် ပိုမို ကျယ်ပြောသော လောကကြီး ရှိနေကြောင်း သိသွားပြီ ဖြစ်ရာ ဤနေရာတွင် ဆက်လက် မနေချင်တော့ပေ။

ချန်မုက ချန်ယောင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒုတိယအစ်ကို... ဘာရယ်တာလဲ။"

ချန်မု ကြည့်နေသဖြင့် ချန်ယောင် အနည်းငယ် ရှက်သွားပြီး အတိတ်က သူမ၏ ရူးကြောင်ကြောင် စကားများကို သတိရသွားမိသည်။

ချန်မုက ပြုံး၍ ခေါင်းရမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး... အင်း... မင်း အပြင်လောကကို သွားတာ မှန်ကန်တဲ့ ရွေးချယ်မှု ဖြစ်လောက်ပါတယ်။"

အပြင်လောကမှ ထိုထာဝရသခင်ကြီးများက ကံကြမ္မာ အကြောင်း ပြောခဲ့ကြပြီး ဝူရှန်းနယ်မြေ၏ အမွေအနှစ်များ ပြတ်တောက်နေသည်မှာ နှစ်ပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ ရှိပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူသည် နှစ်ပေါင်း သောင်းနှင့်ချီသော ကံကြမ္မာများကို သယ်ဆောင်လာသည့် မျှော်လင့်မထားသော အပြောင်းအလဲ တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ဆိုခဲ့ကြသော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ သူ လုံးဝ မဟုတ်ကြောင်း ချန်မု ကိုယ်တိုင် သိရှိထားလေသည်။

ယခင် ချန်မု အကြောင်းကို ပြောစရာ မလိုတော့ဘဲ ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးသို့ ရောက်ရှိနေသူတွင် မည်သည့် ကံကြမ္မာမှ မရှိနိုင်သလို၊ သူသည်လည်း အပြင်လောကမှ လာသူ ဖြစ်ရာ ဤကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး အကြားရှိ ကံကြမ္မာများကို ပို၍ပင် မပိုင်ဆိုင်နိုင်ပေ။

ဝူရှန်းနယ်မြေတွင် နယ်မြေ တစ်ခုလုံး၏ နှစ်ပေါင်း သောင်းနှင့်ချီသော ကံကြမ္မာများကို လူတစ်ယောက်တည်း အပေါ် ကျရောက်စေမည့် တည်ရှိမှုမျိုး တစ်ခါမျှ မပေါ်ထွက်ခဲ့ဖူးပေ။

သို့သော်။

ကံကြမ္မာ ကောင်းမွန်သူများကား အများအပြား ရှိလေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ချန်မု၏ ဘေးနားရှိ လူများ၊ ဤ ယွီကျိ နန်းဆောင် အတွင်းရှိ လူများ အားလုံးကို ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါး၏ အမြင်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပါက အားလုံးနီးပါး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကံကြမ္မာများ ရစ်ပတ်နေပြီး သာမန်လူများထက် များစွာ သာလွန်နေသည်ကို တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာလည်း အလွန် သဘာဝကျလေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကံကြမ္မာ အထောက်အပံ့ မရှိပါက သူ့ကို မည်သို့ သိကျွမ်းနိုင်မည်နည်း၊ သူ၏ ဘေးနားရှိ လူများ မည်သို့ ဖြစ်လာနိုင်မည်နည်း။

ထိုအထဲတွင်မှ ချန်ယောင်မှာ အထူးခြားဆုံး ဖြစ်လေသည်။

ချန်ယောင်၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ကံကြမ္မာများမှာ လူအားလုံးထဲတွင် အကြီးမားဆုံး ဖြစ်ပြီး နှစ်ပေါင်း သောင်းနှင့်ချီသော ကံကြမ္မာများ စုဝေးနေသည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း တကယ့်ကို ကြီးမားသော ကံကြမ္မာ အထောက်အပံ့ ရှိသူ ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ တည်ရှိမှုကို ခဏထားလိုက်ဦး၊ ချန်ယောင် ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် လောကတွင် လှည့်လည် သွားလာချိန်တွင် နေရာတိုင်း၌ အန္တရာယ်များကို အလွယ်တကူ ကျော်လွှားနိုင်ပြီး၊ နတ်ဆိုးကြီးများနှင့် ကြုံတွေ့ရလျှင်တောင်မှ ကယ်တင်မည့်သူနှင့် အတော်လေး အချိန်ကိုက် တွေ့ဆုံတတ်ကာ ထိုမှတစ်ဆင့် အခွင့်အရေးများပင် ရရှိတတ်သေးသည်။

တိုက်ဆိုင်မှုဟု ထင်ရသော်လည်း ထာဝရသခင်ကြီးများ အောက်တွင် 'တိုက်ဆိုင်မှု' ဟူသော အယူအဆ မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူတိုင်း၏ ကံကြမ္မာများမှာ အဆုံးအစမရှိသော နိယာမများ အတွင်း ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး အတိုင်း လည်ပတ်နေပြီး၊ ထာဝရသခင်ကြီးများမှ လွဲ၍ မည်သူကမျှ ကံကြမ္မာကို မပြောင်းလဲနိုင်သောကြောင့် ပင်။

ချန်ယောင်၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ထူထပ်လှသော ကံကြမ္မာများကြောင့် သူမ၏ အနာဂတ် ကံကြမ္မာမှာ လုံးဝ ဝေဝါးနေပြီး၊ ချန်မု၏ လက်ရှိ အဆင့်ဖြင့် တွက်ချက်ကြည့်လျှင်တောင်မှ မည်သည့် ရလဒ်မျှ မထွက်ပေါ်လာပေ။

သူမတွင် မည်သည့် ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်မျှ မရှိသလို၊ ဝိညာဉ်အမြစ် အရည်အသွေးမှာလည်း မမြင့်မားဘဲ အလယ်အလတ်သာ ရှိသော်လည်း ကြီးမားသော ကံကြမ္မာ အထောက်အပံ့ ရှိသဖြင့် အနာဂတ်တွင် ထာဝရသခင်ကြီး ဖြစ်လာနိုင်ခြေမှာ ယန်ဟန်ယု တို့ထက်ပင် ပိုမို များပြားနေသေးသည်။

"မင်းတို့ရော။"

ချန်မု အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်သည်။

လုရှီယွင် ခေါင်းရမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာသခင်ရဲ့ ဘေးနားမှာပဲ အလုပ်အကျွေး ပြုချင်ပါတယ်။"

သူမတွင် ထိုမျှလောက် ကြီးမားသော ရည်မှန်းချက် မရှိသလို ကြီးမားသော သတ္တိလည်း မရှိပေ။ အစကတည်းက ချန်မု၏ ဘေးနားတွင်သာ လိုက်ပါ အလုပ်အကျွေး ပြုချင်ခဲ့ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ချန်မုက တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ကောင်းကင်သို့ တက်လှမ်းသွားပြီး ယခုအခါ ထာဝရသခင်ကြီး အဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိကာ အပြင်လောကမှ ထာဝရသခင်ကြီးများပင် ခေါင်းငုံ့ရသည်အထိ ဖြစ်လာမည်ဟု သူမ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ သူမ၏ စိတ်နှလုံးများ မည်မျှ တုန်လှုပ်ခဲ့ရသည်ကိုပင် မသိတော့ပေ။

ထို့အပြင် ချန်မု၏ ဘေးနားတွင် လိုက်ပါရင်း သူမလည်း အခွင့်အရေး အများအပြား ရရှိခဲ့သဖြင့် ယခုအခါ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်၏ အစောပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်လှမ်း ဆိုလျှင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်၏ အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိမည် ဖြစ်ကာ သိုင်းပညာ၏ သိုင်းဆရာသခင် အဆင့်နှင့် ညီမျှလေသည်။

ထို့အပြင် ပိုမို ပြည့်စုံသော တာအိုပညာရပ် စနစ်ဖြင့် အဆင့်တက်သွားပါက သိုင်းဆရာသခင် ထက်ပင် ပိုမို အစွမ်းထက်မည် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ယခင်က သူမ မျှော်ကြည့်ရန်သာ တတ်နိုင်သော အဆင့် ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ မျက်စိရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ သူမ ဘာကို ထပ်ပြီး လောဘတက်ရဦးမည်နည်း။

ဤဘဝတွင် ချန်မု၏ ဘေးနား၌ အလုပ်အကျွေး ပြုခွင့် ရခြင်းကပင် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်ပြီး ဤသည်မှာ လူမည်မျှ အားကျနေရသည်ကို မသိနိုင်ပေ။ အကယ်၍ အနာဂတ်တွင် ထာဝရသခင်ကြီး ဖြစ်လာရန် မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ် ရှိလာပါက သူမသည် ပိုမို ရှည်လျားသော အချိန်ကာလ တစ်ခုအထိ ဆက်လက် လိုက်ပါခွင့် ရမည် ဖြစ်သည်။

"အင်း။"

ချန်မု ခေါင်း ခပ်ဖွဖွ ညိတ်လိုက်သည်။

သူ၏ ဘေးနားတွင် လိုက်ပါရန် ရွေးချယ်ခြင်းမှာ အမှား မဟုတ်ပေ။

လူတစ်ယောက် အောင်မြင်သွားပါက ဘေးနားရှိ အရာအားလုံး ပါဝင် အကျိုးခံစားရသည် ဟု ဆိုသကဲ့သို့ ပင်ဖြစ်သည်။

ထာဝရသခင်ကြီးများမှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ပြင်ပသို့ လွတ်မြောက်သွားကြပြီး၊ ထာဝရသခင်ကြီး တစ်ပါး၏ ဘေးနားတွင် လိုက်ပါနေခြင်းက သဘာဝကျကျပင် ထိုထာဝရသခင်ကြီး၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံရမည် ဖြစ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် လုရှီယွင်မှာ သူ့ဘေးနားတွင် လိုက်ပါနေရုံဖြင့် သူမ၏ ကံကြမ္မာမှာ လွှမ်းမိုးမှု ခံရပြီး ဝေဝါးသွားခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

အပြင်လောကတွင် ကျင့်ကြံသူ အချို့က တောင်ပေါ်တွင် အိမ်ဆောက် နေထိုင်ကြရာ ထိုတောင်ပေါ်ရှိ ကြွက်များ၊ ယုန်များနှင့် အမြဲတမ်း ပျံဝဲနေသော ငှက်များပင်လျှင် တဖြည်းဖြည်း လွှမ်းမိုးမှု ခံရကာ အသိဉာဏ်များ ပွင့်လာပြီး နတ်ဆိုးများ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတတ်ကြလေသည်။

လုရှီယွင် ကဲ့သို့ ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ် မရှိသလို အရည်အချင်းကလည်း သာမန်သာ ဖြစ်ကာ ကံကြမ္မာကလည်း ချန်ယောင် လောက် မထူထပ်သူ အတွက်၊ သူ၏ ဘေးနားတွင် လိုက်ပါရန် ရွေးချယ်ခြင်းမှာ မှန်ကန်သော ရွေးချယ်မှု ဖြစ်ပြီး အနာဂတ်တွင် ယင်ယန်ပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့်သို့ တစ်ဆင့်ချင်း တက်လှမ်းနိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက် ရှိလေသည်။

ယင်ယန်ပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့်၏ အတားအဆီးတွင် ရပ်တန့်သွားလျှင်တောင်မှ ပြဿနာ ကြီးကြီးမားမား မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယင်ယန်ပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့်မှာ ပြီးပြည့်စုံမှုကို ကျင့်ကြံရန် ဖြစ်ပြီး မိမိကိုယ်တိုင် ကောင်းကင်နှင့် လူသား အဖြစ် ကျင့်ကြံရန် ဖြစ်သောကြောင့် ပင်။

သူသည် လုရှီယွင်ကို ကောင်းကင်နှင့် လူသား ပေါင်းစပ်မှု၊ ယင်ယန် ပေါင်းစပ်မှု များကို ကြိုတင် ခံစားသိရှိနိုင်စေရန် လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်ပြီး ခံစားသိရှိပြီးပါက အဆင့်တက်ရန် သိပ်ပြီး ခက်ခဲတော့မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ကောင်းကင်နှင့် လူသားကြားရှိ နယ်နိမိတ်ကိုမူ သူမ ကိုယ်တိုင်သာ ကြိုးစားရမည် ဖြစ်သည်။

ချန်မု၏ အကြည့်များက လျိုလျန် နှင့် အခြားသူများဆီသို့ ရောက်သွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အခြားသူများ အားလုံး အပြင်လောကသို့ သွားမည့် ရွေးချယ်မှုကို စွန့်လွှတ်လိုက်ကြသည်။

"အင်း... ကောင်းကင်နဲ့ လူသားကြားရှိ နယ်နိမိတ်ကို ချိုးဖျက်ဖို့ အရင်ဆုံး ကံဆက်နွယ်မှုတွေကို ရှင်းလင်းရမယ်... မင်းတို့က အဲဒီအဆင့်နဲ့ အများကြီး ဝေးနေသေးပေမယ့် အနာဂတ်မှာ အဲဒီအဆင့်ကို ရောက်လာမှာ သေချာတယ်... ဒါကြောင့် အဲဒီ မတိုင်ခင် တာယွမ်မှာ ရှိနေတဲ့ လောကီ ကံဆက်နွယ်မှုတွေကို အရင် ဖြတ်တောက်ရှင်းလင်းကြ။"

"ဟန်ယု... မင်းရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ကံဆက်နွယ်မှုတွေ အများဆုံး ရစ်ပတ်နေတယ်... မင်း အရင် သွားပြီး တဖြည်းဖြည်း ရှင်းလင်းလိုက်ပါ... မင်း ရှင်းလင်းလို့ အတော်လေး ပြီးသွားတဲ့ အချိန်ကျရင် မင်းမှာ ကျန်နေသေးတာ ရှိမရှိ ငါ ကြည့်ပေးမယ်။"

"ယောင်အာ... မင်းရဲ့ ကံဆက်နွယ်မှုတွေက အများအားဖြင့် ရွှမ်ဟွိုင် မင်းသားအိမ်တော်မှာ ရှိတယ်။"

"ချန်ရှင်း... မင်းရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာတော့ ကံကြွေး တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတယ်... အဲဒါက မင်းရဲ့ မိဘတွေဆီက လာတာ ဖြစ်လောက်တယ်... သူတို့က မင်းကို စွန့်ပစ်ခဲ့ပေမယ့် မင်းက ဒီကံကြွေးကို တင်ရှိနေဆဲပဲ... အင်း... အရပ်မျက်နှာက ဒီနေရာကနေ တောင်ဘက် မိုင်တစ်သောင်း ခုနစ်ထောင် ကိုးရာ အကွာမှာ ဖြစ်လောက်တယ်... မင်း သွားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှာကြည့်လိုက်။"

ချန်မုက သုံးယောက်လုံး ရှင်းလင်းရမည့် ကံဆက်နွယ်မှုများကို ရိုးရှင်းစွာ ထောက်ပြ ပြောဆိုလိုက်သည်။

လူတိုင်းသည် ကံဆက်နွယ်မှု ဆိုသော ကိစ္စကို ပထမဆုံး အကြိမ် ကြားဖူးခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ တာအိုလမ်းစဉ်သို့ ဝင်ရောက်လာကြပြီ ဖြစ်ရာ ကံဆက်နွယ်မှု၊ ကံကြမ္မာ အစရှိသည့် အရာများနှင့် သိပ်စိမ်းနေမည်တော့ မဟုတ်ပေ။

ယန်ဟန်ယုက အနည်းငယ် တွေဝေပြီး မေးလိုက်သည်။

"အကယ်၍ ကံကြွေး တင်ရှိနေတဲ့ သူက သေဆုံးသွားပြီ ဆိုရင်ရော။"

ချန်မုက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"မြေမှုန့်က မြေမှုန့်ဆီကို ပြန်သွားသလိုပဲ... လူသေရင် ကံကြွေးလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတာပဲ။"

"သတ်ဖြတ်ခြင်း လမ်းစဉ်ကလည်း ကံဆက်နွယ်မှုတွေကို ဖြတ်တောက်တဲ့ နည်းလမ်း တစ်ခုပဲ... အကယ်၍ မင်းက လောကမှာ မင်းနဲ့ ပတ်သက်နေတဲ့ သူတွေ အားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်မယ် ဆိုရင်လည်း ကံဆက်နွယ်မှု အားလုံးကို ဖြတ်တောက်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ... ဒါပေမဲ့ ဒီနည်းလမ်းကိုတော့ ငါ အကြံမပြုချင်ဘူး... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကံဆက်နွယ်မှုတွေ မရှိတော့ရင်တောင်မှ စွဲလမ်းမှုတွေ၊ စိတ်နှလုံး နတ်ဆိုးတွေ ရှိလာနိုင်သေးလို့ပဲ။"

ဤသည်မှာ ချန်မု ထာဝရသခင်ကြီး ဖြစ်လာပြီးနောက်မှ သိရှိခဲ့ရသော ကံဆက်နွယ်မှု ရှင်းလင်းသည့် နောက်ထပ် နည်းလမ်းတစ်ခု ပင်ဖြစ်သည်။

ယန်ဟန်ယု၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလို နည်းလမ်းမျိုးလည်း ရှိသေးတာကိုး...။"

ထိုသို့ ပြောရင်း ခေါင်းရမ်းလိုက်မိသည်။

သူမ ဤအဆင့်အထိ ရောက်လာနိုင်ခြင်းမှာ မရေမတွက်နိုင်သော သတ်ဖြတ်မှုများ ကြားမှ ရုန်းကန် ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ကံဆက်နွယ်မှုကို ရှင်းလင်းရန် မိမိအပေါ် ကျေးဇူးရှိသူများကို သတ်ဖြတ်ရမည် ဆိုသည်မှာ လုံးဝ လက်ခံနိုင်စရာ မရှိသော လုပ်ရပ် ပင်ဖြစ်သည်။

ချန်မုက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ငါလည်း အစကတော့ မသိဘူး... ထာဝရသခင်ကြီး ဖြစ်လာမှ နားလည်လာတာ... တကယ်တော့ အခြား နည်းလမ်းနဲ့ တွေးကြည့်ရင် မင်း နားလည်သွားလိမ့်မယ်... အကယ်၍ လူတစ်ယောက်က မင်း တာအိုလမ်းစဉ် မအောင်မြင်ခင် တမင်တကာ မင်းကို ကျေးဇူးပြုခဲ့တယ်... ပြီးတော့ ဒီကံကြွေးကို အမြဲတမ်း ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မင်းကို ပြန်ဆပ်ခွင့် မပေးဘဲ မင်းရဲ့ တာအိုလမ်းစဉ်ကို တားဆီးနေတယ် ဆိုရင်... အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်း ဘယ်လို လုပ်သင့်တယ်လို့ ထင်လဲ။"

ယန်ဟန်ယု အံ့အားသင့်သွားပြီး အကြည့်များ တင်းမာသွားကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလိုကိုး။"

လီချန်ရှင်း နှင့် အခြားသူများလည်း ကြားပြီးနောက် စဉ်းစားနေသည့် အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။

ချန်ယောင်က ချန်မုကို ခေါင်းစောင်းကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဒုတိယအစ်ကို အပေါ် တင်ရှိနေတဲ့ ကံကြွေးတွေကျတော့ရော... အဲဒါကို ဘယ်လို ပြန်ဆပ်ရမလဲ... ကျွန်မတို့ အားလုံးက အစ်ကို့အပေါ် အများကြီး တင်ရှိနေကြတာ... ကိုယ်ခန္ဓာနဲ့ ပြန်ဆပ်ရင်တောင် မလောက်ဘူး... နောင်ဘဝကျမှ နွားဖြစ် မြင်းဖြစ် ပြန်ဆပ်...။"

ချန်မုက ချန်ယောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ထာဝရသခင်ကြီးတွေရဲ့ ကံဆက်နွယ်မှုကတော့ မတူဘူး... မင်းတို့ အနာဂတ်မှာ ကောင်းကင်နဲ့ လူသားကြားရှိ နယ်နိမိတ်ကို ချိုးဖျက်တဲ့ အချိန်ကျရင် ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးကို ခဏတာ ပေါင်းစပ်သွားလိမ့်မယ်... အကယ်၍ ငါ့အပေါ် ကံကြွေး တင်ရှိနေတယ် ဆိုရင် အဲဒီအချိန်ကျရင် မိုင်သန်းချီ ဝေးနေရင်တောင် ငါ အာရုံခံလို့ ရတယ်... ငါက အဝေးကနေ လွှမ်းမိုးလို့ ရသလို၊ ပြန်ရုပ်သိမ်းပြီး လွှတ်ထားပေးလို့လည်း ရတယ်... ဒါကြောင့် မင်းတို့ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။"

"ဒီလိုကိုး။"

ချန်ယောင် နားလည်သွားသည့် အမူအရာ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

"ကဲပါ... ပြောစရာ ရှိတာတွေလည်း အကုန် ပြောပြီးပြီ... မင်းတို့ ဘာသာ သွားပြီး စီစဉ်ကြတော့... နောက် သုံးလနေရင် ဒီကို ပြန်လာခဲ့ကြ။"

"ဒါ့အပြင်... ရှီးယွီ မင်း သိုင်းကျောင်းတော်က သိုင်းဆရာသခင် တွေနဲ့ စစ်ထျန်းထိုင် အကြီးအကဲ ကို သွားပြောလိုက်... သူတို့ထဲက အပြင်လောကကို သွားချင်တဲ့ သူတွေ ရှိရင် အဲဒီအချိန်ကျရင် အားလုံးကို ငါ တစ်ခါတည်း ပို့ပေးမယ်... ကံဆက်နွယ်မှု ဖြတ်တောက်ရမယ့် ကိစ္စကိုလည်း သူတို့ကို ပြောပြလိုက်ဦး။"

ချန်မု၏ မျက်နှာမှာ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။

ရှီးယွီ ကြားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ...။"

လူတိုင်း အသီးသီး ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ချန်ယောင်မှာ နောက်ဆုံးမှ ထွက်သွားပြီး ချန်မုနှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ရာ၊ ချန်မုက သူမကို ကြည့်ပြီး ခေါင်း ခပ်ဖွဖွ ရမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း သူ့ကို သွားပြောလိုက်ပါ... သူ ထွက်သွားလောက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

"အင်း...။"

ချန်ယောင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

...

အချိန်များ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း လေးလ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တာယွမ်၏ အရှေ့ဘက်ဆုံး နေရာတွင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး အကြား မိုးကုပ်စက်ဝိုင်း အထိ ထိုးထွက်နေသော ဧရာမ အတားအဆီးကြီး တစ်ခု မားမားမတ်မတ် တည်ရှိနေပြီး မည်မျှ ဝေးကွာသည်အထိ ရှည်လျားနေသည်ကို မသိနိုင်ပေ။

လေဟာနယ် အတားအဆီး။

ဤ မားမားမတ်မတ် တည်ရှိနေသော ဧရာမ အတားအဆီးကြီး၏ အရှေ့တွင် လူရိပ်များစွာ စုဝေးနေကြပြီး လူရာဂဏန်းခန့် ရှိမည်ဟု ခန့်မှန်းရကာ၊ ထိုအထဲတွင် ချန်ယောင်၊ ယန်ဟန်ယု နှင့် အခြားသူများ ပါဝင်သလို သိုင်းကျောင်းတော်မှ သိုင်းဆရာသခင် အချို့နှင့် ဂိုဏ်းကြီး ရှစ်ဂိုဏ်းမှ သိုင်းဆရာသခင် များလည်း ပါဝင်ကြလေသည်။

ဤလူများ အားလုံးက အပြင်လောကသို့ သွားမည့်သူများ မဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ် သွားမည့်သူမှာ အယောက် နှစ်ဆယ်ခန့်သာ ရှိပြီး ကျန်သူများ အားလုံးမှာ လိုက်လံ နှုတ်ဆက်ကြခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

လူတိုင်းက အပြင်လောကသို့ သွားပြီး တာအိုလမ်းစဉ်ကို ရှာဖွေချင်ကြသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ အသက်အရွယ် ကြီးရင့်နေပြီ ဖြစ်သော သိုင်းဆရာသခင် အများအပြားမှာ ရှေ့ဆက် ခရီးမနှင်ချင်ကြတော့ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့၏ အခြေအနေ အရ အပြင်လောကသို့ သွားလျှင်တောင်မှ ယင်ယန်ပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်နှင့် လူသားကြားရှိ နယ်နိမိတ်ကို ချိုးဖျက်ရန် အခွင့်အရေးပင် ရချင်မှ ရမည် ဖြစ်ပြီး၊ တကယ်တမ်း ရှိခဲ့လျှင်တောင်မှ မျှော်လင့်ချက် အလွန် နည်းပါးကာ အဓိပ္ပာယ် မရှိလှပေ။

ထို့အပြင် လူအများအပြားမှာ သားသမီး မြေးမြစ်များပင် ရရှိနေကြပြီ ဖြစ်ရာ ပို၍ပင် မထွက်ခွာလိုကြတော့ပေ။

"ဘယ်နှစ်ခါပဲ ကြည့်ကြည့် ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ စွမ်းအားကြီးမားမှုကို အံ့သြချီးကျူးရတာပဲ။"

ချန်ယောင်သည် လေဟာနယ် အတားအဆီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည် လေဟာနယ် အတားအဆီး၏ ခမ်းနား ကြီးကျယ်မှုကို ပထမဆုံး အကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်း မဟုတ်ဘဲ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က တာယွမ်၏ အရှေ့ဘက်ဆုံးသို့ တစ်ကြိမ် ရောက်ဖူးကာ ဤအတားအဆီးကြီး၏ ကျယ်ပြန့်မှုကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးလေသည်။

မိုင်တစ်သိန်းကျော် ရှည်လျားပြီး တာယွမ် တစ်ခုလုံး၏ အရှေ့ဘက်ကို ဖြတ်သန်းသွားကာ နယ်မြေတစ်ခုလုံးကို အတွင်းနှင့် အပြင် ခြားနားပစ်လိုက်သော ဤမျှ ကြီးမားလှသော စွမ်းအားမျိုးကို ထာဝရသခင်ကြီးများ ပင်လျှင် မော့ကြည့်ရမည် ပင်ဖြစ်သည်။

"တကယ့်ကို လောကရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ မြင်ကွင်း တစ်ခုပါပဲ။"

ယန်ဟန်ယုကလည်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုများ ဖြစ်တည်လာတာလဲ မသိဘူး... နယ်မြေ တစ်ခုလုံးကို ခြားနားပစ်နိုင်ပြီး ထာဝရသခင်ကြီး တွေတောင်မှ နှစ်တစ်ထောင် တစ်ကြိမ် ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ စွမ်းအင်လှိုင်း အတက်အကျ အချိန်မှပဲ ဝင်ထွက်လို့ ရတယ်ဆိုတော့။"

ရုတ်တရက်။

သူမ၏ ဘေးနားမှ အသံ တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒီ လေဟာနယ် အတားအဆီးက တာယွမ် က သေမင်း နယ်မြေ တွေလိုပဲ ဝိညာဉ်လောကရဲ့ လွှမ်းမိုးမှု ကနေ ဖြစ်တည်လာတာပဲ။"

ချန်မု၏ ပုံရိပ်က တိတ်တဆိတ် ပေါ်လာပြီး ထိုခမ်းနား ကြီးကျယ်လှသော အတားအဆီးကြီးကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူ ပေါ်လာသည်ကို ဤနေရာရှိ သိုင်းဆရာသခင် အများအပြား ချက်ချင်း မြင်တွေ့သွားကြသည်။

"ကောင်းကင်ဆရာသခင်ကို အရိုအသေ ပေးပါတယ်။"

လူတစ်ယောက်က ချက်ချင်း ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် လူအုပ်ကြီးမှာ ဒူးထောက် ဝပ်တွားသွားကြတော့သည်။

ချန်မုက တည်ငြိမ်စွာပင် လက်ခံလိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်လောက ဟုတ်လား။"

ချန်ယောင်က သိချင်စိတ်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ချန်မုက ရိုးရှင်းစွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"စာရွက် နှစ်ရွက်ကို ထပ်ထားသလိုမျိုးပဲ... ငါတို့ ခြေချနေတဲ့ မြေကြီးက အပေါ်က စာရွက် ဖြစ်ပြီး အောက်က စာရွက်က ဝိညာဉ်လောက ပေါ့။"

"အကယ်၍ ငါတို့ ရှိနေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးက သပ်ရပ် ညီညာတဲ့ စာရွက် အချော တစ်ရွက် ဆိုရင် ဝိညာဉ်လောက ကတော့ ပုံပျက်ပန်းပျက် ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ စာရွက် အကြေ တစ်ရွက်ပဲ... အဲဒီအထဲက အရေးအကြောင်း တချို့က လက်ရှိ ကမ္ဘာကြီးနဲ့ ထိတွေ့ပြီး စိမ့်ဝင်လာတဲ့အခါ သေမင်း နယ်မြေတွေ ဖြစ်လာပြီး လေဟာနယ် အတားအဆီး တွေ ဖြစ်လာတာပဲ။"

"ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ဒီအကြောင်းတွေကို သိပ်ပြီး စဉ်းစားနေစရာ မလိုပါဘူး... ထာဝရသခင်ကြီး တွေတောင်မှ ဝိညာဉ်လောက ကို မထိတွေ့နိုင်သေးတာ ဆိုတော့ မင်းတို့အတွက် ပိုပြီးတောင် ဝေးသေးတယ်။"

ဤအသိပညာများမှာ အပြင်လောကတွင် အခြေခံ ဗဟုသုတများ ဖြစ်ကြသည်။

ထို့ကြောင့် ချန်မု၏ အသံမှာ တမင်တကာ တိုးလျှော့ထားခြင်း မရှိပေ။

ချန်ယောင် နှင့် ယန်ဟန်ယု သာမက အခြားသော သိုင်းဆရာသခင် များလည်း ကြားလိုက်ရပြီး အားလုံး စဉ်းစားနေသည့် အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။

"ဒီလိုကိုး။"

ယန်ဟန်ယု သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

ထာဝရသခင်ကြီးများ ပင်လျှင် မထိတွေ့နိုင်ကြောင်း ချန်မု ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူမ ဆက်လက် မမေးမြန်းတော့ပေ။

ချန်ယောင်ကတော့ အလွန် သိချင်နေသော်လည်း ချန်မုကို ဆက်လက် မေးမြန်းရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ချန်မုက သူမကို ခေါင်းရမ်းပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလောက် သိရင် လုံလောက်ပါပြီ... မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက မလုံလောက်သေးလို့ ဝိညာဉ်လောက အကြောင်း အများကြီး သိတာ မကောင်းပါဘူး။"

ဝိညာဉ်လောက၏ တည်ရှိမှုမှာ အပြင်လောကတွင် အခြေခံ ဗဟုသုတ ဖြစ်သော်လည်း ထာဝရသခင်ကြီးများမှ လွဲ၍ သာမန် ကျင့်ကြံသူများ အနေဖြင့် ဝိညာဉ်လောက၏ သတင်းများကို သွားရောက် စုံစမ်းလေ့ မရှိကြပေ။ အများကြီး သိသွားပါက မသိမသာ လွှမ်းမိုးမှု ခံရတတ်သောကြောင့် ပင်။

တာအိုဆရာများ၏ စွမ်းအားမှာ ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်လူမျိုးများ၏ စွဲလမ်းမှုများ နိုးထလာခြင်းမှ လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤနိုးထလာခြင်းမှာ ဝိညာဉ်လောက အလွှာ၏ စိမ့်ဝင်လာမှုမှ လာခြင်း ဖြစ်သဖြင့် 'နိုးထလာခြင်း' ဆိုသော ကိစ္စများ ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ဤစိမ့်ဝင်မှုတွင် ကောင်းကျိုး ရှိသလို ဆိုးကျိုးလည်း ရှိလေသည်။

"အပြင်လောကကို သွားမယ့်သူတွေ အားလုံး လာခဲ့ကြ။"

ချန်မုက ဒူးထောက်နေဆဲ ဖြစ်သော လူများကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

လူအချို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ထလာကြပြီး ချန်မုကို နောက်တစ်ကြိမ် ရိုသေစွာ အရိုအသေ ပေးလိုက်ကြပြီးနောက် ချန်မု၏ ဘေးနားသို့ လျှောက်သွားကြသည်။

မကြာမီ။

ချန်မု၏ ဘေးနားတွင် အယောက် နှစ်ဆယ်ခန့် စုဝေးသွားကြသည်။

အခြား တစ်ဖက်တွင်မူ လူရာဂဏန်းခန့် ရှိနေပြီး ဤ အယောက် နှစ်ဆယ်ကျော်နှင့် အဝေးမှ လှမ်းကြည့်နေကြလေသည်။

"ဒီတစ်ခါ သွားရင် ဘယ်နှစ်ယောက် ပြန်လာနိုင်မလဲ မသိဘူး...။"

ယန်ဟန်ယု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

အကယ်၍ တစ်ယောက်ယောက် ထာဝရသခင်ကြီး ဖြစ်လာနိုင်ခဲ့လျှင်တောင်မှ ပြန်လာမည့် အချိန်မှာ နှစ်တစ်ထောင် ကြာပြီးမှ ဖြစ်မည် ဖြစ်ရာ ဤခွဲခွာခြင်းမှာ တကယ့်ကို ထာဝရ ခွဲခွာခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

"သွားကြမယ်။"

ချန်မု ခဏတာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် လေဟာနယ် အတားအဆီး ဆီသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။

အပြင်လောကသို့ သွားမည့်သူများ အားလုံးမှာ စိတ်ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်ကြရာ ဤအချိန်တွင် မည်သူမျှ မတွေဝေတော့ဘဲ အားလုံး အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်ကြကာ မိတ်ဆွေဟောင်းများကို နောက်ဆုံးအကြိမ် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြပြီးနောက် ချန်မု၏ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြကာ လေဟာနယ် အတားအဆီး၏ အရှေ့ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားကြတော့သည်။

အရှေ့ရှိ လေဟာနယ် အတားအဆီး၏ အစိတ်အပိုင်းမှာ သိသိသာသာ မှေးမှိန်နေကြောင်း တွေ့ရသည်။

ချန်မုက အရှေ့ဆုံးမှ လျှောက်သွားပြီး ထိုလေဟာနယ် အတားအဆီး၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားကာ ညာဘက် လက်ကို မြှောက်ပြီး လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ကို ပူး၍ ဓားအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အရှေ့သို့ ခပ်ဖွဖွ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

"ပွင့်စမ်း...။"

အသံမှာ သိပ်မကျယ်လောင်လှပေ။

သို့သော် မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ထိုးဖောက်သွားသည့်အလား ပင်ဖြစ်သည်။

တောက်ပသော ဓားအလင်းတန်းက အဖြူရောင် သက်တန့် တစ်ခုအလား မှေးမှိန်နေသော လေဟာနယ် အတားအဆီး အတွင်းသို့ ဝုန်းခနဲ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားရာ၊ မည်မျှ ဝေးကွာသည်အထိ ရှည်လျားနေသည်ကို မသိနိုင်သော ဤလေဟာနယ် အတားအဆီးကြီးပေါ်တွင် လှိုင်းဂယက်များ ထလာတော့သည်။

ကြီးမားလှသော ဓားအလင်းတန်းက အတင်းအဓမ္မ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားပြီး ပေရာချီ ရှည်လျားသော ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်း တစ်ခုကို ဖောက်လုပ်သွားကာ အတွင်းနှင့် အပြင်ကို လုံးဝ ပွင့်သွားစေတော့သည်။

"သွားကြတော့။"

ချန်မု လက်ကို ချလိုက်သည်။

သိုင်းဆရာသခင် အများအပြားမှာ အချိန်အကြာကြီး ငေးမောမနေတော့ဘဲ အလျင်အမြန် သတိပြန်ဝင်လာကြပြီး ချန်မုကို တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် အရိုအသေ ပေးလိုက်ကြကာ၊ ယာယီ ဖောက်လုပ်ထားသော ထိုဥမင်လှိုဏ်ခေါင်း ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကြပြီး ဖြတ်သန်း သွားကြတော့သည်။

ယန်ဟန်ယု ချန်မုကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။

"ထာဝရ ခွဲခွာရတာ မဟုတ်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်။

သူမလည်း ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်း ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး မကြာမီ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ဒါဆို... ဒုတိယအစ်ကို... နောက် နှစ်တစ်ထောင် နေမှ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့။"

ချန်ယောင် နောက်ဆုံးမှ ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်း ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်း အရှေ့တွင် ရပ်ကာ ချန်မု ဆီသို့ ပြန်လှည့်ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

စကားဆုံးသည်နှင့်။

သူမသည် ပြတ်သားစွာပင် လှည့်ထွက်သွားပြီး ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်း အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကာ တစ်လှမ်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ချန်ယောင်၏ ပုံရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် လေဟာနယ် အတားအဆီး ပေါ်တွင် လှိုင်းဂယက်များ အဆက်မပြတ် ထလာပြီး ဖောက်လုပ်ထားသော ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်း မှာလည်း ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာကာ အပေါက် ပြန်ပိတ်သွားတော့သည်။

"နှစ်တစ်ထောင် ဟုတ်လား...။"

"အဲဒီလောက် ကြာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

ချန်မု နောက်ကျောဘက်တွင် လက်ပိုက်၍ ရပ်နေပြီး မိုးကုပ်စက်ဝိုင်း အထိ မြင့်မားကာ မိုင်သောင်းချီ ရှည်လျားသော လေဟာနယ် အတားအဆီးကြီးကို မော့ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

(အခန်း ၁၅၈ ပြီး၏)

တစ်စုံ -> တစ်ထည်

ဤမျှလောက်လှပ -> ဤမျှလောက် ဆွဲဆောင်မှုရှိ

အထူထပ်ဆုံး -> အကြီးမားဆုံး (ကံကြမ္မာ အထောက်အပံ့ ကြီးမားမှုကို ဖော်ပြရန်)

လောကီ အကြောင်းအကျိုး -> လောကီ ကံဆက်နွယ်မှုများ / ကံကြွေးများ (因果 - Karma / Karmic debt ကို ဆိုလိုရင်းဖြစ်၍ သဘာဝအကျဆုံးဖြစ်အောင် ပြင်ထားပါတယ်)

ရုံးတော်မှူး -> အကြီးအကဲ (စစ်ထျန်းထိုင် အကြီးအကဲ)

မတ်မတ်ရပ်တည် -> မားမားမတ်မတ် တည်ရှိနေပြီး

ဆက်လက် -> ရှေ့ဆက် ခရီးမနှင်ချင်ကြတော့ပေ

မှော်ဆရာ -> တာအိုဆရာ

စကားပြောတွေရဲ့ အလယ်မှာ "..." နဲ့ ဆက်ပြီး သဘာဝကျကျ အသက်ဝင်အောင် ပြင်ဆင်ရေးသားပေးလိုက်ပါတယ် ခင်ဗျာ။